ਅਵਧੂਤਗੀਤਾ

ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਯਃ ਸੁਰਗਣਾਃ ਕਥਮਤ੍ਰ ਸਨ੍ਤਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਦਯੋ ਵਸਤਯਃ ਕਥਮਤ੍ਰ ਸਨ੍ਤਿ। ਯਦ੍ਯੇਕਰੂਪਮਮਲਂ ਪਰਮਾਰ੍ਥਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਜ੍ਞਾਨਾਮृਤਂ ਸਮਰਸਂ ਗਗਨੋਪਮੋऽਹਮ੍

ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿਕ ਦੇਵਤੇ ਇੱਥੇ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਸਵਰਗ ਆਦਿਕ ਵਾਸਥਲ ਇੱਥੇ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਜੇ ਅਸਲ ਹਕੀਕਤ ਇੱਕੋ, ਨਿਰਮਲ ਤੇ ਬਿਨਾ ਦੂਜੇ ਦੇ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਗਿਆਨ ਰੂਪ ਅਮ੍ਰਿਤ ਹਾਂ, ਇੱਕੋ ਰਸ ਵਾਲਾ, ਅਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਵਿਅਪਕ।

ਨਿਰ੍ਨੇਤਿ ਨੇਤਿ ਵਿਮਲੋ ਹਿ ਕਥਂ ਵਦਾਮਿ ਨਿਃਸ਼ੇषਸ਼ੇषਵਿਮਲੋ ਹਿ ਕਥਂ ਵਦਾਮਿ। ਨਿਰ੍ਲਿਙ੍ਗਲਿਙ੍ਗਵਿਮਲੋ ਹਿ ਕਥਂ ਵਦਾਮਿ ਜ੍ਞਾਨਾਮृਤਂ ਸਮਰਸਂ ਗਗਨੋਪਮੋऽਹਮ੍

ਜੋ ਨਾਂ-ਨਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਨਿਰਮਲ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਬਾਰੇ ਕਿਵੇਂ ਬਿਆਨ ਕਰਾਂ? ਜੋ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਰਮਲ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਬਾਰੇ ਕਿਵੇਂ ਬਿਆਨ ਕਰਾਂ? ਜੋ ਨਿਸ਼ਾਨ ਤੋਂ ਪਰੇ ਨਿਰਮਲ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਬਾਰੇ ਕਿਵੇਂ ਬਿਆਨ ਕਰਾਂ? ਮੈਂ ਗਿਆਨ ਰੂਪ ਅਮ੍ਰਿਤ ਹਾਂ, ਇੱਕੋ ਰਸ ਵਾਲਾ, ਅਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਵਿਅਪਕ।

ਨਿष੍ਕਰ੍ਮਕਰ੍ਮਪਰਮਂ ਸਤਤਂ ਕਰੋਮਿ ਨਿਃਸਙ੍ਗਸਙ੍ਗਰਹਿਤਂ ਪਰਮਂ ਵਿਨੋਦਮ੍। ਨਿਰ੍ਦੇਹਦੇਹਰਹਿਤਂ ਸਤਤਂ ਵਿਨੋਦਂ ਜ੍ਞਾਨਾਮृਤਂ ਸਮਰਸਂ ਗਗਨੋਪਮੋऽਹਮ੍

ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਹ ਸਰਵੋਤਮ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਕਰਮ ਤੇ ਅਕਰਮ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ। ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਹ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਲਗਾਵ ਤੇ ਅਲਗਾਵ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ। ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਹ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਸਰੀਰ ਹੋਣ ਜਾਂ ਨਾ ਹੋਣ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ। ਮੈਂ ਗਿਆਨ ਰੂਪ ਅਮ੍ਰਿਤ ਹਾਂ, ਇੱਕੋ ਰਸ ਵਾਲਾ, ਅਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਵਿਅਪਕ।

