ਅਵਧੂਤਗੀਤਾ

ਇਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਅਵਧੂਤ ਦੀ ਮਹਾਨ ਪਹਚਾਨ ਬੜੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਵੇਖੀ। ਉਹ ਅਵਧੂਤ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਡੂੰਘਾ, ਅਟੱਲ ਤੇ ਸਥਿਰ ਸੀ, ਛੇ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਮਾਹਰ ਸੀ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਿਮਰ ਰਹਿੰਦਾ, ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕਰਦਾ, ਸਮਰਥ, ਮਿੱਤਰਤਾ ਵਾਲਾ, ਦਯਾਲੂ ਤੇ ਬੁਧੀਮਾਨ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਦਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਵੈਰ ਨਹੀਂ ਰੱਖਿਆ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਧੀਰਜ ਤੇ ਸਹਿਣਸ਼ੀਲਤਾ ਨਾਲ ਪੇਸ਼ ਆਉਂਦਾ। ਉਹ ਸੱਚ ਵਿੱਚ ਰੂਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਨਿਰਦੋਸ਼, ਨਿਰਪੱਖ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਅਵਧੂਤ ਦੇ ਇਹ ਗੁਣ ਵੈਦਿਕ ਸ਼ਬਦਾਂ ਤੇ ਅਰਥਾਂ ਦੀ ਸਾਰ ਜਾਣਣ ਵਾਲਿਆਂ, ਵੈਦ ਤੇ ਵੈਦਾਂਤ ਦੀ ਸਿਖਿਆ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੀਂਨ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਹੀ ਪਛਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਇਨ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਬੜੀ ਪੂਜਾ ਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। 'ਅ' ਅੱਖਰ ਦੀ ਪਹਚਾਨ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਅਵਧੂਤ ਇੱਛਾ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਸ਼ੁਰੂ, ਵਿਚਕਾਰ ਤੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਪਵਿੱਤਰ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਨੰਦ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ। 'ਵ' ਅੱਖਰ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਛਾਪਾਂ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ, ਦੁਖ-ਰਹਿਤ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਾਜ਼ਰ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦਾ। 'ਧੂ' ਅੱਖਰ ਦੀ ਪਹਚਾਨ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਅੰਗ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ, ਮਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਜ਼ਾਦ, ਦੁਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਧਿਆਨ ਤੇ ਸਮਾਧੀ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਚੁੱਕਾ। 'ਤਾ' ਅੱਖਰ ਦੀ ਪਹਚਾਨ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸੱਚ ਦੀ ਚਿੰਤਨ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ, ਵਿਚਾਰ ਤੇ ਕਰਮ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ, ਹਨੇਰੇ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਚੁੱਕਾ। ਜੋ ਲੋਕ ਦੱਤਾਤ੍ਰੇਅ, ਅਵਧੂਤ ਵੱਲੋਂ ਰਚੀ ਇਹ ਸਿਖਿਆ ਪੜ੍ਹਦੇ ਤੇ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਆਨੰਦ ਦਾ ਸ੍ਰੂਪ ਹੈ, ਉਹ ਮੁੜ ਕਦੇ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਅਠਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।