यदा भेदाभेदयोः, ज्ञातृज्ञेययोः च लयः सम्पद्यते, सर्वं चैकमेव निरन्तरं परममङ्गलं स्यात्, तदा तृतीयं वा चतुर्थं वा अवस्थाभेदं कथं सम्भवेत्? यत् उक्तं वा अनुक्तं, ज्ञातं वा अज्ञातं, तत्तद् सत्यं नास्ति; यदा सर्वं एकं निरन्तरं परममङ्गलं, तदा वस्तु, इन्द्रिय, बुद्धि, मनः वा कथं स्युः? नभः, वायुः, पृथिवी, अग्निः—एते अपि न सत्यानि; यदा सर्वं एकं निरन्तरं परममङ्गलं, तदा मेघः वा आपः कथं स्युः? कल्पितस्य जगतः लयः, कल्पितदेवतायाः च लयः यदा सम्पद्यते, सर्वं चैकमेव निरन्तरं परममङ्गलं, तदा गुणदोषविचारः मनसि कथं स्यात्? मृत्युः जन्म च निहतौ एव; क्रिया अक्रिया च निहते एव। यदा केवलं एकः निरन्तरः शिवः सर्वत्र व्याप्यस्ति, आगमनगमनयोः कः विचारः? प्रकृतिपुरुषयोः भेदः न सत्यः; कार्यकारणयोः भेदः अपि नास्ति। यदा केवलं एकः शिवः, तदा पुरुषापुंषोः कः विचारः? न तृतीयं किञ्चिदस्ति दुःखहेतुः; न च द्वितीयं गुणात् जायते। यदा केवलं एकः शिवः, तदा जरायौवनबाल्यादीनां कः सम्भवः? आश्रमवर्णाद्यतिक्रान्तं, कारणकर्तृभेदातीतं वस्तुतः; यदा केवलं एकः शिवः, तदा नाशानाशविचारः कथं स्यात्? भोक्तृभोज्यविचारः, जाताजातविचारः अपि असत्यः; यदा केवलं एकः शिवः, तदा क्षराक्षरयोः कः विचारः? नरनरयोः, स्त्रीस्त्रीयोः च विनाशविचारः अपि मिथ्यैव; यदा केवलं एकः शिवः, तदा सुखदुःखयोः कः विचारः? मोहमोक्षयोः, शोकशोकाभावयोः च यदा अतिक्रान्तं, केवलं एकः शिवः व्याप्यस्ति, तदा ममत्वममित्वयोः पुनः कः विचारः? धर्माधर्मयोः, बन्धमोक्षयोः च नाशः एव कथ्यते; यदा केवलं एकः शिवः व्याप्यस्ति, तदा दुःखदुःखाभावयोः कः विचारः? यज्ञयाजकयोः, अग्निहविर्भेदः नास्ति; यदा केवलं एकः शिवः व्याप्यस्ति, तदा कर्मफलस्य कः सम्बन्धः? शोकशोकाभावयोः, गर्वगर्वाभावयोः च अतिक्रान्तत्वम् उक्तम्; यदा केवलं एकः शिवः व्याप्यस्ति, तदा सङ्गविरागयोः कः विचारः? मोहमोहोऽभावयोः, लोभलोभाभावयोः च विकारः नास्ति; यदा केवलं एकः शिवः व्याप्यस्ति, तदा विवेकाविवेकयोः कः विचारः? त्वं च अहं च—कदापि कश्चिद्वधः नास्ति; कुलजन्मविचारः अपि असत्यः। यदि अहमेव शिवः परमार्थः, तर्हि अत्र कस्यापि नमस्कारः वा अभिवादनं वा कथं स्यात्? गुरुशिष्ययोः भेदः लीनः, उपदेशभेदः अपि लीनः; यदि अहमेव शिवः परमार्थः, तर्हि अत्र कस्यापि नमस्कारः वा अभिवादनं वा कथं स्यात्? देहभेदकल्पना नास्ति, लोकभेदकल्पना अपि नास्ति; यदि अहमेव शिवः परमार्थः, तर्हि अत्र कस्यापि नमस्कारः वा अभिवादनं वा कथं स्यात्? रागरागाभावयोः भेदः कदापि नास्ति; वस्तुतः शुद्धं, अचलम्, निर्मलम् एव। यदि अहमेव शिवः परमार्थः, तर्हि अत्र कस्यापि नमस्कारः वा अभिवादनं वा कथं स्यात्? देहदेहित्वभेदः नास्ति, आचरणं अपि असत्यं; यदि अहमेव शिवः परमार्थः, तर्हि अत्र कस्यापि नमस्कारः वा अभिवादनं वा कथं स्यात्? स एव प्राप्नोति, स एव प्राप्नोति—तथापि तत्र चाण्डाललक्षणं नास्ति। समत्वेन निमग्नः, ध्यानशुद्धः, परमावधूतः सत्यम् उक्तवान्। इति षष्ठोऽध्यायः समाप्तः। सः, यः पथि शुचिवस्त्रैः आवृतः, धर्माधर्मातीतपथे चरन्, निर्वस्त्रः रिक्तगृहे वसन्, विशुद्धनिर्मलनिर्विकल्पसमाधौ लीनः। सः लक्ष्यालक्ष्ययोः मुक्तः, कुशलः, धर्माधर्मातीतः, एकरसशुद्धः, निर्मलः, विवादस्पर्शात् दूरः। आशासङ्गपाशविमुक्तः, नियमशौचातीतः, शान्तः, सर्वभेदरहितः, शुद्धनिर्मलस्वरूपधारी। अत्र देहदेहित्वविचारः कथं? सङ्गविरागविचारः कथं? स्वरूपं स्वयमेव विशुद्धं, अचलम्, व्योमवत्, स्वाभाविकम्। यत्र रूपारूपयोः अभावः, तत्र स्वरूपलाभः कथं? यत्र व्योमवत् परं, तत्र विषयव्यवहारः कः? स्वरूपं निरन्तरहंसः, व्योमवत्, शुद्धम्, निर्मलम्; अत्र भेदविभेदपरिवर्तनं कथं? सर्वं निरन्तरं एकस्वरूपमेव; अत्र सङ्गवियोगयोः गर्वः कथं? यदा सर्वं परमं निरन्तरं, तदा स्वरूपास्वरूपविचारः कथं? सर्वं शुद्धं, निर्मलं, व्योमवत्, निरन्तरं; अत्र सङ्गवियोगयोः, सत्यानृतयोः वा भेदः कथं? योगी सङ्गवियोगरहितः, भोक्ता भोगाभोगरहितः; सः शनैः शनैः स्वाभाविकानन्दं अनुभवन् विचरति। सदा ज्ञानाज्ञानयोरैक्येन युक्तः, द्वैताद्वैतविमुक्तिः कथं? स्वाभाविकरागरहितयोगी शुद्धनिर्मलनिर्विकल्पभोक्ता एव। भङ्गाभङ्गयोः, सङ्गविरागयोः च विमुक्तः; अत्र स्वरूपास्वरूपविचारः कथं? निर्विकल्पस्वरूपं व्योमवत्। सदा सर्वभेदातीतः, सर्वस्वरूपविमुक्तः; अत्र जीवनमरणयोः, ध्यानाध्यानकर्मणां वा कः विचारः? सर्वं मायेव, मरीचिकेव; अविभक्तं, अरूपं शिवः एव शेषः। धर्मारम्भात् मोक्षान्तं, वयं सर्वथा विरक्ताः; तर्हि पण्डिताः सङ्गविरागं कथं कल्पयन्ति? सः प्राप्नोति, सः प्राप्नोति—नहि, नहि—यत्र कामचिह्नं नास्ति, नहि, नहि; निर्विकल्पसमाधौ लीनः, ध्यानशुद्धः, परमावधूतः तत्त्वं वदति। इति सप्तमोऽध्यायः समाप्तः। त्वदीयं व्याप्यत्वं कालत्रयेण नष्टम्; मनसः पारमार्थ्यं ध्यानद्वारा नष्टम्; वाक्पारमार्थ्यं मम स्तुत्या नष्टम्—एतानि त्रिविधदोषाणि सदा क्षन्तव्यानि। यस्य मनः कामैः न विक्षिप्तं, निगृहीतम्, मृदु, शुद्धं, निरुपाधिकम्; उदासीनः, मिताहारः, शान्तः, स्थिरः, मयि शरणं गतः मुनिः।