ਅਵਧੂਤਗੀਤਾ

ਕਿਂ ਨਾਮ ਰੋਦਿषਿ ਸਖੇ ਨ ਜਰਾ ਨ ਮृਤ੍ਯੁਃ ਕਿਂ ਨਾਮ ਰੋਦਿषਿ ਸਖੇ ਨ ਚ ਜਨ੍ਮ ਦੁਃਖਮ੍। ਕਿਂ ਨਾਮ ਰੋਦਿषਿ ਸਖੇ ਨ ਚ ਤੇ ਵਿਕਾਰੋ ਜ੍ਞਾਨਾਮृਤਂ ਸਮਰਸਂ ਗਗਨੋਪਮੋऽਹਮ੍

ਮਿੱਤਰ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਰੋਂਦਾ ਹੈਂ? ਤੇਰੇ ਲਈ ਨਾ ਬੁਢਾਪਾ ਹੈ, ਨਾ ਮੌਤ। ਮਿੱਤਰ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਰੋਂਦਾ ਹੈਂ? ਤੇਰੇ ਲਈ ਜਨਮ ਦਾ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ। ਮਿੱਤਰ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਰੋਂਦਾ ਹੈਂ? ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਬਦਲਾਵ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਗਿਆਨ ਰੂਪ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਹਾਂ, ਇਕ ਰਸ ਵਾਲਾ, ਅਸਮਾਨ ਵਾਂਗ।

ਕਿਂ ਨਾਮ ਰੋਦਿषਿ ਸਖੇ ਨ ਚ ਤੇ ਸ੍ਵਰੂਪਂ ਕਿਂ ਨਾਮ ਰੋਦਿषਿ ਸਖੇ ਨ ਚ ਤੇ ਵਿਰੂਪਮ੍। ਕਿਂ ਨਾਮ ਰੋਦਿषਿ ਸਖੇ ਨ ਚ ਤੇ ਵਯਾਂਸਿ ਜ੍ਞਾਨਾਮृਤਂ ਸਮਰਸਂ ਗਗਨੋਪਮੋऽਹਮ੍

ਮਿੱਤਰ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਰੋਂਦਾ ਹੈਂ? ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਅਸਲ ਰੂਪ ਨਹੀਂ। ਮਿੱਤਰ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਰੋਂਦਾ ਹੈਂ? ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਵਿਗਾੜ ਨਹੀਂ। ਮਿੱਤਰ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਰੋਂਦਾ ਹੈਂ? ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਉਮਰਾਂ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਗਿਆਨ ਰੂਪ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਹਾਂ, ਇਕ ਰਸ ਵਾਲਾ, ਅਸਮਾਨ ਵਾਂਗ।

ਕਿਂ ਨਾਮ ਰੋਦਿषਿ ਸਖੇ ਨ ਚ ਤੇ ਵਯਾਂਸਿ ਕਿਂ ਨਾਮ ਰੋਦਿषਿ ਸਖੇ ਨ ਚ ਤੇ ਮਨਾਂਸਿ। ਕਿਂ ਨਾਮ ਰੋਦਿषਿ ਸਖੇ ਨ ਤਵੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣਿ ਜ੍ਞਾਨਾਮृਤਂ ਸਮਰਸਂ ਗਗਨੋਪਮੋऽਹਮ੍

ਮਿੱਤਰ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਰੋਂਦਾ ਹੈਂ? ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਉਮਰਾਂ ਨਹੀਂ। ਮਿੱਤਰ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਰੋਂਦਾ ਹੈਂ? ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਮਨ ਨਹੀਂ। ਮਿੱਤਰ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਰੋਂਦਾ ਹੈਂ? ਤੇਰੇ ਲਈ ਇੰਦਰੇ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਗਿਆਨ ਰੂਪ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਹਾਂ, ਇਕ ਰਸ ਵਾਲਾ, ਅਸਮਾਨ ਵਾਂਗ।

ਕਿਂ ਨਾਮ ਰੋਦਿषਿ ਸਖੇ ਨ ਚ ਤੇऽਸ੍ਤਿ ਕਾਮਃ ਕਿਂ ਨਾਮ ਰੋਦਿषਿ ਸਖੇ ਨ ਚ ਤੇ ਪ੍ਰਲੋਭਃ। ਕਿਂ ਨਾਮ ਰੋਦਿषਿ ਸਖੇ ਨ ਚ ਤੇ ਵਿਮੋਹੋ ਜ੍ਞਾਨਾਮृਤਂ ਸਮਰਸਂ ਗਗਨੋਪਮੋऽਹਮ੍

