ਅਵਧੂਤਗੀਤਾ

ਦਹਨਪਵਨਹੀਨਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਵਿਜ੍ਞਾਨਮੇਕ- ਮਵਨਿਜਲਵਿਹੀਨਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਵਿਜ੍ਞਾਨਰੂਪਮ੍। ਸਮਗਮਨਵਿਹੀਨਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਵਿਜ੍ਞਾਨਮੇਕਂ ਗਗਨਮਿਵ ਵਿਸ਼ਾਲਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਵਿਜ੍ਞਾਨਮੇਕਮ੍

ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਅੱਗ ਤੇ ਹਵਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਜਾਣ। ਗਿਆਨ ਦੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਜਾਣ। ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਆਉਣ-ਜਾਣ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਜਾਣ। ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਅਸਮਾਨ ਵਾਂਗ ਵਿਸ਼ਾਲ ਜਾਣ।

ਨ ਸ਼ੂਨ੍ਯਰੂਪਂ ਨ ਵਿਸ਼ੂਨ੍ਯਰੂਪਂ ਨ ਸ਼ੁਦ੍ਧਰੂਪਂ ਨ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਰੂਪਮ੍। ਰੂਪਂ ਵਿਰੂਪਂ ਨ ਭਵਾਮਿ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ ਸ੍ਵਰੂਪਰੂਪਂ ਪਰਮਾਰ੍ਥਤਤ੍ਤ੍ਵਮ੍

ਨਾ ਮੈਂ ਖਾਲੀ ਰੂਪ ਹਾਂ, ਨਾ ਮੈਂ ਅਖਾਲੀ ਰੂਪ ਹਾਂ; ਨਾ ਮੈਂ ਪਵਿੱਤਰ ਰੂਪ ਹਾਂ, ਨਾ ਮੈਂ ਅਪਵਿੱਤਰ ਰੂਪ ਹਾਂ। ਨਾ ਮੈਂ ਰੂਪ ਹਾਂ, ਨਾ ਮੈਂ ਰੂਪ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਹਾਂ—ਮੇਰਾ ਆਪਣਾ ਸਚਾ ਰੂਪ ਹੀ ਅਸਲ ਹਕੀਕਤ ਹੈ।

ਮੁਞ੍ਚ ਮੁਞ੍ਚ ਹਿ ਸਂਸਾਰਂ ਤ੍ਯਾਗਂ ਮੁਞ੍ਚ ਹਿ ਸਰ੍ਵਥਾ। ਤ੍ਯਾਗਾਤ੍ਯਾਗਵਿषਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਮਮृਤਂ ਸਹਜਂ ਧ੍ਰੁਵਮ੍

ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਛੱਡੋ, ਛੱਡੋ; ਤਿਆਗ ਨੂੰ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛੱਡੋ। ਤਿਆਗ ਅਤੇ ਅਤਿਆਗ ਦਾ ਜ਼ਹਿਰ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ, ਅਮਰ, ਸੁਭਾਵਿਕ ਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।

ਇਤਿ ਤृਤੀਯੋऽਧ੍ਯਾਯਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੀਜਾ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।

ਨਾਵਾਹਨਂ ਨੈਵ ਵਿਸਰ੍ਜਨਂ ਵਾ ਪੁष੍ਪਾਣਿ ਪਤ੍ਰਾਣਿ ਕਥਂ ਭਵਨ੍ਤਿ। ਧ੍ਯਾਨਾਨਿ ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਕਥਂ ਭਵਨ੍ਤਿ ਸਮਾਸਮਂ ਚੈਵ ਸ਼ਿਵਾਰ੍ਚਨਂ ਚ

ਨਾ ਕੋਈ ਆਵਾਹਨ ਹੈ, ਨਾ ਵਿਸਰਜਨ; ਫਿਰ ਫੁੱਲ ਜਾਂ ਪੱਤੇ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਧਿਆਨ ਜਾਂ ਮੰਤਰ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਿਸੇ ਵੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?

