सर्वं सम्यक् श्रुणु, भक्तजनः। यत्र अवधूतः, समत्वेन स्थितः, ध्यानशुद्धः, सत्यं वदति, तत्र कञ्चन चाण्डालस्य लक्षणं न दृश्यते। एवम् षष्ठोऽध्यायः समाप्तः। ततः, नगरे पतितवस्त्रैः निर्मितच्छादनेन आवृतः, धर्माधर्मयोः मार्गं अतीत्य, निर्वस्त्रः, शून्यगृहे स्थितः, विशुद्धे निर्मले अद्वितीय समाधौ लीनः अवधूतः दृश्यते। सः अनिर्दिष्टः, लक्ष्यालक्ष्ययोः मुक्तः, कुशलः, किन्तु कर्माकर्मयोः परः, केवलसारशुद्धः, निर्मलः—कथं तर्कवितर्कः तं स्पृशेयुः? आशाबन्धनात् सङ्गबन्धनात् विमुक्तः, विधिनिषेधात् शुद्ध्याः च अतीतः, शान्तः, सर्वविभागरहितः, विशुद्धनिर्मलसारः सः। अत्र शरीरेण वा अशरीरेण वा किम् अन्वेषणम्? सङ्गविसङ्गयोः किम् अन्वेषणम्? सारः स्वभावतः विशुद्धः, अचलः, आकाशवत्, स्वयम् प्रकाशते। यत्र रूपारूपयोः अभावः, तत्र सारः कथं लभ्यते? यत्र परमं आकाशवत्, तत्र वस्तुभिः कः सम्पर्कः? सारः अखण्डः, आकाशवत्, विशुद्धः, निर्मलः—अत्र विभागः, भेदः, वियोगः, परिवर्तनं वा कथं स्यात्? सर्वं अखण्ड एकसारः—तत्र योगः वियोगः इत्यस्य गर्वः कथं स्यात्? यदा सर्वं परमाखण्डं, तदा सारः वा असारः कः? सर्वं एकं निर्मलसारम्, आकाशवत्, अखण्डविशुद्धम्—अत्र संयोगवियोगः, सत्यासत्यं वा कथं स्यात्? योगी योगवियोगात् मुक्तः; भोक्ता भोगाभोगात् मुक्तः; एवं सः शान्तः, शान्तः, स्वभावानन्दं मनसा अनुभूतवान्। ज्ञानाज्ञानयोः योगेन सदा युक्तः, द्वैताद्वैतयोः मुक्तः कथं स्यात्? स्वाभाविकः, विरक्तः योगी, विशुद्धः, निर्मलः, अद्वितीयभोक्ता अस्ति। भङ्गाभङ्गयोः मुक्तः, सङ्गविसङ्गयोः मुक्तः; एवं अत्र सारः वा असारः कः? अद्वितीयसारः आकाशवत्। सः सदा सर्वविभागात् परः, सर्वसारात् मुक्तः; तत्र जीवनमृत्यू, ध्यानाध्यानकर्म वा किम्? सर्वं माया, मरुभूमौ मृगत्रिष्णिका इव; केवलम् अद्वितीयं अरूपं शिवः एव शेषः। धर्मारम्भात् मोक्षपर्यन्तम्, वयं सर्वथा निराशः; तदा विद्वांसः सङ्गविसङ्गं कथं कल्पयन्ति? सः पश्यति, सः पश्यति—न हि, न हि—यत्र कामस्य चिह्नं नास्ति, न हि, न हि; अद्वितीयसमाधौ लीनः, ध्यानशुद्धः, परमावधूतः सारं वदति। एवं सप्तमोऽध्यायः समाप्तः। हे भगवन्, तव व्याप्तिः त्रिकालेन नष्टा; मनसः अतीतिः ध्यानेन नष्टा; वाचः अतीतिः मम स्तुत्या नष्टा—एते त्रिविधदोषाः सदा क्षन्तव्या। सः कामैः अनाहतः, संयतः, मृदुः, विशुद्धः, निःस्वः; उदासीनः, अल्पाहारः, शान्तः, स्थिरः, मम आश्रयः ऋषिः। अचलः, आत्मनि गम्भीरः, धैर्ययुक्तः, षड्गुणेषु पारंगतः; विनीतः, परेषु सम्मानयन्, समर्थः, स्नेही, दयालुः, विद्वान्। दयालुः, अमर्षरहितः, सर्वेषु सहिष्णुः; सत्यनिष्ठः, आत्मनि निर्दोषः, निष्पक्षः, सर्वहितकरः। अवधूतस्य लक्षणानि, धन्यैः, वेदवाक्यसारज्ञैः, वेदवेदान्तविद्भिः अवगन्तव्यानि। कामबन्धनात् मुक्तः, आदिमध्यान्तशुद्धः, सदा आनन्दस्थितः—एषा 'अ' अक्षरस्य लक्षणम्। यः संस्काररहितः, अनुतापरहितवाक्, उपस्थितजनमध्ये स्थितः—एषा 'व' अक्षरस्य लक्षणम्। यस्य अङ्गानि धूलिनि, मनः मुक्तम्, अनुतापरहितः; ध्यानसमाधेः विमुक्तः—एषा 'धु' अक्षरस्य लक्षणम्। यः सत्यचिन्तनधारी, चिन्ताकर्मरहितः, तमोऽहंकारात् मुक्तः—एषा 'त' अक्षरस्य लक्षणम्। दत्तात्रेयेन अवधूतेन रचितं एतत् उपदेशं ये पठन्ति, शृण्वन्ति च, आनन्दमूर्तिं धृत्वा, पुनरावृत्तिं न प्राप्नुवन्ति। एवं अष्टमोऽध्यायः समाप्तः।