भगवतः कृपया एव जनाः अद्वैतस्य प्रवृत्तिम् अनुभवन्ति, यः विदुषां महत् भयात् विमोचनं करोति। यः सर्वं व्याप्नोति, आत्मा आत्मन्येव स्थितः, तं निराकारं, अद्वितीयं, अचलं शिवं किम् उपासितुम् अर्हामि? एषः जगत्, पञ्चमहाभूतैः निर्मितम्, मृगयामिव जलं यथा मृगः, तस्मिन् अहम् एकः निष्कलङ्कः कस्य प्रति प्रणम्येत्? आत्मा एव सर्वं अस्ति; न किञ्चित् विभाजनं वा अविभाजनं अस्ति। अस्तित्वं न अस्तित्वं च कथं वदामि? अहम् आश्चर्येण परिपूर्णः। वेदान्तस्य सारः ज्ञानं च अनुभवः अस्ति; अहम् आत्मा, निराकारः, सर्वत्र व्यापिनः स्वभावः। यः सर्वस्य आत्मा, अंशहीनः, आकाशवत्, शुद्धः, निष्कलङ्कः—सः एव अस्मिन् सन्देहे नित्यः अस्ति। अहम् एकः अमरः, अनन्तः, शुद्धज्ञानस्य रूपः; सुखदुःखं न जानामि—कथं एषः कस्यापि अस्ति? न मनसः किञ्चित् मानसिकं, शुभं वा अशुभं, मम; न शरीरेण किञ्चित् शुभं वा अशुभं, मम; न वाचिकं किञ्चित् शुभं वा अशुभं, मम। अहम् ज्ञानामृतः, शुद्धः, इन्द्रियातीतः। मनः आकाशस्य स्वभावः अस्ति; सर्वदिशां मनः पश्यति; मनः परं, मनः सर्वं—किन्तु उच्चतमसत्ये मनः न अस्ति। अहम् एकः अस्मि, एषः सर्वं, स्थानातीतः, विघ्नरहितः। कथं आत्मनं दृष्यं पश्येयम्, प्रत्यक्षं वा लपितं? त्वं केवलं एषः एकः—कथं त्वं न जानासि? अद्वितीयं, अमरं सर्वत्र उपस्थितम्। त्वं सदा प्रकटः, अविभक्तः, हे प्रभो; कथं त्वं दिनरात्रौ कल्पयसि? सदा, सर्वत्र आत्मनं एकं, निरन्तरं ज्ञातव्यं। अहम् ध्यानकर्ता, सर्वोच्चं ध्यानविषयः—कथं अविभाज्यं विभज्यते? त्वं न जातः न च म्रियते; त्वं कदाचित् शरीरं न धारयसि। शास्त्राणि बहुविधं वदन्ति यः सर्वं ब्रह्मणः रूपम्। त्वं च भीतर च बहिरपि अस्ति; त्वं शिवः, सर्वत्र, सदा। किमर्थं त्वं भ्रमति, भूतवत्? संयोगः च पृथक्करणं च जातं, किन्तु तेषां न तव न मे अस्ति। त्वं न अस्ति, अहं न अस्ति, एषः जगत् न अस्ति—केवलं आत्मा एव सर्वं अस्ति। त्वं न पञ्चतत्त्वानां समूहस्य, न च तेषां; त्वं एकः सर्वोच्चसत्यः—किमर्थं त्वं दुःखितः? जन्मं च मरणं तव न अस्ति, हे मन; न बन्धनं न च विमोचनं, न शुभं न च अशुभं। किमर्थं त्वं विलापसि, प्रिय? नाम रूपं न तव न मे अस्ति। हे मन, त्वं कथं भ्रमितः, भूतवत्? अद्वितीय आत्मानं पश्य, आसक्ति द्वेषं च त्यज; सुखं भव। त्वं केवलं सत्यः, सर्वविधातीतः, अव्यक्तः, एकः, मोक्षस्य रूपम्; न त्वं आसक्ति न च वैराग्यं—कथं त्वं इच्छायाः वा आकांक्षायाः दुःखितः? सर्वाणि शास्त्राणि वदन्ति यः सत्यं गुणरहितं, शुद्धं, अमरं, देहातीतं, समानम्; तं मां ज्ञातव्यं, न किञ्चित् संशयः। ज्ञातव्यम् यत् यत् रूपं असत्यं, यत् निराकारं अनन्तम्; एषः सत्यज्ञानस्य उपदेशः, यः पुनर्जन्मं न अस्ति। ज्ञानी वदन्ति यः एकः सत्यः सदा समः; यदा आसक्ति त्यज्यते, मनः न पुनः एकं वा अनेकं भवति। कथं आत्मनं न आत्मन्येव लयः? कथं आत्मनं सत्यस्वरूपे लयः? कथं 'अस्ति' वा 'नास्ति' इति आत्मनं लयः, यदि मोक्षस्य स्वभावः यः सर्वं एकम् अस्ति? त्वं शुद्धः, समसत्यः, देहातीतः, जन्मरहितः, अमरः; कथं त्वं 'अहं जानामि' वा 'न जानामि' इति चिन्तयेत्? 'त्वं तद्' इति महत् उपदेशेन, तव स्वात्मा सूचितः; शास्त्रं 'न इदं, न इदं' इति असत्यं, पञ्चतत्त्वात्मकं वदति। सर्वं त्वया एव परिपूर्णं, आत्मन्येव आत्मन्येव, विघ्नरहितं; न तव ध्यानकर्ता वा ध्यानम्—कथं तव मनः निर्लज्जं ध्यानं करोति? अहं शिवं न जानामि—कथं तं वदामि? अहं शिवं न जानामि—कथं तं उपासितुम्? यदि अहं शिवः, सर्वोच्चसत्यः, समानस्वभावः, आकाशवत्—अहं सत्यं न, न समानसत्यं, न कल्पनायाः उपादानं; विषयं च वस्तुं च रहितः—कथं आत्मानुभवः? न किञ्चित् अनन्तरूपं अस्ति, न सत्यम्; सर्वोच्चसत्यं, आत्मस्य एकरूपं, न हिंसात्मकं न च अहिंसात्मकं। त्वं शुद्धः, समसत्यः, देहातीतः, जन्मरहितः, अमरः; कथं आत्मनः विषये भ्रमः, वा कथं पुनः माया? यदा घटः भङ्गं गच्छति, तदा तस्मिन् स्थितं आकाशं सहजं, विघ्नरहितं विलयति; शिवेन शुद्धं मनः यदा, अहं कदापि पृथक्करणं न पश्यामि। न घटः, न घटाकाशः, न व्यक्तात्मा, न आत्मस्य शरीरं; केवलं ब्रह्म, चैतन्यं, ज्ञाता ज्ञेयातीतम्। सर्वत्र, सदा, सर्वं आत्मा अस्ति, स्थिरं च शाश्वतं; सर्वं रिक्तं च न रिक्तं च—एषः मां ज्ञातव्यं, न किञ्चित् संशयः। न वेदाः, न लोकाः, न देवाः, न यज्ञाः, न जातिः न च आश्रमः, न परिवारः न च जन्मः; न धूमपथः न च प्रकाशपथः—सर्वोच्चसत्यं ब्रह्मणः एकरूपम्। पारगम्यः च परिगम्यः च, त्वं एकः, यदि त्वं पूर्णः; कथं त्वं आत्मानं प्रत्यक्षं वा अप्रत्यक्षं मन्यसे? किञ्चित् जनाः अद्वैतं इच्छन्ति, अन्ये द्वैतं इच्छन्ति; ते समसत्यं न पश्यन्ति, यः द्वैताद्वैतातीतः। कथं ते सत्यं वदन्ति, यः श्वेतं वा अन्यं वर्णं रहितः, गुणरहितः, ध्वनिरहितः च, मनः वाचः च अतिक्रम्य? यदा सर्वं—शरीरं च इत्यादि—असत्यं ज्ञातं, आकाशवत्, तदा वस्तुतः ब्रह्म ज्ञातं; तव कृते द्वैतस्य उत्तराधिकारः न अस्ति। स्वाभाविकं आत्मा, सर्वोच्चं, मां भिन्नं प्रकटं; यथा आकाशं एकम्, तथा—कथं ध्यानकर्ता, ध्यानं, वा ध्यानविषयः? यत् यत् करोमि, यत् यत् खादामि, यत् यत् समर्पयामि वा दास्यामि—न किञ्चित् एषः वास्तवतः मम; अहम् शुद्धः, जन्मरहितः, अमरः।