संसारस्य परमात्मस्वरूपम् एकमेव अस्ति, तत्त्वतः त्वमेव तत्—कथम् अवबोधयितुं न शक्नोषि? अखण्डम् अविनाशि च सर्वेषु समं व्याप्य अस्ति। त्वं सदा प्रकाशमानः, अखण्डः, भगवन्—कथम् दिनरात्र्योः कल्पनां करोति? सर्वत्र सर्वदा आत्मानं एकं अखण्डं जानातु। अहम् ध्यानकर्ता, परमध्यानविषयः—अखण्डस्य विभाजनं कथं सम्भवति? त्वं न जन्मसि, न म्रियसे; न तव कदापि शरीरम्। शास्त्राणि बहुधा ब्रह्मस्वरूपम् एव सर्वं घोषितवन्ति। त्वं अन्तः बहिः च अस्ति; त्वं शिवः, सर्वत्र सर्वदा। कथं तर्हि भ्रमितः पिशाचवत् इह-उहं करोति? योगः वियोगः च भवन्ति, किन्तु न ते, न मम। त्वं नास्ति, अहं नास्ति, जगत् नास्ति—आत्मैव सर्वम्। शब्दादिपञ्चकसमूहः न तव, न तव सम्बन्धः। त्वमेव परमार्थः—कथम् शोकं करोति? जन्ममृत्यू न तव, हे मनः, न बन्धनं न मोक्षः, न शुभं न अशुभम्। कथं शोकं करोति, प्रिय? नामरूपं न तव, न मम। हे मनः, पिशाचवत् भ्रमसि—अखण्डात्मानं पश्य, रागद्वेषं त्यक्त्वा सुखी भव। त्वमेव सत्यम्, निर्गुणः, स्थिरः, एकः, मोक्षस्वरूपः; न तव रागः न विरागः—तर्हि कामेन वा तृष्णया कथं क्लिष्यसि? सर्वशास्त्रेषु निरुपितम्—सत्यम् निर्गुणम्, शुद्धम्, अविनाशि, शरीररहितम्, समम्; तद् एव अहम्, न संशयः। यद् रूपवत् तद् असत्, यद् अरूपवत् तद् अनन्तम्; अस्य सत्योपदेशेन पुनर्जन्म न भवति। ज्ञानी एकं सत्यं समं सदा वदन्ति; रागत्यागे मनः न पुनः एकं न बहु भवति। अनात्मनि समाधिः कथं? आत्मस्वरूपे समाधिः कथं? 'अस्ति' वा 'नास्ति'—मोक्षस्य स्वरूपे सर्वम् एकम् इति, समाधिः कथं? त्वं शुद्धः, समः, शरीररहितः, अजः, अविनाशि—'जानामि' वा 'न जानामि' इति कथं चिन्तयसि? 'तत्त्वमसि' इति महावाक्येन स्वात्मा सूचितः; शास्त्रं 'नेति नेति' इति असत् पञ्चभूतं निर्दिशति। सर्वम् त्वया एव, आत्मन्यात्मना, अखण्डेन पूरितम्; न तव ध्यानकर्ता वा ध्यानम्—मनः कथं लज्जया ध्यानं करोति? शिवं न जानामि—कथं तं कथयामि? शिवं न जानामि—कथं तं पूजयामि? यदि अहम् शिवः, परमसत्यः, समस्वरूपः, आकाशवत्—अहम् न सत्यम्, न समसत्यम्, न कल्पनाजन्यं; विषयविषयसंबन्धात् मुक्तः, आत्मानुभवः कथं? न किञ्चित् अनन्तरूपम्, न किञ्चित् सत्यस्वरूपम्; परमसत्यं आत्मैकस्वरूपं न हिंसकं न अहिंसकं। त्वं शुद्धः, समसत्यः, शरीररहितः, अजः, अविनाशि—आत्मनि भ्रमः कथं, पुनः मोहः कथं? घटभङ्गे यथा घटाकाशः सहजम् अविभक्तः मिलति, तथा शिवशुद्धचित्तेन भेदः न दृश्यते। न घटः, न घटाकाशः, न जीवः, न जीवशरीरम्; ब्रह्मैव, चैतन्यम्, ज्ञातृज्ञेयवर्जितम्। सर्वत्र सर्वदा सर्वम् आत्मैव, नित्यं स्थिरम्; शून्यं च न शून्यं च—मयि एषा निश्चितिः। न वेदाः, न लोकाः, न देवाः, न यज्ञः, न वर्णः, न आश्रमः, न कुलम्, न जन्म; न धूममार्गः, न ज्योतिमार्गः—परमसत्यं ब्रह्मैकस्वरूपम्। व्याप्यव्याप्यवर्जितः, त्वं एकः, यदि पूर्णः; आत्मानं प्रत्यक्षं वा परोक्षं वा कथं चिन्तयसि? केचित् अद्वैतम् इच्छन्ति, केचित् द्वैतम् इच्छन्ति; समसत्यं न विन्दन्ति, अद्वैतद्वैतवर्जितम्। सत्यम् कथं वदन्ति, यः न श्वेतः, न वर्णः, न गुणः—यथा शब्दादि—मनः वाक् च अगोचरः? सर्वम्—शरीरादि—यथा आकाशवत् मिथ्या ज्ञातम्, तदा ब्रह्म ज्ञातम्; तव द्वैतपरम्परा न अस्ति। स्वात्मा परमः, न भिन्नः इव दृश्यते; यथा आकाशः एकः, तथा—ध्यानकर्ता, ध्यानम्, ध्यानविषयः कथं? यत् करोमि, यत् खादामि, यत् यजामि, यत् ददामि—तद् किञ्चित् न मम; अहम् शुद्धः, अजः, अविनाशि। सर्वं जगत् अरूपम् जानातु; सर्वं जगत् विकाररहितम् जानातु; सर्वं जगत् शुद्धदेहम् जानातु; सर्वं जगत् शिवैकस्वरूपम् जानातु। त्वं सत्यम्—न संशयः; किं पुनः ज्ञातव्यम्? आत्मा, यः न ज्ञेयः, स्वयम् ज्ञेयत्वं कथं चिन्तयसि? प्रिय, कथं माया वा अमाया? न छाया, न अछाया। एषः सर्वम् एकं वस्तु, अरूपवत् आकाशवत्, निर्मलम्। आदिमध्यान्तवर्जितः, कदापि न बद्धः; स्वभावतः निर्मलः शुद्धः—एषा मे दृढनिश्चयः। महत्तत्त्वादि सर्वं जगत् मम किञ्चित् न दृश्यते; ब्रह्मैव सर्वम्—कथं वर्णः वा आश्रमः? सर्वथा जानामि—अहमेव सर्वम्, अखण्डम्; आधाररहितः, न शून्यः, तथापि पञ्चशून्यः—आकाशादि। न अहम् नपुंसकः, न पुरुषः, न स्त्री; न ज्ञानम्, न कल्पना। आत्मा कथं आनन्दवान् वा अनानन्दवान् चिन्त्यः? षडङ्गयोगेन न मनोनाशेन शुद्धिः; न गुरुपदेशेन शुद्धिः—स्वयम् आत्मा एव सत्यं अनुभूयते। शरीरम् न पञ्चभूतसम्बद्धम्, न तद् तेषां विना अस्ति; आत्मैव सर्वम्—कथं चतुर्थम् वा अन्यानि त्रीणि अवस्थाः? अहम् न बद्धः, न मुक्तः; न ब्रह्मणः पृथक्; न कर्ता, न भोक्ता; व्याप्यव्याप्यवर्जितः।