शिवः सर्वत्रैकः, अविच्छिन्नः, सर्वव्यापी चेदस्ति, तर्हि मोहशोकयोरतिक्रमे, संशयदुःखयोश्चातिक्रमणि, केवलं एकं शिवमेव यदा दृश्यते, कथं पुनः "अहं" "मम" इत्याद्यभिमानविकल्पाः सम्भवन्ति? धर्माधर्मयोर्विनाशो यथा उक्तः, बन्धमोक्षयोर्विनाशोऽपि तथा श्रुतः; परन्तु सर्वत्रैक एव शिवोऽस्ति चेत्, दुःखसुखविचारः कथं सम्भवति? यत्र यजमानयज्ञयोरभेदः, वह्निहविष्योः चाभेदः, केवलं एकः शिवः सर्वत्र व्याप्नोति चेत्, कर्मफलविचारः कथं स्यात्? शोकाशोकयोः, गर्वागर्वयोः च निःश्रेयसत्वं यत्र निगद्यते, शिवः सर्वत्रैकः चेत्, तत्र सङ्गविरक्तिविचारः कुतः? मोहामोहयोः, लोभालोभयोश्च न विकारः, केवलं एकः शिवः सर्वत्र व्याप्नोति चेत्, तत्र विकल्पाविकल्पविचारः कथं स्यात्? त्वमहमिति कदापि न हन्ता, कुलजन्मविचारः अपि असत्यमेव; यदि अहमेव परमार्थरूपः शिवः, तर्हि अत्र कः प्रणामः? गुरुशिष्ययोः भेदः नास्ति, उपदेशभेदः अपि लीनः; यदि अहमेव परमार्थरूपः शिवः, अत्र कः प्रणामः? शरीरभेदकल्पना नास्ति, लोकभेदकल्पना अपि नास्ति; यदि अहमेव परमार्थरूपः शिवः, अत्र कः प्रणामः? रागद्वेषयोः कदापि नास्ति, सर्वथा विशुद्धं, अचलं, निर्मलं च; यदि अहमेव परमार्थरूपः शिवः, अत्र कः प्रणामः? शरीरशरीरित्वभेदो नास्ति, आचारः अपि असत्य एव; यदि अहमेव परमार्थरूपः शिवः, अत्र कः प्रणामः? सः प्राप्नोति, प्राप्नोति इति श्रूयते, परन्तु तत्र चाण्डालचिह्नं नास्ति; समत्वेन निमग्नः, ध्यानशुद्धः, स एव परमावधूतः सत्यम् भाषते। एवं षष्ठोऽध्यायः समाप्तः। अवधूतः, मार्गे पतितवस्त्रच्छन्नः, धर्माधर्मातीतमार्गगामी, नग्नः शून्यगृहे वसन्, विशुद्धनिर्मलनिर्विकल्पसमाधौ लीनो भवति। सः अकामः, निष्कामः, चेष्टारहितः, कुशलः, धर्माधर्मातीतः, एकरसशुद्धः, मलरहितः; तस्मिन्वादविवादयोः स्पर्शः कुतः? आशासङ्गपाशविमुक्तः, आचारशौचातीतः, शान्तः, सर्वविभेदरहितः, विशुद्धनिर्मलसारवान् एव सः। अत्र शरीरशरीरित्वविचारः कथं? सङ्गविरक्तिविचारः कुतः? तत्त्वमेव विशुद्धं, अचलम्, गगनसदृशं, स्वयमेव प्रकाशितम्। यत्र रूपारूपयोः अभावः, तत्र तत्त्वं कथं लभ्यते? यत्र परं गगनसदृशं, तत्र विषयव्यवहारः कुतः? तत्त्वं अविच्छिन्नहंसरूपं, गगनसदृशं, विशुद्धं, निर्मलं; अत्र विभागो, भेदः, व्यतिरेकपरिणामः वा कथं स्यात्? सर्वं अविच्छिन्नं एकमेव तत्त्वं; अत्र संयोगविभागयोः गर्वः कथं भवेत्? सर्वं यदा परमाविच्छिन्नं, तदा तत्त्वातत्त्वविचारः अपि कुतः? सर्वं एकं निर्मलतत्त्वं, गगनसदृशं, अविच्छिन्नविशुद्धम्; अत्र संयोगवियोगौ, सत्यमसत्यं वा कथं स्यात्? योगी संयोगवियोगरहितः, भोक्ता भोगाभोगरहितः; सः शनैः शनैः स्वयंजातानन्दानुभूत्या विचरति। सदा ज्ञानाज्ञानयुतः, द्वैताद्वैतविमुक्तः कथं स्यात्? सहजविरक्तयोगी, शुद्धनिर्मलनिर्विकल्पभोक्ता। भङ्गाभङ्गयोः मुक्तः, सङ्गविरक्त्योरपि मुक्तः; अत्र तत्त्वातत्त्वविचारः कथं? निर्विकल्पतत्त्वं गगनसदृशमेव। सर्वविभेदातीतः सदा स्थितः, सर्वतत्त्वविमुक्तः; अत्र जीवितमरणयोः, ध्यानाध्यानकर्मणः वा विचारः कथं? सर्वमिदं मायामृगतृष्णिकासदृशम्; केवलं अद्वितीयं, निराकारं शिव एव शेषः। धर्मारम्भात् मोक्षान्तं, वयं सर्वथा निष्कामाः; तर्हि विद्वांसः सङ्गविरक्तिं कथं कल्पयन्ति? सः प्राप्नोति, प्राप्नोति, न हि, न हि; यत्र कामचिह्नं नास्ति, न हि, न हि; निर्विकल्पसमाधौ लीनः, ध्यानशुद्धः, परमावधूतः तत्त्वं भाषते। एवं सप्तमोऽध्यायः समाप्तः। भवतः व्यापकता त्रिकालेन नष्टा, मनसोऽतिवृत्तिः ध्यानेन नष्टा, वाक्पारम्यं मम स्तुत्या नष्टम्; एतानि त्रिविधानि अपराधानि सदा क्षन्तुम्। यस्य मनः कामैः अच्युतम्, संयतं, शान्तं, विशुद्धं, निर्लेपं, उदासीनं, मिताहारं, स्थिरं, सः मुनिः मयि शरणं गच्छति। अचलः, आत्मनि गम्भीरः, स्थितप्रज्ञः, षड्गुणैः युक्तः; नम्रः, परान् पूजयन्, समर्थः, मैत्रः, दयालुः, बुद्धिमान् च। दयावान्, अमर्षरहितः, सर्वभूतेषु क्षमावान्; सत्यनिष्ठः, आत्मनि निर्दोषः, समदृष्टिः, सर्वहितः च। अवधूतस्य लक्षणानि परमभाग्यवन्तैः, वेदवाक्यार्थतत्त्वज्ञैः, वेदवेदान्तविद्भिः च ज्ञातव्यानि। कामपाशविमुक्तः, आदिमध्यान्तविशुद्धः, नित्यं आनन्दरूपे स्थितः—एष 'अ' वर्णस्य लक्षणम्। संस्काररहितः, अनामयवक्ता, वर्तमानजनमध्ये स्थितः—एष 'व' वर्णस्य लक्षणम्। धूलिधूसराङ्गः, विक्षिप्तचित्तः, अनामयः, ध्यानसमाधिविमुक्तः—एष 'धु' वर्णस्य लक्षणम्। तत्त्वध्यानधारकः, विचारकर्मरहितः, तमोऽहङ्कारविमुक्तः—एष 'ट' वर्णस्य लक्षणम्। एतानि दत्तात्रेयेन अवधूतेन निर्मितानि उपदेशनि यः पठति, शृणोति वा, सः आनन्दरूपः पुनर्जन्म न प्राप्नोति। एवं अष्टमोऽध्यायः समाप्तः।