ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਗਿਆਨ ਦੀ ਗੰਗਾ ਵਗ ਰਹੀ ਸੀ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਨੁਭਵ ਦੀ ਗੱਲ ਸਾਂਝੀ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ—"ਜੋ ਇਕੋ ਇਕ ਤੱਤ ਨੂੰ, ਜੋ ਚਲਦਾ ਵੀ ਹੈ ਤੇ ਅਚਲ ਵੀ ਹੈ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਯਤਨ ਦੇ ਚਲਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਆਪਕ, ਅਦਵੈਤ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਵੰਡਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਮੈਂ ਆਪ ਹੀ ਸਰਵੋਤਮ ਹਾਂ, ਸਾਰਿਆਂ ਸਰਾਂ ਦਾ ਸਾਰ, ਸ਼ਿਵਾ, ਜੋ ਆਉਣ ਜਾਂ ਜਾਣ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਭੇਦ-ਭਾਵ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਅਤੇ ਅਡੋਲ ਹੈ। ਮੈਂ ਹਰ ਕਿਸੇ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਾਂ, ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪੂਰਨ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਕਿਸਮ ਦੀ ਵੰਡ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਸਵੀਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਜੇ ਅਸਾਵਧਾਨੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ—ਮੈਂ ਕਰਾਂਗਾ ਕੀ, ਜੇ ਮੈਂ ਕਿਰਿਆਸ਼ੀਲ ਹੋਵਾਂ? ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਬੁਲਬੁਲੇ ਉੱਠਦੇ ਤੇ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇਉਂ ਹੀ ਸਾਰੇ ਭੂਤ ਤੱਤ, ਮਹੱਤ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਚਾਹੇ ਉਹ ਨਰਮ ਹੋਣ, ਤਰਲ, ਤਿੱਖੇ, ਮਿੱਠੇ ਜਾਂ ਕਰਵੇ। ਕਰਵਾਪਨ, ਠੰਡਕ, ਨਰਮੀ—ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਇਉਂ ਹੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੇ ਪੁਰਖਾ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਅਵਿਭਾਜਿਤ ਹੀ ਦਿਸਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਸਾਰੇ ਨਾਂਵਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸਭ ਤੋਂ ਸੁਕਸ਼ਮ, ਪਰਮ, ਮਨ, ਬੁੱਧੀ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਨਿਰਮਲ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਹੈ—ਉਥੇ ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਸੁਭਾਵਿਕਤਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਤੂੰ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈਂ? ਚਲਦਾ ਤੇ ਅਚਲ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਜਿਸਨੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਵਰਗਾ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਆਕਾਸ਼ ਵਰਗਾ ਹੀ ਹੈ—ਚੇਤਨਾ ਜੋ ਨਿਰਦੋਸ਼, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਪੂਰਨ ਹੈ। ਉਹ ਨਾਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਤੁਰਦਾ ਹੈ, ਨਾਂ ਹਵਾ ਵਲੋਂ ਚੁੱਕਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਨਾਂ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਨਾਂ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਆਧਾਰਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਆਕਾਸ਼ ਉਸ ਨਾਲ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਵਿਆਪਕ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਉਹ ਬਾਹਰ ਵੀ ਹੈ, ਅੰਦਰ ਵੀ, ਅਸੀਮ ਤੇ ਅਟੁੱਟ। ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸੁਕਸ਼ਮ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼, ਤੇ ਨਿਰਗੁਣ ਹੈ, ਯੋਗੀਆਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਧਾਰ ਵਜੋਂ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਹੈ; ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉਹ ਆਧਾਰ ਆਪ ਹੀ ਆਧਾਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਨਿਰੰਤਰ ਅਭਿਆਸ ਰਾਹੀਂ ਕੋਈ ਆਧਾਰ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਸ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਗੁਣ ਤੇ ਦੋਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ। ਜਗਤ ਦਾ ਜ਼ਹਿਰ, ਜੋ ਭਾਰੀ ਤੇ ਮੋਹ ਦਾ ਮਤਵਾਲਾ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਹੀ ਅਟੱਲ, ਜੰਮਿਆ ਹੋਇਆ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਹੈ। ਜੋ ਅਨੁਭਵ ਰਾਹੀਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਨਿਰਾਕਾਰ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਆਕਾਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਸਤਿਤਵ ਤੇ ਅਨਸਤਿਤਵ ਦੋਹਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ—ਇਸ ਨੂੰ ਹੀ ਮੱਧ ਅਵਸਥਾ ਆਖਦੇ ਹਨ। ਬਾਹਰੀ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਤੱਖ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਅੰਦਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ, ਤੇ ਜੋ ਅੰਦਰ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਅੰਦਰਲੇ ਵਿਚਕਾਰ ਹੈ, ਉਹ ਜਾਣਨ ਯੋਗ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਨਾਰੀਅਲ ਦੇ ਅੰਦਰ ਪਾਣੀ। ਗਲਤ ਗਿਆਨ ਬਾਹਰਲਾ ਹੈ, ਸੱਚਾ ਗਿਆਨ ਮੱਧ ਵਿੱਚ ਹੈ; ਤੇ ਜੋ ਮੱਧ ਤੋਂ ਵੀ ਸੁਕਸ਼ਮ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਜਾਣਨ ਯੋਗ ਹੈ, ਨਾਰੀਅਲ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ। ਜਿਵੇਂ ਪੂਰਨ ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ ਦੀ ਰਾਤ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਚੰਨ ਹੈ, ਇਉਂ ਹੀ, ਉਸ ਤੱਤ ਨੂੰ ਇੱਕ ਹੀ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਦੋ ਦੇਖਣਾ ਭੁੱਲ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਮਝਣ ਦੀ ਵੰਡ ਹਰ ਕਿਸੇ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ; ਜੋ ਦਾਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਡੋਲਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅਨੇਕ ਨਾਂਵਾਂ ਵਿੱਚ ਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗੁਰੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਚਾਹੇ ਕੋਈ ਮੂਰਖ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਗਿਆਨੀ, ਜਿਸਨੇ ਸੱਚ ਨੂੰ ਜਾਗ ਲਿਆ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਭਵਸਾਗਰ ਤੋਂ ਵਿਰਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਰਾਗ ਤੇ ਦਵੈਸ਼ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸੁਰਗਰ, ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਤੇ ਨਿਸ਼ਚਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਰਮ ਪਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਮਟਕਾ ਟੁੱਟਣ ਤੇ ਅੰਦਰਲੀ ਜਗ੍ਹਾ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਇਉਂ ਹੀ, ਜਦੋਂ ਸਰੀਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ, ਯੋਗੀ ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਸਰੂਪ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਹੈ ਜੋ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹਨ; ਜੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸਮਝ ਮੁਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹੀ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਮਾਰਗ ਹੈ। ਪਰ ਜੋ ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਇਹ ਨਹੀਂ; ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸਮਝ ਮੁਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹੀ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਮਾਰਗ ਹੈ। ਕਰਮੀਆਂ ਦਾ ਮਾਰਗ ਬੋਲੀ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨਾਲ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਯੋਗੀਆਂ ਦਾ ਮਾਰਗ, ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਅਕਥ ਹੈ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਯੋਗੀ ਇਸ ਮਾਰਗ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਦੇ ਸੋਚਿਆ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਧਾਰਨਾਵਾਂ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਅਪਨੇ-ਆਪ ਹੀ ਸੱਚ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਤੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਚਾਹੇ ਤੀਰਥ ਤੇ ਹੋਣ, ਚੰਡਾਲ ਦੇ ਘਰ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਥਾਂ ਮਰਨ, ਯੋਗੀ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ, ਪਰ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਆਪਣੀ ਅਜੰਮ, ਅਕਲਪਿਤ, ਜੰਮਣ ਵਾਲੀ ਨਿਜ ਸੁਭਾਵ ਨੂੰ ਦੇਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜੋ ਚਾਹੇ ਕਰੇ, ਫਿਰ ਵੀ ਪਾਪ ਲੱਗਦੇ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਕੁਝ ਨਾ ਵੀ ਕਰੇ, ਅਹੰਕਾਰ ਰਹਿਤ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਨਾ ਬੰਧਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਨਾ ਤਿਆਗੀ, ਨਾ ਹੀ ਯਤੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਰੋਗ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਬਰਾਬਰੀ ਨਹੀਂ, ਨਿਰਾਕਾਰ, ਆਧਾਰ ਰਹਿਤ, ਦੇਹ ਰਹਿਤ, ਵਾਸਨਾ ਰਹਿਤ, ਦਵੈਤ ਤੇ ਭ੍ਰਮ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਅਟੱਲ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਹੈ—ਉਹ ਸਦਾ-ਥਿਰ ਪ੍ਰਭੂ, ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਨਾ ਵੇਦ, ਨਾ ਦੀਖਿਆ, ਨਾ ਮੁੰਡਨ, ਨਾ ਅਧਿਆਪਕ, ਨਾ ਚੇਲਾ, ਨਾ ਤੰਤ੍ਰ-ਸਿੱਧੀ, ਨਾ ਹੀ ਮੂਦਰਾ ਆਦਿਕ—ਉੱਥੇ ਹੀ ਸਦਾ-ਥਿਰ ਆਤਮਾ, ਪ੍ਰਭੂ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਨਾ ਸ਼ੈਵ, ਨਾ ਸ਼ਾਕਤ, ਨਾ ਮਾਨਵ ਮਾਰਗ, ਨਾ ਦੇਹ, ਨਾ ਆਕਾਰ, ਨਾ ਪਦ ਆਦਿਕ, ਨਾ ਆਰੰਭ, ਨਾ ਅੰਤ, ਨਾ ਪਾਤ੍ਰ—ਉੱਥੇ ਹੀ ਸਦਾ-ਥਿਰ ਆਤਮਾ, ਪ੍ਰਭੂ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਸੁਭਾਵ ਤੋਂ ਸਾਰਾ ਚਲਦਾ ਤੇ ਅਚਲ ਸੰਸਾਰ ਉਪਜਦਾ, ਟਿਕਿਆ ਤੇ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ—ਜਿਵੇਂ ਫੇਨ ਤੇ ਬੁਲਬੁਲੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਰੂਪ-ਬਦਲੀ ਨਾਲ ਉਪਜਦੇ—ਉੱਥੇ ਹੀ ਸਦਾ-ਥਿਰ ਆਤਮਾ, ਪ੍ਰਭੂ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਨਾ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ, ਨਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਨਾ ਆਸਨ, ਨਾ ਗਿਆਨ, ਨਾ ਅਗਿਆਨ, ਨਾ ਹੀ ਨਾਡੀਆਂ ਦੀ ਚਲਚਲ—ਉੱਥੇ ਹੀ ਸਦਾ-ਥਿਰ ਆਤਮਾ, ਪ੍ਰਭੂ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਨਾ ਅਨੇਕਤਾ, ਨਾ ਏਕਤਾ, ਨਾ ਦੋਹਾਂ, ਨਾ ਹੋਰ, ਨਾ ਸੁਖਸ਼ਮਤਾ, ਨਾ ਲੰਬਾਈ, ਨਾ ਵੱਡਾਪਣ, ਨਾ ਖਾਲੀਪਨ, ਨਾ ਮਾਪ, ਨਾ ਵਿਸ਼ਾ, ਨਾ ਸਮਤਾ—ਉੱਥੇ ਹੀ ਸਦਾ-ਥਿਰ ਆਤਮਾ, ਪ੍ਰਭੂ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਕੋਈ ਸਿਆਣਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ, ਇਕੱਤਰ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ, ਕਰਮ ਕਰੇ ਜਾਂ ਨਾ—ਉੱਥੇ ਹੀ ਸਦਾ-ਥਿਰ ਆਤਮਾ, ਪ੍ਰਭੂ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਨਾ ਮਨ, ਨਾ ਬੁੱਧੀ, ਨਾ ਦੇਹ, ਨਾ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ, ਨਾ ਸੁਖਸ਼ਮ ਤੱਤ, ਨਾ ਪੰਜ ਭੂਤ, ਨਾ ਅਹੰਕਾਰ, ਨਾ ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਸੁਭਾਵਤਾ—ਉੱਥੇ ਹੀ ਸਦਾ-ਥਿਰ ਆਤਮਾ, ਪ੍ਰਭੂ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਰਚਨਾ ਤੇ ਲਯ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਯੋਗੀ ਦਾ ਮਨ ਵੰਡ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਤੇ ਅਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨ—all prescribed or prohibited—ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਜਿੱਥੇ ਮਨ ਤੇ ਬੋਲੀ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦੇ, ਉੱਥੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਫਿਰ ਵੀ, ਜਦੋਂ ਅਧਿਆਪਕ ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਦਾ ਸੱਚ ਸਭ ਵਿੱਚ ਇੱਕਸਾਰ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੂਜੇ ਅਧਿਆਏ ਦਾ ਅੰਤ ਹੋਇਆ। ਇੱਥੇ ਨਾ ਗੁਣਾਂ ਦੀ, ਨਾ ਅਗੁਣਾਂ ਦੀ ਵੰਡ ਹੈ; ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ; ਰਾਗ-ਦਵੈਸ਼ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਨਿਰਮਲ, ਵਿਸਥਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ; ਗੁਣਾਂ ਤੇ ਅਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸਭ ਵਿਆਪਕ, ਵਿਸ਼ਵ ਰੂਪ—ਇੱਥੇ ਮੈਂ ਆਕਾਸ਼ ਸਰੂਪ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਿਵੇਂ ਕਰਾਂ? ਰੰਗ-ਰੂਪ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ; ਇਹ ਕਾਰਨ ਤੇ ਕਾਰਜ, ਪਰਮ ਸ਼ਿਵ ਹੀ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭੇਦ-ਭਾਵ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਮੈਂ ਨਿਰਮਲ ਸ਼ਿਵ ਹਾਂ; ਫਿਰ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਿਵੇਂ ਕਰਾਂ, ਹੇ ਸੁਮਿਤ੍ਰਾ?