ਅਵਧੂਤਗੀਤਾ

ਗਦਿਤਾਵਿਦਿਤਂ ਨ ਹਿ ਸਤ੍ਯਮਿਤਿ ਵਿਦਿਤਾਵਿਦਿਤਂ ਨਹਿ ਸਤ੍ਯਮਿਤਿ। ਯਦਿ ਚੈਕਨਿਰਨ੍ਤਰਸਰ੍ਵਸ਼ਿਵਂ ਵਿषਯੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਬੁਦ੍ਧਿਮਨਾਂਸਿ ਕਥਮ੍

ਜੋ ਕਿਹਾ ਜਾਂ ਨਾ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਸੱਚ ਨਹੀਂ; ਜੋ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂ ਨਾ ਜਾਣਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਵੀ ਸੱਚ ਨਹੀਂ; ਤੇ ਜੇ ਸਭ ਕੁਝ ਇਕੋ, ਲਗਾਤਾਰ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਤਾਂ ਵਿਸ਼ੇ, ਇੰਦ੍ਰੇ, ਬੁੱਧੀ ਜਾਂ ਮਨ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ?

ਗਗਨਂ ਪਵਨੋ ਨ ਹਿ ਸਤ੍ਯਮਿਤਿ ਧਰਣੀ ਦਹਨੋ ਨ ਹਿ ਸਤ੍ਯਮਿਤਿ। ਯਦਿ ਚੈਕਨਿਰਨ੍ਤਰਸਰ੍ਵਸ਼ਿਵਂ ਜਲਦਸ਼੍ਚ ਕਥਂ ਸਲਿਲਂ ਚ ਕਥਮ੍

ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਹਵਾ ਸੱਚ ਨਹੀਂ; ਧਰਤੀ ਤੇ ਅੱਗ ਵੀ ਸੱਚ ਨਹੀਂ; ਤੇ ਜੇ ਸਭ ਕੁਝ ਇਕੋ, ਲਗਾਤਾਰ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਤਾਂ ਬੱਦਲ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ?

ਯਦਿ ਕਲ੍ਪਿਤਲੋਕਨਿਰਾਕਰਣਂ ਯਦਿ ਕਲ੍ਪਿਤਦੇਵਨਿਰਾਕਰਣਮ੍। ਯਦਿ ਚੈਕਨਿਰਨ੍ਤਰਸਰ੍ਵਸ਼ਿਵਂ ਗੁਣਦੋषਵਿਚਾਰਮਤਿਸ਼੍ਚ ਕਥਮ੍

ਜੇ ਕਲਪਿਤ ਜਗਤ ਦਾ ਮਿਟ ਜਾਣਾ, ਜੇ ਕਲਪਿਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਮਿਟ ਜਾਣਾ; ਤੇ ਜੇ ਸਭ ਕੁਝ ਇਕੋ, ਲਗਾਤਾਰ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਤਾਂ ਮਨ ਵਿਚ ਗੁਣ ਤੇ ਦੋਸ਼ ਦੀ ਪਰਖ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?

ਮਰਣਾਮਰਣਂ ਹਿ ਨਿਰਾਕਰਣਂ ਕਰਣਾਕਰਣਂ ਹਿ ਨਿਰਾਕਰਣਮ੍। ਯਦਿ ਚੈਕਨਿਰਨ੍ਤਰਸਰ੍ਵਸ਼ਿਵਂ ਗਮਨਾਗਮਨਂ ਹਿ ਕਥਂ ਵਦਤਿ

ਮੌਤ ਤੇ ਜਨਮ ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਨਕਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਕਰਮ ਤੇ ਅਕਰਮ ਵੀ ਨਕਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਇਕੋ, ਲਗਾਤਾਰ, ਸਭ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਸ਼ਿਵ ਹੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਆਉਣ ਜਾਂ ਜਾਣ ਦੀ ਗੱਲ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?