ਮਾਯਾਪ੍ਰਪਞ੍ਚਰਚਨਾ ਨ ਚ ਮੇ ਵਿਕਾਰਃ। ਕੌਟਿਲ੍ਯਦਮ੍ਭਰਚਨਾ ਨ ਚ ਮੇ ਵਿਕਾਰਃ। ਸਤ੍ਯਾਨृਤੇਤਿ ਰਚਨਾ ਨ ਚ ਮੇ ਵਿਕਾਰੋ ਜ੍ਞਾਨਾਮृਤਂ ਸਮਰਸਂ ਗਗਨੋਪਮੋऽਹਮ੍

ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਮੇਰੀ ਕੋਈ ਬਦਲਾਵ ਨਹੀਂ। ਠੱਗੀ ਤੇ ਪਖੰਡ ਦੀ ਰਚਨਾ ਵੀ ਮੇਰੀ ਕੋਈ ਬਦਲਾਵ ਨਹੀਂ। ਸੱਚ ਜਾਂ ਝੂਠ ਦੀ ਵੰਡ ਵੀ ਮੇਰੀ ਕੋਈ ਬਦਲਾਵ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਗਿਆਨ ਰੂਪ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਹਾਂ, ਇਕ ਰਸ ਵਾਲਾ, ਅਸਮਾਨ ਵਾਂਗ।

ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਦਿਕਾਲਰਹਿਤਂ ਨ ਚ ਮੇ ਵਿਯੋਗੋ- ਹ੍ਯਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਬੋਧਰਹਿਤਂ ਬਧਿਰੋ ਨ ਮੂਕਃ। ਏਵਂ ਵਿਕਲ੍ਪਰਹਿਤਂ ਨ ਚ ਭਾਵਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਜ੍ਞਾਨਾਮृਤਂ ਸਮਰਸਂ ਗਗਨੋਪਮੋऽਹਮ੍

ਸਵੇਰ-ਸ਼ਾਮ ਆਦਿ ਸਮਿਆਂ ਦੀ ਕੋਈ ਵੰਡ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ, ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ। ਅੰਦਰੂਨੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਤੋਂ ਮੈਂ ਖਾਲੀ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਮੈਂ ਬੋਲਾ ਹਾਂ, ਨਾ ਮੂੰਹ-ਬੰਦ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਭ ਵੰਡਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਮੈਂ ਪਵਿੱਤਰ ਜਾਂ ਅਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਗਿਆਨ ਰੂਪ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਹਾਂ, ਇਕ ਰਸ ਵਾਲਾ, ਅਸਮਾਨ ਵਾਂਗ।

ਨਿਰ੍ਨਾਥਨਾਥਰਹਿਤਂ ਹਿ ਨਿਰਾਕੁਲਂ ਵੈ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਚਿਤ੍ਤਵਿਗਤਂ ਹਿ ਨਿਰਾਕੁਲਂ ਵੈ। ਸਂਵਿਦ੍ਧਿ ਸਰ੍ਵਵਿਗਤਂ ਹਿ ਨਿਰਾਕੁਅਲਂ ਵੈ ਜ੍ਞਾਨਾਮृਤਂ ਸਮਰਸਂ ਗਗਨੋਪਮੋऽਹਮ੍

ਨਾ ਮੇਰਾ ਕੋਈ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਨਾ ਕੋਈ ਚੇਲਾ, ਮੈਂ ਸਦਾ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹਾਂ। ਨਾ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਮਨ ਹੈ, ਨਾ ਮਨ ਦੀ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰੀ, ਮੈਂ ਸਦਾ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹਾਂ। ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਵਿੱਚ ਸਭ ਵੰਡਾਂ ਮਿਟ ਗਈਆਂ, ਮੈਂ ਸਦਾ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਗਿਆਨ ਰੂਪ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਹਾਂ, ਇਕ ਰਸ ਵਾਲਾ, ਅਸਮਾਨ ਵਾਂਗ।

ਕਾਨ੍ਤਾਰਮਨ੍ਦਿਰਮਿਦਂ ਹਿ ਕਥਂ ਵਦਾਮਿ ਸਂਸਿਦ੍ਧਸਂਸ਼ਯਮਿਦਂ ਹਿ ਕਥਂ ਵਦਾਮਿ। ਏਵਂ ਨਿਰਨ੍ਤਰਸਮਂ ਹਿ ਨਿਰਾਕੁਲਂ ਵੈ ਜ੍ਞਾਨਾਮृਤਂ ਸਮਰਸਂ ਗਗਨੋਪਮੋऽਹਮ੍