ਮਿੱਤਰ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਰੋਂਦਾ ਹੈਂ? ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ। ਮਿੱਤਰ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਰੋਂਦਾ ਹੈਂ? ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਲਾਲਚ ਨਹੀਂ। ਮਿੱਤਰ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਰੋਂਦਾ ਹੈਂ? ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਭਟਕਾਵਾ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਗਿਆਨ ਰੂਪ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਹਾਂ, ਇਕ ਰਸ ਵਾਲਾ, ਅਸਮਾਨ ਵਾਂਗ।

ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯਮਿਚ੍ਛਸਿ ਕਥਂ ਨ ਚ ਤੇ ਧਨਾਨਿ ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯਮਿਚ੍ਛਸਿ ਕਥਂ ਨ ਚ ਤੇ ਹਿ ਪਤ੍ਨੀ। ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯਮਿਚ੍ਛਸਿ ਕਥਂ ਨ ਚ ਤੇ ਮਮੇਤਿ ਜ੍ਞਾਨਾਮृਤਂ ਸਮਰਸਂ ਗਗਨੋਪਮੋऽਹਮ੍

ਤੂੰ ਦੌਲਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਿਵੇਂ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਜਦ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਕੁਝ ਨਹੀਂ? ਤੂੰ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਿਵੇਂ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਜਦ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਪਤਨੀ ਨਹੀਂ? ਤੂੰ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਿਵੇਂ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਜਦ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ 'ਮੇਰਾ' ਨਹੀਂ? ਮੈਂ ਗਿਆਨ ਰੂਪ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਹਾਂ, ਇਕ ਰਸ ਵਾਲਾ, ਅਸਮਾਨ ਵਾਂਗ।

ਲਿਙ੍ਗਪ੍ਰਪਞ੍ਚਜਨੁषੀ ਨ ਚ ਤੇ ਨ ਮੇ ਚ ਨਿਰ੍ਲਜ੍ਜਮਾਨਸਮਿਦਂ ਚ ਵਿਭਾਤਿ ਭਿਨ੍ਨਮ੍। ਨਿਰ੍ਭੇਦਭੇਦਰਹਿਤਂ ਨ ਚ ਤੇ ਨ ਮੇ ਚ ਜ੍ਞਾਨਾਮृਤਂ ਸਮਰਸਂ ਗਗਨੋਪਮੋऽਹਮ੍

ਤੇਰੇ ਜਾਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਲਿੰਗ-ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਰਚਨਾ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਨਿਰਲੱਜ ਮਨ ਵੰਡਿਆ ਹੋਇਆ ਦਿਸਦਾ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਜਾਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਵੰਡ ਜਾਂ ਅਵੰਡ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਗਿਆਨ ਰੂਪ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਹਾਂ, ਇਕ ਰਸ ਵਾਲਾ, ਅਸਮਾਨ ਵਾਂਗ।

ਨੋ ਵਾਣੁਮਾਤ੍ਰਮਪਿ ਤੇ ਹਿ ਵਿਰਾਗਰੂਪਂ ਨੋ ਵਾਣੁਮਾਤ੍ਰਮਪਿ ਤੇ ਹਿ ਸਰਾਗਰੂਪਮ੍। ਨੋ ਵਾਣੁਮਾਤ੍ਰਮਪਿ ਤੇ ਹਿ ਸਕਾਮਰੂਪਂ ਜ੍ਞਾਨਾਮृਤਂ ਸਮਰਸਂ ਗਗਨੋਪਮੋऽਹਮ੍

ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਰਾਗ-ਰਹਿਤਤਾ ਦੀ ਥੋੜੀ ਵੀ ਲਕੜ ਨਹੀਂ। ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਰਾਗ ਦੀ ਥੋੜੀ ਵੀ ਲਕੜ ਨਹੀਂ। ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਇੱਛਾ ਦੀ ਥੋੜੀ ਵੀ ਲਕੜ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਗਿਆਨ ਰੂਪ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਹਾਂ, ਇਕ ਰਸ ਵਾਲਾ, ਅਸਮਾਨ ਵਾਂਗ।

