அவதூதகீதா

ஒரு காலத்தில், ஒரு ஞானியின் மனதில் ஆழ்ந்த சிந்தனைகள் எழுந்தன. அவர் தன் உள்ளார்ந்த உண்மையை ஆராய்ந்து, வாழ்க்கையின் மர்மங்களைத் தேடினார். அவர் புரிந்துகொண்டார்: உருவமுள்ள அனைத்தும் பொய்யானது; உருவமில்லாதது மட்டும் முடிவில்லாதது. இந்த உண்மை அறிவால், பிறப்பும் மரணமும் இனி இல்லை. புத்திசாலிகள் சொல்வது, ஒரே உண்மை எப்போதும் சமமானது என்று. பற்றினை விட்டுவிட்டால், மனம் மீண்டும் ஒன்றாகவோ பலவாகவோ மாறாது. "நான் அல்லாததில் எப்படித் திளைக்க முடியும்? என் இயல்பான ஆத்மாவிலேயே எப்படித் திளைக்க முடியும்? 'இது உள்ளது' அல்லது 'இது இல்லை' எனக் கூறுவது எப்படி? எல்லாம் ஒன்றாக இருப்பதே மோக்ஷம் என்றால், வேறுபாடு எங்கே?" என்று அவர் எண்ணினார். "நீங்கள் தூயவர், சமமான உண்மை, உடலற்றவர், பிறவியற்றவர், அழியாதவர்; உங்களை 'நான் அறிவேன்' அல்லது 'நான் அறியவில்லை' என்று எப்படி நினைக்க முடியும்?" என்றார் ஞானி. "மகா வாக்கியமான 'நீ தான் அந்த பரம்பொருள்' என்பதனால் உங்களது சொந்த ஆத்மாவே சுட்டிக்காட்டப்படுகிறது; வேதம் 'இல்லை, இது இல்லை' என்று ஐம்பூதங்களைப் பொய்யாகக் குறிப்பிடுகிறது." "எல்லாமும் நீயே, ஆத்மாவால் ஆத்மாவிலேயே இடையறாத முறையில் நிரம்பியுள்ளது; உனக்காக தியானிப்பவரோ தியானமோ இல்லை—உன் மனம் எப்படித் தியானிக்க முடியும்?" என்று அவர் கேட்டார். "நான் சிவனை அறியவில்லை—அவரைப் பற்றி எப்படி பேச முடியும்? அவரை அறியவில்லை—எப்படி வழிபட முடியும்? நான் சிவனே, சமமான உண்மை, ஆகாயம் போல ஒரே இயல்புடையவன் என்றால்—" "நான் உண்மை அல்ல, சமமான உண்மை அல்ல, கற்பனைமூலம் தோன்றியது அல்ல; அறிபவர், அறியப்படும் எனும் இரண்டிலிருந்தும் விடுபட்டவன், எப்படி அது சுய அனுபவமாக இருக்க முடியும்?" என்று அவர் விசாரித்தார். "முடிவில்லாத உருவங்கள் எதுவும் இல்லை, உண்மையின் இயல்பு எதுவும் இல்லை; பரமார்த்தம், ஆத்மாவின் ஒரே வடிவம், கொடூரமும் அகோதுரமும் அல்ல." "நீ தூயவன், சமமான உண்மை, உடலற்றவன், பிறவியற்றவன், அழியாதவன்; ஆத்மாவைப் பற்றி குழப்பம் எப்படி உண்டாகும்? நான் மீண்டும் எப்படி மயங்குவேன்?" என்று அவர் உறுதியாக உணர்ந்தார். "ஒரு பானை உடைந்தால், அதில் உள்ள ஆகாயம் எளிதாக, பிரிவில்லாமல் ஒன்றாகிவிடும்; சிவனால் தூய்மையடைந்த மனத்துடன், நான் எந்தப் பிரிப்பும் காணவில்லை." "பானை இல்லை, பானை ஆகாயம் இல்லை, ஜீவன் இல்லை, ஜீவனுக்குரிய உடல் இல்லை; ப்ரஹ்மணை மட்டும் அறிவாய், அறிவும் அறிகை இல்லாத சுத்த சிந்தனையாக." என்றார் அவர். "எங்கும், எப்போதும், எல்லாவற்றிலும் ஆத்மா தான், நிலையானதும் நித்தியமும்; எல்லாம் காலியுமாகவும், காலியல்லாததாகவும் உள்ளது—இந்த உண்மையில் ஐயமில்லை." "வேதங்கள் இல்லை, உலகங்கள் இல்லை, தேவதைகள் இல்லை, யாகங்கள் இல்லை, ஜாதி அல்லது ஆசிரமம் இல்லை, குடும்பம் இல்லை, பிறப்பு இல்லை; புகை வழி, ஒளி வழி என்ற பாதைகளும் இல்லை—பரமார்த்தம் ப்ரஹ்மணின் ஒரே வடிவம்." என்று அவர் தெளிவாகக் கண்டார். "நீ பரவி நிறைந்ததும், பரவப்படுபவனும் இல்லாத ஒருவன்; நீ பூரணமாய் இருந்தால், உன்னை நேரடியாகவோ மறைமுகமாகவோ எப்படி கருத முடியும்?" என்று அவர் விசாரித்தார். "சிலர் அ஦்வைதத்தை விரும்புகிறார்கள், சிலர் த்வைதத்தை விரும்புகிறார்கள்; ஆனால் இரண்டிலிருந்தும் விடுபட்ட சமமான உண்மையை அவர்கள் காணவில்லை." "எப்படி அவர்கள் உண்மையைப் பற்றி பேச முடியும்? அது வெண்மையோ வேறு நிறமோ இல்லாதது; ஒலி முதலான குணங்களும் இல்லாதது; மனமும் மொழியும் எட்ட முடியாதது." என்று அவர் உணர்ந்தார். "இந்த உடலும் மற்ற அனைத்தும் வானைப் போல பொய்யென்று அறிந்தால், ப்ரஹ்மணை உண்மையாகவே அறிகிறாய்; உனக்காக இருமைத் தொடர்ச்சி இல்லை." என்றார் அவர். "இயற்கையாகவே உள்ள பரமாத்மாவும் எனக்குப் பிரித்தெடுக்க முடியாத ஒன்றாகத் தோன்றுகிறது; ஆகாயம் ஒன்று போல், தியானிப்பவர், தியானம், தியானிக்கப்படும் பொருள் ஆகியவை எங்கே?" "நான் என்ன செய்தாலும், என்ன சாப்பிட்டாலும், என்ன அர்ப்பணித்தாலும், என்ன கொடுத்தாலும்—இதில் எதுவும் எனது சொந்தமல்ல; நான் தூயவன், பிறவியற்றவன், அழியாதவன்." என்று அவர் அறிவார். "இந்த உலகம் முழுவதும் உருவமற்றது; மாற்றமற்றது; தூய்மையின் உடல்; சிவனின் ஒரே வடிவம்." "நீ உண்மை, ஐயமில்லை; நான் மீண்டும் என்ன அறிய முடியும்? அறியப்படாத ஆத்மாவை, அது அறியப்படுவது போல எப்படி கருத முடியும்?" என்று அவர் கேட்டார். "பிரியமானவரே, மாயையோ அமாயையோ எப்படி உண்டாகும்? நிழலோ, நிழல் இல்லையோ இல்லை. எல்லாம் ஒன்றே, உருவமற்றது, களங்கமற்றது." "நான் ஆரம்பம், நடுப்பு, முடிவு ஆகியவற்றிலிருந்து விடுபட்டவன்; எந்தக் காலத்திலும் பந்தம் இல்லை. என் இயல்பே தூய்மை, களங்கமையற்றது—இது எனது உறுதியான நம்பிக்கை." என்று அவர் உறுதியாக உணர்ந்தார். "இந்த உலகம், மகத்துவ தத்துவம் முதலாக எதுவும் எனக்குத் தோன்றுவதில்லை; ப்ரஹ்மன் மட்டுமே எல்லாமாக உள்ளது—அப்போது ஜாதி அல்லது ஆசிரமம் எங்கே?" "எல்லா வகையிலும், இடையறாது, நானே எல்லாம் என்று அறிகிறேன்; ஆதரவில்லாதவன், காலியல்லாதவன், ஆனால் ஆகாயம் முதலான ஐந்து காலிகளும் நான்." என்று அவர் அறிவார். "நான் நபுஂசகன் அல்ல, ஆணும் அல்ல, பெண்ணும் அல்ல; அறிவும் அல்ல, கற்பனையும் அல்ல. ஆத்மாவை ஆனந்தமுள்ளவனாகவோ ஆனந்தமற்றவனாகவோ எப்படி கருத முடியும்?" "ஆறு அங்கங்களுள்ள யோகத்தாலும், மனதை அழிப்பதாலும் தூய்மை கிடைப்பதில்லை; ஆசானின் உபதேசத்தாலும் கிடைப்பதில்லை—உண்மை தானாகவே, தானாகவே உணரப்படுகிறது." என்று அவர் அறிவார். "உடல் ஐம்பூதங்களால் ஆனதல்ல, அவற்றின்றி இருப்பதுமில்லை; ஆத்மா மட்டும் எல்லாம்—நான்காவது நிலை எங்கே, மற்ற மூன்று நிலைகள் எங்கே?" "நான் பந்தப்பட்டவன் அல்ல, விடுதலை பெற்றவனும் அல்ல; ப்ரஹ்மணிலிருந்து பிரிந்தவனும் அல்ல. நான் செய்பவனும் அனுபவிப்பவனும் அல்ல; பரவுவதும், பரவப்படுவதும் இல்லாதவன்." என்று அவர் அறிவார். "நீர் நீரில் கலந்தால் வேறுபாடில்லாதது போல, பிரக்ருதி மற்றும் புருஷனும் எனக்குப் பிரிவில்லாமல் தோன்றுகின்றன." "நீ விடுதலை பெறவில்லை என்றாலும், பந்தம் உனக்கில்லை; ஆத்மாவை உருவமுள்ளவனாகவோ உருவமற்றவனாகவோ எப்படி கருத முடியும்?" என்று அவர் விசாரித்தார். "உன் பரம வடிவத்தை நேரடியாக, ஆகாயத்தைப் போல அறிகிறேன்; அந்த பரம வடிவம் நீரில் மாயை போல." "எனக்குச் ஆசானும் இல்லை, உபதேசமும் இல்லை, வரம்பும் இல்லை, செயலும் இல்லை. நான் இயற்கையிலேயே தூயவன், உடலற்றவன், ஆகாயம் போல." என்று அவர் அறிவார். "உன் உடல் தூயது, மனம் உயர்ந்தது, நீயே பரமாத்மா என்று சொல்கிறாய்—இப்படி சொல்லத் தயங்காமல் இருப்பாய்." "ஏன் அழுகிறாய், மனமே? ஆத்மாவால் ஆத்மாவாக, ஆத்மாவில் நிலைபெறு. அன்புள்ளவனே, இருமையற்ற நிலையின் காலமற்ற அமிர்தத்தை அருந்து." என்று அவர் அறிவார். "அறிவும் இல்லை, அறியாமையும் இல்லை, இரண்டும் ஒன்றாகவும் இல்லை; இப்படிப் பரிபூரணமான ஒருவருக்கு, அந்த அறிவு வேறு அல்ல." என்று அவர் அறிவார். "அறிவு என்பது விவேகமும் அல்ல, தியானமும் அல்ல; அது இடமோ காலமோ அல்ல, ஆசானின் உபதேசமும் அல்ல. நான் அந்த உண்மை, சுய அறிவால், ஆகாயம் போல், இயற்கையாக, நிலையானவன்." "நான் பிறக்கவில்லை, இறக்கவும் இல்லை; எனக்கு நன்மை தீமை எனும் செயல்கள் இல்லை. நான் தூயவன், குணமற்றவன், ப்ரஹ்மன்—எனக்கு பந்தமோ விடுதலையோ எப்படி உண்டாகும்?" என்று அவர் அறிவார். "தெய்வம் எல்லாவற்றிலும் பரவியிருக்க, நிலையானதும், பூரணமும், இடையறாததும் என்றால், பிரிவு எங்கும் காணவில்லை—உள்ளும் புறமும் எங்கே?" இவ்வாறு அந்த ஞானி, ஆத்மாவின் உண்மை இயல்பை தெளிவாக அறிந்து, அனைத்திலும் ஒன்றையே காண்கிறார். அவருக்குப் பிறப்பும் இறப்பும் இல்லை, பந்தமும் விடுதலையும் இல்லை; அவர் எப்போதும் தூய்மையும், பரமார்த்தமும், ப்ரஹ்மணின் ஒரே வடிவமாகவே நிலைத்திருக்கிறார்.