ਅਵਧੂਤਗੀਤਾ

ਸਂਸਾਰਸਨ੍ਤਤਿਰਜੋ ਨ ਚ ਮੇ ਵਿਕਾਰਃ ਸਨ੍ਤਾਪਸਨ੍ਤਤਿਤਮੋ ਨ ਚ ਮੇ ਵਿਕਾਰਃ। ਸਤ੍ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਜਨਕਂ ਨ ਚ ਮੇ ਵਿਕਾਰੋ ਜ੍ਞਾਨਾਮृਤਂ ਸਮਰਸਂ ਗਗਨੋਪਮੋऽਹਮ੍

ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਕੋਈ ਬਦਲਾਅ ਨਹੀਂ। ਦੁੱਖ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਕੋਈ ਬਦਲਾਅ ਨਹੀਂ। ਆਪਣਾ ਸੁਭਾਉ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਗੁਣਤਾ ਨਾਲ ਵੀ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਕੋਈ ਬਦਲਾਅ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਗਿਆਨ ਰੂਪ ਅਮ੍ਰਿਤ ਹਾਂ, ਇੱਕੋ ਰਸ ਵਾਲਾ, ਅਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਵਿਅਪਕ।

ਸਨ੍ਤਾਪਦੁਃਖਜਨਕੋ ਨ ਵਿਧਿਃ ਕਦਾਚਿਤ੍ ਸਨ੍ਤਾਪਯੋਗਜਨਿਤਂ ਨ ਮਨਃ ਕਦਾਚਿਤ੍। ਯਸ੍ਮਾਦਹਙ੍ਕृਤਿਰਿਯਂ ਨ ਚ ਮੇ ਕਦਾਚਿਤ੍ ਜ੍ਞਾਨਾਮृਤਂ ਸਮਰਸਂ ਗਗਨੋਪਮੋऽਹਮ੍

ਮੇਰੇ ਲਈ ਕਦੇ ਵੀ ਕੋਈ ਐਸਾ ਨਿਯਮ ਨਹੀਂ ਜੋ ਦੁੱਖ ਪੈਦਾ ਕਰੇ। ਮੇਰੇ ਲਈ ਕਦੇ ਵੀ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਜੋੜੀ ਹੋਈ ਮਨ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਅਹੰਕਾਰ ਮੇਰਾ ਕਦੇ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਗਿਆਨ ਰੂਪ ਅਮ੍ਰਿਤ ਹਾਂ, ਇੱਕੋ ਰਸ ਵਾਲਾ, ਅਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਵਿਅਪਕ।

ਨਿष੍ਕਮ੍ਪਕਮ੍ਪਨਿਧਨਂ ਨ ਵਿਕਲ੍ਪਕਲ੍ਪਂ ਸ੍ਵਪ੍ਨਪ੍ਰਬੋਧਨਿਧਨਂ ਨ ਹਿਤਾਹਿਤਂ ਹਿ। ਨਿਃਸਾਰਸਾਰਨਿਧਨਂ ਨ ਚਰਾਚਰਂ ਹਿ ਜ੍ਞਾਨਾਮृਤਂ ਸਮਰਸਂ ਗਗਨੋਪਮੋऽਹਮ੍

ਮੇਰੇ ਲਈ ਨਾਂ ਹਿਲਣ ਜਾਂ ਨਾਂ ਅਡੋਲ ਹੋਣ ਦਾ ਅੰਤ ਹੈ, ਨਾਂ ਹੀ ਕੋਈ ਕਲਪਨਾ ਦੀ ਰਚਨਾ। ਮੇਰੇ ਲਈ ਨਾਂ ਸੁਪਨੇ ਜਾਂ ਜਾਗਣ ਦਾ ਅੰਤ ਹੈ, ਨਾਂ ਹੀ ਚੰਗਾ ਜਾਂ ਮਾੜਾ। ਮੇਰੇ ਲਈ ਨਾਂ ਮੂਲ ਜਾਂ ਨਾਂ ਅਮੂਲ ਦਾ ਅੰਤ ਹੈ, ਨਾਂ ਚਲਣ ਜਾਂ ਅਚਲਣ। ਮੈਂ ਗਿਆਨ ਰੂਪ ਅਮ੍ਰਿਤ ਹਾਂ, ਇੱਕੋ ਰਸ ਵਾਲਾ, ਅਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਵਿਅਪਕ।

