அவதூதகீதா

அறிவின் அமுதம், பரம புனிதமானது, சுத்தமானது, சிந்தனைக்கு அப்பாற்பட்டது, முடிவற்ற உருவம் கொண்டது; பரிசுத்தமும், குற்றமற்றதும், மீண்டும் மீண்டும் சிந்தனைக்கு எட்டாததும், எல்லையற்ற வடிவம் கொண்டதும்; ஒருமையுடன், பிளவில்லாமல், எல்லையற்ற பரப்பில் பரவி நிற்பதும் நானே. அறிவின் அமுதம், ஒரே சுவை, ஆகாயம் போல விரிந்தது – இதுவே என் இயல்பு. இங்கு பிரம்மா மற்றும் மற்ற தெய்வங்கள் எவ்வாறு இருக்க முடியும்? சுவர்க்கம் போன்ற இடங்கள் எவ்வாறு இருக்க முடியும்? ஏனெனில், பரம்பொருள் ஒன்றே, தூய்மையானது, இரண்டில்லாதது. அந்த அறிவின் அமுதம், ஒரே சுவை, ஆகாயம் போல விரிந்தது நானே. எவ்வாறு நான் அந்த பரிசுத்தத்தைச் சொல்வது, எல்லா மறுப்புகளுக்கும் அப்பாற்பட்டதை? எவ்வாறு நான் அந்த பரிசுத்தத்தை விவரிப்பது, எஞ்சியதற்கும் அப்பாற்பட்டதை? எவ்வாறு நான் அந்த பரிசுத்தத்தைச் சொல்வது, எந்தக் குறியீட்டுக்கும் அப்பாற்பட்டதை? நானே அறிவின் அமுதம், ஒரே சுவை, ஆகாயம் போல விரிந்தவன். நான் எப்போதும் அந்தச் சிறந்த செயலைச் செய்கிறேன், அது செயலும் செய்யாமையும் கடந்தது; நான் உன்னத ஆனந்தத்தில் திளைக்கிறேன், பற்றும் பற்றின்மையும் இல்லாமல்; உடல் உள்ளதோ இல்லையோ எனும் வேறுபாடின்றி, எப்போதும் ஆனந்தத்தில் திளைக்கிறேன். அறிவின் அமுதம், ஒரே சுவை, ஆகாயம் போல விரிந்தது நானே. மாயை உலகத்தை உருவாக்குவது என்னில் மாற்றம் இல்லை; வஞ்சகமும் போலியும் என்னில் மாற்றம் இல்லை; உண்மை, பொய் எனப் பிரிப்பதும் என்னில் மாற்றம் இல்லை. நானே அறிவின் அமுதம், ஒரே சுவை, ஆகாயம் போல விரிந்தவன். காலத்தின் பகுப்புகள் – காலை, மாலை – எனக்கு இல்லை; பிரிவும் இல்லை; உள்ளுணர்வும் எனக்கில்லை; காது கேளாததும், பேசாததும் இல்லை. எல்லா கருத்துப் பிரிவுகளும் நீங்கி, சுத்தம்-அசுத்தம் என்ற வரையறைகளும் எனக்கு இல்லை. நானே அறிவின் அமுதம், ஒரே சுவை, ஆகாயம் போல விரிந்தவன். எனக்கு ஆசான், சீடன் என்ற வேறுபாடே இல்லை; மனம் அல்லது மனமின்மை எனும் நிலை இல்லை; அறிவு, எல்லா வேறுபாடுகளும் நீங்கிய நிலையில், கலக்கம் இல்லாதவன். அறிவின் அமுதம், ஒரே சுவை, ஆகாயம் போல விரிந்தவன் நானே. இந்த காட்டுப்போன்ற இருப்பை நான் எவ்வாறு விவரிப்பது? தீர்ந்த சந்தேகத்தை எவ்வாறு சொல்வது? என்றும் ஒரே நிலையில், கலக்கமில்லாமல் இருப்பவன் நானே – அறிவின் அமுதம், ஒரே சுவை, ஆகாயம் போல விரிந்தவன். எப்போதும் பிரகாசிப்பவன், ஜீவராசிகளும் அஜீவராசிகளும் இல்லாதவன்; விதைகள், விதையற்றவை இல்லாதவன்; பந்தமும் விடுதலியும் இல்லாதவன். அறிவின் அமுதம், ஒரே சுவை, ஆகாயம் போல விரிந்தவன். எப்போதும் பிரகாசிப்பவன், பிறவியின்றி; எப்போதும் பிரகாசிப்பவன், உலக வாழ்க்கையின்றி; எப்போதும் பிரகாசிப்பவன், அழிவின்றி. அறிவின் அமுதம், ஒரே சுவை, ஆகாயம் போல விரிந்தவன். உனக்கு பெயரும் ரூபமும் என்ற எண்ணமே இல்லை; பிளவு, அபிளவு எனும் உண்மையான வேறுபாடும் இல்லை. அய்யோ மனமே, ஏன் துக்கப்படுகிறாய்? நானே அறிவின் அமுதம், ஒரே சுவை, ஆகாயம் போல விரிந்தவன். நண்பா, ஏன் அழுகிறாய்? உனக்கு வயதுமில்லை, மரணமும் இல்லை; ஏன் அழுகிறாய்? பிறப்பின் துன்பமும் இல்லை; ஏன் அழுகிறாய்? உனக்கு மாற்றமும் இல்லை. அறிவின் அமுதம், ஒரே சுவை, ஆகாயம் போல விரிந்தவன். நண்பா, ஏன் அழுகிறாய்? உனக்கு உண்மையான உருவமும் இல்லை; ஏன் அழுகிறாய்? உனக்கு குறைபாடும் இல்லை; ஏன் அழுகிறாய்? உனக்கு வயது எனும் நிலையும் இல்லை. நானே அறிவின் அமுதம், ஒரே சுவை, ஆகாயம் போல விரிந்தவன். நண்பா, ஏன் அழுகிறாய்? உனக்கு வயது இல்லை; ஏன் அழுகிறாய்? உனக்கு மனங்களும் இல்லை; ஏன் அழுகிறாய்? உனக்கு புலன்கள் இல்லை. நானே அறிவின் அமுதம், ஒரே சுவை, ஆகாயம் போல விரிந்தவன். நண்பா, ஏன் அழுகிறாய்? உனக்கு ஆசை இல்லை; ஏன் அழுகிறாய்? உனக்கு பேராசை இல்லை; ஏன் அழுகிறாய்? உனக்கு மயக்கம் இல்லை. நானே அறிவின் அமுதம், ஒரே சுவை, ஆகாயம் போல விரிந்தவன். உனக்கு சொத்துகள் இல்லையென்றால், செல்வத்துக்காக எப்படி ஆசைப்படுவாய்? மனைவி இல்லையென்றால், அதிகாரத்திற்கு எப்படி ஆசைப்படுவாய்? 'என்' என்ற உணர்வு இல்லையென்றால், அதிகாரத்திற்கு எப்படி ஆசைப்படுவாய்? நானே அறிவின் அமுதம், ஒரே சுவை, ஆகாயம் போல விரிந்தவன். உனக்கும் எனக்கும், குறியீடுகள் கொண்ட உலகப் பிறவி இல்லை; இந்த மனம் தான் பிளவாகத் தோன்றுகிறது. பிளவு, அபிளவு எனும் வேறுபாடும் இல்லை. நானே அறிவின் அமுதம், ஒரே சுவை, ஆகாயம் போல விரிந்தவன். உனக்குள் விரக்தி என்ற சிறிதும் இல்லை; ஆசை என்ற சிறிதும் இல்லை; விருப்பம் என்ற சிறிதும் இல்லை. நானே அறிவின் அமுதம், ஒரே சுவை, ஆகாயம் போல விரிந்தவன். உன் உள்ளத்தில் தியானிக்கும் ஒருவனும் இல்லை; சமாதியும் இல்லை; தியானம் இல்லை; வெளிப்புற இடமும் இல்லை; தியானிக்கப்பட வேண்டியது இல்லை; பொருளும் காலமும் இல்லை. நானே அறிவின் அமுதம், ஒரே சுவை, ஆகாயம் போல விரிந்தவன். முக்கியமான அனைத்தையும் நான் உனக்குச் சொன்னேன்; நீயும் இல்லை, நானும் இல்லை, பெரும் ஒன்றும் இல்லை, ஆசானும் இல்லை, சீடனும் இல்லை. பரம்பொருள் என்பது இயற்கையான, ஸ்வபாவிகமான, ஸ்வயம்பூவான சுதந்திரம். நானே அறிவின் அமுதம், ஒரே சுவை, ஆகாயம் போல விரிந்தவன். இங்கு பரம்பொருள் ஆனந்தமாக இருக்குமா? அல்லது ஆனந்தமில்லையா? அறிவும் அனுபவமும் எவ்வாறு இருக்க முடியும், ஏனெனில் அந்த பரம 'நான்' மட்டுமே, ஆகாயம் போன்ற இயல்பில் இருக்கிறதே? அறிவை நீ தீயும் காற்றும் இல்லாததாக அறிக; அறிவின் வடிவத்தை பூமியும் நீரும் இல்லாததாக அறிக; அறிவை வருகை, போக்கின்றி அறிக; அறிவை ஆகாயம் போல் பரப்பாக அறிக. நான் வெறுமை வடிவமோ, வெறுமையற்ற வடிவமோ அல்ல; சுத்த வடிவமோ, அசுத்த வடிவமோ அல்ல; எந்த வகையிலும் ரூபமோ, அரூபமோ அல்ல – என் உண்மை வடிவமே பரம்பொருள். உலகை விட்டும் விலகவும், துறவையும் விலக்கவும்; துறவும் அதற்கும் விஷம் போல். துறவும் அதற்கும் அப்பாற்பட்டது, தூய்மை, அமரத்துவம், இயற்கை, நிலையானது. இவ்வாறு மூன்றாம் அதிகாரம் முடிகிறது. இங்கு அழைப்பு, அனுப்பல் என்ற இரண்டும் இல்லை; பூவும் இலைகளும் எங்கே? தியானம், மந்திரம், சிவனை வழிபடும் முறையும் இல்லை. நான் பந்தத்திலிருந்தும், விடுதலியிலிருந்தும் விடுபட்டவன்; சுத்தம்-அசுத்தம், யோகத்தில் சேர்த்தல்-பிரித்தல் எனும் எல்லா வேறுபாடுகளும் எனக்கு இல்லை; உண்மையில், நான் விடுதலையே, ஆகாயம் போல விரிந்தவன். இவை அனைத்தும் உண்மையாக எழுகின்றன; இவை அனைத்தும் பொய்யாக எழுகின்றன. ஆனால், எனக்கு இப்படிப்பட்ட இருமை எப்போதும் எழவில்லை – என் இயல்பில் கரைந்தவன், துன்பமற்றவன் நான். இங்கு நிறமுள்ளதும், நிறமற்றதும் இல்லை; உள்ளதும், வெளியும் இல்லை; உள்ளே பிளவாக எதுவும் பிரகாசிக்கவில்லை – என் இயல்பில் கரைந்தவன், துன்பமற்றவன் நான். எனக்கு அறியாமை, அறிவு எதுவும் எழவில்லை; அறிவாகிய என் இயல்பும் எழவில்லை. அறிவும், அறியாமையும் பற்றி நான் எவ்வாறு சொல்வது? என் இயல்பில் கரைந்தவன், துன்பமற்றவன் நான். நான் தர்மத்துடன் சம்பந்தப்பட்டவன் அல்ல; பாவத்துடனோ, பந்தத்துடனோ, விடுதலியுடனோ சம்பந்தப்பட்டவன் அல்ல; சேர்ந்ததும் சேராததும் எனக்கு தோன்றுவதில்லை – என் இயல்பில் கரைந்தவன், துன்பமற்றவன் நான். எப்போதும் எனக்கு உயர்வோ, தாழ்வோ இல்லை; நடுநிலை, நண்பன், பகைவர் இல்லை. நன்மை, தீமை பற்றி எப்படி சொல்ல முடியும்? என் இயல்பில் கரைந்தவன், துன்பமற்றவன் நான். நான் வழிபடுபவன் அல்ல; வழிபடப்பட வேண்டியவனும் அல்ல; போதனையோ, செயல் ஒன்றும் எனக்கு இல்லை. அறிவின் இயல்பை எவ்வாறு சொல்வது? என் இயல்பில் கரைந்தவன், துன்பமற்றவன் நான். இங்கு பரவி நிற்பதும், பரவப்படுவதும் இல்லை; இருப்பிடம், இல்லாத இருப்பிடமும் இல்லை. வெற்றுமை, அவெற்றுமை பற்றி எப்படி சொல்வது? என் இயல்பில் கரைந்தவன், துன்பமற்றவன் நான். எனக்கு காண்பவன், காணப்படுவது, காரணம், விளைவு எதுவும் இல்லை. சிந்திக்கக்கூடியதும், சிந்திக்க முடியாததும் பற்றி எப்படி சொல்வது? என் இயல்பில் கரைந்தவன், துன்பமற்றவன் நான். பிரிப்பவனும், பிரிக்கப்பட்டதும் இல்லை; அறிவோ, அறியப்படுவதோ இல்லை. வருகை, போக்கு பற்றி எப்படி சொல்வது, பிரியமானவனே? என் இயல்பில் கரைந்தவன், துன்பமற்றவன் நான். உடலும் இல்லை, உடலற்றதும் இல்லை; புத்தி, மனம், புலன்கள் எதுவும் இல்லை. விருப்பு, விரக்தி பற்றி எப்படி சொல்வது? என் இயல்பில் கரைந்தவன், துன்பமற்றவன் நான். தோற்றம் தனித்துவமாக வெளிப்படுவதும் இல்லை; மறைந்தும் இல்லை. ஒன்றுமை, பிளவு பற்றி எப்படி சொல்வது, நண்பனே? என் இயல்பில் கரைந்தவன், துன்பமற்றவன் நான். புலன்களை வென்றவனும் அல்ல; வெல்லாதவனும் அல்ல; எனக்கு கட்டுப்பாடோ, ஒழுங்கோ எழவில்லை. வெற்றி, தோல்வி பற்றி எப்படி சொல்வது, நண்பனே? என் இயல்பில் கரைந்தவன், துன்பமற்றவன் நான். நான் உருவமோ, அரூபமோ அல்ல; தொடக்கம், முடிவு, நடுவும் எனக்கு இல்லை. பலம், பலஹீனம் பற்றி எப்படி சொல்வது, நண்பனே? என் இயல்பில் கரைந்தவன், துன்பமற்றவன் நான். இவ்வாறு, பரம்பொருளின் சுயசொரூபம் அறிவின் அமுதமாக, ஒரே சுவையாக, எல்லையற்ற ஆகாயம் போலவும், எல்லா வேறுபாடுகளும் கடந்தும், துன்பமற்றும், நிலைத்தும், எப்போதும் பிரகாசிப்பதாகும்.