ਅਵਧੂਤਗੀਤਾ

ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਸਤਤਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰੈਕਂ ਨਿਰਨ੍ਤਰਮ੍। ਅਹਂ ਧ੍ਯਾਤਾ ਪਰਂ ਧ੍ਯੇਯਮਖਣ੍ਡਂ ਖਣ੍ਡ੍ਯਤੇ ਕਥਮ੍

ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ, ਹਰ ਥਾਂ, ਇਕ, ਲਗਾਤਾਰ ਜਾਣ। ਮੈਂ ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਪਰਮ ਧਿਆਨ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਹਾਂ—ਅਖੰਡ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਵੰਡਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ?

ਨ ਜਾਤੋ ਨ ਮृਤੋऽਸਿ ਤ੍ਵਂ ਨ ਤੇ ਦੇਹਃ ਕਦਾਚਨ। ਸਰ੍ਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤਂ ਬ੍ਰਵੀਤਿ ਬਹੁਧਾ ਸ਼੍ਰੁਤਿਃ

ਤੂੰ ਨਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਨਾ ਮਰਦਾ ਹੈਂ; ਤੇਰਾ ਕਦੇ ਸਰੀਰ ਨਹੀਂ। ਸ਼ਾਸਤਰ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸਭ ਕੁਝ ਬ੍ਰਹਮ ਹੀ ਹੈ।

ਸ ਬਾਹ੍ਯਾਭ੍ਯਨ੍ਤਰੋऽਸਿ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ਿਵਃ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵਦਾ। ਇਤਸ੍ਤਤਃ ਕਥਂ ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਧਾਵਸਿ ਪਿਸ਼ਾਚਵਤ੍

ਤੂੰ ਬਾਹਰ ਤੇ ਅੰਦਰ ਦੋਵੇਂ ਹੈਂ, ਹਰ ਥਾਂ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ਿਵ ਹੈਂ। ਫਿਰ, ਤੂੰ ਭਟਕ ਕੇ, ਭੂਤ ਵਾਂਗ ਦੌੜਦਾ ਕਿਉਂ ਹੈਂ?

ਸਂਯੋਗਸ਼੍ਚ ਵਿਯੋਗਸ਼੍ਚ ਵਰ੍ਤਤੇ ਨ ਚ ਤੇ ਨ ਮੇ। ਨ ਤ੍ਵਂ ਨਾਹਂ ਜਗਨ੍ਨੇਦਂ ਸਰ੍ਵਮਾਤ੍ਮੈਵ ਕੇਵਲਮ੍

ਜੁੜਨਾ ਤੇ ਵੱਖ ਹੋਣਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਨਾ ਤੇਰੇ, ਨਾ ਮੇਰੇ। ਨਾ ਤੂੰ, ਨਾ ਮੈਂ, ਨਾ ਇਹ ਜਗਤ—ਸਿਰਫ਼ ਆਤਮਾ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ।

ਸ਼ਬ੍ਦਾਦਿਪਞ੍ਚਕਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਨੈਵਾਸਿ ਤ੍ਵਂ ਨ ਤੇ ਪੁਨਃ। ਤ੍ਵਮੇਵ ਪਰਮਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਮਤਃ ਕਿਂ ਪਰਿਤਪ੍ਯਸੇ

ਤੂੰ ਸ਼ਬਦ ਆਦਿ ਪੰਜ ਤੱਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਉਹ ਤੇਰੇ ਹਨ। ਤੂੰ ਹੀ ਪਰਮ ਤੱਤ ਹੈਂ—ਫਿਰ ਤੂੰ ਦੁਖੀ ਕਿਉਂ ਹੋਂਦਾ ਹੈਂ?

ਜਨ੍ਮ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਨ ਤੇ ਚਿਤ੍ਤਂ ਬਨ੍ਧਮੋਕ੍ਸ਼ੌ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭੌ। ਕਥਂ ਰੋਦਿषਿ ਰੇ ਵਤ੍ਸ ਨਾਮਰੂਪਂ ਨ ਤੇ ਨ ਮੇ

ਜਨਮ ਮੌਤ ਤੇਰੇ ਨਹੀਂ, ਮਨ; ਨਾ ਬੰਧਨ ਤੇ ਮੁਕਤੀ, ਨਾ ਚੰਗਾ ਤੇ ਮਾੜਾ। ਤੂੰ ਰੋਦਾ ਕਿਉਂ ਹੈਂ, ਪਿਆਰੇ? ਨਾਮ ਤੇ ਰੂਪ ਨਾ ਤੇਰੇ, ਨਾ ਮੇਰੇ।

ਅਹੋ ਚਿਤ੍ਤ ਕਥਂ ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਧਾਵਸਿ ਪਿਸ਼ਾਚਵਤ੍। ਅਭਿਨ੍ਨਂ ਪਸ਼੍ਯ ਚਾਤ੍ਮਾਨਂ ਰਾਗਤ੍ਯਾਗਾਤ੍ਸੁਖੀ ਭਵ

ਮਨ, ਤੂੰ ਕਿਵੇਂ ਭਟਕਦਾ ਹੈਂ, ਭੂਤ ਵਾਂਗ ਦੌੜਦਾ ਹੈਂ! ਅਭਿੰਨ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਵੇਖ, ਰਾਗ ਤੇ ਵੈਰ ਛੱਡ ਕੇ ਸੁਖੀ ਹੋ ਜਾ।

ਤ੍ਵਮੇਵ ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਵਿਕਾਰਵਰ੍ਜਿਤਂ ਨਿष੍ਕਮ੍ਪਮੇਕਂ ਹਿ ਵਿਮੋਕ੍ਸ਼ਵਿਗ੍ਰਹਮ੍। ਨ ਤੇ ਚ ਰਾਗੋ ਹ੍ਯਥਵਾ ਵਿਰਾਗਃ ਕਥਂ ਹਿ ਸਨ੍ਤਪ੍ਯਸਿ ਕਾਮਕਾਮਤਃ

ਤੂੰ ਹੀ ਸੱਚ ਹੈਂ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਬਦਲਾਅ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਅਡੋਲ ਤੇ ਇਕ ਹੈ, ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਨਾ ਲਗਾਵ ਹੈ, ਨਾ ਵਿਲਗਾਵ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਤੂੰ ਇੱਛਾ ਜਾਂ ਲਾਲਚ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?

ਵਦਨ੍ਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਯਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਨਿਰ੍ਗੁਣਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਮਵ੍ਯਯਮ੍। ਅਸ਼ਰੀਰਂ ਸਮਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਤਨ੍ਮਾਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ

ਸਾਰੀਆਂ ਧਰਮ ਪੋਥੀਆਂ ਕਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ ਕਿ ਸੱਚ ਗੁਣ ਰਹਿਤ, ਪਵਿੱਤਰ, ਅਟੱਲ, ਬਿਨਾ ਸਰੀਰ ਤੇ ਸਮਾਨ ਹੈ। ਇਹੀ ਸੱਚ ਮੈਨੂੰ ਜਾਣ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।

ਸਾਕਾਰਮਨृਤਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਨਿਰਾਕਾਰਂ ਨਿਰਨ੍ਤਰਮ੍। ਏਤਤ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵੋਪਦੇਸ਼ੇਨ ਨ ਪੁਨਰ੍ਭਵਸਮ੍ਭਵਃ

ਜਿਸਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਉਹ ਝੂਠ ਹੈ; ਜਿਸਦਾ ਕੋਈ ਰੂਪ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਅੰਤਹੀਨ ਹੈ। ਇਸ ਸੱਚ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਨਾਲ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।

ਏਕਮੇਵ ਸਮਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਵਦਨ੍ਤਿ ਹਿ ਵਿਪਸ਼੍ਚਿਤਃ। ਰਾਗਤ੍ਯਾਗਾਤ੍ਪੁਨਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਮੇਕਾਨੇਕਂ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ

ਸਿਆਣੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਕੋ ਸੱਚ ਸਦਾ ਸਮਾਨ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਲਗਾਵ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮਨ ਮੁੜ ਇਕ ਜਾਂ ਅਨੇਕ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ।

ਅਨਾਤ੍ਮਰੂਪਂ ਚ ਕਥਂ ਸਮਾਧਿ- ਰਾਤ੍ਮਸ੍ਵਰੂਪਂ ਚ ਕਥਂ ਸਮਾਧਿਃ। ਅਸ੍ਤੀਤਿ ਨਾਸ੍ਤੀਤਿ ਕਥਂ ਸਮਾਧਿ- ਰ੍ਮੋਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵਰੂਪਂ ਯਦਿ ਸਰ੍ਵਮੇਕਮ੍

ਜੋ ਆਤਮ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਸਮਾਧੀ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ? ਜੋ ਆਤਮ ਦਾ ਸੱਚਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਸਮਾਧੀ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ? 'ਹੈ' ਜਾਂ 'ਨਹੀਂ ਹੈ' ਵਿੱਚ ਸਮਾਧੀ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ, ਜਦੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਰੂਪ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਸਭ ਕੁਝ ਇਕ ਹੈ?

ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧੋऽਸਿ ਸਮਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਵਿਦੇਹਸ੍ਤ੍ਵਮਜੋऽਵ੍ਯਯਃ। ਜਾਨਾਮੀਹ ਨ ਜਾਨਾਮੀਤ੍ਯਾਤ੍ਮਾਨਂ ਮਨ੍ਯਸੇ ਕਥਮ੍

ਤੂੰ ਪਵਿੱਤਰ, ਸਮਾਨ ਸੱਚ, ਬਿਨਾ ਸਰੀਰ, ਅਜਨਮਾ ਤੇ ਅਟੱਲ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ 'ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ' ਜਾਂ 'ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ' ਕਿਵੇਂ ਸਮਝ ਸਕਦਾ ਹੈਂ?

ਤਤ੍ਤ੍ਵਮਸ੍ਯਾਦਿਵਾਕ੍ਯੇਨ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਹਿ ਪ੍ਰਤਿਪਾਦਿਤਃ। ਨੇਤਿ ਨੇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਿਰ੍ਬ੍ਰੂਯਾਦਨृਤਂ ਪਾਞ੍ਚਭੌਤਿਕਮ੍

'ਤੂੰ ਉਹ ਹੈਂ' ਵਾਲੇ ਵਾਕ ਨਾਲ ਤੇਰਾ ਆਪਣਾ ਆਤਮ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਧਰਮ ਪੋਥੀ 'ਇਹ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਨਹੀਂ' ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ ਝੂਠ ਤੇ ਪੰਜ ਤੱਤਾਂ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਬਾਰੇ।

ਆਤ੍ਮਨ੍ਯੇਵਾਤ੍ਮਨਾ ਸਰ੍ਵਂ ਤ੍ਵਯਾ ਪੂਰ੍ਣਂ ਨਿਰਨ੍ਤਰਮ੍। ਧ੍ਯਾਤਾ ਧ੍ਯਾਨਂ ਨ ਤੇ ਚਿਤ੍ਤਂ ਨਿਰ੍ਲਜ੍ਜਂ ਧ੍ਯਾਯਤੇ ਕਥਮ੍

ਸਭ ਕੁਝ ਤੇਰੇ ਨਾਲ, ਆਤਮ ਵਿੱਚ ਆਤਮ ਰਾਹੀਂ, ਲਗਾਤਾਰ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਲਈ ਨਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨਾ ਧਿਆਨ ਹੈ; ਤੇਰਾ ਮਨ ਨਿਰਲੱਜ ਹੋ ਕੇ ਕਿਵੇਂ ਧਿਆਨ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?

ਸ਼ਿਵਂ ਨ ਜਾਨਾਮਿ ਕਥਂ ਵਦਾਮਿ ਸ਼ਿਵਂ ਨ ਜਾਨਾਮਿ ਕਥਂ ਭਜਾਮਿ। ਅਹਂ ਸ਼ਿਵਸ਼੍ਚੇਤ੍ਪਰਮਾਰ੍ਥਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਸਮਸ੍ਵਰੂਪਂ ਗਗਨੋਪਮਂ ਚ

ਮੈਂ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ—ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਉਸ ਬਾਰੇ ਕਹਿ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਮੈਂ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ—ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਉਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਜੇ ਮੈਂ ਹੀ ਸ਼ਿਵ ਹਾਂ, ਪਰਮ ਸੱਚ, ਸਮਾਨ ਰੂਪ, ਆਕਾਸ਼ ਵਰਗਾ—

ਨਾਹਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਸਮਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਕਲ੍ਪਨਾਹੇਤੁਵਰ੍ਜਿਤਮ੍। ਗ੍ਰਾਹ੍ਯਗ੍ਰਾਹਕਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਂ ਸ੍ਵਸਂਵੇਦ੍ਯਂ ਕਥਂ ਭਵੇਤ੍

ਮੈਂ ਨਾ ਸੱਚ ਹਾਂ, ਨਾ ਸਮਾਨ ਸੱਚ, ਨਾ ਕਲਪਨਾ ਤੋਂ ਉਪਜਿਆ ਹੋਇਆ। ਜਦੋਂ ਪਕੜਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਪਕੜਿਆ ਹੋਇਆ ਦੋਹਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਅਨੁਭਵ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?