ਧ੍ਯਾਤਾ ਨ ਤੇ ਹਿ ਹृਦਯੇ ਨ ਚ ਤੇ ਸਮਾਧਿ- ਰ੍ਧ੍ਯਾਨਂ ਨ ਤੇ ਹਿ ਹृਦਯੇ ਨ ਬਹਿਃ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ਃ। ਧ੍ਯੇਯਂ ਨ ਚੇਤਿ ਹृਦਯੇ ਨ ਹਿ ਵਸ੍ਤੁ ਕਾਲੋ ਜ੍ਞਾਨਾਮृਤਂ ਸਮਰਸਂ ਗਗਨੋਪਮੋऽਹਮ੍

ਤੇਰੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਸਮਾਧੀ। ਤੇਰੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਬਾਹਰ ਕੋਈ ਥਾਂ। ਤੇਰੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਕੋਈ ਵਸਤੂ ਜਾਂ ਸਮਾਂ। ਮੈਂ ਗਿਆਨ ਰੂਪ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਹਾਂ, ਇਕ ਰਸ ਵਾਲਾ, ਅਸਮਾਨ ਵਾਂਗ।

ਯਤ੍ਸਾਰਭੂਤਮਖਿਲਂ ਕਥਿਤਂ ਮਯਾ ਤੇ ਨ ਤ੍ਵਂ ਨ ਮੇ ਨ ਮਹਤੋ ਨ ਗੁਰੁਰ੍ਨ ਨ ਸ਼ਿष੍ਯਃ। ਸ੍ਵਚ੍ਛਨ੍ਦਰੂਪਸਹਜਂ ਪਰਮਾਰ੍ਥਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਜ੍ਞਾਨਾਮृਤਂ ਸਮਰਸਂ ਗਗਨੋਪਮੋऽਹਮ੍

ਜੋ ਕੁਝ ਅਹੰਕਾਰ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ। ਨਾ ਤੂੰ, ਨਾ ਮੈਂ, ਨਾ ਵੱਡਾ, ਨਾ ਗੁਰੂ, ਨਾ ਚੇਲਾ। ਪਰਮ ਸੱਚਾਈ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਵਾਲਾ, ਕੁਦਰਤੀ ਰੂਪ ਹੈ। ਮੈਂ ਗਿਆਨ ਰੂਪ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਹਾਂ, ਇਕ ਰਸ ਵਾਲਾ, ਅਸਮਾਨ ਵਾਂਗ।

ਕਥਮਿਹ ਪਰਮਾਰ੍ਥਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਮਾਨਨ੍ਦਰੂਪਂ ਕਥਮਿਹ ਪਰਮਾਰ੍ਥਂ ਨੈਵਮਾਨਨ੍ਦਰੂਪਮ੍। ਕਥਮਿਹ ਪਰਮਾਰ੍ਥਂ ਜ੍ਞਾਨਵਿਜ੍ਞਾਨਰੂਪਂ ਯਦਿ ਪਰਮਹਮੇਕਂ ਵਰ੍ਤਤੇ ਵ੍ਯੋਮਰੂਪਮ੍

ਇਥੇ ਪਰਮ ਸੱਚਾਈ ਕਿਵੇਂ ਆਨੰਦ ਰੂਪ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਇਥੇ ਪਰਮ ਸੱਚਾਈ ਕਿਵੇਂ ਆਨੰਦ ਰੂਪ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ? ਇਥੇ ਪਰਮ ਸੱਚਾਈ ਕਿਵੇਂ ਗਿਆਨ ਤੇ ਅਨੁਭਵ ਰੂਪ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਜਦ ਪਰਮ 'ਮੈਂ' ਹੀ, ਅਸਮਾਨ ਰੂਪ, ਮੌਜੂਦ ਹੈ?

ਦਹਨਪਵਨਹੀਨਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਵਿਜ੍ਞਾਨਮੇਕ- ਮਵਨਿਜਲਵਿਹੀਨਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਵਿਜ੍ਞਾਨਰੂਪਮ੍। ਸਮਗਮਨਵਿਹੀਨਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਵਿਜ੍ਞਾਨਮੇਕਂ ਗਗਨਮਿਵ ਵਿਸ਼ਾਲਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਵਿਜ੍ਞਾਨਮੇਕਮ੍

ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਅੱਗ ਤੇ ਹਵਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਜਾਣ। ਗਿਆਨ ਦੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਜਾਣ। ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਆਉਣ-ਜਾਣ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਜਾਣ। ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਅਸਮਾਨ ਵਾਂਗ ਵਿਸ਼ਾਲ ਜਾਣ।

ਨ ਸ਼ੂਨ੍ਯਰੂਪਂ ਨ ਵਿਸ਼ੂਨ੍ਯਰੂਪਂ ਨ ਸ਼ੁਦ੍ਧਰੂਪਂ ਨ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਰੂਪਮ੍। ਰੂਪਂ ਵਿਰੂਪਂ ਨ ਭਵਾਮਿ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ ਸ੍ਵਰੂਪਰੂਪਂ ਪਰਮਾਰ੍ਥਤਤ੍ਤ੍ਵਮ੍

ਨਾ ਮੈਂ ਖਾਲੀ ਰੂਪ ਹਾਂ, ਨਾ ਮੈਂ ਅਖਾਲੀ ਰੂਪ ਹਾਂ; ਨਾ ਮੈਂ ਪਵਿੱਤਰ ਰੂਪ ਹਾਂ, ਨਾ ਮੈਂ ਅਪਵਿੱਤਰ ਰੂਪ ਹਾਂ। ਨਾ ਮੈਂ ਰੂਪ ਹਾਂ, ਨਾ ਮੈਂ ਰੂਪ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਹਾਂ—ਮੇਰਾ ਆਪਣਾ ਸਚਾ ਰੂਪ ਹੀ ਅਸਲ ਹਕੀਕਤ ਹੈ।

ਮੁਞ੍ਚ ਮੁਞ੍ਚ ਹਿ ਸਂਸਾਰਂ ਤ੍ਯਾਗਂ ਮੁਞ੍ਚ ਹਿ ਸਰ੍ਵਥਾ। ਤ੍ਯਾਗਾਤ੍ਯਾਗਵਿषਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਮਮृਤਂ ਸਹਜਂ ਧ੍ਰੁਵਮ੍

ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਛੱਡੋ, ਛੱਡੋ; ਤਿਆਗ ਨੂੰ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛੱਡੋ। ਤਿਆਗ ਅਤੇ ਅਤਿਆਗ ਦਾ ਜ਼ਹਿਰ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ, ਅਮਰ, ਸੁਭਾਵਿਕ ਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।

ਇਤਿ ਤृਤੀਯੋऽਧ੍ਯਾਯਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੀਜਾ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।

ਨਾਵਾਹਨਂ ਨੈਵ ਵਿਸਰ੍ਜਨਂ ਵਾ ਪੁष੍ਪਾਣਿ ਪਤ੍ਰਾਣਿ ਕਥਂ ਭਵਨ੍ਤਿ। ਧ੍ਯਾਨਾਨਿ ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਕਥਂ ਭਵਨ੍ਤਿ ਸਮਾਸਮਂ ਚੈਵ ਸ਼ਿਵਾਰ੍ਚਨਂ ਚ

ਨਾ ਕੋਈ ਆਵਾਹਨ ਹੈ, ਨਾ ਵਿਸਰਜਨ; ਫਿਰ ਫੁੱਲ ਜਾਂ ਪੱਤੇ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਧਿਆਨ ਜਾਂ ਮੰਤਰ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਿਸੇ ਵੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?

ਨ ਕੇਵਲਂ ਬਨ੍ਧਵਿਬਨ੍ਧਮੁਕ੍ਤੋ ਨ ਕੇਵਲਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਮੁਕ੍ਤਃ। ਨ ਕੇਵਲਂ ਯੋਗਵਿਯੋਗਮੁਕ੍ਤਃ ਸ ਵੈ ਵਿਮੁਕ੍ਤੋ ਗਗਨੋਪਮੋऽਹਮ੍

ਨਾ ਮੈਂ ਬੰਧਨ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਹਾਂ, ਨਾ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਤੇ ਅਪਵਿੱਤਰਤਾ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਹਾਂ, ਨਾ ਜੋਗ ਤੇ ਵਿਯੋਗ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਹਾਂ। ਪਰ ਮੈਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਆਜ਼ਾਦ ਹਾਂ, ਅਸਮਾਨ ਵਾਂਗ ਵਿਅਪਕ।

