அவதூதகீதா

இந்த உலகம் முழுவதும் ஒரே ஒளியாக, முற்றிலும் துண்டிக்கப்படாததாக பிரகாசிக்கிறது. ஆனால், இரட்டையமைப்பு மற்றும் அஇரட்டையமைப்புக்கிடையே மனம் அலைபாய்வது — இது மாயையின் பெரிய மயக்கம்! வடிவத்துடனும், வடிவமில்லாமலும், எப்போதும் “இது அல்ல, இது அல்ல” என்று கூறி, வேறுபாடும், அவேறுபாடும் இல்லாத ஒரே சிவனே நிலைத்திருக்கிறார். உனக்கு தாய், தந்தை, உறவினர் யாரும் இல்லை; மனைவி, மகன், நண்பன் யாரும் இல்லை. நீ எந்தவொரு பக்கவாதத்திலும், விரோதத்திலும் இல்லை — அப்படி இருக்க, இந்த மனதுக்குள் ஏன் கவலை தோன்றுகிறது? உனக்காக, மனமே, பகல் இரவும் இல்லை, உதயமும் அஸ்தமனமும் இல்லை. உடலற்றவருக்கு, அறிவாளிகள் எப்படி உடல் உண்டு என்று நினைக்க முடியும்? நீ அந்தரங்கமாயும், பகிர்ந்தும் இல்லாதவன்; துன்பமும் இன்பமும் இல்லை; எல்லாம் இல்லை என்றும், எதுவும் இல்லை என்றும் இல்லை — ஆத்மாவை அழிவில்லாததாக அறிந்து கொள். நான் செய்பவன் அல்ல, அனுபவிப்பவனும் அல்ல; எனக்கு எந்தச் செயல்களும் இல்லை, கடந்த காலமோ நிகழ்காலமோ; எனக்கு உடலும் இல்லை; உடலோடு, உடலின்றியும் இல்லை — எனக்கு “என்னுடையது” அல்லது “என்னுடையதல்ல” என்பது எங்கே? எனக்கு காமம் போன்ற குற்றங்களும் இல்லை; உடல் துன்பமும் இல்லை. என்னை நீ பரந்த வானை ஒத்த ஒரே ஆத்மாவாக அறிந்து கொள். நண்பனே, மனமே, அதிகமாக பேசுவதால் என்ன பயன்? நண்பனே, மனமே, இது எல்லாம் வெறும் ஊகமே. மிக முக்கியமானதை நான் சொன்னேனே: நீயே உண்மை, பரந்த வானைப் போல. எந்த வழியிலாக இருந்தாலும், எங்கு இருந்தாலும், மரணத்தின் தருவாயிலும், யோகிகள் அங்கு ஒன்றாகக் கலந்துவிடுகிறார்கள்; அது பானையில் உள்ள வெளி வானில் கலப்பதைப் போல். புனிதமான இடத்திலோ, சாதியற்றவனுடைய வீட்டிலோ இருந்தாலும், மரணத்தின் போது நினைவு போனாலும், உடலை விட்டவுடன் பரவி விடுதலை அடைகிறார். தர்மம், செல்வம், இன்பம், முக்தி — எல்லா உயிரினங்களும், அசையும், அசையாதவையும் — யோகிகள் இவை அனைத்தையும் ஒரு மருச்சிகை அல்லது பாலைவனத்தில் உள்ள நீராகவே காண்கிறார்கள். கடந்த, எதிர்கால, நிகழ்காலச் செயல்கள் — நான் அவற்றைச் செய்யவும், அனுபவிக்கவும் இல்லை; எனவே என் மனம் அசையாது. ஒரு வெறுமையான இல்லத்தில் தனியாக நின்று, சமச்சீரால் தூய்மைப்படுத்தப்பட்டு, அவதூதர் சந்தோஷமாக இருக்கிறார்; அவர் நிர்வாணமாகச் சுற்றிப்பார்த்து, பெருமையைத் துறந்து, எல்லாவற்றையும் தன்னுள்ளேயே காண்கிறார். மூன்றைத் தாண்டிய நான்காவது நிலை எங்கும் இல்லை, அது தனக்குள்ளேயே உள்ளது; அங்கு புண்ணியம், பாபம், பந்தம், விடுதலை எதுவும் இல்லை — அப்படி இருக்க, அவை எங்கே இருக்க முடியும்? அவர் கண்டுபிடிக்கிறார், கண்டுபிடிக்கிறார் — அது மந்திரம் அல்ல, சந்தம் அல்ல, தந்திரம் அல்ல; சமச்சீரில் லயித்து, தியானத்தில் தூய்மையடைந்து, இச்சொல் பரம அவதூதரால் கூறப்பட்டது. எல்லாம் வெறுமையாய், வெறுமையற்றதாக; உண்மை, பொய் இரண்டும் இல்லை — இது பொருளின் இயல்பிலிருந்து, சாஸ்திர அறிவால் முன்பே கூறப்பட்டது. இதோ, முதல் அதிகாரம் முடிவடைந்தது. ஒரு குழந்தை, இன்பங்களில் மூழ்கியவன், முட்டாள், வேலைக்காரன், இல்லத்தரசன் — யாராக இருந்தாலும், குருவின் இயல்பை மதிப்பிட வேண்டாம்; ஒரு ரத்தினம் அழுக்கில் விழுந்தாலும் அதை யார் கைவிடுவார்கள்? இங்கு கவிதை சிறப்புகள் பார்க்க வேண்டாம்; நல்லவர்களால் சாராம்சம் மட்டும் எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும்; நிறமும் வடிவமும் இல்லாத படகும், கடலைக் கடக்க விரும்புபவர்களை ஏற்றிச் செல்கிறது. யாதொரு முயற்சியும் இல்லாமல், அசையாதது மூலமாக, அசையும், அசையாத அனைத்தையும் அது விழுங்குகிறது; அதன் இயல்பே சாந்தமும், வானை ஒத்த அறிவும். முயற்சி செய்யாமல், ஒரே தத்துவத்தை இயக்குபவர் — அசையும், அசையாதவை இரண்டும் — அந்த பரவலான, இரட்டையற்றதை எவ்வாறு பிரிக்க முடியும்? நானே பரமம், எல்லா சாரங்களின் சாரம், சிவன் — வருகை, போக்கில்லாதவன், வேறுபாடில்லாதவன், அசையாதவன். எல்லா பகுதிகளும் இல்லாதவனாக, தேவர்களால் பூஜிக்கப்படுகிறேன்; முழுமையானவன், பகிர்வு ஏதும் ஏற்கவில்லை, தேவர்களுக்குள்ளும் கூட. தவறினால் என்ன — செயலில் ஈடுபடுவது எனக்கு என்ன? நீரில் குமிழிகள் எழுந்து, கரைந்துவிடும். பஞ்சபூதங்கள், மகத்திலிருந்து தொடங்கி, எப்போதும் இப்படியே ஒன்றில் ஒன்று கலக்கின்றன; மென்மை, திரவம், கூர்மை, இனிப்பு, கசப்பு ஆகியவற்றிலும். கசப்பு, குளிர்ச்சி, மென்மை — இவை நீரில் இருப்பதைப் போல, இயற்கையும், ஆன்மாவும் எனக்கு பிரிக்க முடியாத ஒன்றாகத் தெரிகிறது. எல்லா பெயர்களிலிருந்தும் விடுபட்டது, அதிலும் அதைவிட நுண்ணியது, உன்னதமானது, மனம், புத்தி, இந்திரியங்களை தாண்டியது, களங்கமற்றது, உலகத்தின் ஈசன். அத்தகைய இயல்பு இருக்கும் இடத்தில், நான் எப்படி இருக்க முடியும்? நீ எப்படி இருக்க முடியும்? அசையும், அசையாதவை எப்படி இருக்க முடியும்? வானைப் போல எனப்படும் அது உண்மையில் வானைப் போலத்தான்; குற்றமற்ற அறிவு, எல்லாம் அறிந்தது, உண்மையில் முழுமையானது. அது பூமியில் நடக்கப்படுவதுமில்லை, காற்றால் எடுத்துச் செல்லப்படுவதுமில்லை, நீரில் மூடப்படுவதுமில்லை, நெருப்பினிடையிலும் நிலைநிற்றதுமில்லை. அந்த இடம் ஆகாயத்தில் நிறைந்துள்ளது, ஆனால் அதைப் பிற எதுவும் நிரப்ப முடியாது; அது வெளியிலும் உள்ளிலும், எல்லா எல்லைகளும் கடந்தது, முற்றிலும் தொடர்ச்சியானது. அது நுண்ணியமானது, காண முடியாதது, குணமற்றது என்பதால், யோகிகள் அதை ஆதாரமாக விவரித்துள்ளனர்; மெதுவாக, அந்த ஆதாரமே ஆதாரமாகிறது. ஆனால், தொடர்ந்து பயிற்சி செய்து, ஆதாரமில்லாத நிலையை அடைந்தபோது, அதில் கலந்தவன், எல்லா உள் குணங்களும் குற்றங்களும் இல்லாமல் கரைந்து விடுகிறான். உலகத்தின் விஷம், கடுமையானது, மயக்கத்தை உண்டாக்குவதாகும்; அதை அழிக்க ஒரே தவறாத, இயற்கையான அமிர்தமே உள்ளது. அனுபவத்தால் அறியப்படுவது, வடிவமில்லாதது, ஆனால் வடிவத்துடன் தோன்றுவது, இருப்பும், இல்லாமையும் கடந்து இருப்பது — இதுவே அந்த இடைநிலை. வெளி உலகம் வெளிப்பட்டதாக அழைக்கப்படுகிறது; உள்ளே இருப்பது இயற்கை என்று கூறப்படுகிறது; உள்ளும், உள் உள்ளத்துக்கும் இடையில் இருப்பது அறியப்பட வேண்டியது, அது தேங்காயில் உள்ள நீரைப் போல. தவறான அறிவு வெளியில் உள்ளது, உண்மையான அறிவு நடுவில் உள்ளது; நடுவை விட நுண்ணியமானது அறியப்பட வேண்டும், அது தேங்காயில் உள்ள நீரைப் போல. முழு நிலவில் ஒரே ஒரு தூய சந்திரன் இருப்பதைப் போல, அதையும் ஒரே ஒன்றாகவே காண வேண்டும்; அதை இரண்டாகக் காண்பது தவறான பார்வை. இவ்வாறு, அறிவு வேறுபாடு எல்லோருக்கும் இல்லை; அருள்புரிவோர் நிலைத்திருப்பர், எண்ணற்ற பெயர்களில் பாடப்படுவது போல. குருவின் ஞான கிருபையால், அறிவில்லாதவரோ, அறிவாளியோ, யாராக இருந்தாலும், உண்மையை விழித்துக்கொண்டவுடன், அவர் இந்த சஞ்சார சாகரத்தில் இருந்து பற்றினை விட்டுவிடுகிறார்.