ਅਨਨ੍ਤਰੂਪਂ ਨ ਹਿ ਵਸ੍ਤੁ ਕਿਂਚਿ- ਤ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਸ੍ਵਰੂਪਂ ਨ ਹਿ ਵਸ੍ਤੁ ਕਿਂਚਿਤ੍। ਆਤ੍ਮੈਕਰੂਪਂ ਪਰਮਾਰ੍ਥਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਨ ਹਿਂਸਕੋ ਵਾਪਿ ਨ ਚਾਪ੍ਯਹਿਂਸਾ

ਕੋਈ ਅੰਤਹੀਨ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਸੱਚ ਦਾ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ। ਆਤਮ ਦਾ ਇਕੋ ਰੂਪ, ਪਰਮ ਸੱਚ, ਨਾ ਹਿੰਸਕ ਹੈ, ਨਾ ਅਹਿੰਸਕ।

ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧੋऽਸਿ ਸਮਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਵਿਦੇਹਮਜਮਵ੍ਯਯਮ੍। ਵਿਭ੍ਰਮਂ ਕਥਮਾਤ੍ਮਾਰ੍ਥੇ ਵਿਭ੍ਰਾਨ੍ਤੋऽਹਂ ਕਥਂ ਪੁਨਃ

ਤੂੰ ਪਵਿੱਤਰ, ਸਮਾਨ ਸੱਚ, ਬਿਨਾ ਸਰੀਰ, ਅਜਨਮਾ ਤੇ ਅਟੱਲ ਹੈਂ। ਆਤਮ ਬਾਰੇ ਕਿਵੇਂ ਭਟਕਾਵ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਮੈਂ ਮੁੜ ਕਿਵੇਂ ਭਟਕ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?

ਘਟੇ ਭਿਨ੍ਨੇ ਘਟਾਕਾਸ਼ਂ ਸੁਲੀਨਂ ਭੇਦਵਰ੍ਜਿਤਮ੍। ਸ਼ਿਵੇਨ ਮਨਸਾ ਸ਼ੁਦ੍ਧੋ ਨ ਭੇਦਃ ਪ੍ਰਤਿਭਾਤਿ ਮੇ

ਜਦੋਂ ਘੜਾ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਵਿੱਚਲਾ ਆਕਾਸ਼ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕੋਈ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਮਨ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ।

ਨ ਘਟੋ ਨ ਘਟਾਕਾਸ਼ੋ ਨ ਜੀਵੋ ਨ ਜੀਵਵਿਗ੍ਰਹਃ। ਕੇਵਲਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਸਂਵਿਦ੍ਧਿ ਵੇਦ੍ਯਵੇਦਕਵਰ੍ਜਿਤਮ੍

ਨਾ ਘੜਾ ਹੈ, ਨਾ ਘੜੇ ਦਾ ਆਕਾਸ਼, ਨਾ ਜੀਵ ਹੈ, ਨਾ ਜੀਵ ਦਾ ਸਰੀਰ। ਕੇਵਲ ਬ੍ਰਹਮ, ਚੇਤਨਾ, ਜੋ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਜਾਣੇ ਹੋਏ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਇਹੀ ਜਾਣ।

ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵਦਾ ਸਰ੍ਵਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸਤਤਂ ਧ੍ਰੁਵਮ੍। ਸਰ੍ਵਂ ਸ਼ੂਨ੍ਯਮਸ਼ੂਨ੍ਯਂ ਚ ਤਨ੍ਮਾਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ

ਹਰ ਥਾਂ, ਹਰ ਵੇਲੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਆਤਮ ਹੀ ਹੈ, ਸਦਾ ਤੇ ਅਟੱਲ। ਸਭ ਕੁਝ ਖਾਲੀ ਵੀ ਹੈ ਤੇ ਖਾਲੀ ਨਹੀਂ ਵੀ—ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਜਾਣ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।

ਵੇਦਾ ਨ ਲੋਕਾ ਨ ਸੁਰਾ ਨ ਯਜ੍ਞਾ ਵਰ੍ਣਾਸ਼੍ਰਮੋ ਨੈਵ ਕੁਲਂ ਨ ਜਾਤਿਃ। ਨ ਧੂਮਮਾਰ੍ਗੋ ਨ ਚ ਦੀਪ੍ਤਿਮਾਰ੍ਗੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮੈਕਰੂਪਂ ਪਰਮਾਰ੍ਥਤਤ੍ਤ੍ਵਮ੍

ਨਾ ਵੇਦ ਹਨ, ਨਾ ਲੋਕ, ਨਾ ਦੇਵਤੇ, ਨਾ ਯਜਨ, ਨਾ ਜਾਤਿ-ਵਰਨ, ਨਾ ਕੁਲ, ਨਾ ਜਨਮ। ਨਾ ਧੂੰਏ ਵਾਲਾ ਰਸਤਾ, ਨਾ ਚਾਨਣ ਵਾਲਾ ਰਸਤਾ—ਪਰਮ ਸੱਚ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਇਕੋ ਰੂਪ ਹੈ।

ਵ੍ਯਾਪ੍ਯਵ੍ਯਾਪਕਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਃ ਤ੍ਵਮੇਕਃ ਸਫਲਂ ਯਦਿ। ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਚਾਪਰੋਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਹ੍ਯਾਤ੍ਮਾਨਂ ਮਨ੍ਯਸੇ ਕਥਮ੍

ਤੂੰ ਵਿਆਪਕ ਤੇ ਵਿਆਪਣ ਵਾਲੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਇਕੋ ਹੈਂ, ਜੇ ਤੂੰ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਜਾਂ ਅਸਿੱਧਾ ਕਿਵੇਂ ਸਮਝ ਸਕਦਾ ਹੈਂ?

ਅਦ੍ਵੈਤਂ ਕੇਚਿਦਿਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਦ੍ਵੈਤਮਿਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਚਾਪਰੇ। ਸਮਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਨ ਵਿਨ੍ਦਨ੍ਤਿ ਦ੍ਵੈਤਾਦ੍ਵੈਤਵਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍

ਕੁਝ ਲੋਕ ਅਦਵੈਤ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਹੋਰ ਦਵੈਤ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਮਾਨ ਸੱਚ ਨਹੀਂ ਲੱਭਦੇ, ਜੋ ਦਵੈਤ ਤੇ ਅਦਵੈਤ ਦੋਹਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ।

ਸ਼੍ਵੇਤਾਦਿਵਰ੍ਣਰਹਿਤਂ ਸ਼ਬ੍ਦਾਦਿਗੁਣਵਰ੍ਜਿਤਮ੍। ਕਥਯਨ੍ਤਿ ਕਥਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਮਨੋਵਾਚਾਮਗੋਚਰਮ੍

ਜੋ ਸੱਚ ਹੈ, ਉਹ ਨਾ ਚਿੱਟਾ ਹੈ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਰੰਗ ਦਾ, ਨਾ ਆਵਾਜ਼ ਜਾਂ ਹੋਰ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ। ਮਨ ਤੇ ਬੋਲਾਂ ਦੀ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਇਸ ਤੱਤ ਨੂੰ ਲੋਕ ਕਿਵੇਂ ਬਿਆਨ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ?

ਯਦਾऽਨृਤਮਿਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਦੇਹਾਦਿਗਗਨੋਪਮਮ੍। ਤਦਾ ਹਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਸਂਵੇਤ੍ਤਿ ਨ ਤੇ ਦ੍ਵੈਤਪਰਮ੍ਪਰਾ

ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਾਰਾ—ਸਰੀਰ ਆਦਿ—ਅਸਲੀਅਤ ਵਿੱਚ ਅਸਲ ਨਹੀਂ, ਅਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਪੂਰਾ ਝੂਠਾ ਸਮਝ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਦੋਂ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਸੱਚੀ ਪਹਚਾਣ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਲਈ ਫਿਰ ਦਵੈਤ ਦੀ ਲੜੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ।

ਪਰੇਣ ਸਹਜਾਤ੍ਮਾਪਿ ਹ੍ਯਭਿਨ੍ਨਃ ਪ੍ਰਤਿਭਾਤਿ ਮੇ। ਵ੍ਯੋਮਾਕਾਰਂ ਤਥੈਵੈਕਂ ਧ੍ਯਾਤਾ ਧ੍ਯਾਨਂ ਕਥਂ ਭਵੇਤ੍

ਉੱਚਾ ਤੇ ਜਨਮ ਤੋਂ ਆਤਮਕ, ਜੋ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ। ਜਿਵੇਂ ਅਕਾਸ਼ ਇਕ ਹੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਧਿਆਨ ਤੇ ਧਿਆਨ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ—ਇਹ ਸਭ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ?

ਯਤ੍ਕਰੋਮਿ ਯਦਸ਼੍ਨਾਮਿ ਯਜ੍ਜੁਹੋਮਿ ਦਦਾਮਿ ਯਤ੍। ਏਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਨ ਮੇ ਕਿਂਚਿਦ੍ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧੋऽਹਮਜੋऽਵ੍ਯਯਃ

ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਕੁਝ ਖਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਕੁਝ ਅਰਪਣ ਜਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ—ਇਹ ਸਭ ਮੇਰਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਪਵਿੱਤਰ, ਅਜਨਮਾ ਤੇ ਅਟੱਲ ਹਾਂ।