ਨ ਕੇਵਲਂ ਬਨ੍ਧਵਿਬਨ੍ਧਮੁਕ੍ਤੋ ਨ ਕੇਵਲਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਮੁਕ੍ਤਃ। ਨ ਕੇਵਲਂ ਯੋਗਵਿਯੋਗਮੁਕ੍ਤਃ ਸ ਵੈ ਵਿਮੁਕ੍ਤੋ ਗਗਨੋਪਮੋऽਹਮ੍

ਨਾ ਮੈਂ ਬੰਧਨ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਹਾਂ, ਨਾ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਤੇ ਅਪਵਿੱਤਰਤਾ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਹਾਂ, ਨਾ ਜੋਗ ਤੇ ਵਿਯੋਗ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਹਾਂ। ਪਰ ਮੈਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਆਜ਼ਾਦ ਹਾਂ, ਅਸਮਾਨ ਵਾਂਗ ਵਿਅਪਕ।

ਸਞ੍ਜਾਯਤੇ ਸਰ੍ਵਮਿਦਂ ਹਿ ਤਥ੍ਯਂ ਸਞ੍ਜਾਯਤੇ ਸਰ੍ਵਮਿਦਂ ਵਿਤਥ੍ਯਮ੍। ਏਵਂ ਵਿਕਲ੍ਪੋ ਮਮ ਨੈਵ ਜਾਤਃ ਸ੍ਵਰੂਪਨਿਰ੍ਵਾਣਮਨਾਮਯੋऽਹਮ੍

ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਸੱਚਮੁੱਚ; ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਝੂਠਮੂਠ। ਪਰ ਇਹ ਦੋਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਖਰਾ ਹੋਣਾ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ—ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਚੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹਾਂ, ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ।

ਨ ਸਾਞ੍ਜਨਂ ਚੈਵ ਨਿਰਞ੍ਜਨਂ ਵਾ ਨ ਚਾਨ੍ਤਰਂ ਵਾਪਿ ਨਿਰਨ੍ਤਰਂ ਵਾ। ਅਨ੍ਤਰ੍ਵਿਭਨ੍ਨਂ ਨ ਹਿ ਮੇ ਵਿਭਾਤਿ ਸ੍ਵਰੂਪਨਿਰ੍ਵਾਣਮਨਾਮਯੋऽਹਮ੍

ਨਾ ਕੋਈ ਰੰਗੀਨਤਾ ਹੈ, ਨਾ ਬੇਰੰਗੀਨਤਾ; ਨਾ ਅੰਦਰ ਹੈ, ਨਾ ਬਾਹਰ। ਮੇਰੇ ਲਈ ਅੰਦਰੋਂ ਵੱਖਰਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਚਮਕਦਾ—ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਚੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹਾਂ, ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ।

ਅਬੋਧਬੋਧੋ ਮਮ ਨੈਵ ਜਾਤੋ ਬੋਧਸ੍ਵਰੂਪਂ ਮਮ ਨੈਵ ਜਾਤਮ੍। ਨਿਰ੍ਬੋਧਬੋਧਂ ਚ ਕਥਂ ਵਦਾਮਿ ਸ੍ਵਰੂਪਨਿਰ੍ਵਾਣਮਨਾਮਯੋऽਹਮ੍

ਮੇਰੇ ਲਈ ਨਾ ਅਗਿਆਨ ਹੈ, ਨਾ ਗਿਆਨ; ਮੇਰੀ ਗਿਆਨ-ਸਵਭਾਵਤਾ ਵੀ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ। ਗਿਆਨ ਜਾਂ ਅਗਿਆਨ ਦੀ ਗੱਲ ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਕਰਾਂ? ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਚੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹਾਂ, ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ।

ਨ ਧਰ੍ਮਯੁਕ੍ਤੋ ਨ ਚ ਪਾਪਯੁਕ੍ਤੋ ਨ ਬਨ੍ਧਯੁਕ੍ਤੋ ਨ ਚ ਮੋਕ੍ਸ਼ਯੁਕ੍ਤਃ। ਯੁਕ੍ਤਂ ਤ੍ਵਯੁਕ੍ਤਂ ਨ ਚ ਮੇ ਵਿਭਾਤਿ ਸ੍ਵਰੂਪਨਿਰ੍ਵਾਣਮਨਾਮਯੋऽਹਮ੍

ਨਾ ਮੈਂ ਧਰਮ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹਾਂ, ਨਾ ਪਾਪ ਨਾਲ; ਨਾ ਬੰਧਨ ਨਾਲ, ਨਾ ਮੁਕਤੀ ਨਾਲ। ਜੁੜਿਆ ਜਾਂ ਅਜੁੜਿਆ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦਾ—ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਚੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹਾਂ, ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ।

ਪਰਾਪਰਂ ਵਾ ਨ ਚ ਮੇ ਕਦਾਚਿਤ੍ ਮਧ੍ਯਸ੍ਥਭਾਵੋ ਹਿ ਨ ਚਾਰਿਮਿਤ੍ਰਮ੍। ਹਿਤਾਹਿਤਂ ਚਾਪਿ ਕਥਂ ਵਦਾਮਿ ਸ੍ਵਰੂਪਨਿਰ੍ਵਾਣਮਨਾਮਯੋऽਹਮ੍

ਮੇਰੇ ਲਈ ਕਦੇ ਵੀ ਨਾ ਉੱਚਾ ਹੈ, ਨਾ ਨੀਵਾਂ; ਨਾ ਕੋਈ ਵਿਚਕਾਰ ਦੀ ਹਾਲਤ ਹੈ, ਨਾ ਦੋਸਤ ਜਾਂ ਦੁਸ਼ਮਣ। ਫਾਇਦੇ ਜਾਂ ਨੁਕਸਾਨ ਦੀ ਗੱਲ ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਕਰਾਂ? ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਚੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹਾਂ, ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ।

ਨੋਪਾਸਕੋ ਨੈਵਮੁਪਾਸ੍ਯਰੂਪਂ ਨ ਚੋਪਦੇਸ਼ੋ ਨ ਚ ਮੇ ਕ੍ਰਿਯਾ ਚ। ਸਂਵਿਤ੍ਸ੍ਵਰੂਪਂ ਚ ਕਥਂ ਵਦਾਮਿ ਸ੍ਵਰੂਪਨਿਰ੍ਵਾਣਮਨਾਮਯੋऽਹਮ੍

ਨਾ ਮੈਂ ਉਪਾਸਕ ਹਾਂ, ਨਾ ਉਪਾਸਨਾ ਯੋਗ ਰੂਪ; ਨਾ ਕੋਈ ਉਪਦੇਸ਼ ਹੈ, ਨਾ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਕਰਮ। ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਰੂਪ ਦੀ ਗੱਲ ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਕਰਾਂ? ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਚੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹਾਂ, ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ।

ਨੋ ਵ੍ਯਾਪਕਂ ਵ੍ਯਾਪ੍ਯਮਿਹਾਸ੍ਤਿ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ ਨ ਚਾਲਯਂ ਵਾਪਿ ਨਿਰਾਲਯਂ ਵਾ। ਅਸ਼ੂਨ੍ਯਸ਼ੂਨ੍ਯਂ ਚ ਕਥਂ ਵਦਾਮਿ ਸ੍ਵਰੂਪਨਿਰ੍ਵਾਣਮਨਾਮਯੋऽਹਮ੍

ਇੱਥੇ ਨਾ ਕੋਈ ਵਿਅਪਕ ਹੈ, ਨਾ ਵਿਅਪਤ; ਨਾ ਕੋਈ ਠਿਕਾਣਾ ਹੈ, ਨਾ ਠਿਕਾਣਾ ਰਹਿਤ। ਖਾਲੀ ਜਾਂ ਅਖਾਲੀ ਦੀ ਗੱਲ ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਕਰਾਂ? ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਚੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹਾਂ, ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ।