ਸਞ੍ਜਾਯਤੇ ਸਰ੍ਵਮਿਦਂ ਹਿ ਤਥ੍ਯਂ ਸਞ੍ਜਾਯਤੇ ਸਰ੍ਵਮਿਦਂ ਵਿਤਥ੍ਯਮ੍। ਏਵਂ ਵਿਕਲ੍ਪੋ ਮਮ ਨੈਵ ਜਾਤਃ ਸ੍ਵਰੂਪਨਿਰ੍ਵਾਣਮਨਾਮਯੋऽਹਮ੍

ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਸੱਚਮੁੱਚ; ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਝੂਠਮੂਠ। ਪਰ ਇਹ ਦੋਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਖਰਾ ਹੋਣਾ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ—ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਚੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹਾਂ, ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ।

ਨ ਸਾਞ੍ਜਨਂ ਚੈਵ ਨਿਰਞ੍ਜਨਂ ਵਾ ਨ ਚਾਨ੍ਤਰਂ ਵਾਪਿ ਨਿਰਨ੍ਤਰਂ ਵਾ। ਅਨ੍ਤਰ੍ਵਿਭਨ੍ਨਂ ਨ ਹਿ ਮੇ ਵਿਭਾਤਿ ਸ੍ਵਰੂਪਨਿਰ੍ਵਾਣਮਨਾਮਯੋऽਹਮ੍

ਨਾ ਕੋਈ ਰੰਗੀਨਤਾ ਹੈ, ਨਾ ਬੇਰੰਗੀਨਤਾ; ਨਾ ਅੰਦਰ ਹੈ, ਨਾ ਬਾਹਰ। ਮੇਰੇ ਲਈ ਅੰਦਰੋਂ ਵੱਖਰਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਚਮਕਦਾ—ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਚੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹਾਂ, ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ।

ਅਬੋਧਬੋਧੋ ਮਮ ਨੈਵ ਜਾਤੋ ਬੋਧਸ੍ਵਰੂਪਂ ਮਮ ਨੈਵ ਜਾਤਮ੍। ਨਿਰ੍ਬੋਧਬੋਧਂ ਚ ਕਥਂ ਵਦਾਮਿ ਸ੍ਵਰੂਪਨਿਰ੍ਵਾਣਮਨਾਮਯੋऽਹਮ੍

ਮੇਰੇ ਲਈ ਨਾ ਅਗਿਆਨ ਹੈ, ਨਾ ਗਿਆਨ; ਮੇਰੀ ਗਿਆਨ-ਸਵਭਾਵਤਾ ਵੀ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ। ਗਿਆਨ ਜਾਂ ਅਗਿਆਨ ਦੀ ਗੱਲ ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਕਰਾਂ? ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਚੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹਾਂ, ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ।

ਨ ਧਰ੍ਮਯੁਕ੍ਤੋ ਨ ਚ ਪਾਪਯੁਕ੍ਤੋ ਨ ਬਨ੍ਧਯੁਕ੍ਤੋ ਨ ਚ ਮੋਕ੍ਸ਼ਯੁਕ੍ਤਃ। ਯੁਕ੍ਤਂ ਤ੍ਵਯੁਕ੍ਤਂ ਨ ਚ ਮੇ ਵਿਭਾਤਿ ਸ੍ਵਰੂਪਨਿਰ੍ਵਾਣਮਨਾਮਯੋऽਹਮ੍

ਨਾ ਮੈਂ ਧਰਮ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹਾਂ, ਨਾ ਪਾਪ ਨਾਲ; ਨਾ ਬੰਧਨ ਨਾਲ, ਨਾ ਮੁਕਤੀ ਨਾਲ। ਜੁੜਿਆ ਜਾਂ ਅਜੁੜਿਆ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦਾ—ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਚੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹਾਂ, ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ।

ਪਰਾਪਰਂ ਵਾ ਨ ਚ ਮੇ ਕਦਾਚਿਤ੍ ਮਧ੍ਯਸ੍ਥਭਾਵੋ ਹਿ ਨ ਚਾਰਿਮਿਤ੍ਰਮ੍। ਹਿਤਾਹਿਤਂ ਚਾਪਿ ਕਥਂ ਵਦਾਮਿ ਸ੍ਵਰੂਪਨਿਰ੍ਵਾਣਮਨਾਮਯੋऽਹਮ੍

ਮੇਰੇ ਲਈ ਕਦੇ ਵੀ ਨਾ ਉੱਚਾ ਹੈ, ਨਾ ਨੀਵਾਂ; ਨਾ ਕੋਈ ਵਿਚਕਾਰ ਦੀ ਹਾਲਤ ਹੈ, ਨਾ ਦੋਸਤ ਜਾਂ ਦੁਸ਼ਮਣ। ਫਾਇਦੇ ਜਾਂ ਨੁਕਸਾਨ ਦੀ ਗੱਲ ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਕਰਾਂ? ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਚੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹਾਂ, ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ।

ਨੋਪਾਸਕੋ ਨੈਵਮੁਪਾਸ੍ਯਰੂਪਂ ਨ ਚੋਪਦੇਸ਼ੋ ਨ ਚ ਮੇ ਕ੍ਰਿਯਾ ਚ। ਸਂਵਿਤ੍ਸ੍ਵਰੂਪਂ ਚ ਕਥਂ ਵਦਾਮਿ ਸ੍ਵਰੂਪਨਿਰ੍ਵਾਣਮਨਾਮਯੋऽਹਮ੍

ਨਾ ਮੈਂ ਉਪਾਸਕ ਹਾਂ, ਨਾ ਉਪਾਸਨਾ ਯੋਗ ਰੂਪ; ਨਾ ਕੋਈ ਉਪਦੇਸ਼ ਹੈ, ਨਾ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਕਰਮ। ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਰੂਪ ਦੀ ਗੱਲ ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਕਰਾਂ? ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਚੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹਾਂ, ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ।

ਨੋ ਵ੍ਯਾਪਕਂ ਵ੍ਯਾਪ੍ਯਮਿਹਾਸ੍ਤਿ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ ਨ ਚਾਲਯਂ ਵਾਪਿ ਨਿਰਾਲਯਂ ਵਾ। ਅਸ਼ੂਨ੍ਯਸ਼ੂਨ੍ਯਂ ਚ ਕਥਂ ਵਦਾਮਿ ਸ੍ਵਰੂਪਨਿਰ੍ਵਾਣਮਨਾਮਯੋऽਹਮ੍

ਇੱਥੇ ਨਾ ਕੋਈ ਵਿਅਪਕ ਹੈ, ਨਾ ਵਿਅਪਤ; ਨਾ ਕੋਈ ਠਿਕਾਣਾ ਹੈ, ਨਾ ਠਿਕਾਣਾ ਰਹਿਤ। ਖਾਲੀ ਜਾਂ ਅਖਾਲੀ ਦੀ ਗੱਲ ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਕਰਾਂ? ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਚੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹਾਂ, ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ।

ਨ ਗ੍ਰਾਹਕੋ ਗ੍ਰਾਹ੍ਯਕਮੇਵ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ ਨ ਕਾਰਣਂ ਵਾ ਮਮ ਨੈਵ ਕਾਰ੍ਯਮ੍। ਅਚਿਨ੍ਤ੍ਯਚਿਨ੍ਤ੍ਯਂ ਚ ਕਥਂ ਵਦਾਮਿ ਸ੍ਵਰੂਪਨਿਰ੍ਵਾਣਮਨਾਮਯੋऽਹਮ੍

ਨਾ ਕੋਈ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨਾ ਜਾਣਨ ਯੋਗ ਕੁਝ; ਨਾ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਨਾ ਕਾਰਜ। ਸੋਚਣ ਯੋਗ ਜਾਂ ਅਸੋਚਣ ਯੋਗ ਦੀ ਗੱਲ ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਕਰਾਂ? ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਚੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹਾਂ, ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ।

ਨ ਭੇਦਕਂ ਵਾਪਿ ਨ ਚੈਵ ਭੇਦ੍ਯਂ ਨ ਵੇਦਕਂ ਵਾ ਮਮ ਨੈਵ ਵੇਦ੍ਯਮ੍। ਗਤਾਗਤਂ ਤਾਤ ਕਥਂ ਵਦਾਮਿ ਸ੍ਵਰੂਪਨਿਰ੍ਵਾਣਮਨਾਮਯੋऽਹਮ੍

ਨਾ ਕੋਈ ਵੱਖਰਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨਾ ਵੱਖਰਾ ਹੋਣ ਵਾਲਾ; ਨਾ ਕੋਈ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨਾ ਜਾਣਨ ਯੋਗ। ਆਉਣ ਜਾਂ ਜਾਣ ਦੀ ਗੱਲ ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਕਰਾਂ, ਪਿਆਰੇ? ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਚੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹਾਂ, ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ।