ਨੋ ਵੇਦ੍ਯਵੇਦਕਮਿਦਂ ਨ ਚ ਹੇਤੁਤਰ੍ਕ੍ਯਂ ਵਾਚਾਮਗੋਚਰਮਿਦਂ ਨ ਮਨੋ ਨ ਬੁਦ੍ਧਿਃ। ਏਵਂ ਕਥਂ ਹਿ ਭਵਤਃ ਕਥਯਾਮਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਜ੍ਞਾਨਾਮृਤਂ ਸਮਰਸਂ ਗਗਨੋਪਮੋऽਹਮ੍

ਇਹ ਨਾਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨਾਂ ਹੀ ਕਾਰਨ ਨਾਲ ਸਮਝਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਇਹ ਬੋਲ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਨਾਂ ਮਨ ਹੈ ਨਾਂ ਬੁੱਧੀ। ਫਿਰ ਮੈਂ ਇਹ ਸੱਚ ਤੈਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਦੱਸਾਂ? ਮੈਂ ਗਿਆਨ ਰੂਪ ਅਮ੍ਰਿਤ ਹਾਂ, ਇੱਕੋ ਰਸ ਵਾਲਾ, ਅਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਵਿਅਪਕ।

ਨਿਰ੍ਭਿਨ੍ਨਭਿਨ੍ਨਰਹਿਤਂ ਪਰਮਾਰ੍ਥਤਤ੍ਤ੍ਵ- ਮਨ੍ਤਰ੍ਬਹਿਰ੍ਨ ਹਿ ਕਥਂ ਪਰਮਾਰ੍ਥਤਤ੍ਤ੍ਵਮ੍। ਪ੍ਰਾਕ੍ਸਮ੍ਭਵਂ ਨ ਚ ਰਤਂ ਨਹਿ ਵਸ੍ਤੁ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ ਜ੍ਞਾਨਾਮृਤਂ ਸਮਰਸਂ ਗਗਨੋਪਮੋऽਹਮ੍

ਸੱਚੀ ਹਕੀਕਤ ਨਾਂ ਵੰਡ ਵਾਲੀ ਹੈ ਨਾਂ ਬਿਨਾ ਵੰਡ ਵਾਲੀ। ਨਾਂ ਅੰਦਰ ਹੈ ਨਾਂ ਬਾਹਰ—ਫਿਰ ਇਸ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਵਰਣਨ ਕਰੀਏ? ਇਹ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੀ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਜੁੜੀ, ਤੇ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਗਿਆਨ ਰੂਪ ਅਮ੍ਰਿਤ ਹਾਂ, ਇੱਕੋ ਰਸ ਵਾਲਾ, ਅਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਵਿਅਪਕ।

ਰਾਗਾਦਿਦੋषਰਹਿਤਂ ਤ੍ਵਹਮੇਵ ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਦੈਵਾਦਿਦੋषਰਹਿਤਂ ਤ੍ਵਹਮੇਵ ਤਤ੍ਤ੍ਵਮ੍। ਸਂਸਾਰਸ਼ੋਕਰਹਿਤਂ ਤ੍ਵਹਮੇਵ ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਜ੍ਞਾਨਾਮृਤਂ ਸਮਰਸਂ ਗਗਨੋਪਮੋऽਹਮ੍

ਮੈਂ ਹੀ ਉਹ ਹਕੀਕਤ ਹਾਂ ਜੋ ਰਾਗ ਆਦਿਕ ਦੋਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ। ਮੈਂ ਹੀ ਉਹ ਹਕੀਕਤ ਹਾਂ ਜੋ ਭਾਗ ਆਦਿਕ ਦੋਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ। ਮੈਂ ਹੀ ਉਹ ਹਕੀਕਤ ਹਾਂ ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ। ਮੈਂ ਗਿਆਨ ਰੂਪ ਅਮ੍ਰਿਤ ਹਾਂ, ਇੱਕੋ ਰਸ ਵਾਲਾ, ਅਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਵਿਅਪਕ।

ਸ੍ਥਾਨਤ੍ਰਯਂ ਯਦਿ ਚ ਨੇਤਿ ਕਥਂ ਤੁਰੀਯਂ ਕਾਲਤ੍ਰਯਂ ਯਦਿ ਚ ਨੇਤਿ ਕਥਂ ਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚ। ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਪਦਂ ਹਿ ਪਰਮਂ ਪਰਮਾਰ੍ਥਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਜ੍ਞਾਨਾਮृਤਂ ਸਮਰਸਂ ਗਗਨੋਪਮੋऽਹਮ੍

ਜੇ ਤਿੰਨ ਅਵਸਥਾਵਾਂ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਚੌਥੀ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਜੇ ਤਿੰਨ ਸਮੇਂ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਦਿਸਾਵਾਂ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ? ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ਾਂਤ ਅਵਸਥਾ ਹੀ ਅਸਲ ਹਕੀਕਤ ਹੈ। ਮੈਂ ਗਿਆਨ ਰੂਪ ਅਮ੍ਰਿਤ ਹਾਂ, ਇੱਕੋ ਰਸ ਵਾਲਾ, ਅਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਵਿਅਪਕ।

