ਅਵਧੂਤਗੀਤਾ

ਨ ਘਟੋ ਨ ਘਟਾਕਾਸ਼ੋ ਨ ਜੀਵੋ ਨ ਜੀਵਵਿਗ੍ਰਹਃ। ਕੇਵਲਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਸਂਵਿਦ੍ਧਿ ਵੇਦ੍ਯਵੇਦਕਵਰ੍ਜਿਤਮ੍

ਨਾ ਘੜਾ ਹੈ, ਨਾ ਘੜੇ ਦਾ ਆਕਾਸ਼, ਨਾ ਜੀਵ ਹੈ, ਨਾ ਜੀਵ ਦਾ ਸਰੀਰ। ਕੇਵਲ ਬ੍ਰਹਮ, ਚੇਤਨਾ, ਜੋ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਜਾਣੇ ਹੋਏ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਇਹੀ ਜਾਣ।

ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵਦਾ ਸਰ੍ਵਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸਤਤਂ ਧ੍ਰੁਵਮ੍। ਸਰ੍ਵਂ ਸ਼ੂਨ੍ਯਮਸ਼ੂਨ੍ਯਂ ਚ ਤਨ੍ਮਾਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ

ਹਰ ਥਾਂ, ਹਰ ਵੇਲੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਆਤਮ ਹੀ ਹੈ, ਸਦਾ ਤੇ ਅਟੱਲ। ਸਭ ਕੁਝ ਖਾਲੀ ਵੀ ਹੈ ਤੇ ਖਾਲੀ ਨਹੀਂ ਵੀ—ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਜਾਣ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।

ਵੇਦਾ ਨ ਲੋਕਾ ਨ ਸੁਰਾ ਨ ਯਜ੍ਞਾ ਵਰ੍ਣਾਸ਼੍ਰਮੋ ਨੈਵ ਕੁਲਂ ਨ ਜਾਤਿਃ। ਨ ਧੂਮਮਾਰ੍ਗੋ ਨ ਚ ਦੀਪ੍ਤਿਮਾਰ੍ਗੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮੈਕਰੂਪਂ ਪਰਮਾਰ੍ਥਤਤ੍ਤ੍ਵਮ੍

ਨਾ ਵੇਦ ਹਨ, ਨਾ ਲੋਕ, ਨਾ ਦੇਵਤੇ, ਨਾ ਯਜਨ, ਨਾ ਜਾਤਿ-ਵਰਨ, ਨਾ ਕੁਲ, ਨਾ ਜਨਮ। ਨਾ ਧੂੰਏ ਵਾਲਾ ਰਸਤਾ, ਨਾ ਚਾਨਣ ਵਾਲਾ ਰਸਤਾ—ਪਰਮ ਸੱਚ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਇਕੋ ਰੂਪ ਹੈ।

ਵ੍ਯਾਪ੍ਯਵ੍ਯਾਪਕਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਃ ਤ੍ਵਮੇਕਃ ਸਫਲਂ ਯਦਿ। ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਚਾਪਰੋਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਹ੍ਯਾਤ੍ਮਾਨਂ ਮਨ੍ਯਸੇ ਕਥਮ੍

ਤੂੰ ਵਿਆਪਕ ਤੇ ਵਿਆਪਣ ਵਾਲੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਇਕੋ ਹੈਂ, ਜੇ ਤੂੰ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਜਾਂ ਅਸਿੱਧਾ ਕਿਵੇਂ ਸਮਝ ਸਕਦਾ ਹੈਂ?

ਅਦ੍ਵੈਤਂ ਕੇਚਿਦਿਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਦ੍ਵੈਤਮਿਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਚਾਪਰੇ। ਸਮਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਨ ਵਿਨ੍ਦਨ੍ਤਿ ਦ੍ਵੈਤਾਦ੍ਵੈਤਵਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍

ਕੁਝ ਲੋਕ ਅਦਵੈਤ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਹੋਰ ਦਵੈਤ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਮਾਨ ਸੱਚ ਨਹੀਂ ਲੱਭਦੇ, ਜੋ ਦਵੈਤ ਤੇ ਅਦਵੈਤ ਦੋਹਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ।

ਸ਼੍ਵੇਤਾਦਿਵਰ੍ਣਰਹਿਤਂ ਸ਼ਬ੍ਦਾਦਿਗੁਣਵਰ੍ਜਿਤਮ੍। ਕਥਯਨ੍ਤਿ ਕਥਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਮਨੋਵਾਚਾਮਗੋਚਰਮ੍

ਜੋ ਸੱਚ ਹੈ, ਉਹ ਨਾ ਚਿੱਟਾ ਹੈ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਰੰਗ ਦਾ, ਨਾ ਆਵਾਜ਼ ਜਾਂ ਹੋਰ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ। ਮਨ ਤੇ ਬੋਲਾਂ ਦੀ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਇਸ ਤੱਤ ਨੂੰ ਲੋਕ ਕਿਵੇਂ ਬਿਆਨ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ?

ਯਦਾऽਨृਤਮਿਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਦੇਹਾਦਿਗਗਨੋਪਮਮ੍। ਤਦਾ ਹਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਸਂਵੇਤ੍ਤਿ ਨ ਤੇ ਦ੍ਵੈਤਪਰਮ੍ਪਰਾ

ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਾਰਾ—ਸਰੀਰ ਆਦਿ—ਅਸਲੀਅਤ ਵਿੱਚ ਅਸਲ ਨਹੀਂ, ਅਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਪੂਰਾ ਝੂਠਾ ਸਮਝ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਦੋਂ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਸੱਚੀ ਪਹਚਾਣ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਲਈ ਫਿਰ ਦਵੈਤ ਦੀ ਲੜੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ।

ਪਰੇਣ ਸਹਜਾਤ੍ਮਾਪਿ ਹ੍ਯਭਿਨ੍ਨਃ ਪ੍ਰਤਿਭਾਤਿ ਮੇ। ਵ੍ਯੋਮਾਕਾਰਂ ਤਥੈਵੈਕਂ ਧ੍ਯਾਤਾ ਧ੍ਯਾਨਂ ਕਥਂ ਭਵੇਤ੍

ਉੱਚਾ ਤੇ ਜਨਮ ਤੋਂ ਆਤਮਕ, ਜੋ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ। ਜਿਵੇਂ ਅਕਾਸ਼ ਇਕ ਹੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਧਿਆਨ ਤੇ ਧਿਆਨ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ—ਇਹ ਸਭ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ?

ਯਤ੍ਕਰੋਮਿ ਯਦਸ਼੍ਨਾਮਿ ਯਜ੍ਜੁਹੋਮਿ ਦਦਾਮਿ ਯਤ੍। ਏਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਨ ਮੇ ਕਿਂਚਿਦ੍ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧੋऽਹਮਜੋऽਵ੍ਯਯਃ

ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਕੁਝ ਖਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਕੁਝ ਅਰਪਣ ਜਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ—ਇਹ ਸਭ ਮੇਰਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਪਵਿੱਤਰ, ਅਜਨਮਾ ਤੇ ਅਟੱਲ ਹਾਂ।

ਸਰ੍ਵਂ ਜਗਦ੍ਵਿਦ੍ਧਿ ਨਿਰਾਕृਤੀਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਜਗਦ੍ਵਿਦ੍ਧਿ ਵਿਕਾਰਹੀਨਮ੍। ਸਰ੍ਵਂ ਜਗਦ੍ਵਿਦ੍ਧਿ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਦੇਹਂ ਸਰ੍ਵਂ ਜਗਦ੍ਵਿਦ੍ਧਿ ਸ਼ਿਵੈਕਰੂਪਮ੍

ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਬਿਨਾ ਆਕਾਰ ਦੇ ਜਾਣ; ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਬਿਨਾ ਬਦਲਾਅ ਦੇ ਜਾਣ; ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਪਵਿੱਤਰ ਦੇਹ ਸਮਝ; ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਇਕ ਹੀ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਰੂਪ ਜਾਣ।

ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਤ੍ਵਂ ਨ ਹਿ ਸਨ੍ਦੇਹਃ ਕਿਂ ਜਾਨਾਮ੍ਯਥਵਾ ਪੁਨਃ। ਅਸਂਵੇਦ੍ਯਂ ਸ੍ਵਸਂਵੇਦ੍ਯਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਮਨ੍ਯਸੇ ਕਥਮ੍

ਤੂੰ ਹੀ ਤੱਤ ਹੈਂ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਹੋਰ ਕੀ ਜਾਣ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਆਤਮਾ, ਜੋ ਜਾਣਨ ਦੇ ਵਿਸ਼ਾ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਕਿਵੇਂ ਸਮਝ ਸਕਦਾ ਹੈਂ?

ਮਾਯਾऽਮਾਯਾ ਕਥਂ ਤਾਤ ਛਾਯਾऽਛਾਯਾ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ। ਤਤ੍ਤ੍ਵਮੇਕਮਿਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਵ੍ਯੋਮਾਕਾਰਂ ਨਿਰਞ੍ਜਨਮ੍

ਪਿਆਰੇ, ਮਾਇਆ ਜਾਂ ਅਮਾਇਆ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਛਾਂ ਜਾਂ ਅਛਾਂ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਸਭ ਇਕ ਹੀ ਤੱਤ ਹੈ, ਅਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਬਿਨਾ ਆਕਾਰ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ।

ਆਦਿਮਧ੍ਯਾਨ੍ਤਮੁਕ੍ਤੋऽਹਂ ਨ ਬਦ੍ਧੋऽਹਂ ਕਦਾਚਨ। ਸ੍ਵਭਾਵਨਿਰ੍ਮਲਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧ ਇਤਿ ਮੇ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਾ ਮਤਿਃ

ਮੈਂ ਆਰੰਭ, ਵਿਚਕਾਰ ਜਾਂ ਅੰਤ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਨਹੀਂ। ਮੇਰੀ ਸਵਭਾਵ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਨਿਰਮਲ ਹੈ—ਇਹ ਮੇਰੀ ਪੱਕੀ ਸੋਚ ਹੈ।

ਮਹਦਾਦਿ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਨ ਕਿਂਚਿਤ੍ਪ੍ਰਤਿਭਾਤਿ ਮੇ। ਬ੍ਰਹ੍ਮੈਵ ਕੇਵਲਂ ਸਰ੍ਵਂ ਕਥਂ ਵਰ੍ਣਾਸ਼੍ਰਮਸ੍ਥਿਤਿਃ

ਮਹੱਤ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਮੈਨੂੰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ; ਸਿਰਫ਼ ਬ੍ਰਹਮ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ—ਫਿਰ ਜਾਤ ਜਾਂ ਆਸ਼ਰਮ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?

ਜਾਨਾਮਿ ਸਰ੍ਵਥਾ ਸਰ੍ਵਮਹਮੇਕੋ ਨਿਰਨ੍ਤਰਮ੍। ਨਿਰਾਲਮ੍ਬਮਸ਼ੂਨ੍ਯਂ ਚ ਸ਼ੂਨ੍ਯਂ ਵ੍ਯੋਮਾਦਿਪਞ੍ਚਕਮ੍

ਮੈਂ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਹੀ ਸਾਰਾ ਹਾਂ, ਲਗਾਤਾਰ। ਮੈਂ ਬਿਨਾ ਆਸਰੇ, ਨਾ ਖ਼ਾਲੀ, ਤੇ ਫਿਰ ਵੀ ਅਕਾਸ਼ ਆਦਿ ਪੰਜ ਖ਼ਾਲੀ ਰੂਪ ਹਾਂ।

ਨ षਣ੍ਢੋ ਨ ਪੁਮਾਨ੍ਨ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਨ ਬੋਧੋ ਨੈਵ ਕਲ੍ਪਨਾ। ਸਾਨਨ੍ਦੋ ਵਾ ਨਿਰਾਨਨ੍ਦਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਮਨ੍ਯਸੇ ਕਥਮ੍

ਮੈਂ ਨਾ ਨਪੁੰਸਕ, ਨਾ ਮਰਦ, ਨਾ ਔਰਤ ਹਾਂ; ਨਾ ਗਿਆਨ, ਨਾ ਕਲਪਨਾ। ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਤੂੰ ਸੁਖੀ ਜਾਂ ਸੁਖ-ਰਹਿਤ ਕਿਵੇਂ ਸਮਝ ਸਕਦਾ ਹੈਂ?

षਡਙ੍ਗਯੋਗਾਨ੍ਨ ਤੁ ਨੈਵ ਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਮਨੋਵਿਨਾਸ਼ਾਨ੍ਨ ਤੁ ਨੈਵ ਸ਼ੁਦ੍ਧਮ੍। ਗੁਰੂਪਦੇਸ਼ਾਨ੍ਨ ਤੁ ਨੈਵ ਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਸ੍ਵਯਂ ਚ ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਬੁਦ੍ਧਮ੍

ਛੇ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੇ ਯੋਗ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਮਨ ਦੇ ਨਾਸ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਗੁਰੂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਨਾਲ ਨਹੀਂ—ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ। ਤੱਤ ਨੂੰ ਆਪ ਹੀ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਨ ਹਿ ਪਞ੍ਚਾਤ੍ਮਕੋ ਦੇਹੋ ਵਿਦੇਹੋ ਵਰ੍ਤਤੇ ਨ ਹਿ। ਆਤ੍ਮੈਵ ਕੇਵਲਂ ਸਰ੍ਵਂ ਤੁਰੀਯਂ ਚ ਤ੍ਰਯਂ ਕਥਮ੍

ਸਰੀਰ ਪੰਜ ਤੱਤਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਇਹ ਬਿਨਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੈ; ਆਤਮਾ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ—ਚੌਥੀ ਅਵਸਥਾ ਜਾਂ ਹੋਰ ਤਿੰਨ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ?

ਨ ਬਦ੍ਧੋ ਨੈਵ ਮੁਕ੍ਤੋऽਹਂ ਨ ਚਾਹਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪृਥਕ੍। ਨ ਕਰ੍ਤਾ ਨ ਚ ਭੋਕ੍ਤਾਹਂ ਵ੍ਯਾਪ੍ਯਵ੍ਯਾਪਕਵਰ੍ਜਿਤਃ

ਮੈਂ ਨਾ ਬੰਨ੍ਹਿਆ, ਨਾ ਮੁਕਤ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਨਾ ਕਰਤਾ, ਨਾ ਭੋਗਤਾ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਵਿਅਪਕ ਜਾਂ ਵਿਅਪਤ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹਾਂ।

ਯਥਾ ਜਲਂ ਜਲੇ ਨ੍ਯਸ੍ਤਂ ਸਲਿਲਂ ਭੇਦਵਰ੍ਜਿਤਮ੍। ਪ੍ਰਕृਤਿਂ ਪੁਰੁषਂ ਤਦ੍ਵਦਭਿਨ੍ਨਂ ਪ੍ਰਤਿਭਾਤਿ ਮੇ

ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਕੇ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ, ਤਿਵੇਂ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੇ ਪੁਰਖ ਮੈਨੂੰ ਵੱਖਰੇ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦੇ।

ਯਦਿ ਨਾਮ ਨ ਮੁਕ੍ਤੋऽਸਿ ਨ ਬਦ੍ਧੋऽਸਿ ਕਦਾਚਨ। ਸਾਕਾਰਂ ਚ ਨਿਰਾਕਾਰਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਮਨ੍ਯਸੇ ਕਥਮ੍

ਜੇ ਤੂੰ ਮੁਕਤ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਵੀ ਕਦੇ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਨਹੀਂ; ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਤੂੰ ਆਕਾਰ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਬਿਨਾ ਆਕਾਰ ਕਿਵੇਂ ਸਮਝ ਸਕਦਾ ਹੈਂ?

ਜਾਨਾਮਿ ਤੇ ਪਰਂ ਰੂਪਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਗਗਨੋਪਮਮ੍। ਯਥਾ ਪਰਂ ਹਿ ਰੂਪਂ ਯਨ੍ਮਰੀਚਿਜਲਸਨ੍ਨਿਭਮ੍

ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਉੱਚਾ ਰੂਪ ਸਿੱਧਾ, ਅਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ; ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਉੱਚਾ ਰੂਪ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਮਿਰਾਜ਼ ਵਾਂਗ ਹੈ।

ਨ ਗੁਰੁਰ੍ਨੋਪਦੇਸ਼ਸ਼੍ਚ ਨ ਚੋਪਾਧਿਰ੍ਨ ਮੇ ਕ੍ਰਿਯਾ। ਵਿਦੇਹਂ ਗਗਨਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧੋऽਹਂ ਸ੍ਵਭਾਵਤਃ

ਮੇਰੇ ਲਈ ਨਾ ਗੁਰੂ, ਨਾ ਸਿੱਖਿਆ, ਨਾ ਕੋਈ ਪਾਬੰਦੀ, ਨਾ ਕੋਈ ਕਰਮ ਹੈ। ਜਾਣ ਲੈ ਕਿ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਸਵਭਾਵ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ, ਬਿਨਾ ਸਰੀਰ, ਅਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਹਾਂ।

ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧੋऽਸ੍ਯ ਸ਼ਰੀਰੋऽਸਿ ਨ ਤੇ ਚਿਤ੍ਤਂ ਪਰਾਤ੍ਪਰਮ੍। ਅਹਂ ਚਾਤ੍ਮਾ ਪਰਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਮਿਤਿ ਵਕ੍ਤੁਂ ਨ ਲਜ੍ਜਸੇ

ਤੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈਂ ਕਿ ਤੇਰਾ ਸਰੀਰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਮਨ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ, ਤੇ ਤੂੰ ਆਪ ਹੀ ਸਰਵੋਚ ਆਤਮਾ ਹੈਂ—ਪਰ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਬੇਝਿਜਕ ਕਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ।

ਕਥਂ ਰੋਦਿषਿ ਰੇ ਚਿਤ੍ਤ ਹ੍ਯਾਤ੍ਮੈਵਾਤ੍ਮਾਤ੍ਮਨਾ ਭਵ। ਪਿਬ ਵਤ੍ਸ ਕਲਾਤੀਤਮਦ੍ਵੈਤਂ ਪਰਮਾਮृਤਮ੍

ਮਨ, ਤੂੰ ਰੋਣ ਵਾਲਾ ਕਿਉਂ ਹੈਂ? ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਆਤਮਾ ਬਣ ਜਾ। ਪਿਆਰੇ, ਅਦਵੈਤ ਦਾ ਅਮਰ ਰਸ ਪੀ ਲੈ।

ਨੈਵ ਬੋਧੋ ਨ ਚਾਬੋਧੋ ਨ ਬੋਧਾਬੋਧ ਏਵ ਚ। ਯਸ੍ਯੇਦृਸ਼ਃ ਸਦਾ ਬੋਧਃ ਸ ਬੋਧੋ ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਭਵੇਤ੍

ਨਾਹੀ ਗਿਆਨ, ਨਾਹੀ ਅਗਿਆਨ, ਨਾਹੀ ਦੋਵੇਂ ਇਕੱਠੇ; ਜਿਸ ਦੀ ਚੇਤਨਾ ਐਸੇ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਚੇਤਨਾ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ।

ਜ੍ਞਾਨਂ ਨ ਤਰ੍ਕੋ ਨ ਸਮਾਧਿਯੋਗੋ ਨ ਦੇਸ਼ਕਾਲੌ ਨ ਗੁਰੂਪਦੇਸ਼ਃ। ਸ੍ਵਭਾਵਸਂਵਿਤ੍ਤਰਹਂ ਚ ਤਤ੍ਤ੍ਵ- ਮਾਕਾਸ਼ਕਲ੍ਪਂ ਸਹਜਂ ਧ੍ਰੁਵਂ ਚ

ਗਿਆਨ ਨਾ ਤਰਕ ਹੈ, ਨਾ ਸਮਾਧੀ, ਨਾ ਥਾਂ ਤੇ ਸਮਾਂ, ਨਾ ਗੁਰੂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ। ਮੈਂ ਉਹ ਤੱਤ ਹਾਂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਜਾਗਰੂਕ, ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ, ਜਨਮਜਾਤ ਤੇ ਸਦਾ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।

ਨ ਜਾਤੋऽਹਂ ਮृਤੋ ਵਾਪਿ ਨ ਮੇ ਕਰ੍ਮ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਮ੍। ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਨਿਰ੍ਗੁਣਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਬਨ੍ਧੋ ਮੁਕ੍ਤਿਃ ਕਥਂ ਮਮ

ਨਾ ਮੈਂ ਜਨਮਿਆ, ਨਾ ਮਰਿਆ; ਮੇਰੇ ਕੋਈ ਚੰਗੇ ਜਾਂ ਮੰਦੇ ਕਰਮ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਪਵਿੱਤਰ, ਗੁਣ ਰਹਿਤ ਬ੍ਰਹਮ ਹਾਂ—ਮੇਰੇ ਲਈ ਬੰਨ੍ਹ ਜਾਂ ਮੁਕਤੀ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?

ਯਦਿ ਸਰ੍ਵਗਤੋ ਦੇਵਃ ਸ੍ਥਿਰਃ ਪੂਰ੍ਣੋ ਨਿਰਨ੍ਤਰਃ। ਅਨ੍ਤਰਂ ਹਿ ਨ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ ਬਾਹ੍ਯਾਭ੍ਯਨ੍ਤਰਃ ਕਥਮ੍

ਜੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਹਰ ਥਾਂ, ਸਦਾ, ਪੂਰਾ ਤੇ ਰੁਕਾਵਟ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਕੋਈ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ—ਅੰਦਰ ਜਾਂ ਬਾਹਰ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ?