அவதூதகீதா

மடிந்த பானையை எடுத்துக்கொள்வோம்: அதன் உள்ளே இருந்த அகலம் எவ்வித பிரிவும் இல்லாமல் வெளிக்காக உடனே ஒன்றாகிவிடுகிறது. அதுபோலவே, சிவனால் தூய்மையான மனத்துடன் நான் எந்த விதமான பிரிவையும் காணவில்லை. இங்கு பானை இல்லை, பானை அகலம் இல்லை, தனி ஆத்மா இல்லை, அதன் உடல் கூட இல்லை. ஒரே பரமார்த்தமான பிரம்மம், அந்த அறிவு மட்டும் உள்ளது—அங்கு அறிய்பவர், அறியப்படுவது என்ற இரண்டும் இல்லை. எங்கும், எப்போதும், எல்லாவற்றிலும் ஒரே ஆத்மாவே நிறைந்திருக்கிறது; அது நிலையானது, நித்தியமானது. இது வெறும் வெறுமை என்றும், வெறுமையல்ல என்றும் சொல்லப்படுகிறது—என் நிலைமையைப் பற்றி சந்தேகமின்றி அறிந்துகொள். வேதங்கள் இல்லை, உலகங்கள் இல்லை, தேவதைகள் இல்லை, யாகங்கள் இல்லை; ஜாதி, ஆசிரமம், குடும்பம், பிறப்பு எதுவும் இல்லை. புகை வழி, ஒளி வழி என்ற பாதைகள் கூட இல்லை—பரமார்த்தம் ஒரே ரூபமான பிரம்மமே. நீ நிறைவடைந்தவனாக இருந்தால், உனக்கு பரிபூரணமும் பரிபூரணமற்றதும் இல்லை; ஆத்மாவை நேரடி, மறைமுகமாக எப்படி எண்ண முடியும்? சிலர் அ஦்வைதத்தை விரும்புகிறார்கள், சிலர் த்வைதத்தை விரும்புகிறார்கள்; ஆனால் அதற்கும் அப்பாற்பட்ட சமமான உண்மையை அவர்கள் காணவில்லை. அந்த உண்மை வெள்ளையோ வேறு நிறமோ இல்லாதது; ஒலி போன்ற குணங்களும் இல்லை; மனமும் மொழியும் எட்ட முடியாதது—அதை அவர்கள் எப்படி விவரிக்க முடியும்? இந்த உடல் முதலியவை எல்லாம் வான்போல் பொய்யென்று அறிந்தபோது தான், ஒருவர் பிரம்மத்தை உணர்கிறார்; அங்கு இருமை தொடர்ச்சி உனக்கில்லை. இயற்கையான ஆத்மாவும், பரமான ஆத்மாவும் எனக்கு வேறுபாடின்றி தோன்றுகின்றன; ஒரே வான்போல்—இங்கு தியானிப்பவர், தியானம், தியான பொருள் என்ற பிரிவும் இல்லை. நான் செய்யும் செயல்கள், நான் உண்ணும் உணவு, நான் அர்ப்பணிப்பதும், கொடுப்பதும்—இதில் எதுவும் எனது சொந்தமல்ல; நான் தூயவன், பிறக்காதவன், அழியாதவன். இந்த உலகம் முழுவதும் ரூபமற்றது, மாற்றமற்றது, தூய்மையின் உடலாகவும், ஒரே சிவ ரூபமாகவும் அறிக. நீயே அந்த உண்மை; இதில் சந்தேகம் இல்லை. ஆத்மா அறிவுக்குப் பொருளல்ல; அதைத் தானாகவே அறியமுடியுமா? மாயை, மாயையின்மை என்று எப்படி கூற முடியும்? நிழல், நிழலின்மை கூட இல்லை. எல்லாம் ஒரே சத்தியம், வான்போல் ரூபமற்றது, மலமற்றது. நான் ஆரம்பம், நடுவு, முடிவு இல்லாதவன்; எந்தக் காலத்திலும் பந்தம் இல்லை. என் இயல்பு தூய்மை, மாசற்றது—இதுதான் என் உறுதியான நம்பிக்கை. மகா தத்துவம் முதல் இந்த உலகம் எதுவும் எனக்குத் தெரியவில்லை; பிரம்மமே அனைத்தும்—அப்போது ஜாதி, ஆசிரமம் எங்கே? எல்லா விதத்திலும், இடையறாது, நான் அனைத்தும் என்பதை அறிகிறேன்; எனக்கு ஆதாரம் இல்லை, வெறுமையுமில்லை, ஆனால் வான்போன்ற ஐந்து வெறுமைகளும் நான். நான் நபியும் இல்லை, ஆணும் இல்லை, பெண்ணும் இல்லை; அறிவும் இல்லை, கற்பனையும் இல்லை; ஆத்மாவை ஆனந்தமுள்ளதும், ஆனந்தமற்றதும் என்று எப்படி எண்ண முடியும்? ஆறு அங்கங்களையுடைய யோகத்தால் அல்ல, மனதை அழிப்பதாலும் அல்ல தூய்மை கிடைப்பது; ஆசானின் உபதேசத்தாலும் அல்ல—உண்மை தானாகவே தான் உணரப்படுகிறது. இந்த உடல் ஐம்பொதுகளால் ஆனதும் இல்லை, அவற்றின்றியும் இல்லை; ஆத்மாவே அனைத்தும்—அப்போது நான்காவது நிலை, மற்ற மூன்று நிலைகள் எங்கே? நான் பந்தப்பட்டவன் அல்ல, விடுவிக்கப்பட்டவனும் அல்ல; பிரம்மத்திலிருந்து பிரிந்தவன் அல்ல. நான் கர்த்தாவும் இல்லை, போக்தாவும் இல்லை; பரவி நிற்பதும், பரவப்படுவதும் இல்லை. நீர் நீரில் கலந்தால் வேறுபாடு இல்லாதது போல, இயற்கையும் ஆன்மாவும் எனக்கு வேறுபாடின்றி தோன்றுகின்றன. நீ விடுவிக்கப்படவில்லை என்றாலும், ஒருபோதும் பந்தப்பட்டவனாக இருக்க முடியாது; ஆத்மாவை ரூபமுள்ளதும், ரூபமற்றதும் என்று எண்ண முடியுமா? உன்னுடைய பரம ரூபத்தை நேரடியாக வான்போல் அறிகிறேன்; அந்த பரம ரூபம் நீரிலுள்ள மிராஜ் போல உள்ளது. எனக்கு ஆசானும் இல்லை, உபதேசமும் இல்லை, எல்லை இல்லை, செயலும் இல்லை; எனது இயல்பு தூய்மை, உடலற்றது, வான்போல் உள்ளது. உன் உடல் தூய்மை, மனம் உயர்ந்தது, நீயே பரமாத்மா என உரைப்பாய்—ஆனால் அதை சொல்லத் தயங்குவதில்லை. ஏன் அழுகிறாய் மனமே? ஆத்மாவை ஆத்மாவால், ஆத்மாவில் ஒன்றாகு. அநாதி அ஦்வைத அமுதத்தை அருந்து, மனமே! அறிவும் இல்லை, அறியாமையும் இல்லை, இரண்டும் ஒன்றாகவும் இல்லை; இவ்வாறு உள்ளவருக்கு அந்த அறிவு வேறுபடுவதில்லை. அறிவு என்பது யோசனை அல்ல, தியான நிலை அல்ல; இடம், காலம் அல்ல, ஆசானின் உபதேசமும் அல்ல. நான் அந்த உண்மை, சுயமாக அறிவாயுள்ளவன், வான்போல், இயற்கையாக, நிலையானவன். நான் பிறப்பதில்லை, இறப்பதில்லை; எனக்கு நல்லது, கெட்டது எனும் செயல்கள் இல்லை; நான் தூயவன், குணமற்றவன், பிரம்மன்—பந்தம், முக்தி எனக்கு எங்கே? இது எல்லாம் பரிபூரணமாக, நிலையாக, முழுமையாக, இடையறாது பரவி நிறைந்த தெய்வம் என்றால், பிரிவே இல்லை—அப்போது உள், புறம் எங்கே? இந்த உலகம் முழுவதும் இடையறாது ஒளியூட்டுகிறது. இருமை, அ஦்வைதம் என்று மனம் அலைபவரே, இது மாயையின் பெரிய மோசமே! ரூபத்தோடும், ரூபமில்லாததோடும், எப்போதும் “இது அல்ல, இது அல்ல” எனும் நிலை; வேறுபாடும், வேறுபாடின்மையும் இல்லாமல், ஒரே சிவன் மட்டும் நிறைந்திருக்கிறார். உனக்கு தாய் இல்லை, தந்தை இல்லை, உறவினர் இல்லை; மனைவி, மகன், நண்பர் இல்லை; பகை, பக்கப்பற்று எதுவும் இல்லை—அப்படி இருக்க, இந்த மனக்கலக்கம் ஏன்? மனமே, உனக்கு பகல் இல்லை, இரவு இல்லை, உதயம் இல்லை, அஸ்தமனும் இல்லை; உடலற்றவனுக்கு உடல் கொண்டதாக எப்படிச் சிந்திக்க முடியும்? ஒன்றாகப் பிரியாததும், பிரிந்ததும் அல்ல; துன்பம், இன்பம் அல்ல; அனைத்தும் அல்ல, எதுவும் அல்ல—ஆத்மாவை அழியாததாக அறிக. நான் கர்த்தா அல்ல, போக்தா அல்ல; எனக்கு கடந்த, நிகழ் செயல்கள் இல்லை; உடல் இல்லை, உடலோடு, உடலில்லாமல்—“என்” அல்லது “என்னுடையது அல்ல” என்பதற்கு இடமில்லை. காமம் போன்ற குற்றங்கள் இல்லை, உடல் துன்பமும் இல்லை; என்னை வான்போல் பரந்த, ஒரே ஆத்மாவாக அறிக. நண்பனே, மனமே, அதிகமாக பேசுவதால் என்ன பயன்? எல்லாம் வாதமே! முக்கியமானதைச் சொல்கிறேன்—நீயே அந்த உண்மை, வான்போல் பரந்தவன். எந்த வழியிலும், எங்கு இருந்தாலும், மரணத்திலும் கூட, யோகிகள் அந்த இடத்தில் வான்போல் பானை அகலம் வானில் கலப்பது போல் ஒன்றாகிவிடுகிறார்கள். புனித ஸ்தலத்திலோ, சாதி வேறுபாடில்லாதவனின் வீட்டிலோ இருந்தாலும், மரணத்தில் நினைவு போனாலும், அந்த உடலை விட்டவுடன் பரவலான முக்தியை அடைகிறான்.