ਦੀਰ੍ਘੋ ਲਘੁਃ ਪੁਨਰਿਤੀਹ ਨਮੇ ਵਿਭਾਗੋ ਵਿਸ੍ਤਾਰਸਂਕਟਮਿਤੀਹ ਨ ਮੇ ਵਿਭਾਗਃ। ਕੋਣਂ ਹਿ ਵਰ੍ਤੁਲਮਿਤੀਹ ਨ ਮੇ ਵਿਭਾਗੋ ਜ੍ਞਾਨਾਮृਤਂ ਸਮਰਸਂ ਗਗਨੋਪਮੋऽਹਮ੍

ਲੰਮਾ ਜਾਂ ਛੋਟਾ—ਮੇਰੇ ਲਈ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਹੀਂ। ਚੌੜਾ ਜਾਂ ਤੰਗ—ਮੇਰੇ ਲਈ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਹੀਂ। ਕੋਨਾ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਗੋਲ—ਮੇਰੇ ਲਈ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਗਿਆਨ ਰੂਪ ਅਮ੍ਰਿਤ ਹਾਂ, ਇੱਕੋ ਰਸ ਵਾਲਾ, ਅਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਵਿਅਪਕ।

ਮਾਤਾਪਿਤਾਦਿ ਤਨਯਾਦਿ ਨ ਮੇ ਕਦਾਚਿਤ੍ ਜਾਤਂ ਮृਤਂ ਨ ਚ ਮਨੋ ਨ ਚ ਮੇ ਕਦਾਚਿਤ੍। ਨਿਰ੍ਵ੍ਯਾਕੁਲਂ ਸ੍ਥਿਰਮਿਦਂ ਪਰਮਾਰ੍ਥਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਜ੍ਞਾਨਾਮृਤਂ ਸਮਰਸਂ ਗਗਨੋਪਮੋऽਹਮ੍

ਮਾਂ, ਪਿਓ ਆਦਿਕ ਜਾਂ ਪੁੱਤਰ ਆਦਿਕ—ਕਦੇ ਵੀ ਮੇਰੇ ਨਹੀਂ। ਜੰਮੇ ਜਾਂ ਮਰੇ ਹੋਏ—ਮਨ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੁਝ ਵੀ ਕਦੇ ਮੇਰਾ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਅਸਲ ਹਕੀਕਤ ਅਡੋਲ ਤੇ ਅਟੱਲ ਹੈ। ਮੈਂ ਗਿਆਨ ਰੂਪ ਅਮ੍ਰਿਤ ਹਾਂ, ਇੱਕੋ ਰਸ ਵਾਲਾ, ਅਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਵਿਅਪਕ।

ਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਮਵਿਚਾਰਮਨਨ੍ਤਰੂਪਂ ਨਿਰ੍ਲੇਪਲੇਪਮਵਿਚਾਰਮਨਨ੍ਤਰੂਪਮ੍। ਨਿष੍ਖਣ੍ਡਖਣ੍ਡਮਵਿਚਾਰਮਨਨ੍ਤਰੂਪਂ ਜ੍ਞਾਨਾਮृਤਂ ਸਮਰਸਂ ਗਗਨੋਪਮੋऽਹਮ੍

ਸ਼ੁੱਧ, ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ੁੱਧ, ਸੋਚ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਅਨੰਤ ਰੂਪ ਵਾਲਾ; ਬਿਨਾ ਦਾਗ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਿਨਾ ਦਾਗ, ਸੋਚ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਅਨੰਤ ਰੂਪ ਵਾਲਾ; ਅਟੁੱਟ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਟੁੱਟ, ਸੋਚ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਅਨੰਤ ਰੂਪ ਵਾਲਾ—ਮੈਂ ਗਿਆਨ ਰੂਪ ਅਮ੍ਰਿਤ ਹਾਂ, ਇੱਕੋ ਰਸ ਵਾਲਾ, ਅਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਵਿਅਪਕ।

ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਯਃ ਸੁਰਗਣਾਃ ਕਥਮਤ੍ਰ ਸਨ੍ਤਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਦਯੋ ਵਸਤਯਃ ਕਥਮਤ੍ਰ ਸਨ੍ਤਿ। ਯਦ੍ਯੇਕਰੂਪਮਮਲਂ ਪਰਮਾਰ੍ਥਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਜ੍ਞਾਨਾਮृਤਂ ਸਮਰਸਂ ਗਗਨੋਪਮੋऽਹਮ੍

ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿਕ ਦੇਵਤੇ ਇੱਥੇ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਸਵਰਗ ਆਦਿਕ ਵਾਸਥਲ ਇੱਥੇ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਜੇ ਅਸਲ ਹਕੀਕਤ ਇੱਕੋ, ਨਿਰਮਲ ਤੇ ਬਿਨਾ ਦੂਜੇ ਦੇ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਗਿਆਨ ਰੂਪ ਅਮ੍ਰਿਤ ਹਾਂ, ਇੱਕੋ ਰਸ ਵਾਲਾ, ਅਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਵਿਅਪਕ।

ਨਿਰ੍ਨੇਤਿ ਨੇਤਿ ਵਿਮਲੋ ਹਿ ਕਥਂ ਵਦਾਮਿ ਨਿਃਸ਼ੇषਸ਼ੇषਵਿਮਲੋ ਹਿ ਕਥਂ ਵਦਾਮਿ। ਨਿਰ੍ਲਿਙ੍ਗਲਿਙ੍ਗਵਿਮਲੋ ਹਿ ਕਥਂ ਵਦਾਮਿ ਜ੍ਞਾਨਾਮृਤਂ ਸਮਰਸਂ ਗਗਨੋਪਮੋऽਹਮ੍

ਜੋ ਨਾਂ-ਨਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਨਿਰਮਲ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਬਾਰੇ ਕਿਵੇਂ ਬਿਆਨ ਕਰਾਂ? ਜੋ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਰਮਲ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਬਾਰੇ ਕਿਵੇਂ ਬਿਆਨ ਕਰਾਂ? ਜੋ ਨਿਸ਼ਾਨ ਤੋਂ ਪਰੇ ਨਿਰਮਲ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਬਾਰੇ ਕਿਵੇਂ ਬਿਆਨ ਕਰਾਂ? ਮੈਂ ਗਿਆਨ ਰੂਪ ਅਮ੍ਰਿਤ ਹਾਂ, ਇੱਕੋ ਰਸ ਵਾਲਾ, ਅਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਵਿਅਪਕ।

ਨਿष੍ਕਰ੍ਮਕਰ੍ਮਪਰਮਂ ਸਤਤਂ ਕਰੋਮਿ ਨਿਃਸਙ੍ਗਸਙ੍ਗਰਹਿਤਂ ਪਰਮਂ ਵਿਨੋਦਮ੍। ਨਿਰ੍ਦੇਹਦੇਹਰਹਿਤਂ ਸਤਤਂ ਵਿਨੋਦਂ ਜ੍ਞਾਨਾਮृਤਂ ਸਮਰਸਂ ਗਗਨੋਪਮੋऽਹਮ੍

ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਹ ਸਰਵੋਤਮ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਕਰਮ ਤੇ ਅਕਰਮ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ। ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਹ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਲਗਾਵ ਤੇ ਅਲਗਾਵ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ। ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਹ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਸਰੀਰ ਹੋਣ ਜਾਂ ਨਾ ਹੋਣ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ। ਮੈਂ ਗਿਆਨ ਰੂਪ ਅਮ੍ਰਿਤ ਹਾਂ, ਇੱਕੋ ਰਸ ਵਾਲਾ, ਅਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਵਿਅਪਕ।

ਮਾਯਾਪ੍ਰਪਞ੍ਚਰਚਨਾ ਨ ਚ ਮੇ ਵਿਕਾਰਃ। ਕੌਟਿਲ੍ਯਦਮ੍ਭਰਚਨਾ ਨ ਚ ਮੇ ਵਿਕਾਰਃ। ਸਤ੍ਯਾਨृਤੇਤਿ ਰਚਨਾ ਨ ਚ ਮੇ ਵਿਕਾਰੋ ਜ੍ਞਾਨਾਮृਤਂ ਸਮਰਸਂ ਗਗਨੋਪਮੋऽਹਮ੍

ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਮੇਰੀ ਕੋਈ ਬਦਲਾਵ ਨਹੀਂ। ਠੱਗੀ ਤੇ ਪਖੰਡ ਦੀ ਰਚਨਾ ਵੀ ਮੇਰੀ ਕੋਈ ਬਦਲਾਵ ਨਹੀਂ। ਸੱਚ ਜਾਂ ਝੂਠ ਦੀ ਵੰਡ ਵੀ ਮੇਰੀ ਕੋਈ ਬਦਲਾਵ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਗਿਆਨ ਰੂਪ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਹਾਂ, ਇਕ ਰਸ ਵਾਲਾ, ਅਸਮਾਨ ਵਾਂਗ।

ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਦਿਕਾਲਰਹਿਤਂ ਨ ਚ ਮੇ ਵਿਯੋਗੋ- ਹ੍ਯਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਬੋਧਰਹਿਤਂ ਬਧਿਰੋ ਨ ਮੂਕਃ। ਏਵਂ ਵਿਕਲ੍ਪਰਹਿਤਂ ਨ ਚ ਭਾਵਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਜ੍ਞਾਨਾਮृਤਂ ਸਮਰਸਂ ਗਗਨੋਪਮੋऽਹਮ੍

ਸਵੇਰ-ਸ਼ਾਮ ਆਦਿ ਸਮਿਆਂ ਦੀ ਕੋਈ ਵੰਡ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ, ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ। ਅੰਦਰੂਨੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਤੋਂ ਮੈਂ ਖਾਲੀ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਮੈਂ ਬੋਲਾ ਹਾਂ, ਨਾ ਮੂੰਹ-ਬੰਦ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਭ ਵੰਡਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਮੈਂ ਪਵਿੱਤਰ ਜਾਂ ਅਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਗਿਆਨ ਰੂਪ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਹਾਂ, ਇਕ ਰਸ ਵਾਲਾ, ਅਸਮਾਨ ਵਾਂਗ।

ਨਿਰ੍ਨਾਥਨਾਥਰਹਿਤਂ ਹਿ ਨਿਰਾਕੁਲਂ ਵੈ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਚਿਤ੍ਤਵਿਗਤਂ ਹਿ ਨਿਰਾਕੁਲਂ ਵੈ। ਸਂਵਿਦ੍ਧਿ ਸਰ੍ਵਵਿਗਤਂ ਹਿ ਨਿਰਾਕੁਅਲਂ ਵੈ ਜ੍ਞਾਨਾਮृਤਂ ਸਮਰਸਂ ਗਗਨੋਪਮੋऽਹਮ੍

ਨਾ ਮੇਰਾ ਕੋਈ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਨਾ ਕੋਈ ਚੇਲਾ, ਮੈਂ ਸਦਾ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹਾਂ। ਨਾ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਮਨ ਹੈ, ਨਾ ਮਨ ਦੀ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰੀ, ਮੈਂ ਸਦਾ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹਾਂ। ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਵਿੱਚ ਸਭ ਵੰਡਾਂ ਮਿਟ ਗਈਆਂ, ਮੈਂ ਸਦਾ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਗਿਆਨ ਰੂਪ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਹਾਂ, ਇਕ ਰਸ ਵਾਲਾ, ਅਸਮਾਨ ਵਾਂਗ।

ਕਾਨ੍ਤਾਰਮਨ੍ਦਿਰਮਿਦਂ ਹਿ ਕਥਂ ਵਦਾਮਿ ਸਂਸਿਦ੍ਧਸਂਸ਼ਯਮਿਦਂ ਹਿ ਕਥਂ ਵਦਾਮਿ। ਏਵਂ ਨਿਰਨ੍ਤਰਸਮਂ ਹਿ ਨਿਰਾਕੁਲਂ ਵੈ ਜ੍ਞਾਨਾਮृਤਂ ਸਮਰਸਂ ਗਗਨੋਪਮੋऽਹਮ੍

ਇਹ ਜੰਗਲ-ਵਾਂਗ ਘਰ ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਵਰਨਾਂ? ਇਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਸੰਦੇਹ ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਦੱਸਾਂ? ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਦਾ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਤੇ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ, ਮੈਂ ਗਿਆਨ ਰੂਪ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਹਾਂ, ਇਕ ਰਸ ਵਾਲਾ, ਅਸਮਾਨ ਵਾਂਗ।

ਨਿਰ੍ਜੀਵਜੀਵਰਹਿਤਂ ਸਤਤਂ ਵਿਭਾਤਿ ਨਿਰ੍ਬੀਜਬੀਜਰਹਿਤਂ ਸਤਤਂ ਵਿਭਾਤਿ। ਨਿਰ੍ਵਾਣਬਨ੍ਧਰਹਿਤਂ ਸਤਤਂ ਵਿਭਾਤਿ ਜ੍ਞਾਨਾਮृਤਂ ਸਮਰਸਂ ਗਗਨੋਪਮੋऽਹਮ੍

ਜੀਵ ਜਾਂ ਅਜੀਵ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਮੈਂ ਸਦਾ ਚਮਕਦਾ ਹਾਂ। ਬੀਜ ਜਾਂ ਬੀਜ-ਰਹਿਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਮੈਂ ਸਦਾ ਚਮਕਦਾ ਹਾਂ। ਮੋਖ ਜਾਂ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਮੈਂ ਸਦਾ ਚਮਕਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਗਿਆਨ ਰੂਪ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਹਾਂ, ਇਕ ਰਸ ਵਾਲਾ, ਅਸਮਾਨ ਵਾਂਗ।

ਸਮ੍ਭੂਤਿਵਰ੍ਜਿਤਮਿਦਂ ਸਤਤਂ ਵਿਭਾਤਿ ਸਂਸਾਰਵਰ੍ਜਿਤਮਿਦਂ ਸਤਤਂ ਵਿਭਾਤਿ। ਸਂਹਾਰਵਰ੍ਜਿਤਮਿਅਦਂ ਸਤਤਂ ਵਿਭਾਤਿ ਜ੍ਞਾਨਾਮृਤਂ ਸਮਰਸਂ ਗਗਨੋਪਮੋऽਹਮ੍

ਜਨਮ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਮੈਂ ਸਦਾ ਚਮਕਦਾ ਹਾਂ। ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਮੈਂ ਸਦਾ ਚਮਕਦਾ ਹਾਂ। ਵਿਨਾਸ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਮੈਂ ਸਦਾ ਚਮਕਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਗਿਆਨ ਰੂਪ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਹਾਂ, ਇਕ ਰਸ ਵਾਲਾ, ਅਸਮਾਨ ਵਾਂਗ।

ਉਲ੍ਲੇਖਮਾਤ੍ਰਮਪਿ ਤੇ ਨ ਚ ਨਾਮਰੂਪਂ ਨਿਰ੍ਭਿਨ੍ਨਭਿਨ੍ਨਮਪਿ ਤੇ ਨ ਹਿ ਵਸ੍ਤੁ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍। ਨਿਰ੍ਲਜ੍ਜਮਾਨਸ ਕਰੋषਿ ਕਥਂ ਵਿषਾਦਂ ਜ੍ਞਾਨਾਮृਤਂ ਸਮਰਸਂ ਗਗਨੋਪਮੋऽਹਮ੍

ਤੇਰੇ ਲਈ ਨਾਂ-ਰੂਪ ਦੀ ਥੋੜੀ ਵੀ ਧਾਰਨਾ ਨਹੀਂ। ਤੇਰੇ ਲਈ ਵੰਡਿਆ ਜਾਂ ਅਵੰਡਿਆ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਨਿਰਲੱਜ ਮਨ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਉਦਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈਂ? ਮੈਂ ਗਿਆਨ ਰੂਪ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਹਾਂ, ਇਕ ਰਸ ਵਾਲਾ, ਅਸਮਾਨ ਵਾਂਗ।

ਕਿਂ ਨਾਮ ਰੋਦਿषਿ ਸਖੇ ਨ ਜਰਾ ਨ ਮृਤ੍ਯੁਃ ਕਿਂ ਨਾਮ ਰੋਦਿषਿ ਸਖੇ ਨ ਚ ਜਨ੍ਮ ਦੁਃਖਮ੍। ਕਿਂ ਨਾਮ ਰੋਦਿषਿ ਸਖੇ ਨ ਚ ਤੇ ਵਿਕਾਰੋ ਜ੍ਞਾਨਾਮृਤਂ ਸਮਰਸਂ ਗਗਨੋਪਮੋऽਹਮ੍

ਮਿੱਤਰ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਰੋਂਦਾ ਹੈਂ? ਤੇਰੇ ਲਈ ਨਾ ਬੁਢਾਪਾ ਹੈ, ਨਾ ਮੌਤ। ਮਿੱਤਰ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਰੋਂਦਾ ਹੈਂ? ਤੇਰੇ ਲਈ ਜਨਮ ਦਾ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ। ਮਿੱਤਰ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਰੋਂਦਾ ਹੈਂ? ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਬਦਲਾਵ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਗਿਆਨ ਰੂਪ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਹਾਂ, ਇਕ ਰਸ ਵਾਲਾ, ਅਸਮਾਨ ਵਾਂਗ।

ਕਿਂ ਨਾਮ ਰੋਦਿषਿ ਸਖੇ ਨ ਚ ਤੇ ਸ੍ਵਰੂਪਂ ਕਿਂ ਨਾਮ ਰੋਦਿषਿ ਸਖੇ ਨ ਚ ਤੇ ਵਿਰੂਪਮ੍। ਕਿਂ ਨਾਮ ਰੋਦਿषਿ ਸਖੇ ਨ ਚ ਤੇ ਵਯਾਂਸਿ ਜ੍ਞਾਨਾਮृਤਂ ਸਮਰਸਂ ਗਗਨੋਪਮੋऽਹਮ੍

ਮਿੱਤਰ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਰੋਂਦਾ ਹੈਂ? ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਅਸਲ ਰੂਪ ਨਹੀਂ। ਮਿੱਤਰ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਰੋਂਦਾ ਹੈਂ? ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਵਿਗਾੜ ਨਹੀਂ। ਮਿੱਤਰ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਰੋਂਦਾ ਹੈਂ? ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਉਮਰਾਂ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਗਿਆਨ ਰੂਪ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਹਾਂ, ਇਕ ਰਸ ਵਾਲਾ, ਅਸਮਾਨ ਵਾਂਗ।

ਕਿਂ ਨਾਮ ਰੋਦਿषਿ ਸਖੇ ਨ ਚ ਤੇ ਵਯਾਂਸਿ ਕਿਂ ਨਾਮ ਰੋਦਿषਿ ਸਖੇ ਨ ਚ ਤੇ ਮਨਾਂਸਿ। ਕਿਂ ਨਾਮ ਰੋਦਿषਿ ਸਖੇ ਨ ਤਵੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣਿ ਜ੍ਞਾਨਾਮृਤਂ ਸਮਰਸਂ ਗਗਨੋਪਮੋऽਹਮ੍

ਮਿੱਤਰ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਰੋਂਦਾ ਹੈਂ? ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਉਮਰਾਂ ਨਹੀਂ। ਮਿੱਤਰ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਰੋਂਦਾ ਹੈਂ? ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਮਨ ਨਹੀਂ। ਮਿੱਤਰ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਰੋਂਦਾ ਹੈਂ? ਤੇਰੇ ਲਈ ਇੰਦਰੇ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਗਿਆਨ ਰੂਪ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਹਾਂ, ਇਕ ਰਸ ਵਾਲਾ, ਅਸਮਾਨ ਵਾਂਗ।

ਕਿਂ ਨਾਮ ਰੋਦਿषਿ ਸਖੇ ਨ ਚ ਤੇऽਸ੍ਤਿ ਕਾਮਃ ਕਿਂ ਨਾਮ ਰੋਦਿषਿ ਸਖੇ ਨ ਚ ਤੇ ਪ੍ਰਲੋਭਃ। ਕਿਂ ਨਾਮ ਰੋਦਿषਿ ਸਖੇ ਨ ਚ ਤੇ ਵਿਮੋਹੋ ਜ੍ਞਾਨਾਮृਤਂ ਸਮਰਸਂ ਗਗਨੋਪਮੋऽਹਮ੍

ਮਿੱਤਰ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਰੋਂਦਾ ਹੈਂ? ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ। ਮਿੱਤਰ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਰੋਂਦਾ ਹੈਂ? ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਲਾਲਚ ਨਹੀਂ। ਮਿੱਤਰ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਰੋਂਦਾ ਹੈਂ? ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਭਟਕਾਵਾ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਗਿਆਨ ਰੂਪ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਹਾਂ, ਇਕ ਰਸ ਵਾਲਾ, ਅਸਮਾਨ ਵਾਂਗ।

ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯਮਿਚ੍ਛਸਿ ਕਥਂ ਨ ਚ ਤੇ ਧਨਾਨਿ ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯਮਿਚ੍ਛਸਿ ਕਥਂ ਨ ਚ ਤੇ ਹਿ ਪਤ੍ਨੀ। ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯਮਿਚ੍ਛਸਿ ਕਥਂ ਨ ਚ ਤੇ ਮਮੇਤਿ ਜ੍ਞਾਨਾਮृਤਂ ਸਮਰਸਂ ਗਗਨੋਪਮੋऽਹਮ੍

ਤੂੰ ਦੌਲਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਿਵੇਂ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਜਦ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਕੁਝ ਨਹੀਂ? ਤੂੰ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਿਵੇਂ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਜਦ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਪਤਨੀ ਨਹੀਂ? ਤੂੰ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਿਵੇਂ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਜਦ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ 'ਮੇਰਾ' ਨਹੀਂ? ਮੈਂ ਗਿਆਨ ਰੂਪ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਹਾਂ, ਇਕ ਰਸ ਵਾਲਾ, ਅਸਮਾਨ ਵਾਂਗ।

ਲਿਙ੍ਗਪ੍ਰਪਞ੍ਚਜਨੁषੀ ਨ ਚ ਤੇ ਨ ਮੇ ਚ ਨਿਰ੍ਲਜ੍ਜਮਾਨਸਮਿਦਂ ਚ ਵਿਭਾਤਿ ਭਿਨ੍ਨਮ੍। ਨਿਰ੍ਭੇਦਭੇਦਰਹਿਤਂ ਨ ਚ ਤੇ ਨ ਮੇ ਚ ਜ੍ਞਾਨਾਮृਤਂ ਸਮਰਸਂ ਗਗਨੋਪਮੋऽਹਮ੍

ਤੇਰੇ ਜਾਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਲਿੰਗ-ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਰਚਨਾ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਨਿਰਲੱਜ ਮਨ ਵੰਡਿਆ ਹੋਇਆ ਦਿਸਦਾ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਜਾਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਵੰਡ ਜਾਂ ਅਵੰਡ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਗਿਆਨ ਰੂਪ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਹਾਂ, ਇਕ ਰਸ ਵਾਲਾ, ਅਸਮਾਨ ਵਾਂਗ।

ਨੋ ਵਾਣੁਮਾਤ੍ਰਮਪਿ ਤੇ ਹਿ ਵਿਰਾਗਰੂਪਂ ਨੋ ਵਾਣੁਮਾਤ੍ਰਮਪਿ ਤੇ ਹਿ ਸਰਾਗਰੂਪਮ੍। ਨੋ ਵਾਣੁਮਾਤ੍ਰਮਪਿ ਤੇ ਹਿ ਸਕਾਮਰੂਪਂ ਜ੍ਞਾਨਾਮृਤਂ ਸਮਰਸਂ ਗਗਨੋਪਮੋऽਹਮ੍

ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਰਾਗ-ਰਹਿਤਤਾ ਦੀ ਥੋੜੀ ਵੀ ਲਕੜ ਨਹੀਂ। ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਰਾਗ ਦੀ ਥੋੜੀ ਵੀ ਲਕੜ ਨਹੀਂ। ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਇੱਛਾ ਦੀ ਥੋੜੀ ਵੀ ਲਕੜ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਗਿਆਨ ਰੂਪ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਹਾਂ, ਇਕ ਰਸ ਵਾਲਾ, ਅਸਮਾਨ ਵਾਂਗ।

ਧ੍ਯਾਤਾ ਨ ਤੇ ਹਿ ਹृਦਯੇ ਨ ਚ ਤੇ ਸਮਾਧਿ- ਰ੍ਧ੍ਯਾਨਂ ਨ ਤੇ ਹਿ ਹृਦਯੇ ਨ ਬਹਿਃ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ਃ। ਧ੍ਯੇਯਂ ਨ ਚੇਤਿ ਹृਦਯੇ ਨ ਹਿ ਵਸ੍ਤੁ ਕਾਲੋ ਜ੍ਞਾਨਾਮृਤਂ ਸਮਰਸਂ ਗਗਨੋਪਮੋऽਹਮ੍

ਤੇਰੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਸਮਾਧੀ। ਤੇਰੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਬਾਹਰ ਕੋਈ ਥਾਂ। ਤੇਰੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਕੋਈ ਵਸਤੂ ਜਾਂ ਸਮਾਂ। ਮੈਂ ਗਿਆਨ ਰੂਪ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਹਾਂ, ਇਕ ਰਸ ਵਾਲਾ, ਅਸਮਾਨ ਵਾਂਗ।

ਯਤ੍ਸਾਰਭੂਤਮਖਿਲਂ ਕਥਿਤਂ ਮਯਾ ਤੇ ਨ ਤ੍ਵਂ ਨ ਮੇ ਨ ਮਹਤੋ ਨ ਗੁਰੁਰ੍ਨ ਨ ਸ਼ਿष੍ਯਃ। ਸ੍ਵਚ੍ਛਨ੍ਦਰੂਪਸਹਜਂ ਪਰਮਾਰ੍ਥਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਜ੍ਞਾਨਾਮृਤਂ ਸਮਰਸਂ ਗਗਨੋਪਮੋऽਹਮ੍

ਜੋ ਕੁਝ ਅਹੰਕਾਰ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ। ਨਾ ਤੂੰ, ਨਾ ਮੈਂ, ਨਾ ਵੱਡਾ, ਨਾ ਗੁਰੂ, ਨਾ ਚੇਲਾ। ਪਰਮ ਸੱਚਾਈ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਵਾਲਾ, ਕੁਦਰਤੀ ਰੂਪ ਹੈ। ਮੈਂ ਗਿਆਨ ਰੂਪ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਹਾਂ, ਇਕ ਰਸ ਵਾਲਾ, ਅਸਮਾਨ ਵਾਂਗ।