ਇਹ ਜੰਗਲ-ਵਾਂਗ ਘਰ ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਵਰਨਾਂ? ਇਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਸੰਦੇਹ ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਦੱਸਾਂ? ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਦਾ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਤੇ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ, ਮੈਂ ਗਿਆਨ ਰੂਪ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਹਾਂ, ਇਕ ਰਸ ਵਾਲਾ, ਅਸਮਾਨ ਵਾਂਗ।

ਨਿਰ੍ਜੀਵਜੀਵਰਹਿਤਂ ਸਤਤਂ ਵਿਭਾਤਿ ਨਿਰ੍ਬੀਜਬੀਜਰਹਿਤਂ ਸਤਤਂ ਵਿਭਾਤਿ। ਨਿਰ੍ਵਾਣਬਨ੍ਧਰਹਿਤਂ ਸਤਤਂ ਵਿਭਾਤਿ ਜ੍ਞਾਨਾਮृਤਂ ਸਮਰਸਂ ਗਗਨੋਪਮੋऽਹਮ੍

ਜੀਵ ਜਾਂ ਅਜੀਵ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਮੈਂ ਸਦਾ ਚਮਕਦਾ ਹਾਂ। ਬੀਜ ਜਾਂ ਬੀਜ-ਰਹਿਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਮੈਂ ਸਦਾ ਚਮਕਦਾ ਹਾਂ। ਮੋਖ ਜਾਂ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਮੈਂ ਸਦਾ ਚਮਕਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਗਿਆਨ ਰੂਪ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਹਾਂ, ਇਕ ਰਸ ਵਾਲਾ, ਅਸਮਾਨ ਵਾਂਗ।

ਸਮ੍ਭੂਤਿਵਰ੍ਜਿਤਮਿਦਂ ਸਤਤਂ ਵਿਭਾਤਿ ਸਂਸਾਰਵਰ੍ਜਿਤਮਿਦਂ ਸਤਤਂ ਵਿਭਾਤਿ। ਸਂਹਾਰਵਰ੍ਜਿਤਮਿਅਦਂ ਸਤਤਂ ਵਿਭਾਤਿ ਜ੍ਞਾਨਾਮृਤਂ ਸਮਰਸਂ ਗਗਨੋਪਮੋऽਹਮ੍

ਜਨਮ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਮੈਂ ਸਦਾ ਚਮਕਦਾ ਹਾਂ। ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਮੈਂ ਸਦਾ ਚਮਕਦਾ ਹਾਂ। ਵਿਨਾਸ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਮੈਂ ਸਦਾ ਚਮਕਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਗਿਆਨ ਰੂਪ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਹਾਂ, ਇਕ ਰਸ ਵਾਲਾ, ਅਸਮਾਨ ਵਾਂਗ।

ਉਲ੍ਲੇਖਮਾਤ੍ਰਮਪਿ ਤੇ ਨ ਚ ਨਾਮਰੂਪਂ ਨਿਰ੍ਭਿਨ੍ਨਭਿਨ੍ਨਮਪਿ ਤੇ ਨ ਹਿ ਵਸ੍ਤੁ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍। ਨਿਰ੍ਲਜ੍ਜਮਾਨਸ ਕਰੋषਿ ਕਥਂ ਵਿषਾਦਂ ਜ੍ਞਾਨਾਮृਤਂ ਸਮਰਸਂ ਗਗਨੋਪਮੋऽਹਮ੍

ਤੇਰੇ ਲਈ ਨਾਂ-ਰੂਪ ਦੀ ਥੋੜੀ ਵੀ ਧਾਰਨਾ ਨਹੀਂ। ਤੇਰੇ ਲਈ ਵੰਡਿਆ ਜਾਂ ਅਵੰਡਿਆ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਨਿਰਲੱਜ ਮਨ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਉਦਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈਂ? ਮੈਂ ਗਿਆਨ ਰੂਪ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਹਾਂ, ਇਕ ਰਸ ਵਾਲਾ, ਅਸਮਾਨ ਵਾਂਗ।

ਕਿਂ ਨਾਮ ਰੋਦਿषਿ ਸਖੇ ਨ ਜਰਾ ਨ ਮृਤ੍ਯੁਃ ਕਿਂ ਨਾਮ ਰੋਦਿषਿ ਸਖੇ ਨ ਚ ਜਨ੍ਮ ਦੁਃਖਮ੍। ਕਿਂ ਨਾਮ ਰੋਦਿषਿ ਸਖੇ ਨ ਚ ਤੇ ਵਿਕਾਰੋ ਜ੍ਞਾਨਾਮृਤਂ ਸਮਰਸਂ ਗਗਨੋਪਮੋऽਹਮ੍

ਮਿੱਤਰ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਰੋਂਦਾ ਹੈਂ? ਤੇਰੇ ਲਈ ਨਾ ਬੁਢਾਪਾ ਹੈ, ਨਾ ਮੌਤ। ਮਿੱਤਰ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਰੋਂਦਾ ਹੈਂ? ਤੇਰੇ ਲਈ ਜਨਮ ਦਾ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ। ਮਿੱਤਰ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਰੋਂਦਾ ਹੈਂ? ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਬਦਲਾਵ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਗਿਆਨ ਰੂਪ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਹਾਂ, ਇਕ ਰਸ ਵਾਲਾ, ਅਸਮਾਨ ਵਾਂਗ।

ਕਿਂ ਨਾਮ ਰੋਦਿषਿ ਸਖੇ ਨ ਚ ਤੇ ਸ੍ਵਰੂਪਂ ਕਿਂ ਨਾਮ ਰੋਦਿषਿ ਸਖੇ ਨ ਚ ਤੇ ਵਿਰੂਪਮ੍। ਕਿਂ ਨਾਮ ਰੋਦਿषਿ ਸਖੇ ਨ ਚ ਤੇ ਵਯਾਂਸਿ ਜ੍ਞਾਨਾਮृਤਂ ਸਮਰਸਂ ਗਗਨੋਪਮੋऽਹਮ੍

ਮਿੱਤਰ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਰੋਂਦਾ ਹੈਂ? ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਅਸਲ ਰੂਪ ਨਹੀਂ। ਮਿੱਤਰ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਰੋਂਦਾ ਹੈਂ? ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਵਿਗਾੜ ਨਹੀਂ। ਮਿੱਤਰ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਰੋਂਦਾ ਹੈਂ? ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਉਮਰਾਂ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਗਿਆਨ ਰੂਪ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਹਾਂ, ਇਕ ਰਸ ਵਾਲਾ, ਅਸਮਾਨ ਵਾਂਗ।

ਕਿਂ ਨਾਮ ਰੋਦਿषਿ ਸਖੇ ਨ ਚ ਤੇ ਵਯਾਂਸਿ ਕਿਂ ਨਾਮ ਰੋਦਿषਿ ਸਖੇ ਨ ਚ ਤੇ ਮਨਾਂਸਿ। ਕਿਂ ਨਾਮ ਰੋਦਿषਿ ਸਖੇ ਨ ਤਵੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣਿ ਜ੍ਞਾਨਾਮृਤਂ ਸਮਰਸਂ ਗਗਨੋਪਮੋऽਹਮ੍

ਮਿੱਤਰ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਰੋਂਦਾ ਹੈਂ? ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਉਮਰਾਂ ਨਹੀਂ। ਮਿੱਤਰ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਰੋਂਦਾ ਹੈਂ? ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਮਨ ਨਹੀਂ। ਮਿੱਤਰ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਰੋਂਦਾ ਹੈਂ? ਤੇਰੇ ਲਈ ਇੰਦਰੇ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਗਿਆਨ ਰੂਪ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਹਾਂ, ਇਕ ਰਸ ਵਾਲਾ, ਅਸਮਾਨ ਵਾਂਗ।

ਕਿਂ ਨਾਮ ਰੋਦਿषਿ ਸਖੇ ਨ ਚ ਤੇऽਸ੍ਤਿ ਕਾਮਃ ਕਿਂ ਨਾਮ ਰੋਦਿषਿ ਸਖੇ ਨ ਚ ਤੇ ਪ੍ਰਲੋਭਃ। ਕਿਂ ਨਾਮ ਰੋਦਿषਿ ਸਖੇ ਨ ਚ ਤੇ ਵਿਮੋਹੋ ਜ੍ਞਾਨਾਮृਤਂ ਸਮਰਸਂ ਗਗਨੋਪਮੋऽਹਮ੍

ਮਿੱਤਰ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਰੋਂਦਾ ਹੈਂ? ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ। ਮਿੱਤਰ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਰੋਂਦਾ ਹੈਂ? ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਲਾਲਚ ਨਹੀਂ। ਮਿੱਤਰ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਰੋਂਦਾ ਹੈਂ? ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਭਟਕਾਵਾ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਗਿਆਨ ਰੂਪ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਹਾਂ, ਇਕ ਰਸ ਵਾਲਾ, ਅਸਮਾਨ ਵਾਂਗ।

ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯਮਿਚ੍ਛਸਿ ਕਥਂ ਨ ਚ ਤੇ ਧਨਾਨਿ ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯਮਿਚ੍ਛਸਿ ਕਥਂ ਨ ਚ ਤੇ ਹਿ ਪਤ੍ਨੀ। ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯਮਿਚ੍ਛਸਿ ਕਥਂ ਨ ਚ ਤੇ ਮਮੇਤਿ ਜ੍ਞਾਨਾਮृਤਂ ਸਮਰਸਂ ਗਗਨੋਪਮੋऽਹਮ੍

ਤੂੰ ਦੌਲਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਿਵੇਂ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਜਦ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਕੁਝ ਨਹੀਂ? ਤੂੰ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਿਵੇਂ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਜਦ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਪਤਨੀ ਨਹੀਂ? ਤੂੰ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਿਵੇਂ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਜਦ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ 'ਮੇਰਾ' ਨਹੀਂ? ਮੈਂ ਗਿਆਨ ਰੂਪ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਹਾਂ, ਇਕ ਰਸ ਵਾਲਾ, ਅਸਮਾਨ ਵਾਂਗ।

ਲਿਙ੍ਗਪ੍ਰਪਞ੍ਚਜਨੁषੀ ਨ ਚ ਤੇ ਨ ਮੇ ਚ ਨਿਰ੍ਲਜ੍ਜਮਾਨਸਮਿਦਂ ਚ ਵਿਭਾਤਿ ਭਿਨ੍ਨਮ੍। ਨਿਰ੍ਭੇਦਭੇਦਰਹਿਤਂ ਨ ਚ ਤੇ ਨ ਮੇ ਚ ਜ੍ਞਾਨਾਮृਤਂ ਸਮਰਸਂ ਗਗਨੋਪਮੋऽਹਮ੍

ਤੇਰੇ ਜਾਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਲਿੰਗ-ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਰਚਨਾ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਨਿਰਲੱਜ ਮਨ ਵੰਡਿਆ ਹੋਇਆ ਦਿਸਦਾ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਜਾਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਵੰਡ ਜਾਂ ਅਵੰਡ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਗਿਆਨ ਰੂਪ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਹਾਂ, ਇਕ ਰਸ ਵਾਲਾ, ਅਸਮਾਨ ਵਾਂਗ।

ਨੋ ਵਾਣੁਮਾਤ੍ਰਮਪਿ ਤੇ ਹਿ ਵਿਰਾਗਰੂਪਂ ਨੋ ਵਾਣੁਮਾਤ੍ਰਮਪਿ ਤੇ ਹਿ ਸਰਾਗਰੂਪਮ੍। ਨੋ ਵਾਣੁਮਾਤ੍ਰਮਪਿ ਤੇ ਹਿ ਸਕਾਮਰੂਪਂ ਜ੍ਞਾਨਾਮृਤਂ ਸਮਰਸਂ ਗਗਨੋਪਮੋऽਹਮ੍

ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਰਾਗ-ਰਹਿਤਤਾ ਦੀ ਥੋੜੀ ਵੀ ਲਕੜ ਨਹੀਂ। ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਰਾਗ ਦੀ ਥੋੜੀ ਵੀ ਲਕੜ ਨਹੀਂ। ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਇੱਛਾ ਦੀ ਥੋੜੀ ਵੀ ਲਕੜ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਗਿਆਨ ਰੂਪ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਹਾਂ, ਇਕ ਰਸ ਵਾਲਾ, ਅਸਮਾਨ ਵਾਂਗ।

ਧ੍ਯਾਤਾ ਨ ਤੇ ਹਿ ਹृਦਯੇ ਨ ਚ ਤੇ ਸਮਾਧਿ- ਰ੍ਧ੍ਯਾਨਂ ਨ ਤੇ ਹਿ ਹृਦਯੇ ਨ ਬਹਿਃ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ਃ। ਧ੍ਯੇਯਂ ਨ ਚੇਤਿ ਹृਦਯੇ ਨ ਹਿ ਵਸ੍ਤੁ ਕਾਲੋ ਜ੍ਞਾਨਾਮृਤਂ ਸਮਰਸਂ ਗਗਨੋਪਮੋऽਹਮ੍

ਤੇਰੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਸਮਾਧੀ। ਤੇਰੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਬਾਹਰ ਕੋਈ ਥਾਂ। ਤੇਰੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਕੋਈ ਵਸਤੂ ਜਾਂ ਸਮਾਂ। ਮੈਂ ਗਿਆਨ ਰੂਪ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਹਾਂ, ਇਕ ਰਸ ਵਾਲਾ, ਅਸਮਾਨ ਵਾਂਗ।

ਯਤ੍ਸਾਰਭੂਤਮਖਿਲਂ ਕਥਿਤਂ ਮਯਾ ਤੇ ਨ ਤ੍ਵਂ ਨ ਮੇ ਨ ਮਹਤੋ ਨ ਗੁਰੁਰ੍ਨ ਨ ਸ਼ਿष੍ਯਃ। ਸ੍ਵਚ੍ਛਨ੍ਦਰੂਪਸਹਜਂ ਪਰਮਾਰ੍ਥਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਜ੍ਞਾਨਾਮृਤਂ ਸਮਰਸਂ ਗਗਨੋਪਮੋऽਹਮ੍

ਜੋ ਕੁਝ ਅਹੰਕਾਰ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ। ਨਾ ਤੂੰ, ਨਾ ਮੈਂ, ਨਾ ਵੱਡਾ, ਨਾ ਗੁਰੂ, ਨਾ ਚੇਲਾ। ਪਰਮ ਸੱਚਾਈ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਵਾਲਾ, ਕੁਦਰਤੀ ਰੂਪ ਹੈ। ਮੈਂ ਗਿਆਨ ਰੂਪ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਹਾਂ, ਇਕ ਰਸ ਵਾਲਾ, ਅਸਮਾਨ ਵਾਂਗ।

ਕਥਮਿਹ ਪਰਮਾਰ੍ਥਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਮਾਨਨ੍ਦਰੂਪਂ ਕਥਮਿਹ ਪਰਮਾਰ੍ਥਂ ਨੈਵਮਾਨਨ੍ਦਰੂਪਮ੍। ਕਥਮਿਹ ਪਰਮਾਰ੍ਥਂ ਜ੍ਞਾਨਵਿਜ੍ਞਾਨਰੂਪਂ ਯਦਿ ਪਰਮਹਮੇਕਂ ਵਰ੍ਤਤੇ ਵ੍ਯੋਮਰੂਪਮ੍

ਇਥੇ ਪਰਮ ਸੱਚਾਈ ਕਿਵੇਂ ਆਨੰਦ ਰੂਪ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਇਥੇ ਪਰਮ ਸੱਚਾਈ ਕਿਵੇਂ ਆਨੰਦ ਰੂਪ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ? ਇਥੇ ਪਰਮ ਸੱਚਾਈ ਕਿਵੇਂ ਗਿਆਨ ਤੇ ਅਨੁਭਵ ਰੂਪ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਜਦ ਪਰਮ 'ਮੈਂ' ਹੀ, ਅਸਮਾਨ ਰੂਪ, ਮੌਜੂਦ ਹੈ?

ਦਹਨਪਵਨਹੀਨਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਵਿਜ੍ਞਾਨਮੇਕ- ਮਵਨਿਜਲਵਿਹੀਨਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਵਿਜ੍ਞਾਨਰੂਪਮ੍। ਸਮਗਮਨਵਿਹੀਨਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਵਿਜ੍ਞਾਨਮੇਕਂ ਗਗਨਮਿਵ ਵਿਸ਼ਾਲਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਵਿਜ੍ਞਾਨਮੇਕਮ੍

ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਅੱਗ ਤੇ ਹਵਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਜਾਣ। ਗਿਆਨ ਦੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਜਾਣ। ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਆਉਣ-ਜਾਣ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਜਾਣ। ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਅਸਮਾਨ ਵਾਂਗ ਵਿਸ਼ਾਲ ਜਾਣ।

ਨ ਸ਼ੂਨ੍ਯਰੂਪਂ ਨ ਵਿਸ਼ੂਨ੍ਯਰੂਪਂ ਨ ਸ਼ੁਦ੍ਧਰੂਪਂ ਨ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਰੂਪਮ੍। ਰੂਪਂ ਵਿਰੂਪਂ ਨ ਭਵਾਮਿ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ ਸ੍ਵਰੂਪਰੂਪਂ ਪਰਮਾਰ੍ਥਤਤ੍ਤ੍ਵਮ੍

ਨਾ ਮੈਂ ਖਾਲੀ ਰੂਪ ਹਾਂ, ਨਾ ਮੈਂ ਅਖਾਲੀ ਰੂਪ ਹਾਂ; ਨਾ ਮੈਂ ਪਵਿੱਤਰ ਰੂਪ ਹਾਂ, ਨਾ ਮੈਂ ਅਪਵਿੱਤਰ ਰੂਪ ਹਾਂ। ਨਾ ਮੈਂ ਰੂਪ ਹਾਂ, ਨਾ ਮੈਂ ਰੂਪ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਹਾਂ—ਮੇਰਾ ਆਪਣਾ ਸਚਾ ਰੂਪ ਹੀ ਅਸਲ ਹਕੀਕਤ ਹੈ।

ਮੁਞ੍ਚ ਮੁਞ੍ਚ ਹਿ ਸਂਸਾਰਂ ਤ੍ਯਾਗਂ ਮੁਞ੍ਚ ਹਿ ਸਰ੍ਵਥਾ। ਤ੍ਯਾਗਾਤ੍ਯਾਗਵਿषਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਮਮृਤਂ ਸਹਜਂ ਧ੍ਰੁਵਮ੍

ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਛੱਡੋ, ਛੱਡੋ; ਤਿਆਗ ਨੂੰ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛੱਡੋ। ਤਿਆਗ ਅਤੇ ਅਤਿਆਗ ਦਾ ਜ਼ਹਿਰ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ, ਅਮਰ, ਸੁਭਾਵਿਕ ਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।

ਇਤਿ ਤृਤੀਯੋऽਧ੍ਯਾਯਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੀਜਾ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।

ਨਾਵਾਹਨਂ ਨੈਵ ਵਿਸਰ੍ਜਨਂ ਵਾ ਪੁष੍ਪਾਣਿ ਪਤ੍ਰਾਣਿ ਕਥਂ ਭਵਨ੍ਤਿ। ਧ੍ਯਾਨਾਨਿ ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਕਥਂ ਭਵਨ੍ਤਿ ਸਮਾਸਮਂ ਚੈਵ ਸ਼ਿਵਾਰ੍ਚਨਂ ਚ

ਨਾ ਕੋਈ ਆਵਾਹਨ ਹੈ, ਨਾ ਵਿਸਰਜਨ; ਫਿਰ ਫੁੱਲ ਜਾਂ ਪੱਤੇ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਧਿਆਨ ਜਾਂ ਮੰਤਰ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਿਸੇ ਵੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?

ਨ ਕੇਵਲਂ ਬਨ੍ਧਵਿਬਨ੍ਧਮੁਕ੍ਤੋ ਨ ਕੇਵਲਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਮੁਕ੍ਤਃ। ਨ ਕੇਵਲਂ ਯੋਗਵਿਯੋਗਮੁਕ੍ਤਃ ਸ ਵੈ ਵਿਮੁਕ੍ਤੋ ਗਗਨੋਪਮੋऽਹਮ੍

ਨਾ ਮੈਂ ਬੰਧਨ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਹਾਂ, ਨਾ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਤੇ ਅਪਵਿੱਤਰਤਾ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਹਾਂ, ਨਾ ਜੋਗ ਤੇ ਵਿਯੋਗ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਹਾਂ। ਪਰ ਮੈਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਆਜ਼ਾਦ ਹਾਂ, ਅਸਮਾਨ ਵਾਂਗ ਵਿਅਪਕ।

ਸਞ੍ਜਾਯਤੇ ਸਰ੍ਵਮਿਦਂ ਹਿ ਤਥ੍ਯਂ ਸਞ੍ਜਾਯਤੇ ਸਰ੍ਵਮਿਦਂ ਵਿਤਥ੍ਯਮ੍। ਏਵਂ ਵਿਕਲ੍ਪੋ ਮਮ ਨੈਵ ਜਾਤਃ ਸ੍ਵਰੂਪਨਿਰ੍ਵਾਣਮਨਾਮਯੋऽਹਮ੍

ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਸੱਚਮੁੱਚ; ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਝੂਠਮੂਠ। ਪਰ ਇਹ ਦੋਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਖਰਾ ਹੋਣਾ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ—ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਚੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹਾਂ, ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ।

ਨ ਸਾਞ੍ਜਨਂ ਚੈਵ ਨਿਰਞ੍ਜਨਂ ਵਾ ਨ ਚਾਨ੍ਤਰਂ ਵਾਪਿ ਨਿਰਨ੍ਤਰਂ ਵਾ। ਅਨ੍ਤਰ੍ਵਿਭਨ੍ਨਂ ਨ ਹਿ ਮੇ ਵਿਭਾਤਿ ਸ੍ਵਰੂਪਨਿਰ੍ਵਾਣਮਨਾਮਯੋऽਹਮ੍

ਨਾ ਕੋਈ ਰੰਗੀਨਤਾ ਹੈ, ਨਾ ਬੇਰੰਗੀਨਤਾ; ਨਾ ਅੰਦਰ ਹੈ, ਨਾ ਬਾਹਰ। ਮੇਰੇ ਲਈ ਅੰਦਰੋਂ ਵੱਖਰਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਚਮਕਦਾ—ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਚੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹਾਂ, ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ।

ਅਬੋਧਬੋਧੋ ਮਮ ਨੈਵ ਜਾਤੋ ਬੋਧਸ੍ਵਰੂਪਂ ਮਮ ਨੈਵ ਜਾਤਮ੍। ਨਿਰ੍ਬੋਧਬੋਧਂ ਚ ਕਥਂ ਵਦਾਮਿ ਸ੍ਵਰੂਪਨਿਰ੍ਵਾਣਮਨਾਮਯੋऽਹਮ੍

ਮੇਰੇ ਲਈ ਨਾ ਅਗਿਆਨ ਹੈ, ਨਾ ਗਿਆਨ; ਮੇਰੀ ਗਿਆਨ-ਸਵਭਾਵਤਾ ਵੀ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ। ਗਿਆਨ ਜਾਂ ਅਗਿਆਨ ਦੀ ਗੱਲ ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਕਰਾਂ? ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਚੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹਾਂ, ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ।