ਇੱਥੇ, ਸਾਰ ਸਭ ਸਾਰਾਂ ਦਾ ਇਕੱਠ ਹੈ। ਇਹ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸਵਰੂਪ ਦੀ ਪਛਾਣ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦਾ ਵਿਹਾਰ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਵਿੱਚ ਅਸਲ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ, ਹੇ ਮਨ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਵਿਅਕੁਲ ਹੋਂਦਾ ਹੈਂ, ਜਦੋਂ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਬਰਾਬਰ ਹੈ? ਸ਼ਾਸਤਰ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਸੰਸਾਰ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਮ੍ਰਿਗਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਾਂਗ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਸਭ ਕੁਝ ਇੱਕ, ਅਟੁੱਟ ਤੇ ਸਮਾਨ ਹੈ, ਤਾਂ ਹੇ ਮਨ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਦੁਖੀ ਹੋਂਦਾ ਹੈਂ? ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਹੀਂ, ਉੱਥੇ ਕੋਈ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਸਮਤਾ ਦੇ ਸੁਆਦ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੈ, ਜੋ ਚਿੰਤਨ ਰਾਹੀਂ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਹ ਸਰਵੋਤਮ ਅਵਧੂਤ ਸੱਚ ਬੋਲਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੰਜਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ। ਸ਼ਾਸਤਰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਅਸੀਂ ਤੇ ਇਹ ਸੰਸਾਰ, ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਮ੍ਰਿਗਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਾਂਗ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਸਭ ਕੁਝ ਇੱਕ, ਅਟੁੱਟ, ਪਰਮ ਮੰਗਲਮਈ ਤੇ ਅਤੁਲ ਹੈ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਤੁਲਨਾ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਜੇ ਪਰਮ ਤੱਤ ਵਿਅਕਤਾ ਤੇ ਅਵਿਅਕਤਾ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਕਰਮ ਤੇ ਅਕਰਮ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਇੱਕ, ਅਟੁੱਟ, ਪਰਮ ਮੰਗਲਮਈ ਹੈ, ਤਾਂ ਉੱਥੇ ਪੂਜਾ ਜਾਂ ਤਪੱਸਿਆ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਮਨ ਆਪ ਹੀ ਅਟੁੱਟ ਤੇ ਸਰਵਵਿਆਪੀ ਹੈ, ਸੀਮਾ ਜਾਂ ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ ਤੋਂ ਪਰੇ। ਇਹ ਮਨ ਆਪ ਹੀ ਪਰਮ ਮੰਗਲਮਈ ਤੇ ਅਟੁੱਟ ਹੈ। ਇਸਨੂੰ ਮਨ ਜਾਂ ਬੋਲੀ ਰਾਹੀਂ ਕਿਵੇਂ ਫੜਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ? ਜਦੋਂ ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ, ਉਤਪੰਨ ਤੇ ਅਨੁਤਪੰਨ ਦਾ ਭੇਦ ਮਿਟ ਗਿਆ, ਸਭ ਕੁਝ ਇੱਕ ਤੇ ਪਰਮ ਮੰਗਲਮਈ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਸੂਰਜ, ਚੰਦ, ਜਾਂ ਅੱਗ ਕਿੱਥੇ ਰਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹਨ? ਇੱਛਾ ਤੇ ਅਨਿਛਾ, ਕਰਮ ਤੇ ਅਕਰਮ ਦਾ ਭੇਦ ਮਿਟ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਮਨ ਵਿੱਚ ਅੰਦਰ ਤੇ ਬਾਹਰ ਦਾ ਭੇਦ ਕਿਵੇਂ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ? ਜਿੱਥੇ ਨਾ ਤੱਤ ਹੈ, ਨਾ ਅਤੱਤ, ਨਾ ਖ਼ਾਲੀਪਨ, ਨਾ ਅਖ਼ਾਲੀਪਨ, ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਇੱਕ, ਅਟੁੱਟ, ਪਰਮ ਮੰਗਲਮਈ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਪਹਿਲਾ ਜਾਂ ਆਖ਼ਰੀ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਜਿੱਥੇ ਭੇਦ ਤੇ ਅਭੇਦ ਮਿਟ ਗਿਆ, ਗਿਆਤਾ ਤੇ ਗਿਆਨ ਦਾ ਵਿਲਾਯ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਇੱਕ, ਪਰਮ ਮੰਗਲਮਈ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਤੀਜੀ ਜਾਂ ਚੌਥੀ ਅਵਸਥਾ ਕਿੱਥੇ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ? ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਜਾਂ ਨਾ-ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਸੱਚ ਨਹੀਂ; ਜਾਣਿਆ ਜਾਂ ਨਾ-ਜਾਣਿਆ, ਸੱਚ ਨਹੀਂ। ਜਦੋਂ ਸਭ ਕੁਝ ਇੱਕ, ਪਰਮ ਮੰਗਲਮਈ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਵਿਸ਼ੇ, ਇੰਦ੍ਰੀ, ਬੁੱਧੀ ਜਾਂ ਮਨ ਕਿੱਥੇ ਰਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹਨ? ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਵਾਯੁ ਸੱਚ ਨਹੀਂ; ਧਰਤੀ ਤੇ ਅੱਗ ਸੱਚ ਨਹੀਂ। ਜਦੋਂ ਸਭ ਕੁਝ ਇੱਕ, ਪਰਮ ਮੰਗਲਮਈ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਬੱਦਲ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਕਲਪਿਤ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਵਿਲਾਯ, ਕਲਪਿਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਵਿਲਾਯ, ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਇੱਕ, ਪਰਮ ਮੰਗਲਮਈ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਗੁਣ ਜਾਂ ਦੋਸ਼ ਦਾ ਨਿਰਣੈ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ? ਮੌਤ ਤੇ ਜਨਮ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਗਏ; ਕਰਮ ਤੇ ਅਕਰਮ ਵੀ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਜੇ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ, ਅਟੁੱਟ, ਸਰਵਵਿਆਪੀ ਸ਼ਿਵ ਹੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਆਉਣ ਜਾਂ ਜਾਣ ਦੀ ਗੱਲ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੇ ਪੁਰੁਸ਼ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਵੱਖਰੇ ਨਹੀਂ; ਕਾਰਨ ਤੇ ਫਲ ਦਾ ਭੇਦ ਵੀ ਅਸਲ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ, ਅਟੁੱਟ, ਸਰਵਵਿਆਪੀ ਸ਼ਿਵ ਹੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਪੁਰੁਸ਼ ਤੇ ਅਪੁਰੁਸ਼ ਦੀ ਗੱਲ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਤੀਜੀ ਚੀਜ਼, ਜੋ ਦੁਖ਼ ਦੇਵੇ, ਨਹੀਂ; ਦੂਜਾ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਉਠਦਾ। ਜੇ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ, ਅਟੁੱਟ, ਸਰਵਵਿਆਪੀ ਸ਼ਿਵ ਹੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਬੁਢ਼ਾਪਾ, ਜਵਾਨੀ ਜਾਂ ਬਚਪਨ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਇਹ ਅਸ਼ਰਮ ਤੇ ਜਾਤ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ; ਇਹ ਕਾਰਨ ਤੇ ਕਰਤਾ ਤੋਂ ਵੀ ਪਰੇ ਹੈ। ਜੇ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ, ਅਟੁੱਟ, ਸਰਵਵਿਆਪੀ ਸ਼ਿਵ ਹੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਨਾਸ਼ ਜਾਂ ਅਨਾਸ਼ ਦੀ ਸੋਚ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਨਾ-ਖਾਇਆ ਗਿਆ, ਇਹ ਧਾਰਨਾ ਝੂਠੀ ਹੈ; ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਨਾ-ਜੰਮਿਆ ਵੀ ਝੂਠ ਹੈ। ਜੇ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ, ਅਟੁੱਟ, ਸਰਵਵਿਆਪੀ ਸ਼ਿਵ ਹੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਨਾਸ਼ਵੰਤ ਤੇ ਅਨਾਸ਼ਵੰਤ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਮਨੁੱਖ ਜਾਂ ਅਮਨੁੱਖ, ਨਾਰੀ ਜਾਂ ਅਨਾਰੀ ਦੇ ਨਾਸ਼ ਦੀ ਧਾਰਨਾ ਝੂਠੀ ਹੈ। ਜੇ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ, ਅਟੁੱਟ, ਸਰਵਵਿਆਪੀ ਸ਼ਿਵ ਹੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਸੁਖ ਜਾਂ ਅਸੁਖ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਜੇ ਇਹ ਮੋਹ ਤੇ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਸੰਦੇਹ ਤੇ ਸੋਗ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ, ਅਟੁੱਟ, ਸਰਵਵਿਆਪੀ ਸ਼ਿਵ ਹੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਫਿਰ ‘ਮੈਂ’ ਤੇ ‘ਮੇਰਾ’ ਦੀ ਧਾਰਨਾ ਕਿਵੇਂ ਆ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਧਰਮ ਤੇ ਅਧਰਮ ਦਾ ਨਾਸ਼, ਬੰਧਨ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਨਾਸ਼ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਜੇ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ, ਅਟੁੱਟ, ਸਰਵਵਿਆਪੀ ਸ਼ਿਵ ਹੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਦੁੱਖ ਜਾਂ ਅਦੁੱਖ ਦੀ ਸੋਚ ਕਿਵੇਂ ਆ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਯਜਮਾਨ ਤੇ ਯਜਨਾ, ਅੱਗ ਤੇ ਆਹੁਤੀ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਅਸਲ ਭੇਦ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ, ਅਟੁੱਟ, ਸਰਵਵਿਆਪੀ ਸ਼ਿਵ ਹੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਕਰਮ ਦੇ ਫਲ ਦੀ ਗੱਲ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਇਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸੋਗ ਤੇ ਅਸੋਗ ਤੋਂ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਮਾਨ ਤੇ ਅਮਾਨ ਤੋਂ ਵੀ ਰਹਿਤ। ਜੇ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ, ਅਟੁੱਟ, ਸਰਵਵਿਆਪੀ ਸ਼ਿਵ ਹੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੋਹ ਜਾਂ ਵੈਰਾਗ ਦੀ ਸੋਚ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਮੋਹ ਜਾਂ ਅਮੋਹ ਦੀ, ਲੋਭ ਜਾਂ ਅਲੋਭ ਦੀ ਕੋਈ ਪਰਿਵਰਤਨਤਾ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ, ਅਟੁੱਟ, ਸਰਵਵਿਆਪੀ ਸ਼ਿਵ ਹੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਵਿਵੇਕ ਜਾਂ ਅਵਿਵੇਕ ਦੀ ਸੋਚ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਤੂੰ ਤੇ ਮੈਂ—ਕਦੇ ਵੀ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਘਾਤਕ ਨਹੀਂ; ਪਰਿਵਾਰ ਜਾਂ ਜਨਮ ਦੀ ਵਿਚਾਰਨਾ ਅਸਲ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਮੈਂ ਹੀ ਸ਼ਿਵ ਹਾਂ, ਉੱਚਤੱਤਵ, ਤਾਂ ਇੱਥੇ ਪਰਣਾਮ ਜਾਂ ਅਭਿਵਾਦਨ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਗੁਰੂ ਤੇ ਚੇਲੇ ਦਾ ਭੇਦ ਮਿਟ ਗਿਆ; ਉਪਦੇਸ਼ ਦਾ ਭੇਦ ਵੀ ਮਿਟ ਗਿਆ। ਜੇ ਮੈਂ ਹੀ ਸ਼ਿਵ ਹਾਂ, ਉੱਚਤੱਤਵ, ਤਾਂ ਇੱਥੇ ਪਰਣਾਮ ਜਾਂ ਅਭਿਵਾਦਨ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਕਦੇ ਵੀ ਦੇਹਾਂ ਦੀ ਕਲਪਿਤ ਵੰਡ ਨਹੀਂ; ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਵੀ ਕਲਪਿਤ ਵੰਡ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਮੈਂ ਹੀ ਸ਼ਿਵ ਹਾਂ, ਉੱਚਤੱਤਵ, ਤਾਂ ਇੱਥੇ ਪਰਣਾਮ ਜਾਂ ਅਭਿਵਾਦਨ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਕਦੇ ਵੀ ਰਾਗੀ ਜਾਂ ਵੈਰਾਗੀ ਨਹੀਂ; ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ, ਅਚਲ ਤੇ ਨਿਰਮਲ ਹੈ। ਜੇ ਮੈਂ ਹੀ ਸ਼ਿਵ ਹਾਂ, ਉੱਚਤੱਤਵ, ਤਾਂ ਇੱਥੇ ਪਰਣਾਮ ਜਾਂ ਅਭਿਵਾਦਨ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਦੇਹੀ ਤੇ ਅਦੇਹੀ ਦਾ ਭੇਦ ਨਹੀਂ; ਆਚਰਨ ਅਸਲ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਮੈਂ ਹੀ ਸ਼ਿਵ ਹਾਂ, ਉੱਚਤੱਤਵ, ਤਾਂ ਇੱਥੇ ਪਰਣਾਮ ਜਾਂ ਅਭਿਵਾਦਨ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਉਹ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਉੱਥੇ ਚੰਡਾਲ ਦਾ ਕੋਈ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਹੀਂ। ਸਮਤਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ, ਚਿੰਤਨ ਰਾਹੀਂ ਸ਼ੁੱਧ, ਸਰਵੋਤਮ ਅਵਧੂਤ ਸੱਚ ਬੋਲਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛੇਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ। ਉਹ, ਜਿਸ ਨੇ ਰਾਹਤੋਂ ਮਿਲੇ ਚੀਥੜਿਆਂ ਦੀ ਚਾਦਰ ਪਾਈ ਹੋਈ ਹੈ, ਨੇਕੀ-ਬਦੀ ਤੋਂ ਪਰੇ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਤੁਰਦਾ ਹੈ, ਨੰਗਾ, ਸੁੰਨ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ, ਨਿਰਮਲ, ਅਭੇਦ ਸਮਾਧੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਨਿਸ਼ਚੇ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਨਿਸ਼ਚੇ ਤੇ ਅਨਿਸ਼ਚੇ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਚਤੁਰ ਹੈ, ਪਰ ਕਰਮ ਤੇ ਅਕਰਮ ਤੋਂ ਪਰੇ। ਇਕਮਾਤ੍ਰ ਸਾਰ ਰਾਹੀਂ ਸ਼ੁੱਧ, ਨਿਰਲੇਪ—ਅਵਧੂਤ ਨੂੰ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਕਿਵੇਂ ਛੂਹ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਆਸ ਤੇ ਮੋਹ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਨਿਯਤ ਆਚਰਨ ਤੇ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਾਂਤ, ਸਭ ਭੇਦਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਪਵਿੱਤਰ, ਨਿਰਮਲ ਸਾਰ ਦਾ ਧਾਰੀ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਦੇਹ ਜਾਂ ਅਦੇਹ ਦੀ ਖੋਜ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਇੱਥੇ ਮੋਹ ਜਾਂ ਵੈਰਾਗ ਦੀ ਖੋਜ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਸਾਰ ਆਪ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ, ਅਚਲ, ਆਕਾਸ਼-ਸਮਾਨ, ਸੁਭਾਵਿਕ ਪ੍ਰਗਟ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਰੂਪ ਤੇ ਅਰੂਪ ਦੋਵਾਂ ਨਹੀਂ, ਉੱਥੇ ਸਾਰ ਕਿਵੇਂ ਲੱਭ ਸਕੀਦਾ ਹੈ? ਜਿੱਥੇ ਪਰਮ ਆਕਾਸ਼-ਸਮਾਨ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਨਾਲ ਸੰਲਗਨਤਾ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਸਾਰ ਅਟੁੱਟ ਹੰਸ ਹੈ, ਆਕਾਸ਼-ਸਮਾਨ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਨਿਰਮਲ; ਇੱਥੇ ਵੰਡ ਜਾਂ ਭਿੰਨਤਾ, ਵਿਛੋੜਾ ਜਾਂ ਪਰਿਵਰਤਨਤਾ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਸਭ ਕੁਝ ਅਟੁੱਟ ਇਕਮਾਤ੍ਰ ਸਾਰ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਮਿਲਾਪ ਜਾਂ ਵਿਛੋੜੇ ਵਿੱਚ ਅਭਿਮਾਨ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜਦੋਂ ਸਭ ਕੁਝ ਪਰਮ ਅਟੁੱਟ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਸਾਰ ਜਾਂ ਅਤੱਤ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਸਭ ਕੁਝ ਇਕਮਾਤ੍ਰ, ਨਿਰਮਲ, ਆਕਾਸ਼-ਸਮਾਨ, ਅਟੁੱਟ ਪਵਿੱਤਰ ਸਾਰ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਜੋੜ ਜਾਂ ਵਿਛੋੜਾ, ਸੱਚ ਜਾਂ ਝੂਠ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ?