शृणु, भगवन्, अतिगम्भीरं सत्यस्य उपदेशम्। यद्रूप्यते तदसत्यम्, यद्रूपरहितं तदनन्तम् इति निश्चयेन ज्ञात्वा पुनर्जन्म नास्ति। मनीषिणः एकमेव सत्यम् समं सदा वदन्ति—सङ्गं परित्यज्य चेतः न पुनः एकं भवति, न च अनेकं। आत्मन्यात्मत्वाभावस्य कुतः लयः? आत्मस्वरूपे कुतः लयः? ‘अस्ति’ वा ‘नास्ति’ इति कुतः लयः, यत्र मोक्षस्वरूपे सर्वं एकमेव इति निश्चितम्? त्वं शुद्धः, सम्यक् सत्यम्, शरीररहितः, अजातः, अविनाशी च। कथं आत्मानं ‘जानामि’ वा ‘न जानामि’ इति चिन्तयसि? ‘तत्त्वमसि’ इत्येतया महावाक्येन तव आत्मा एव सूचितः; शास्त्रं तु ‘नेति नेति’ इति अवास्तवे पञ्चभौतिके वदति। त्वया एव सर्वमिदं पूर्णं, आत्मन्येव आत्मना अविच्छिन्नम्। नास्ति तव ध्यानकर्ता वा ध्यानम्; तव चेतः कथं निर्विकारे ध्यानं कुर्यात्? शिवं न जानामि—कथं तस्य कथां कुर्याम्? शिवं न जानामि—कथं तं पूजयामि? यदि अहं शिवः, सम्यक् सत्यः, समभावः, गगनसदृशः। न अहं सत्यम्, न सम्यक् सत्यम्, न कल्पितमपि; विषयविषयिभावात् मुक्तः, आत्मानुभवः कथम्? नास्ति किञ्चिदनन्तरूपं, न तत्त्वस्वरूपम्; परमं सत्यं आत्मैकरूपम्, न हिंसकं न च अहिंसकं। त्वं शुद्धः, सम्यक् सत्यः, शरीररहितः, अजातः, अविनाशी च; आत्मनि कुतः संशयः, वा पुनः मोहो मम? घटभङ्गे यथा तदन्तरिक्षं सहजं सम्यक् अविभक्तं लीयते, शिवशुद्धचित्तेन अहं भेदं न पश्यामि। न घटः, न घटाकाशः, न जीवः, न जीवदेहम्; ब्रह्मैव केवलं विज्ञेयं, ज्ञानज्ञेयवर्जितम्। सर्वत्र, सर्वदा, सर्वं आत्मैव, नित्यं स्थिरम्; सर्वं शून्यं च, अशून्यं च, मयि एतदवश्यं विजानीयात्। न वेदाः, न लोकाः, न देवा, न यज्ञाः, न वर्णाश्रमः, न कुलं, न जन्म; न धूममार्गः, न ज्योतिमार्गः—परमं सत्यं ब्रह्मैकमूर्तिकम्। व्याप्यव्याप्यवर्जितः त्वमेवैकः, यदि पूर्णः; आत्मानं प्रत्यक्षं वा परोक्षं वा कथं चिन्तयसि? केचन अद्वैतं कामयन्ति, अन्ये द्वैतम्; ते सम्यक् सत्यं न विन्दन्ति, यद्वैताद्वैतवर्जितम्। शुक्लादिवर्णरहितं, शब्दगुणादिवर्जितं, मनोवाक्प्रतिषेधं सत्यम् ते कथं वदन्ति? यदा सर्वमिदं—शरीरादि—मिथ्या गगनवत् ज्ञायते, तदा एव ब्रह्म वेदितम्; तव द्वैतपरम्परा नास्ति। स्वाभाविक आत्मा अपि, परमा, मम न भिन्ना दृश्यते; यथा गगनं एकं, तथा—कुतः ध्यानकर्ता, ध्यानं, वा ध्यान्यः? यद्यत्करोमि, यद्यदश्नामि, यद्यदर्पयामि, यद्ददामि—न किञ्चिदपि मम; अहं शुद्धः, अजातः, अविनाशी च। इदं सर्वं जगत् अरूपमेव, विकाररहितम्, शुद्धशरीरमिव, शिवैकमूर्तिकम् एव जानातु। त्वमेव सत्यम्—न संशयः; किं पुनः ज्ञातव्यम्? आत्मा, यः न ज्ञेयपदर्थः, सः आत्मना ज्ञेयः इति कथं चिन्तयसि? प्रिय, कथं माया वा अमाया? न छाया, न अछाया; सर्वमिदं एकमेव वस्तु, रूपरहितं, निर्मलम्। अहं आद्यन्तरहितः, कदापि न बध्दः; स्वभावतः निर्मलः, शुद्धः—एषा मम दृढा मतिः। महत्त्वाद्यन्तं जगत् मम किञ्चिदपि न दृश्यते; ब्रह्मैव सर्वम्—कुतः वर्णाश्रमः? सर्वथा अहमेव अखण्डतः सर्वम्; निःश्रितः, न शून्यः, तथापि पञ्चशून्यरूपः, यथा गगनादि। न अहं नपुंसकः, न पुरुषः, न स्त्री; न ज्ञानम्, न कल्पना; आत्मा कथं सुखी वा असुखी इति चिन्त्यते? न षडङ्गयोगेन, न मनोनाशेन शुद्धिः; न गुरुपदेशेन शुद्धिः—स्वयमेव आत्मना सत्यं अनुभूयते। पञ्चभूतैः न देहः कृतः, न तेषां विना अस्ति; आत्मैव सर्वम्—कुतः चतुर्थं पदं, वा अन्यानि त्रीणि? न अहं बध्दः, न मुक्तः, न ब्रह्मणः भिन्नः; न कर्ता, न भोक्ता, व्याप्यव्याप्यवर्जितः च। यथा जलं जले समं, तथा प्रकृतिपुरुषौ मम न भिन्नौ। यदि न मुक्तः, तथापि न कदापि बध्दः; आत्मा कथं रूपी वा अरूपी इति चिन्त्यते? तव परं रूपं अहं साक्षात् जानामि, गगनसदृशम्; यथा तद्रूपं जलमरीचिकेव। न गुरुः, न उपदेशः, न बाधा, न क्रिया मम; अहं शुद्धः, स्वभावतः, शरीररहितः, गगनसदृशः। शरीरं शुद्धम्, मनः परं, त्वं परमात्मा इति वदसि—तथापि त्वं न लज्जसे। किमर्थं रुदसि, हे मनः? आत्मना आत्मानं आत्मनि भव। अमृतं अद्वैतस्य पिब, प्रिय। न ज्ञानं, न अज्ञानं, न उभयं; यस्य चेतनम् एवं, तस्य चेतनं अन्यथा न भवति। ज्ञानं न तर्कः, न ध्यानम्; न देशः, न कालः, न गुरुवचनम्; अहं तत्सत्त्वम्, स्वयंज्ञ, गगनसदृशः, सहजः, नित्यः। न जातः, न मृतः, न शुभाशुभकर्म; अहं शुद्धः, निर्गुणः, ब्रह्म—कुतः बन्धो वा मोक्षः? यदि देवता सर्वव्यापिनी, स्थिरा, पूर्णा, अविच्छिन्ना, तर्हि न पृथक्करणं पश्यामि—कुतः अन्तरं वा बहिः?