यदा घटः भङ्क्तः स्यात्, तदा तस्य अन्तराकाशः सहजमेव निरवयवः आकाशे लीयते। एवं शिवशुद्धचित्तः अहं भेदं न पश्यामि। न घटः, न घटाकाशः, न जीवः, न जीवदेहः—ब्रह्मैव केवलं विज्ञेयम्, चैतन्यमात्रं, ज्ञातृज्ञेयविवर्जितम्। सर्वत्र सर्वदा सर्वं आत्मैव नित्यं सत्यम्; सर्वं शून्यमपि अशून्यमपि—एवं मयि निश्चितं विद्धि। न वेदाः, न लोकाः, न देवाः, न यज्ञाः, न वर्णाश्रमः, न कुलं, न जन्म—न धूममार्गः, न ज्योतिर्मार्गः—परमसत्यं ब्रह्मस्वरूपमेव। यदि आत्मा पूर्णः स्यात्, तर्हि व्याप्यव्यापकभावरहितः त्वमेव एकः। कथं आत्मानं प्रत्यक्षं वा अप्रत्यक्षं वेत्ति? केचन अद्वैतम् इच्छन्ति, अन्ये द्वैतम् इच्छन्ति; तु तयोः मध्ये समं सत्यम् न लभन्ते, यः द्वैताद्वैतविवर्जितम् अस्ति। यत् सत्यम् वर्णरहितं, गुणरहितं, शब्दाद्यतीतं, मनोवाक्परमार्गगम्यम्—कथं तस्य वर्णनं कर्तुं शक्यम्? यदा सर्वं देहादिकं मिथ्यैव आकाशवत् ज्ञायते, तदा एव ब्रह्मज्ञानं स्यात्; तव द्वैतपरम्परा नास्ति। स्वाभाविकः परमात्मापि मम न भिन्नः इव दृश्यते; यथा आकाशः एकः, तथा—किम् ध्यानं, ध्यानकर्ता वा ध्यानविषयः स्यात्? यद्यत् करोमि, यद्यत् खादामि, यद्यत् यजामि, ददामि वा—एतत् मम नास्ति; अहं शुद्धः, अजः, अक्षयः च। एतत् जगत् सर्वं निराकारं विद्धि; सर्वं विकाररहितं विद्धि; सर्वं शुद्धदेहम् विद्धि; सर्वं शिवैकस्वरूपम् विद्धि। त्वं सत्यम्, न संशयः; किं पुनः ज्ञातव्यम्? आत्मा न ज्ञेयः, कथं तं ज्ञेयमिव पश्यसि? कथं भ्रमः, अभ्रमो वा? न छाया, न अछाया; सर्वं एकमेव, निराकारमिव आकाशवत्, निर्मलम्। न आरम्भः, न मध्यः, न अन्तः; न कदापि बद्धः; स्वभावतः निर्मलः, शुद्धः—एष मे दृढनिश्चयः। महत्तत्त्वादारभ्य सर्वं जगत् मम नास्ति; ब्रह्मैव सर्वम्—कुतः वर्णाश्रमः? सर्वथा अहमेव अखण्डितं सर्वं जानामि; निरालम्बः, न शून्यः, तथापि पञ्चशून्यरूपः। न नपुंसकः, न पुरुषः, न स्त्री; न ज्ञानं, न कल्पना; आत्मा न सुखी, न दुःखरहितः। षडङ्गयोगेन न, मनोनाशेन न, गुरुपदेशेन न शुद्धिः; स्वयमेव आत्मा सत्यं अनुभूयते। देहः न पञ्चमहाभूतात्मकः, न तेषां विना; आत्मैव सर्वम्—कुतः तुर्यं, कुतः अन्यानि? न बद्धः, न मुक्तः, न ब्रह्मणः पृथक्; न कर्ता, न भोक्ता; व्याप्यव्यापकभावरहितः। यथा जले जलं क्षिप्तम् अद्वितीयं भवति, तथा प्रकृतिपुरुषौ अपि मम न भिन्नौ। यदि न मुक्तः अपि स्यात्, न कदापि बद्धः; आत्मा न रूपवान्, न अरूपवान्। तव परमं रूपं प्रत्यक्षम् आकाशवत् जानामि; यथा तद्रूपं जलमरीचिकावत्। न गुरुः, न उपदेशः, न बन्धः, न क्रिया; शुद्धः, निराकारः, आकाशवत् अहमिति विद्धि। शरीरं शुद्धमिति, मनः परमं मन्यसे, आत्मानं परमात्मानं वदसि—एवं वदन् अपि न लज्जसे। हे मनः, किमर्थं रोदिष्यसि? आत्मना आत्मानं आत्मनि भूत्वा स्थित्वा, अद्वैतामृतं पिब, प्रिय। न ज्ञानं, न अज्ञानं, न उभयं; यस्य चैतन्यं एवं, तस्य चैतन्यं नान्यथा। ज्ञानं न तर्कः, न समाधिः; न देशः, न कालः, न गुरुवचनम्; अहमस्मि तद्वस्तु, स्वाभाविकं, आकाशवत्, नित्यं, स्वयंज्ञेयम्। न जातः, न मृत्युः; न शुभाशुभकर्म; शुद्धः, निर्गुणः, ब्रह्मैव—कुतः बन्धो, कुतः मोक्षः? यदि देवता सर्वव्यापिनी, स्थिरा, पूर्णा, अखण्डिता—न पश्यामि भेदम्; कथं अन्तरबाहिरस्तीति? सर्वं विश्वं अखण्डितं प्रकाशते; अहो, मायया महान् मोहः—द्वैताद्वैतविचारणम्! साकारं निराकारं च सदा 'नेति नेति'—भेदाभेदविवर्जितः शिव एक एव अवशिष्यते। न मातरः, न पितरः, न बान्धवाः; न भार्या, न पुत्रः, न मित्रम्; न पक्षपातः, न द्वेषः—कुतः मनसि शोकः? हे मनः, न दिवा, न रात्रिः, न उदयः, न अस्तम्; देहविहीनस्य देहकल्पना कथं बुधैः क्रियते? न अविभक्तं, न विभक्तं, न दुःखं, न सुखं, न सर्वं, न किंचित्—आत्मानं अक्षयं विद्धि। न कर्ता, न भोक्ता; न कृतं कर्म, न अकृतं; न देहः, न देहिनः, न देहविहीनः—किं मम, किं न मम? न मे रागादिदोषाः, न देहदुःखम्; एकं व्यापकं आकाशवत् आत्मानं मां विद्धि। हे सखे मनः, किमर्थं बहु भाषसे? सर्वं कल्पनामात्रम्; यदावश्यकम् उक्तं—त्वं सत्यम्, आकाशवत् विस्तीर्णः। येन केनापि प्रकारेण, यत्र कुत्रापि, मरणे अपि, योगिनः तत्रैव लीयन्ते, यथा घटाकाशः आकाशे। तीर्थे, चाण्डालगृहे, मरणे स्मृतिहानौ अपि, यः देहं त्यजति, स सर्वव्यापि मुक्तिम् आप्नोति।