ਅਵਧੂਤਗੀਤਾ

ਉਹ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਉੱਥੇ ਕਿਸੇ ਚੰਡਾਲ ਦਾ ਕੋਈ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਸਮਤਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੈ, ਧਿਆਨ ਦੁਆਰਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਪਰਮ ਅਵਧੂਤ ਸੱਚ ਬੋਲਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਛੇਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਹ ਅਵਧੂਤ, ਜਿਸ ਨੇ ਸੜਕ ਤੋਂ ਮਿਲੀਆਂ ਚੀਥੜਿਆਂ ਦੀ ਚਾਦਰ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਨੇਕ ਅਤੇ ਬੁਰੇ ਦੇ ਰਾਹ ਤੋਂ ਪਰੇ ਤੁਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਉਹ ਨੰਗਾ, ਇਕ ਖਾਲੀ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ, ਨਿਰਮਲ, ਅਦਵੈਤ ਸਮਾਧੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੈ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਉਦੇਸ਼ ਨਾਲ, ਨਾ ਹੀ ਬਿਨਾ ਉਦੇਸ਼ ਦੇ; ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਪਰ ਚੰਗੇ-ਮੰਦੇ ਕਰਮ ਤੋਂ ਪਰੇ; ਸਿਰਫ ਅਸਲ ਸਰੂਪ ਦੁਆਰਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਇਆ, ਨਿਰਲੇਪ—ਇਸ ਅਵਧੂਤ ਨੂੰ ਕੋਈ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਛੂਹ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਉਹ ਆਸ ਅਤੇ ਮੋਹ ਦੇ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਨਿਯਮਤ ਆਚਰਨ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਤੋਂ ਪਰੇ ਠਹਿਰ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਸ਼ਾਂਤ, ਸਭ ਭੇਦ-ਭਾਵ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸੁੱਚੇ ਅਤਿ ਨਿਰਮਲ ਸਰੂਪ ਦਾ ਧਨੀ ਹੈ। ਇੱਥੇ, ਨਾ ਤਾਂ ਦੇਹ ਜਾਂ ਅਦੇਹ ਦੀ ਕੋਈ ਜਾਂਚ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਲਗਾਵ ਜਾਂ ਅਲੱਗਾਵ ਦੀ। ਸਰੂਪ ਆਪੇ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ, ਅਡੋਲ, ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ, ਸੁਭਾਵਕ ਪ੍ਰਗਟ ਹੈ। ਜਿਥੇ ਰੂਪ ਤੇ ਅਰੂਪ ਦੋਵੇਂ ਨਹੀਂ, ਉੱਥੇ ਸਰੂਪ ਕਿਵੇਂ ਲੱਭ ਸਕੀਦਾ ਹੈ? ਜਿਥੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਕਿਸੇ ਵਿਸ਼ੇ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਸੰਲਗਨਤਾ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਸਰੂਪ ਇੱਕ ਲਗਾਤਾਰ ਹੰਸ ਵਾਂਗ, ਆਕਾਸ਼-ਸਰੂਪ, ਪਵਿੱਤਰ, ਨਿਰਲੇਪ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਭੇਦ, ਵੱਖਰਾ ਹੋਣਾ ਜਾਂ ਬਦਲਾਅ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਸਭ ਕੁਝ ਇੱਕ ਲਗਾਤਾਰ, ਇਕੋ ਇਕ ਸਰੂਪ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਮਿਲਾਪ ਜਾਂ ਵਿਛੋੜੇ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜਦੋਂ ਸਭ ਕੁਝ ਪਰਮ ਲਗਾਤਾਰ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਸਰੂਪ ਜਾਂ ਅਸਰੂਪ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਸਭ ਕੁਝ ਇਕੋ, ਨਿਰਲੇਪ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਅਤੇ ਲਗਾਤਾਰ ਪਵਿੱਤਰ; ਇੱਥੇ ਸੰਸਰਗ ਜਾਂ ਵਿਅੋਗ, ਜਾਂ ਸੱਚ ਤੇ ਝੂਠ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਯੋਗੀ ਮਿਲਾਪ ਤੇ ਵਿਛੋੜੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ; ਭੋਗੀ ਭੋਗ ਅਤੇ ਅਭੋਗ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਪਜੀ ਆਤਮਿਕ ਆਨੰਦ ਨੂੰ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਅਗਿਆਨ ਦੋਵੇਂ ਨਾਲ ਸਦਾ ਇਕਤ੍ਰਿਤ ਹੈ, ਉਹ ਦਵੈਤ ਅਤੇ ਅਦਵੈਤ ਤੋਂ ਕਿਵੇਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਸੁਭਾਵਕ, ਰਾਗ-ਰਹਿਤ ਯੋਗੀ ਪਵਿੱਤਰ, ਨਿਰਲੇਪ, ਅਦਵੈਤ ਭੋਗੀ ਹੈ। ਉਹ ਟੁੱਟਣ ਅਤੇ ਨਾ-ਟੁੱਟਣ ਦੋਵੇਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੈ; ਲਗਨ ਅਤੇ ਅਲੱਗਣ ਦੋਵੇਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੱਥੇ ਸਰੂਪ ਜਾਂ ਅਸਰੂਪ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਅਦਵੈਤ ਸਰੂਪ ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਹੈ। ਉਹ ਸਦਾ ਸਭ ਭੇਦਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਸਭ ਸਰੂਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਜੀਵਨ ਜਾਂ ਮੌਤ, ਜਾਂ ਧਿਆਨ ਤੇ ਅਧਿਆਨ ਦੁਆਰਾ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਕਰਮ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਦੂਈ ਮੋਹ ਮਾਇਆ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਰੇਤ ਵਿੱਚ ਮ੍ਰਿਗ-ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ; ਕੇਵਲ ਅਦਵੈਤ, ਅਰੂਪ ਸ਼ਿਵ ਹੀ ਬਾਕੀ ਹੈ। ਧਰਮ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ, ਅਸੀਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਸ਼ਕਾਮ ਹਾਂ; ਫਿਰ, ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਲਗਾਵ ਤੇ ਅਲੱਗਾਵ ਕਿਵੇਂ ਸੋਚਦੇ ਹਨ? ਉਹ ਲੱਭਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੱਭਦਾ ਹੈ—ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਉੱਥੇ ਇੱਛਾ ਦਾ ਕੋਈ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਹੀਂ; ਇਕ-ਰੂਪ ਸਮਾਧੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ, ਧਿਆਨ ਦੁਆਰਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਇਆ, ਪਰਮ ਅਵਧੂਤ ਅਸਲ ਬਾਤ ਦੱਸਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਸੱਤਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਤੇਰਾ ਵਿਅਾਪਕਤਾ ਸਮੇਂ ਦੀ ਤ੍ਰੈਲੋਕੀ ਦੁਆਰਾ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਮਨ ਦੀ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟਤਾ ਧਿਆਨ ਦੁਆਰਾ ਨਾਸ਼ ਹੋਈ; ਤੇਰੀ ਬਾਣੀ ਦੀ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟਤਾ ਮੇਰੀ ਸਤਿਕਾਰ-ਸਤੁਤੀ ਕਰਕੇ ਨਾਸ਼ ਹੋਈ—ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਹ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਭੁੱਲਾਂ ਮਾਫ ਕਰ। ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨਾਲ ਆਘਾਤਿਤ ਨਹੀਂ, ਸੰਯਮਿਤ, ਮ੍ਰਿਦੁ, ਪਵਿੱਤਰ, ਕੁਝ ਵੀ ਆਪਣਾ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ; ਉਦਾਸੀਨ, ਭੋਜਨ ਵਿੱਚ ਮਿਤ, ਸ਼ਾਂਤ, ਅਡੋਲ, ਉਹ ਸਾਧੂ ਜੋ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਅਡੋਲ, ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਗੰਭੀਰ, ਅਡਿੱਗ, ਛੇ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ; ਨਿਮਰ, ਪਰ ਹੋਰਨਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਮਰਥ, ਮਿੱਤਰਤਾ-ਪੂਰਨ, ਦਇਆਲੂ ਅਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੈ। ਦਇਆਲੂ, ਰਾਗ-ਰਹਿਤ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਧੀਰਜ ਵਾਲਾ; ਸੱਚ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਨਿਰਦੋਸ਼, ਨਿਰਪੱਖ ਅਤੇ ਸਭ ਲਈ ਉਪਕਾਰੀ ਹੈ। ਅਵਧੂਤ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਸਭ ਤੋਂ ਧੰਨਵੰਤ, ਵੈਦਿਕ ਸ਼ਬਦਾਂ ਤੇ ਅਰਥਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਅਤੇ ਵੇਦ ਤੇ ਵੇਦਾਂਤ ਦੇ ਪਾਠਕ ਸਮਝ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਇੱਛਾ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਸ਼ੁਰੂ, ਵਿਚਕਾਰ ਤੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਪਵਿੱਤਰ, ਸਦਾ ਆਨੰਦ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹੇ—ਇਹ 'ਅ' ਅੱਖਰ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹੈ। ਜੋ ਵਾਸਨਾਵਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਬਿਨਾ ਦੁੱਖ ਦੇ ਬੋਲਦਾ, ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ—ਇਹ 'ਵ' ਅੱਖਰ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹੈ। ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਗ ਧੂੜ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ, ਮਨ ਹਿਲ ਗਿਆ, ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ; ਧਿਆਨ ਤੇ ਸਮਾਧੀ ਤੋਂ ਵੀ ਮੁਕਤ—ਇਹ 'ਧੂ' ਅੱਖਰ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹੈ। ਜੋ ਸੱਚ ਦੀ ਚਿੰਤਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ, ਵਿਚਾਰ ਤੇ ਕਰਮ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਅੰਧਕਾਰ ਅਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ—ਇਹ 'ਤਾ' ਅੱਖਰ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼, ਜੋ ਦੱਤਾਤ੍ਰੇਯ ਅਵਧੂਤ ਨੇ ਰਚੇ ਹਨ, ਪੜ੍ਹਦੇ ਜਾਂ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਆਨੰਦ ਰੂਪ ਹਨ, ਉਹ ਮੁੜ ਕਦੇ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਣਗੇ। ਇੱਥੇ ਅੱਠਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।