அவதூதகீதா

இந்த உலகம் முழுவதும் ரூபமற்றதாகும் என்று அறிவாயாக; அது மாற்றமற்றதாகவும், தூய்மையின் உடலாகவும், ஒரே சிவரூபமாகவும் அறிந்துகொள். நீயே சத்தியம், இதில் சந்தேகம் இல்லை; இனி என்னை அறிய வேண்டியது என்ன? அறிவின் பொருளல்லாத ஆத்மாவை, அறிவதற்குரியதாக எப்படி எண்ண முடியும்? அன்பே, மாயை அல்லது மாயையின்மை எப்படி இருக்க முடியும்? நிழல் அல்லது நிழலின்மை இல்லை. எல்லாம் ஒரே சத்தியம்—ஆகாயம் போல் ரூபமற்றதும், களங்கமற்றதும். எனக்கு ஆரம்பம், நடு, முடிவு எதுவும் இல்லை; எப்போதும் பந்தம் எனக்கு இல்லை. என் இயல்பே தூய்மை, பளிங்கு—இதுவே என் உறுதியான நம்பிக்கை. மகா தத்துவம் முதலாக இந்த உலகம் எதுவும் எனக்கு வெளிப்படவில்லை; பரப்ரஹ்மமே எல்லாம்—அப்படி இருக்கையில் ஜாதி, ஆசிரமம் எங்கே? எல்லா வழிகளிலும், இடையறாத ஒன்றாக நானே எல்லாம் என்று அறிவேன்; ஆதாரம் இல்லாததும், வெறுமையாக இல்லாததும், ஆனால் ஆகாயம் முதலான ஐந்து வெற்றிடங்களும் நானே. நான் நபுஂசகனும் அல்ல, ஆணும் அல்ல, பெண்ணும் அல்ல; அறிவும் அல்ல, கற்பனையும் அல்ல. ஆத்மாவை ஆனந்தமுள்ளதோ, ஆனந்தமற்றதோ என்று எப்படி எண்ண முடியும்? ஆறு அங்கங்களுடைய யோகத்தால் அல்ல, மனதை அழித்தாலும் அல்ல, ஆசானின் உபதேசத்தாலும் அல்ல—தூய்மை என்பது தனக்குத்தானே, தானாகவே உணரப்படும். இந்த உடல் ஐந்து மூலதத்துவங்களால் ஆனது அல்ல, அவற்றின்றியும் இல்லை; ஆத்மாவே எல்லாம்—அப்படி இருக்கையில், துரியமும் மற்ற மூன்றும் எங்கே? நான் பந்தப்பட்டவனும் அல்ல, விடுதலையடைந்தவனும் அல்ல; பிரம்மத்திலிருந்து பிரிந்தவனும் அல்ல. நான் செய்பவனும் அல்ல, அனுபவிப்பவனும் அல்ல; பரவி நிற்பதும், பரவப்படுவதும் எனக்கு இல்லை. நீர் நீரில் கலந்தால் வேறுபாடு இல்லாததைப் போல, ப்ரக்ருதி, புருஷன் எனும் இரண்டும் எனக்கு வேறுபாடில்லாமல் தோன்றுகிறது. நீ விடுதலையடைந்தவனாக இல்லையெனினும், பந்தப்பட்டவனாய் இல்லை; ஆத்மாவை ரூபமுள்ளதோ, ரூபமற்றதோ என்று எப்படி எண்ண முடியும்? உன்னுடைய பரம ரூபத்தை நேரடியாக, ஆகாயத்தைப் போல அறிவேன்; அந்த பரம ரூபம், நீரில் மாயை போலும். எனக்கு ஆசான் இல்லை, உபதேசமும் இல்லை, எல்லை இல்லை, செயலும் இல்லை; நான் இயல்பில் தூய்மையானவன், உடலற்றவன், ஆகாயம் போல். நீ உன் உடல் தூய்மையானது, உன் மனம் உயர்ந்தது, நீயே பரமாத்மா என்று கூறுகிறாய்—இப்படிச் சொல்ல வெட்கப்படாதாயே! ஏன் அழுகிறாய், மனமே? ஆத்மாவால் ஆத்மாவாக, ஆத்மாவின் உள்ளே இரு; இருமையற்ற அமிர்தத்தை பருகு, அன்பே. அறிவும் இல்லை, அறியாமையும் இல்லை, இரண்டும் சேர்ந்து இல்லை; இவ்வாறு விழிப்புணர்வு உள்ளவருக்கு, அந்த விழிப்பு வேறு இல்லை. அறிவு என்பது வாதம் அல்ல, தியான நிலை அல்ல; இடம், காலம், ஆசான் உபதேசம் அல்ல. நானே அந்த உண்மை, சுயமாகத் தெரிந்திருப்பவன், ஆகாயம் போல், இயல்பாகவும் நிலைத்தவனும். நான் பிறக்கவும் இல்லை, இறக்கவும் இல்லை; எனக்கு நல்லதும் கெட்டதும் இல்லை. நான் தூய்மையானவன், குணமற்றவன், பரப்ரஹ்மன்—எனக்கு பந்தமோ, விடுதலையோ எங்கே? தெய்வம் எல்லாவற்றிலும் பரவி, நிலைத்தும், பூரணமாகவும், இடையறாதும் இருந்தால், பிரிவை எங்கே காண்பேன்? உள், புறம் எங்கே? இந்த உலகம் முழுவதும் இடையறாது ஒளிர்கிறது. ஐயோ, மாயையின் பெரிய மயக்கம்—இருமை, இருமையின்மை என ஊசலாடும் மனம்! ரூபம் உடையதும், ரூபமற்றதும், எப்போதும் 'இது அல்ல, இது அல்ல' எனும் நிலை—வேறுபாடு, வேறுபாடின்மை இரண்டிலிருந்தும் விடுபட்டு, ஒரே சிவன் மட்டுமே உள்ளது. உனக்கு தாய், தந்தை, உறவினர் இல்லை; மனைவி, மகன், தோழன் இல்லை. உனக்கு விருப்பு, விரோதம் இல்லை—அப்படி இருக்கையில் மனதில் இந்த துயரம் ஏன்? மனமே, உனக்கு பகல், இரவு, உதயம், அஸ்தமனம் எதுவும் இல்லை. உடலற்றவனுக்கு உடலைக் கற்பனை செய்வது ஞானிகளுக்கு எப்படி சாத்தியம்? பிரியும், பிரியாததும் இல்லை; துன்பமும், இன்பமும் இல்லை; எல்லாமோ, எதுவும் இல்லையோ—ஆத்மாவை அழிவற்றதாக அறிந்துகொள். நான் செய்பவனும், அனுபவிப்பவனும் அல்ல; எனக்கு கடந்த காலம், நிகழ்காலம் எனச் செயல்களும் இல்லை. உடலும் இல்லை, உடலுள்ளவனும், உடலற்றவனும் இல்லை—'என்' என்றும், 'என் அல்ல' என்றும் எது? காமம் போன்ற குற்றங்கள் எனக்கு இல்லை, உடல் துன்பமும் இல்லை; என்னை அகண்ட, ஆகாயம் போன்ற ஒரே ஆத்மாவாக அறிந்துகொள். நண்பனே, மனமே, அதிகப் பேச்சால் என்ன பயன்? நண்பனே, மனமே, இது எல்லாம் வெறும் ஊகமே. முக்கியமானதை நான் சொன்னேன்: நீயே சத்தியம், ஆகாயம் போல் விசாலமானவன். எந்த வழியிலாக இருந்தாலும், எங்கு இருந்தாலும், இறப்பின்போதும், யோகிகள் அங்கு கலந்துவிடுகிறார்கள்—பானையில் இருந்த ஆகாயம் வானில் கலப்பதைப் போல. தீர்த்தத்தில் இருந்தாலும், சாதி வேற்றுமை வீட்டிலும் இருந்தாலும், இறப்பின்போது நினைவு போனாலும், உடலை விட்டு விடும் அந்த தருணத்தில், யாரும் பரவி நிற்கும் விடுதலையை அடைகிறார்கள். தர்மம், அர்த்தம், காமம், மோக்ஷம், எல்லா உயிரினங்களும்—நடமாடுபவை, நிலைத்தவை—யோகிகள் அனைத்தையும் பாலைவனத்தில் நீர் போல, மாயை போலவே பார்க்கிறார்கள். கடந்த, வருங்கால, நிகழ்கால செயல்களை நான் செய்யவும் இல்லை, அனுபவிக்கவும் இல்லை; எனவே என் மனம் அசையாது. வெற்று இல்லத்தில் தனியாக நிற்பவன், சமபாவத்தால் தூய்மையடைந்தவன், அவதூதர் ஆனந்தமாக இருக்கிறான்; அகந்தையை விட்டுவிட்டு, நிர்வாணமாகச் சுற்றி, எல்லாவற்றையும் தன்னுள்ளேயே காண்கிறான். மூன்றுக்கும் அப்பாற்பட்ட நான்காவது நிலை கிடைக்காத இடத்தில், ஒருவனுக்குள் தான், புண்ணியம், பாவம், பந்தம், விடுதலை எதுவும் இல்லை—அவை எங்கே? அவன் கண்டுபிடிக்கிறான், கண்டுபிடிக்கிறான்—மந்திரம், சந்தம், தந்திரம் அல்ல; சமபாவத்தில் லயித்துப், தியானத்தால் தூய்மையடைந்து, இந்த உச்ச அவதூதரின் சொல் வெளிப்படுகிறது. எல்லாம் வெறுமை, வெறுமையல்ல; உண்மை, பொய் இல்லை; இது பொருளின் இயல்பிலிருந்து, சாஸ்திர அறிவுடன் சொன்னது. இதனால் முதலாவது அதிகாரம் முடிகிறது. குழந்தை, விஷயாசக்தி கொண்டவன், முட்டாள், வேலைக்காரன், குடும்பஸ்தன்—யாராக இருந்தாலும், குருவை குறை சொல்ல வேண்டாம்; ஒரு ரத்தினம் அழுக்கில் விழுந்தாலும் அதை யார் தள்ளிவிடுவார்கள்? இங்கு கவிதைச் சிறப்புகளைப் பார்க்க வேண்டாம்; நல்லவர்கள் சாரத்தை மட்டும் எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும். பூமியில் வண்ணமும் வடிவமும் இல்லாத படகு கூட கடக்க விரும்புபவர்களைப் கடந்துவிடச் செய்கிறது. முயற்சி இல்லாமல், அசையாத ஒன்றினால், அசையும், அசையாத அனைத்தும் விழுங்கப்படுகின்றன; அதன் இயல்பே சித்தம், அமைதி, ஆகாயம் போன்றது.