ਨ ਚਾਸ੍ਤਿ ਦੇਹੋ ਨ ਚ ਮੇ ਵਿਦੇਹੋ ਬੁਦ੍ਦਿਰ੍ਮਨੋ ਮੇ ਨ ਹਿ ਚੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣਿ। ਰਾਗੋ ਵਿਰਾਗਸ਼੍ਚ ਕਥਂ ਵਦਾਮਿ ਸ੍ਵਰੂਪਨਿਰ੍ਵਾਣਮਨਾਮਯੋऽਹਮ੍

ਨਾ ਕੋਈ ਦੇਹ ਹੈ, ਨਾ ਮੈਂ ਦੇਹ ਰਹਿਤ ਹਾਂ; ਨਾ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਬੁੱਧੀ ਹੈ, ਨਾ ਮਨ, ਨਾ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ। ਰਾਗ ਜਾਂ ਵਿਰਾਗ ਦੀ ਗੱਲ ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਕਰਾਂ? ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਚੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹਾਂ, ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ।

ਉਲ੍ਲੇਖਮਾਤ੍ਰਂ ਨ ਹਿ ਭਿਨ੍ਨਮੁਚ੍ਚੈ- ਰੁਲ੍ਲੇਖਮਾਤ੍ਰਂ ਨ ਤਿਰੋਹਿਤਂ ਵੈ। ਸਮਾਸਮਂ ਮਿਤ੍ਰ ਕਥਂ ਵਦਾਮਿ ਸ੍ਵਰੂਪਨਿਰ੍ਵਾਣਮਨਾਮਯੋऽਹਮ੍

ਕੋਈ ਵੱਖਰੀ ਉਪਸਥਿਤੀ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਕੋਈ ਲੁਕਾਈ ਹੋਈ ਉਪਸਥਿਤੀ। ਏਕਤਾ ਜਾਂ ਵੱਖਰੇਪਣ ਦੀ ਗੱਲ ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਕਰਾਂ, ਮਿੱਤਰ? ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਚੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹਾਂ, ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ।

ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯੋऽਹਂ ਤ੍ਵਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯੋ ਵਾ ਨ ਸਂਯਮੋ ਮੇ ਨਿਯਮੋ ਨ ਜਾਤਃ। ਜਯਾਜਯੌ ਮਿਤ੍ਰ ਕਥਂ ਵਦਾਮਿ ਸ੍ਵਰੂਪਨਿਰ੍ਵਾਣਮਨਾਮਯੋऽਹਮ੍

ਨਾ ਮੈਂ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਤੇ ਕਾਬੂ ਪਾਇਆ ਹੈ, ਨਾ ਕਾਬੂ ਨਹੀਂ ਪਾਇਆ; ਮੇਰੇ ਲਈ ਕਦੇ ਵੀ ਸੰਯਮ ਜਾਂ ਨਿਯਮ ਨਹੀਂ ਆਇਆ। ਜਿੱਤ ਜਾਂ ਹਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਕਰਾਂ, ਮਿੱਤਰ? ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਚੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹਾਂ, ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ।

ਅਮੂਰ੍ਤਮੂਰ੍ਤਿਰ੍ਨ ਚ ਮੇ ਕਦਾਚਿ- ਦਾਦ੍ਯਨ੍ਤਮਧ੍ਯਂ ਨ ਚ ਮੇ ਕਦਾਚਿਤ੍। ਬਲਾਬਲਂ ਮਿਤ੍ਰ ਕਥਂ ਵਦਾਮਿ ਸ੍ਵਰੂਪਨਿਰ੍ਵਾਣਮਨਾਮਯੋऽਹਮ੍

ਕਦੇ ਵੀ ਨਾ ਮੈਂ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਹਾਂ, ਨਾ ਰੂਪ ਰਹਿਤ; ਨਾ ਮੇਰੇ ਲਈ ਆਰੰਭ, ਨਾ ਅੰਤ, ਨਾ ਵਿਚਕਾਰ। ਤਾਕਤ ਜਾਂ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਦੀ ਗੱਲ ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਕਰਾਂ, ਮਿੱਤਰ? ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਚੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹਾਂ, ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ।