அவதூதகீதா

பிராரம்பத்தில், பற்று மற்றும் வெறுப்பு ஆகியவற்றிலிருந்து விடுபட்டவர், அனைத்து உயிர்களின் நலனுக்காக அர்ப்பணித்தவர், அறிவில் உறுதியாகவும், நிலைத்த மனதுடன் இருப்பவர், அந்த உன்னத நிலையைக் அடைகிறார். உடல் களையப்பட்டபோது, ஒரு குடம் உடைந்தபின் அதன் உள்ளே இருக்கும் வெளி வெளியில் கலந்துவிடும் போல, யோகி தனது உண்மையான சுயமாகும் பரமாத்மாவில் கலந்துவிடுகிறார். இந்த உபதேசம் செயலில் ஈடுபட்டவர்களுக்கு கூறப்பட்டது; அவர்களின் அறிவு முடிவடையினும், அதுவே அவர்களின் பாதை. ஆனால் யோகாவில் நிலைத்தவர்களுக்கு இது கூறப்படவில்லை; அவர்களின் அறிவு முடிவடையினும், அதுவே அவர்களின் பாதை. செயலில் ஈடுபட்டவர்களின் பாதை சொல் மற்றும் உணர்வுகளால் விவரிக்கப்படுகிறது; ஆனால் யோகிகளின் பாதை எங்கிருந்தாலும் விவரிக்க முடியாதது, அவர்கள் அதனை அடைகிறார்கள். யோகிகள் இந்த பாதையை அறிந்து, எந்தவொரு எண்ணத்தையும் கைவிட்டு, அவர்களுக்கு உணர்வு தானாக எழுகிறது. யோகி, புனித இடத்தில், தாழ்த்தப்பட்டவரின் வீட்டில், அல்லது எங்கும் உயிர் நீங்கினாலும், மீண்டும் கருவில் பிறக்கவில்லை; அவர் பரம பிரம்மத்தில் கலந்துவிடுகிறார். தன் இயல்பான, பிறப்பில்லாத, எண்ணிக்க முடியாத இயல்பை உணர்ந்தவர், விரும்பும் படி செயல்படுகிறார், ஆனால் குற்றங்களால் பாதிக்கப்படுவதில்லை; எதையும் செய்யாவிட்டாலும், அஹங்காரமில்லாததால், அவர் பிணைப்பட்டவரும், துறவியும், யோகியும் அல்ல. நோயில்லாத, ஒப்பில்லாத, ரூப Rahitham, ஆதார Rahitham, உடல் Rahitham, ஆசை Rahitham, இருமை மற்றும் மாயை Rahitham, எப்போதும் சக்தி கொண்டவர், அவர் அந்த நித்தியமான இராமனான சுயத்தை அடைகிறார். அங்கு வேதம் இல்லை, உபதேசம் இல்லை, தலையை களையும் சடங்கு இல்லை, ஆசான், சீடன் இல்லை, யோக சாத்திரங்கள், Mudra மற்றும் பிற சடங்குகள் இல்லை—அங்கு ஒருவர் நித்திய சுயமான இராமனை அடைகிறார். அங்கு சைவம், சக்தம், மனித பாதை இல்லை, உடல் இல்லை, ரூபம் இல்லை, பாதா போன்ற படிகள் இல்லை, ஆரம்பம், முடிவு, பாத்திரம் இல்லை—அங்கு ஒருவர் நித்திய சுயமான இராமனை அடைகிறார். யாருடைய இயல்பிலிருந்து இந்த இயங்கும் மற்றும் அயங்கும் உலகம் எழுகிறது, நிலைபெறும், மறைகிறது—நீர் மாற்றப்பட்டு நுரை மற்றும் குமிழ்கள் எழும் போல—அங்கு ஒருவர் நித்திய சுயமான இராமனை அடைகிறார். அங்கு பிராணாயாமம், திராட்சிக் கணிப்பும், ஆசனம் இல்லை, அறிவும் அறியாமையும் இல்லை, நாடிகளின் இயக்கமும் இல்லை—அங்கு ஒருவர் நித்திய சுயமான இராமனை அடைகிறார். அங்கு பலவினை, ஒன்றினை, இரண்டும், வேறுபாடும் இல்லை; சிறுமை, நீளம், பெருமை, வெறுமை, அளவு, பொருள், சமம்—all these are absent—அங்கு ஒருவர் நித்திய சுயமான இராமனை அடைகிறார். அங்கு கட்டுப்பாடானவரும், கட்டுப்பாட Rahitham ஆனவரும், செயல Rahitham ஆனவரும், செயலில் ஈடுபட்டவரும்—அனைவரும்—அங்கு ஒருவர் நித்திய சுயமான இராமனை அடைகிறார். அங்கு மனம், புத்தி, உடல், உணர்வுகள், சூக்ஷ்ம பஞ்சபூதங்கள், பஞ்சபூதங்கள், அஹங்காரம், ஆகாசம்—all these are absent—அங்கு ஒருவர் நித்திய சுயமான இராமனை அடைகிறார். பிரபஞ்சத்தில், உருவாக்கம் மற்றும் மறைவில், யோகியின் மனம் பிரிவ Rahitham ஆன Supreme Self-ஐ அடைந்தபோது, தூய்மை, அசுத்தம், சின்னங்கள்—all may be prescribed or prohibited. அங்கு மனமும் மொழியும் விவரிக்க முடியாத இடத்தில், ஆசான் எப்படி உபதேசம் செய்ய முடியும்? ஆனாலும், ஆசான் இந்த உபதேசத்தை கூறியபோது, அதன் உண்மை ஒளிர்கிறது. இவ்வாறு இரண்டாம் அதிகாரம் முடிகிறது. இங்கே, குணம் மற்றும் அகுணம் என்ற பிரிவுகள் இல்லை; எதுவும் இல்லை; பற்று, வெறுப்பு Rahitham, தூய்மை, elaboration Rahitham, குணம், அகுணம் Rahitham, எல்லாவற்றையும் ஆக்கும், how can I worship Shiva, who is of the nature of space? வெள்ளை மற்றும் பிற நிறங்கள் Rahitham, எப்போதும் சிவன்; காரணம் மற்றும் விளைவு, அதுவே Supreme Shiva. Thus, free from distinctions, I am pure Shiva; how can I worship my own Self within myself, Sumitra? I am ever arisen, without root or rootlessness, smoke or smokiness, lamp or lampness; I am the nectar of knowledge, of equal taste, like the sky. How can I speak of desireless desire, unattached attachment, essence-less essence? I am the nectar of knowledge, of equal taste, like the sky. How can I speak of the nondual form of all, dual form of all, eternal and non-eternal nature of all? I am the nectar of knowledge, of equal taste, like the sky. I am neither gross nor subtle, neither coming nor going, without beginning, end, or middle, neither higher nor lower. Truly, I speak the ultimate reality: I am the nectar of knowledge, of equal taste, like