ਪ੍ਰਕृਤਿਃ ਪੁਰੁषੋ ਨ ਹਿ ਭੇਦ ਇਤਿ ਨ ਹਿ ਕਾਰਣਕਾਰ੍ਯਵਿਭੇਦ ਇਤਿ। ਯਦਿ ਚੈਕਨਿਰਨ੍ਤਰਸਰ੍ਵਸ਼ਿਵਂ ਪੁਰੁषਾਪੁਰੁषਂ ਚ ਕਥਂ ਵਦਤਿ

ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੇ ਪੁਰੁਸ਼ ਵਿਚ ਕੋਈ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ; ਕਾਰਨ ਤੇ ਨਤੀਜੇ ਵਿਚ ਵੀ ਕੋਈ ਅਸਲ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਇਕੋ, ਲਗਾਤਾਰ, ਸਭ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਸ਼ਿਵ ਹੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਪੁਰੁਸ਼ ਤੇ ਅਪੁਰੁਸ਼ ਦੀ ਗੱਲ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?

ਤृਤੀਯਂ ਨ ਹਿ ਦੁਃਖਸਮਾਗਮਨਂ ਨ ਗੁਣਾਦ੍ਦ੍ਵਿਤੀਯਸ੍ਯ ਸਮਾਗਮਨਮ੍। ਯਦਿ ਚੈਕਨਿਰਨ੍ਤਰਸਰ੍ਵਸ਼ਿਵਂ ਸ੍ਥਵਿਰਸ਼੍ਚ ਯੁਵਾ ਚ ਸ਼ਿਸ਼ੁਸ਼੍ਚ ਕਥਮ੍

ਕੋਈ ਤੀਜੀ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਜੋ ਦੁੱਖ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੋਵੇ; ਦੂਜਾ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ। ਜੇ ਇਕੋ, ਲਗਾਤਾਰ, ਸਭ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਸ਼ਿਵ ਹੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਬੁਢਾਪਾ, ਜਵਾਨੀ ਜਾਂ ਬਚਪਨ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ?

ਨਨੁ ਆਸ਼੍ਰਮਵਰ੍ਣਵਿਹੀਨਪਰਂ ਨਨੁ ਕਾਰਣਕਰ੍ਤृਵਿਹੀਨਪਰਮ੍। ਯਦਿ ਚੈਕਨਿਰਨ੍ਤਰਸਰ੍ਵਸ਼ਿਵ- ਮਵਿਨष੍ਟਵਿਨष੍ਟਮਤਿਸ਼੍ਚ ਕਥਮ੍

ਇਹ ਆਸ਼੍ਰਮ ਤੇ ਜਾਤ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ; ਇਹ ਕਾਰਨ ਤੇ ਕਰਤਾ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ। ਜੇ ਇਕੋ, ਲਗਾਤਾਰ, ਸਭ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਸ਼ਿਵ ਹੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਨਾਸ ਜਾਂ ਅਨਾਸ ਦੀ ਸੋਚ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?

ਗ੍ਰਸਿਤਾਗ੍ਰਸਿਤਂ ਚ ਵਿਤਥ੍ਯਮਿਤਿ ਜਨਿਤਾਜਨਿਤਂ ਚ ਵਿਤਥ੍ਯਮਿਤਿ। ਯਦਿ ਚੈਕਨਿਰਨ੍ਤਰਸਰ੍ਵਸ਼ਿਵ- ਮਵਿਨਾਸ਼ਿ ਵਿਨਾਸ਼ਿ ਕਥਂ ਹਿ ਭਵੇਤ੍

ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਨਾ ਖਾਧਾ ਹੋਇਆ, ਦੋਵੇਂ ਧਾਰਨਾ ਝੂਠ ਹਨ; ਜਨਮਿਆ ਤੇ ਨਾ ਜਨਮਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੋਵੇਂ ਧਾਰਨਾ ਝੂਠ ਹਨ। ਜੇ ਇਕੋ, ਲਗਾਤਾਰ, ਸਭ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਸ਼ਿਵ ਹੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਨਾਸਵਾਨ ਤੇ ਅਨਾਸਵਾਨ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ?