ਨ ਗ੍ਰਾਹਕੋ ਗ੍ਰਾਹ੍ਯਕਮੇਵ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ ਨ ਕਾਰਣਂ ਵਾ ਮਮ ਨੈਵ ਕਾਰ੍ਯਮ੍। ਅਚਿਨ੍ਤ੍ਯਚਿਨ੍ਤ੍ਯਂ ਚ ਕਥਂ ਵਦਾਮਿ ਸ੍ਵਰੂਪਨਿਰ੍ਵਾਣਮਨਾਮਯੋऽਹਮ੍

ਨਾ ਕੋਈ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨਾ ਜਾਣਨ ਯੋਗ ਕੁਝ; ਨਾ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਨਾ ਕਾਰਜ। ਸੋਚਣ ਯੋਗ ਜਾਂ ਅਸੋਚਣ ਯੋਗ ਦੀ ਗੱਲ ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਕਰਾਂ? ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਚੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹਾਂ, ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ।

ਨ ਭੇਦਕਂ ਵਾਪਿ ਨ ਚੈਵ ਭੇਦ੍ਯਂ ਨ ਵੇਦਕਂ ਵਾ ਮਮ ਨੈਵ ਵੇਦ੍ਯਮ੍। ਗਤਾਗਤਂ ਤਾਤ ਕਥਂ ਵਦਾਮਿ ਸ੍ਵਰੂਪਨਿਰ੍ਵਾਣਮਨਾਮਯੋऽਹਮ੍

ਨਾ ਕੋਈ ਵੱਖਰਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨਾ ਵੱਖਰਾ ਹੋਣ ਵਾਲਾ; ਨਾ ਕੋਈ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨਾ ਜਾਣਨ ਯੋਗ। ਆਉਣ ਜਾਂ ਜਾਣ ਦੀ ਗੱਲ ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਕਰਾਂ, ਪਿਆਰੇ? ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਚੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹਾਂ, ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ।

ਨ ਚਾਸ੍ਤਿ ਦੇਹੋ ਨ ਚ ਮੇ ਵਿਦੇਹੋ ਬੁਦ੍ਦਿਰ੍ਮਨੋ ਮੇ ਨ ਹਿ ਚੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣਿ। ਰਾਗੋ ਵਿਰਾਗਸ਼੍ਚ ਕਥਂ ਵਦਾਮਿ ਸ੍ਵਰੂਪਨਿਰ੍ਵਾਣਮਨਾਮਯੋऽਹਮ੍

ਨਾ ਕੋਈ ਦੇਹ ਹੈ, ਨਾ ਮੈਂ ਦੇਹ ਰਹਿਤ ਹਾਂ; ਨਾ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਬੁੱਧੀ ਹੈ, ਨਾ ਮਨ, ਨਾ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ। ਰਾਗ ਜਾਂ ਵਿਰਾਗ ਦੀ ਗੱਲ ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਕਰਾਂ? ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਚੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹਾਂ, ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ।

ਉਲ੍ਲੇਖਮਾਤ੍ਰਂ ਨ ਹਿ ਭਿਨ੍ਨਮੁਚ੍ਚੈ- ਰੁਲ੍ਲੇਖਮਾਤ੍ਰਂ ਨ ਤਿਰੋਹਿਤਂ ਵੈ। ਸਮਾਸਮਂ ਮਿਤ੍ਰ ਕਥਂ ਵਦਾਮਿ ਸ੍ਵਰੂਪਨਿਰ੍ਵਾਣਮਨਾਮਯੋऽਹਮ੍

ਕੋਈ ਵੱਖਰੀ ਉਪਸਥਿਤੀ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਕੋਈ ਲੁਕਾਈ ਹੋਈ ਉਪਸਥਿਤੀ। ਏਕਤਾ ਜਾਂ ਵੱਖਰੇਪਣ ਦੀ ਗੱਲ ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਕਰਾਂ, ਮਿੱਤਰ? ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਚੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹਾਂ, ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ।

ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯੋऽਹਂ ਤ੍ਵਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯੋ ਵਾ ਨ ਸਂਯਮੋ ਮੇ ਨਿਯਮੋ ਨ ਜਾਤਃ। ਜਯਾਜਯੌ ਮਿਤ੍ਰ ਕਥਂ ਵਦਾਮਿ ਸ੍ਵਰੂਪਨਿਰ੍ਵਾਣਮਨਾਮਯੋऽਹਮ੍

ਨਾ ਮੈਂ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਤੇ ਕਾਬੂ ਪਾਇਆ ਹੈ, ਨਾ ਕਾਬੂ ਨਹੀਂ ਪਾਇਆ; ਮੇਰੇ ਲਈ ਕਦੇ ਵੀ ਸੰਯਮ ਜਾਂ ਨਿਯਮ ਨਹੀਂ ਆਇਆ। ਜਿੱਤ ਜਾਂ ਹਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਕਰਾਂ, ਮਿੱਤਰ? ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਚੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹਾਂ, ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ।

ਅਮੂਰ੍ਤਮੂਰ੍ਤਿਰ੍ਨ ਚ ਮੇ ਕਦਾਚਿ- ਦਾਦ੍ਯਨ੍ਤਮਧ੍ਯਂ ਨ ਚ ਮੇ ਕਦਾਚਿਤ੍। ਬਲਾਬਲਂ ਮਿਤ੍ਰ ਕਥਂ ਵਦਾਮਿ ਸ੍ਵਰੂਪਨਿਰ੍ਵਾਣਮਨਾਮਯੋऽਹਮ੍

ਕਦੇ ਵੀ ਨਾ ਮੈਂ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਹਾਂ, ਨਾ ਰੂਪ ਰਹਿਤ; ਨਾ ਮੇਰੇ ਲਈ ਆਰੰਭ, ਨਾ ਅੰਤ, ਨਾ ਵਿਚਕਾਰ। ਤਾਕਤ ਜਾਂ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਦੀ ਗੱਲ ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਕਰਾਂ, ਮਿੱਤਰ? ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਚੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹਾਂ, ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ।

ਮृਤਾਮृਤਂ ਵਾਪਿ ਵਿषਾਵਿषਂ ਚ ਸਞ੍ਜਾਯਤੇ ਤਾਤ ਨ ਮੇ ਕਦਾਚਿਤ੍। ਅਸ਼ੁਦ੍ਧਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਚ ਕਥਂ ਵਦਾਮਿ ਸ੍ਵਰੂਪਨਿਰ੍ਵਾਣਮਨਾਮਯੋऽਹਮ੍

ਪੁੱਤਰ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਨਾ ਮੌਤ ਵਾਲੀ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਹੈ, ਨਾ ਅਮਰਤਾ, ਨਾ ਜ਼ਹਿਰ, ਨਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ—ਇਹ ਸਭ ਮੇਰੇ ਵਾਸਤੇ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਰੋਗ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਜਾਂ ਅਪਵਿੱਤਰ ਦੀ ਗੱਲ ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਕਰਾਂ?

ਸ੍ਵਪ੍ਨਃ ਪ੍ਰਬੋਧੋ ਨ ਚ ਯੋਗਮੁਦ੍ਰਾ ਨਕ੍ਤਂ ਦਿਵਾ ਵਾਪਿ ਨ ਮੇ ਕਦਾਚਿਤ੍। ਅਤੁਰ੍ਯਤੁਰ੍ਯਂ ਚ ਕਥਂ ਵਦਾਮਿ ਸ੍ਵਰੂਪਨਿਰ੍ਵਾਣਮਨਾਮਯੋऽਹਮ੍

ਮੇਰੇ ਲਈ ਨਾ ਸੁਪਨਾ ਹੈ, ਨਾ ਜਾਗਣਾ, ਨਾ ਕੋਈ ਜੋਗ ਦੀ ਅਵਸਥਾ, ਨਾ ਰਾਤ, ਨਾ ਦਿਨ—ਇਹ ਸਭ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦੇ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਰੋਗ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਚੌਥੀ ਜਾਂ ਨਾ-ਚੌਥੀ ਅਵਸਥਾ ਦੀ ਗੱਲ ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਕਰਾਂ?

ਸਂਵਿਦ੍ਧਿ ਮਾਂ ਸਰ੍ਵਵਿਸਰ੍ਵਮੁਕ੍ਤਂ ਮਾਯਾ ਵਿਮਾਯਾ ਨ ਚ ਮੇ ਕਦਾਚਿਤ੍। ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਦਿਕਂ ਕਰ੍ਮ ਕਥਂ ਵਦਾਮਿ ਸ੍ਵਰੂਪਨਿਰ੍ਵਾਣਮਨਾਮਯੋऽਹਮ੍

ਮੈਨੂੰ ਗਿਆਨ ਹੀ ਜਾਣ, ਜੋ ਹਰ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਨਾ ਮਾਇਆ ਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੈ, ਨਾ ਮਾਇਆ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਣ ਦਾ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਰੋਗ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਸੰਧਿਆ ਆਦਿਕ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਕਰਾਂ?

ਸਂਵਿਦ੍ਧਿ ਮਾਂ ਸਰ੍ਵਸਮਾਧਿਯੁਕ੍ਤਂ ਸਂਵਿਦ੍ਧਿ ਮਾਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਵਿਲਕ੍ਸ਼੍ਯਮੁਕ੍ਤਮ੍। ਯੋਗਂ ਵਿਯੋਗਂ ਚ ਕਥਂ ਵਦਾਮਿ ਸ੍ਵਰੂਪਨਿਰ੍ਵਾਣਮਨਾਮਯੋऽਹਮ੍

ਮੈਨੂੰ ਗਿਆਨ ਹੀ ਜਾਣ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਸਮਾਧੀਆਂ ਨਾਲ ਇਕ ਰੂਪ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਗਿਆਨ ਹੀ ਜਾਣ, ਜੋ ਹਰ ਨਿਸ਼ਾਨ ਅਤੇ ਵੱਖਰੇਪਣ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਰੋਗ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਜੋੜ ਜਾਂ ਵੱਖਰੇ ਹੋਣ ਦੀ ਗੱਲ ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਕਰਾਂ?

ਮੂਰ੍ਖੋऽਪਿ ਨਾਹਂ ਨ ਚ ਪਣ੍ਡਿਤੋऽਹਂ ਮੌਨਂ ਵਿਮੌਨਂ ਨ ਚ ਮੇ ਕਦਾਚਿਤ੍। ਤਰ੍ਕਂ ਵਿਤਰ੍ਕਂ ਚ ਕਥਂ ਵਦਾਮਿ ਸ੍ਵਰੂਪਨਿਰ੍ਵਾਣਮਨਾਮਯੋऽਹਮ੍

ਨਾ ਮੈਂ ਮੂਰਖ ਹਾਂ, ਨਾ ਵਿਦਵਾਨ। ਮੇਰੇ ਲਈ ਨਾ ਚੁੱਪ ਹੈ, ਨਾ ਬੋਲਣਾ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਰੋਗ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਤਰਕ ਜਾਂ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਦੀ ਗੱਲ ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਕਰਾਂ?

ਪਿਤਾ ਚ ਮਾਤਾ ਚ ਕੁਲਂ ਨ ਜਾਤਿ- ਰ੍ਜਨ੍ਮਾਦਿ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਨ ਚ ਮੇ ਕਦਾਚਿਤ੍। ਸ੍ਨੇਹਂ ਵਿਮੋਹਂ ਚ ਕਥਂ ਵਦਾਮਿ ਸ੍ਵਰੂਪਨਿਰ੍ਵਾਣਮਨਾਮਯੋऽਹਮ੍

ਨਾ ਮੇਰਾ ਕੋਈ ਪਿਓ ਹੈ, ਨਾ ਮਾਂ, ਨਾ ਕੋਈ ਪਰਿਵਾਰ ਜਾਂ ਜਾਤ, ਨਾ ਜਨਮ, ਨਾ ਮੌਤ—ਇਹ ਸਭ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕਦੇ ਨਹੀਂ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਰੋਗ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਮੋਹ ਜਾਂ ਭਰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਕਰਾਂ?

ਅਸ੍ਤਂ ਗਤੋ ਨੈਵ ਸਦੋਦਿਤੋऽਹਂ ਤੇਜੋਵਿਤੇਜੋ ਨ ਚ ਮੇ ਕਦਾਚਿਤ੍। ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਦਿਕਂ ਕਰ੍ਮ ਕਥਂ ਵਦਾਮਿ ਸ੍ਵਰੂਪਨਿਰ੍ਵਾਣਮਨਾਮਯੋऽਹਮ੍

ਨਾ ਮੈਂ ਕਦੇ ਡੁੱਬਦਾ ਹਾਂ, ਨਾ ਸਦਾ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹਾਂ। ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਨਾ ਰੌਸ਼ਨੀ ਹੈ, ਨਾ ਰੌਸ਼ਨੀ ਦੀ ਕਮੀ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਰੋਗ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਸੰਧਿਆ ਆਦਿਕ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਕਰਾਂ?

ਅਸਂਸ਼ਯਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਨਿਰਾਕੁਲਂ ਮਾਂ ਅਸਂਸ਼ਯਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਨਿਰਨ੍ਤਰਂ ਮਾਮ੍। ਅਸਂਸ਼ਯਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਨਿਰਞ੍ਜਨਂ ਮਾਂ ਸ੍ਵਰੂਪਨਿਰ੍ਵਾਣਮਨਾਮਯੋऽਹਮ੍

ਮੈਨੂੰ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਕੇ ਜਾਣ, ਜੋ ਬਿਲਕੁਲ ਅਡੋਲ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਕੇ ਜਾਣ, ਜੋ ਲਗਾਤਾਰ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਕੇ ਜਾਣ, ਜੋ ਬਿਨਾ ਦਾਗ ਦੇ ਹੈ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਰੋਗ ਨਹੀਂ।

ਧ੍ਯਾਨਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਪਰਿਤ੍ਯਜਨ੍ਤਿ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਂ ਕਰ੍ਮ ਪਰਿਤ੍ਯਜਨ੍ਤਿ। ਤ੍ਯਾਗਾਮृਤਂ ਤਾਤ ਪਿਬਨ੍ਤਿ ਧੀਰਾਃ ਸ੍ਵਰੂਪਨਿਰ੍ਵਾਣਮਨਾਮਯੋऽਹਮ੍

ਸਿਆਣੇ ਸਾਰੇ ਧਿਆਨ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਚੰਗੇ-ਮੰਦੇ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਵੀ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਤਿਆਗ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੂੰ ਪੀਂਦੇ ਹਨ, ਪੁੱਤਰ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਰੋਗ ਨਹੀਂ।

ਵਿਨ੍ਦਤਿ ਵਿਨ੍ਦਤਿ ਨ ਹਿ ਨ ਹਿ ਯਤ੍ਰ ਛਨ੍ਦੋਲਕ੍ਸ਼ਣਂ ਨ ਹਿ ਨ ਹਿ ਤਤ੍ਰ। ਸਮਰਸਮਗ੍ਨੋ ਭਾਵਿਤਪੂਤਃ ਪ੍ਰਲਪਤਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਪਰਮਵਧੂਤਃ

ਉਹ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਇੱਛਾ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਹੀਂ, ਉੱਥੇ ਹੀ। ਜੋ ਸਮਤਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋਇਆ, ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਅਵਧੂਤ ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਆਖਦਾ ਹੈ।