एकः अवधूतः अस्ति। सः आत्मनि अविचलितः, गम्भीरः, स्थितप्रज्ञः, षड्भावसम्पन्नः च। सः विनीतः, परान् सन्मानयन्, समर्थः, सुहृद्, दयालुः, प्राज्ञः च। तस्य हृदये करुणा नित्यं वसति, तत्र न द्वेषः, नापि असहिष्णुता; सर्वेषां प्राणिनां प्रति क्षमया युक्तः। सः सत्ये प्रतिष्ठितः, आत्मनि निर्दोषः, सर्वेषु समदर्शी, सर्वहितं कुर्वन् वर्तते। एते अवधूतस्य लक्षणानि, ये धन्यतमाः, ये वेदवाक्यस्य सारं जानन्ति, ये वेदवेदान्तशास्त्रेषु पारंगताः, तैः विवेक्तव्यानि। कामबंधनात् मुक्तः, आरम्भमध्यान्तेषु शुद्धः, नित्यं आनन्दे स्थितः—एषा ‘अ’ इत्यस्य लक्षणा। संस्काररहितः, क्लेशरहितवाक्, वर्तमानजनानां मध्ये वसन्—एषा ‘व’ इत्यस्य लक्षणा। रजसा आवृताङ्गः, विमुक्तचित्तः, क्लेशरहितः, ध्यानसमाधेः अपि विमुक्तः—एषा ‘धु’ इत्यस्य लक्षणा। सत्यचिन्तनं धारयन्, विचारकर्मरहितः, तमःअहंकारयोः मुक्तः—एषा ‘त’ इत्यस्य लक्षणा। एवं दत्तात्रेयेन अवधूतेन रचितं एतद् उपदेशं ये पठन्ति, शृण्वन्ति च, ते न पुनः जन्म लभन्ते। एवं अष्टमोऽध्यायः समाप्तः।