योगी सदा संयोगवियोगात् मुक्तः, भोक्ता च भोगाभोगयोः परः, मनसा कल्पितं स्वभावानन्दं शनैः शनैः अनुभूय सुखेन विचरति। स ज्ञानाज्ञानयोः नित्ययुक्तः, द्वैताद्वैतयोः मोक्षः कथं? स्वाभाविकः विरक्तः योगी शुद्धः निर्मलः अद्वितीयः भोक्ता भवति। स च तुच्छभेदाभेदयोः परः, सङ्गासङ्गयोः मुक्तः, तस्मिन् कुतः सारासारविचारः? तस्य स्वरूपं गगनसदृशं निरवयवमस्ति। स सदा सर्वविभागातीतः, सर्वसारविनिर्मुक्तः, तत्र कुतः जीवनमृत्यू वा ध्यानाध्यानकृत्यं वा? सर्वमिदं मायामायासदृशं मरीचिकेव मरुप्रदेशे; केवलं एकः अद्वितीयः निराकारः शिवः शेषः। धर्मारम्भात् मोक्षान्तपर्यन्तं वयं सर्वथा निःस्पृहाः; तर्हि पण्डिताः कथं सङ्गविरक्तिम् कल्पयन्ति? स लभते, स लभते—न हि, न हि—यत्र स्पृहाचिह्नं नास्ति, न हि, न हि; तत्र अद्वैतनिष्ठया समाधौ निमग्नः, चिन्तनशुद्ध्या निर्मलः, परमहंसः अवधूतः तत्त्वं वदति। एवं सप्तमोऽध्यायः समाप्तः। हे भगवन्, तव व्याप्यत्वं त्रिकालेन नष्टम्, मनसोऽतिक्रमः ध्यानाभ्यासनाशः, वाक्सामर्थ्यं स्तुत्या नष्टम्—एतानि त्रिविधानि अपराधानि सदा क्षमस्व। यस्यान्तःकरणं कामैः न बाध्यते, निगृहीतम्, शान्तम्, शुद्धम्, निरुपधिकम्; उदासीनः, मिताहारः, प्रशान्तः, स्थिरः, स मुनिः मयि शरणागतः। अचलः, आत्मनि गम्भीरः, धैर्ययुक्तः, षड्गुणैश्वर्ये स्थितः; नम्रः, परान् पूजयन्, समर्थः, सुहृद्, दयालुः, बुद्धिमान्। दयावान्, निर्द्वेषः, सर्वभूतेषु सहिष्णुः; सत्यनिष्ठः, आत्मनि निष्पापः, समदर्शी, सर्वहितः। एवं अवधूतलक्षणानि परमभाग्यवन्तः, वेदवाक्यार्थतत्त्ववित्, वेदवेदान्तविदः च विवेक्तुं अर्हन्ति। कामपाशविनिर्मुक्तः, आदिमध्यान्तशुद्धः, सर्वदा आनन्दस्थितः—एषः 'अ' इत्यस्य लक्षणम्। यः संस्काररहितः, अनाघातवक्ता, उपस्थितेषु वसति—एषः 'व' इत्यस्य लक्षणम्। यस्याङ्गानि धूलिधूसरितानि, मनः विक्षिप्तम्, अनाघातः, समाध्यध्यानविमुक्तः—एषः 'धु' इत्यस्य लक्षणम्। यः तत्त्वचिन्तनस्थितः, विचारकर्मविहीनः, तमोऽहङ्कारविनिर्मुक्तः—एषः 'ट' इत्यस्य लक्षणम्। एवं यः दत्तात्रेयेन अवधूतेन रचितं आनन्दमयम् उपदेशं पठति शृणोति वा, स पुनर्जन्म न प्राप्नोति। एवं अष्टमोऽध्यायः समाप्तः।