the sky. Consciousness is all the senses, like the sky; consciousness is all the objects, like the sky; consciousness is one and pure, neither bound nor liberated. I am the nectar of knowledge, of equal taste, like the sky. I am not dense with difficult or easy comprehension, O dear one; I am not dense with difficult or easy perception; I am not dense with nearness of form. I am the nectar of knowledge, of equal taste, like the sky. I am the fire that burns up actionlessness; I am the fire that burns up both sorrow and the absence of sorrow; I am the fire that burns up both embodiment and disembodiment. I am the nectar of knowledge, of one taste, vast as the sky. I am truly the fire that burns up both sinlessness and sin; I am truly the fire that burns up both righteousness and unrighteousness; I am truly the fire that burns up both bondage and freedom from bondage. I am the nectar of knowledge, of one taste, vast as the sky. I am without both existence and non-existence, O child; I am without both union and non-union; I am without both mind and absence of mind. I am the nectar of knowledge, of one taste, vast as the sky. There is no notion in me of either delusion or freedom from delusion; there is no notion in me of either sorrow or freedom from sorrow; there is no notion in me of either greed or freedom from greed. I am the nectar of knowledge, of one taste, vast as the sky. There is never for me the thread of worldly existence; there is never for me the happiness of contentment. This bondage of ignorance is never for me. I am the nectar of knowledge, of one taste, vast as the sky. There is no change in me from the dust of worldly existence; there is no change in me from the darkness of suffering; there is no change in me from the quality that generates its own nature. I am the nectar of knowledge, of one taste, vast as the sky. There is never any rule that produces suffering for me; there is never any mind born of the union with suffering for me. For this sense of 'I' is never mine. I am the nectar of knowledge, of one taste, vast as the sky. There is no cessation of motion or unmoving for me, nor any imagined creation; there is no end of dream or waking, nor good nor evil. There is no end of essence or non-essence, nor moving nor unmoving. I am the nectar of knowledge, of one taste, vast as the sky. This is neither the known nor the knower, nor is it to be reasoned by cause; it is beyond the reach of speech, neither mind nor intellect. So how can I tell you the truth? I am the nectar of knowledge, of one taste, vast as the sky. The ultimate reality is without division or non-division; it is neither inside nor outside—how then can it be described? It is prior to creation, not attached, and nothing at all truly exists. I am the nectar of knowledge, of one taste, vast as the sky. I alone am the reality, free from faults such as passion; I alone am the reality, free from faults such as fate; I alone am the reality, free from the sorrow of worldly existence. I am the nectar of knowledge, of one taste, vast as the sky. If the three states do not exist, how can there be the fourth? If the three times do not exist, how can there be directions? The supreme, peaceful state is the ultimate reality. I am the nectar of knowledge, of one taste, vast as the sky. Long or short—there is no distinction for me here; broad or narrow—there is no distinction for me here; angular or round—there is no distinction for me here. I am the nectar of knowledge, of one taste, vast as the sky. Mother, father, and so on, child and so on—never are they mine; born or dead—neither mind nor anything is ever mine. This ultimate reality is undisturbed and steady. I am the nectar of knowledge, of one taste, vast as the sky. இவ்வாறு, யோகியின் அனுபவம், பரமாத்மாவின் உண்மை, எல்லா பிரிவுகளும், duality-யும், சடங்குகளும், உடல், அறிவு, மனம், உலகம்—all dissolve; அந்த நித்யமான, எல்லாம் கொண்ட, சுயமான சிவன், ஆகாசம் போல, அனுபவத்தில் மட்டுமே, ஒரே சுவையுடன், பரந்திருக்கிறார்.