ਪੁਰੁषਾਪੁਰੁषਸ੍ਯ ਵਿਨष੍ਟਮਿਤਿ ਵਨਿਤਾਵਨਿਤਸ੍ਯ ਵਿਨष੍ਟਮਿਤਿ। ਯਦਿ ਚੈਕਨਿਰਨ੍ਤਰਸਰ੍ਵਸ਼ਿਵ- ਮਵਿਨੋਦਵਿਨੋਦਮਤਿਸ਼੍ਚ ਕਥਮ੍

ਪੁਰੁਸ਼ ਜਾਂ ਅਪੁਰੁਸ਼ ਦੇ ਨਾਸ ਹੋਣ ਦੀ ਧਾਰਨਾ ਝੂਠ ਹੈ; ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਔਰਤ ਜਾਂ ਅਔਰਤ ਦੇ ਨਾਸ ਹੋਣ ਦੀ ਧਾਰਨਾ ਵੀ ਝੂਠ ਹੈ। ਜੇ ਇਕੋ, ਲਗਾਤਾਰ, ਸਭ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਸ਼ਿਵ ਹੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਸੁਖ ਜਾਂ ਸੁਖ ਦੀ ਕਮੀ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?

ਯਦਿ ਮੋਹਵਿषਾਦਵਿਹੀਨਪਰੋ ਯਦਿ ਸਂਸ਼ਯਸ਼ੋਕਵਿਹੀਨਪਰਃ। ਯਦਿ ਚੈਕਨਿਰਨ੍ਤਰਸਰ੍ਵਸ਼ਿਵ- ਮਹਮੇਤਿ ਮਮੇਤਿ ਕਥਂ ਚ ਪੁਨਃ

ਜੇ ਇਹ ਮੋਹ ਤੇ ਵਿਸਾਦ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਜੇ ਇਹ ਸੰਦੇਹ ਤੇ ਸ਼ੋਕ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਜੇ ਇਕੋ, ਲਗਾਤਾਰ, ਸਭ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਸ਼ਿਵ ਹੀ ਹੈ, ਤਾਂ 'ਮੈਂ' ਤੇ 'ਮੇਰਾ' ਦੀ ਧਾਰਨਾ ਫਿਰ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?

ਨਨੁ ਧਰ੍ਮਵਿਧਰ੍ਮਵਿਨਾਸ਼ ਇਤਿ ਨਨੁ ਬਨ੍ਧਵਿਬਨ੍ਧਵਿਨਾਸ਼ ਇਤਿ। ਯਦਿ ਚੈਕਨਿਰਨ੍ਤਰਸਰ੍ਵਸ਼ਿਵਂ- ਮਿਹਦੁਃਖਵਿਦੁਃਖਮਤਿਸ਼੍ਚ ਕਥਮ੍

ਧਰਮ ਤੇ ਅਧਰਮ ਦੇ ਨਾਸ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਬੰਧਨ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਨਾਸ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਇਕੋ, ਲਗਾਤਾਰ, ਸਭ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਸ਼ਿਵ ਹੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਦੁੱਖ ਜਾਂ ਦੁੱਖ ਦੀ ਕਮੀ ਦੀ ਸੋਚ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?

ਨ ਹਿ ਯਾਜ੍ਞਿਕਯਜ੍ਞਵਿਭਾਗ ਇਤਿ ਨ ਹੁਤਾਸ਼ਨਵਸ੍ਤੁਵਿਭਾਗ ਇਤਿ। ਯਦਿ ਚੈਕਨਿਰਨ੍ਤਰਸਰ੍ਵਸ਼ਿਵਂ ਵਦ ਕਰ੍ਮਫਲਾਨਿ ਭਵਨ੍ਤਿ ਕਥਮ੍

ਯਜਮਾਨ ਤੇ ਯਜਨ ਵਿਚ ਕੋਈ ਅਸਲ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ; ਅੱਗ ਤੇ ਚੜ੍ਹਾਵੇ ਵਿਚ ਵੀ ਕੋਈ ਅਸਲ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਇਕੋ, ਲਗਾਤਾਰ, ਸਭ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਸ਼ਿਵ ਹੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਦੱਸੋ, ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ?

ਨਨੁ ਸ਼ੋਕਵਿਸ਼ੋਕਵਿਮੁਕ੍ਤ ਇਤਿ ਨਨੁ ਦਰ੍ਪਵਿਦਰ੍ਪਵਿਮੁਕ੍ਤ ਇਤਿ। ਯਦਿ ਚੈਕਨਿਰਨ੍ਤਰਸਰ੍ਵਸ਼ਿਵਂ ਨਨੁ ਰਾਗਵਿਰਾਗਮਤਿਸ਼੍ਚ ਕਥਮ੍

ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸ਼ੋਕ ਤੇ ਵਿਸ਼ੋਕ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੈ; ਇਹ ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਵਿਆਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੈ। ਜੇ ਇਕੋ, ਲਗਾਤਾਰ, ਸਭ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਸ਼ਿਵ ਹੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਰਾਗ ਜਾਂ ਵਿਰਾਗ ਦੀ ਸੋਚ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?

ਨ ਹਿ ਮੋਹਵਿਮੋਹਵਿਕਾਰ ਇਤਿ ਨ ਹਿ ਲੋਭਵਿਲੋਭਵਿਕਾਰ ਇਤਿ। ਯਦਿ ਚੈਕਨਿਰਨ੍ਤਰਸਰ੍ਵਸ਼ਿਵਂ ਹ੍ਯਵਿਵੇਕਵਿਵੇਕਮਤਿਸ਼੍ਚ ਕਥਮ੍

ਮੋਹ ਜਾਂ ਵਿਮੋਹ ਦੀ ਕੋਈ ਅਸਲ ਬਦਲਾਵ ਨਹੀਂ; ਲੋਭ ਜਾਂ ਵਿਲੋਭ ਦੀ ਕੋਈ ਅਸਲ ਬਦਲਾਵ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਇਕੋ, ਲਗਾਤਾਰ, ਸਭ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਸ਼ਿਵ ਹੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਵਿਵੇਕ ਜਾਂ ਅਵਿਵੇਕ ਦੀ ਸੋਚ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?

ਤ੍ਵਮਹਂ ਨ ਹਿ ਹਨ੍ਤ ਕਦਾਚਿਦਪਿ ਕੁਲਜਾਤਿਵਿਚਾਰਮਸਤ੍ਯਮਿਤਿ। ਅਹਮੇਵ ਸ਼ਿਵਃ ਪਰਮਾਰ੍ਥ ਇਤਿ ਅਭਿਵਾਦਨਮਤ੍ਰ ਕਰੋਮਿ ਕਥਮ੍

ਤੂੰ ਤੇ ਮੈਂ—ਕਦੇ ਵੀ ਕੋਈ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ; ਕੁਲ ਜਾਂ ਜਾਤ ਦੀ ਸੋਚ ਝੂਠੀ ਹੈ। ਜੇ ਮੈਂ ਹੀ ਸ਼ਿਵ, ਸਰਵੋਚ ਸੱਚ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਨਮਸਕਾਰ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?

ਗੁਰੁਸ਼ਿष੍ਯਵਿਚਾਰਵਿਸ਼ੀਰ੍ਣ ਇਤਿ ਉਪਦੇਸ਼ਵਿਚਾਰਵਿਸ਼ੀਰ੍ਣ ਇਤਿ। ਅਹਮੇਵ ਸ਼ਿਵਃ ਪਰਮਾਰ੍ਥ ਇਤਿ ਅਭਿਵਾਦਨਮਤ੍ਰ ਕਰੋਮਿ ਕਥਮ੍

ਗੁਰੂ ਤੇ ਸ਼ਿਸ਼ ਦੇ ਵੱਖਰੇਪਣ ਦੀ ਸੋਚ ਮੁੱਕ ਗਈ; ਉਪਦੇਸ਼ ਦੀ ਸੋਚ ਵੀ ਮੁੱਕ ਗਈ। ਜੇ ਮੈਂ ਹੀ ਸ਼ਿਵ, ਸਰਵੋਚ ਸੱਚ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਨਮਸਕਾਰ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?

ਨ ਹਿ ਕਲ੍ਪਿਤਦੇਹਵਿਭਾਗ ਇਤਿ ਨ ਹਿ ਕਲ੍ਪਿਤਲੋਕਵਿਭਾਗ ਇਤਿ। ਅਹਮੇਵ ਸ਼ਿਵਃ ਪਰਮਾਰ੍ਥ ਇਤਿ ਅਭਿਵਾਦਨਮਤ੍ਰ ਕਰੋਮਿ ਕਥਮ੍

ਦੇਹਾਂ ਦੀ ਕਲਪਿਤ ਵੱਖਰੇਪਣ ਦੀ ਕੋਈ ਅਸਲਤਾ ਨਹੀਂ; ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਕਲਪਿਤ ਵੱਖਰੇਪਣ ਦੀ ਕੋਈ ਅਸਲਤਾ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਮੈਂ ਹੀ ਸ਼ਿਵ, ਸਰਵੋਚ ਸੱਚ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਨਮਸਕਾਰ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?

ਸਰਜੋ ਵਿਰਜੋ ਨ ਕਦਾਚਿਦਪਿ ਨਨੁ ਨਿਰ੍ਮਲਨਿਸ਼੍ਚਲਸ਼ੁਦ੍ਧ ਇਤਿ। ਅਹਮੇਵ ਸ਼ਿਵਃ ਪਰਮਾਰ੍ਥ ਇਤਿ ਅਭਿਵਾਦਨਮਤ੍ਰ ਕਰੋਮਿ ਕਥਮ੍

ਕਦੇ ਵੀ ਰਜਸ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਰਜਸ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਨਹੀਂ; ਇਹ ਨਿਰਮਲ, ਅਡੋਲ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ। ਜੇ ਮੈਂ ਹੀ ਸ਼ਿਵ, ਸਰਵੋਚ ਸੱਚ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਨਮਸਕਾਰ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?

ਨ ਹਿ ਦੇਹਵਿਦੇਹਵਿਕਲ੍ਪ ਇਤਿ ਅਨृਤਂ ਚਰਿਤਂ ਨ ਹਿ ਸਤ੍ਯਮਿਤਿ। ਅਹਮੇਵ ਸ਼ਿਵਃ ਪਰਮਾਰ੍ਥ ਇਤਿ ਅਭਿਵਾਦਨਮਤ੍ਰ ਕਰੋਮਿ ਕਥਮ੍

ਦੇਹ ਤੇ ਅਦੇਹ ਦੀ ਕੋਈ ਅਸਲ ਵੱਖਰੇਪਣ ਨਹੀਂ; ਚਲਣ-ਚਲਣ ਝੂਠ ਹੈ, ਸਚ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਮੈਂ ਹੀ ਸ਼ਿਵ, ਸਰਵੋਚ ਸੱਚ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਨਮਸਕਾਰ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?

ਵਿਨ੍ਦਤਿ ਵਿਨ੍ਦਤਿ ਨ ਹਿ ਨ ਹਿ ਯਤ੍ਰ ਛਨ੍ਦੋਲਕ੍ਸ਼ਣਂ ਨ ਹਿ ਨ ਹਿ ਤਤ੍ਰ। ਸਮਰਸਮਗ੍ਨੋ ਭਾਵਿਤਪੂਤਃ ਪ੍ਰਲਪਤਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਪਰਮਵਧੂਤਃ

ਉਹ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ—ਪਰ ਅਸਲ ਵਿਚ ਉੱਥੇ ਚੰਡਾਲ ਦੀ ਕੋਈ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਨਹੀਂ। ਸਮਤਾ ਵਿਚ ਡੁੱਬਿਆ, ਚਿੰਤਨ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਇਆ, ਸਰਵੋਚ ਅਵਧੂਤ ਸੱਚ ਬੋਲਦਾ ਹੈ।

ਇਤਿ षष੍ਠਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛੇਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਮੁਕਦਾ ਹੈ।

ਰਥ੍ਯਾਕਰ੍ਪਟਵਿਰਚਿਤਕਨ੍ਥਃ ਪੁਣ੍ਯਾਪੁਣ੍ਯਵਿਵਰ੍ਜਿਤਪਨ੍ਥਃ। ਸ਼ੂਨ੍ਯਾਗਾਰੇ ਤਿष੍ਠਤਿ ਨਗ੍ਨੋ ਸ਼ੁਦ੍ਧਨਿਰਞ੍ਜਨਸਮਰਸਮਗ੍ਨਃ

ਜੋ ਰਸਤੇ ਤੋਂ ਚੁੱਕੇ ਚਿੱਥੜਿਆਂ ਦੀ ਚਾਦਰ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ, ਨੇਕੀਆਂ ਤੇ ਮੰਦਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਚੱਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਖਾਲੀ ਘਰ ਵਿੱਚ ਨੰਗਾ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ, ਨਿਰਲੇਪ ਤੇ ਇਕ-ਰਸ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।

ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਾਲਕ੍ਸ਼੍ਯਵਿਵਰ੍ਜਿਤਲਕ੍ਸ਼੍ਯੋ ਯੁਕ੍ਤਾਯੁਕ੍ਤਵਿਵਰ੍ਜਿਤਦਕ੍ਸ਼ਃ। ਕੇਵਲਤਤ੍ਤ੍ਵਨਿਰਞ੍ਜਨਪੂਤੋ ਵਾਦਵਿਵਾਦਃ ਕਥਮਵਧੂਤਃ

ਉਹ ਕੋਈ ਲਕੜੀ ਜਾਂ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਨਾਹ ਹੀ ਲਕੜੀ ਤੋਂ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਕਰਮ ਤੇ ਅਕਰਮ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੋ ਕੇ, ਸਿਰਫ ਸੱਚੀ ਹਸਤੀ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਨਿਰਲੇਪ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ—ਫਿਰ ਉਸ ਅਵਧੂਤ ਨਾਲ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?

ਆਸ਼ਾਪਾਸ਼ਵਿਬਨ੍ਧਨਮੁਕ੍ਤਾਃ ਸ਼ੌਚਾਚਾਰਵਿਵਰ੍ਜਿਤਯੁਕ੍ਤਾਃ। ਏਵਂ ਸਰ੍ਵਵਿਵਰ੍ਜਿਤਸ਼ਾਨ੍ਤ- ਸ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਨਿਰਞ੍ਜਨਵਨ੍ਤਃ

ਜੋ ਆਸ ਤੇ ਮੋਹ ਦੇ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਚੰਗੇ ਆਚਾਰ ਜਾਂ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਟਿਕਿਆ, ਉਹ ਸਭ ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ, ਨਿਰਲੇਪ ਹਸਤੀ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਕਥਮਿਹ ਦੇਹਵਿਦੇਹਵਿਚਾਰਃ ਕਥਮਿਹ ਰਾਗਵਿਰਾਗਵਿਚਾਰਃ। ਨਿਰ੍ਮਲਨਿਸ਼੍ਚਲਗਗਨਾਕਾਰਂ ਸ੍ਵਯਮਿਹ ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਸਹਜਾਕਾਰਮ੍

ਇੱਥੇ ਸਰੀਰ ਜਾਂ ਬਿਨਾ ਸਰੀਰ ਦੀ ਸੋਚ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਇੱਥੇ ਰਾਗ ਜਾਂ ਵੈਰਾਗ ਦੀ ਵਿਚਾਰਨਾ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਜਦੋਂ ਹਸਤੀ ਆਪ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ, ਅਡੋਲ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਰਗੀ, ਕੁਦਰਤੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ ਹੋਵੇ।

ਕਥਮਿਹ ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਵਿਨ੍ਦਤਿ ਯਤ੍ਰ ਰੂਪਮਰੂਪਂ ਕਥਮਿਹ ਤਤ੍ਰ। ਗਗਨਾਕਾਰਃ ਪਰਮੋ ਯਤ੍ਰ ਵਿषਯੀਕਰਣਂ ਕਥਮਿਹ ਤਤ੍ਰ

ਜਿੱਥੇ ਰੂਪ ਤੇ ਅਰੂਪ ਦੋਵੇਂ ਨਹੀਂ, ਉੱਥੇ ਹਸਤੀ ਕਿਵੇਂ ਲੱਭੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਜਿੱਥੇ ਸਰਬੋਤਮ ਅਕਾਸ਼ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਨਾਲ ਜੁੜਾਅ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?

ਗਗਨਾਕਾਰਨਿਰਨ੍ਤਰਹਂਸ- ਸ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਨਿਰਞ੍ਜਨਹਂਸਃ। ਏਵਂ ਕਥਮਿਹ ਭਿਨ੍ਨਵਿਭਿਨ੍ਨਂ ਬਨ੍ਧਵਿਬਨ੍ਧਵਿਕਾਰਵਿਭਿਨ੍ਨਮ੍

ਹਸਤੀ ਅਕਾਸ਼ ਵਰਗੀ, ਲਗਾਤਾਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਨਿਰਲੇਪ ਹੈ; ਫਿਰ ਇੱਥੇ ਵੰਡ ਜਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ, ਜੁੜਾਈ ਜਾਂ ਬਦਲਾਅ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ?

ਕੇਵਲਤਤ੍ਤ੍ਵਨਿਰਨ੍ਤਰਸਰ੍ਵਂ ਯੋਗਵਿਯੋਗੌ ਕਥਮਿਹ ਗਰ੍ਵਮ੍। ਏਵਂ ਪਰਮਨਿਰਨ੍ਤਰਸਰ੍ਵ- ਮੇਵਂ ਕਥਮਿਹ ਸਾਰਵਿਸਾਰਮ੍

ਸਭ ਕੁਝ ਇਕੋ ਨਿਰਲੇਪ ਹਸਤੀ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਜੋੜ ਜਾਂ ਵੱਖੋ-ਵੱਖ ਹੋਣ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜਦੋਂ ਸਭ ਕੁਝ ਸਰਬੋਤਮ ਤੇ ਲਗਾਤਾਰ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਸਾਰ ਜਾਂ ਅਸਾਰ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ?

ਕੇਵਲਤਤ੍ਤ੍ਵਨਿਰਞ੍ਜਨਸਰ੍ਵਂ ਗਗਨਾਕਾਰਨਿਰਨ੍ਤਰਸ਼ੁਦ੍ਧਮ੍। ਏਵਂ ਕਥਮਿਹ ਸਙ੍ਗਵਿਸਙ੍ਗਂ ਸਤ੍ਯਂ ਕਥਮਿਹ ਰਙ੍ਗਵਿਰਙ੍ਗਮ੍

ਸਭ ਕੁਝ ਇਕੋ ਨਿਰਲੇਪ ਹਸਤੀ ਹੈ, ਅਕਾਸ਼ ਵਰਗਾ ਤੇ ਲਗਾਤਾਰ ਪਵਿੱਤਰ; ਇੱਥੇ ਮਿਲਾਪ ਜਾਂ ਵੱਖੋ-ਵੱਖਤਾ, ਸੱਚ ਜਾਂ ਝੂਠ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ?