ਇਕ ਵਾਰ, ਮਨ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਅਵਧੂਤ ਨੇ ਗਹਿਰੀ ਵਿਰਲਤਾ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ: “ਇੱਥੇ ਨਾ ਚੇਲੇ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਹੈ, ਨਾ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ; ਨਾ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿਚ ਫਰਕ ਪਤਾ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਮੁਕਤੀ ਹਰ ਥਾਂ, ਹਰ ਵੇਲੇ, ਰੁਕਾਵਟ ਰਹਿਤ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸਭ ਕੁਝ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਹੈ, ਮਨ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਦੁਖੀ ਹੋਂਦਾ? ਇੱਥੇ ਨਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਨਾ ਅਰੂਪ; ਨਾ ਫਰਕ, ਨਾ ਅਫਰਕ; ਨਾ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਨਾ ਵਿਨਾਸ਼। ਜਦੋਂ ਸਭ ਕੁਝ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਹੈ, ਮਨ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਦੁਖੀ ਹੋਂਦਾ? ਇੱਥੇ ਨੇਕੀਆਂ ਜਾਂ ਬੁਰਾਈਆਂ ਦੀ ਬਾਂਧਣ ਨਹੀਂ; ਜੀਵਾਂ ਜਾਂ ਮ੍ਰਿਤਕਾਂ ਦੇ ਕਰਮ ਕਰਣ ਦਾ ਸਵਾਲ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਸਭ ਕੁਝ ਪਵਿੱਤਰ, ਨਿਰਮਲ, ਤੇ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਦੁਖੀ ਹੋਂਦਾ, ਮਨ? ਇੱਥੇ ਨਾ ਅਵਸਥਾ ਹੈ, ਨਾ ਅਵਸਥਾ ਦੀ ਗੈਰਮੌਜੂਦਗੀ; ਨਾ ਇੱਛਾ, ਨਾ ਇੱਛਾ-ਰਹਿਤਤਾ; ਇੱਥੇ ਚੇਤਨਾ ਤੇ ਅਗਿਆਨਤਾ, ਦੋਵੇਂ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਸਭ ਕੁਝ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਹੈ, ਮਨ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਦੁਖੀ ਹੋਂਦਾ? ਇੱਥੇ ਸਰੂਪ, ਸਰੂਪ ਹੀ ਹੈ; ਨਾ ਜੁੜਨ ਦੀ ਕਮੀ ਹੈ, ਨਾ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ। ਜਦੋਂ ਸਭ ਕੁਝ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਤੇ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਹੈ, ਮਨ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਦੁਖੀ ਹੋਂਦਾ? ਇੱਥੇ, ਚਾਹੇ ਘਰ-ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ, ਚਾਹੇ ਝੋਪੜੀ ਵਿਚ, ਸਾਰੇ ਸਾਥੀ ਇਕੋ ਜਿਹੇ ਹਨ; ਇੱਥੇ ਉੱਚਾ, ਜੁੜਨ ਜਾਂ ਅਜੁੜਨ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਉੱਚਾ ਗਿਆਨ ਜਾਂ ਅਗਿਆਨ ਤੋਂ ਵੀ ਆਜ਼ਾਦ ਹੈ। ਮਨ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਦੁਖੀ ਹੋਂਦਾ? ਇੱਥੇ ਨਾ ਬਦਲਾਅ ਹੈ, ਨਾ ਬਦਲਾਅ-ਰਹਿਤਤਾ, ਜੋ ਝੂਠੀ ਹੈ; ਨਾ ਫਰਕ, ਨਾ ਅਫਰਕ, ਜੋ ਝੂਠੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਮਨ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਦੁਖੀ ਹੋਂਦਾ? ਇੱਥੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਇਕੋ ਜਿਹੇ ਹਨ; ਇੱਥੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਰੁਕਾਵਟ ਰਹਿਤ ਹਨ; ਇੱਥੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਅਚਲ ਹਨ। ਮਨ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਦੁਖੀ ਹੋਂਦਾ? ਇੱਥੇ ਨਾ ਵਿਭੇਕ ਹੈ, ਨਾ ਅਵਿਭੇਕ, ਜੋ ਅਗਿਆਨਤਾ ਹੈ; ਨਾ ਕਲਪਨਾ, ਨਾ ਅਕਲਪਨਾ, ਜੋ ਅਗਿਆਨਤਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸਿਰਫ਼ ਨਿਰੰਤਰ ਗਿਆਨ ਹੈ, ਮਨ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਦੁਖੀ ਹੋਂਦਾ? ਇੱਥੇ ਨਾ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਅਵਸਥਾ, ਨਾ ਬਾਂਧਣ ਦੀ; ਨਾ ਪੂਰਨਤਾ, ਨਾ ਖਾਲੀਪਨ। ਮਨ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਦੁਖੀ ਹੋਂਦਾ? ਜਦੋਂ ਰੰਗ ਤੇ ਅਰੰਗ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਬਰਾਬਰੀ ਹੈ, ਕਾਰਣ ਤੇ ਫਲ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਬਰਾਬਰੀ ਹੈ, ਫਰਕ ਤੇ ਅਫਰਕ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਬਰਾਬਰੀ ਹੈ, ਮਨ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਦੁਖੀ ਹੋਂਦਾ? ਇੱਥੇ ਸਾਰੀ ਚੇਤਨਾ ਹਰ ਥਾਂ, ਨਿਰੰਤਰ ਹੈ; ਸਾਰੀ ਚੇਤਨਾ ਹਰ ਥਾਂ ਅਚਲ ਹੈ; ਸਾਰੀ ਚੇਤਨਾ ਦਵੈਤ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਹੈ। ਮਨ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਦੁਖੀ ਹੋਂਦਾ? ਇਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਰੰਤਰ, ਸਰਵ-ਵਿਆਪਕ ਹੈ; ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ, ਅਚਲ, ਤੇ ਸਰਵ-ਵਿਆਪਕ; ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ, ਸਰਵ-ਵਿਆਪਕ। ਮਨ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਦੁਖੀ ਹੋਂਦਾ? ਇੱਥੇ ਬਾਂਧਣ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਮਿਲਾਪ ਨਹੀਂ; ਜੁੜਨ ਤੇ ਵਿਛੋੜੇ ਦਾ ਮਿਲਾਪ ਨਹੀਂ; ਤਰਕ ਤੇ ਅਤਰਕ ਦਾ ਮਿਲਾਪ ਨਹੀਂ। ਮਨ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਦੁਖੀ ਹੋਂਦਾ? ਇੱਥੇ ਸਮਾ ਤੇ ਅਸਮਾ ਦਾ ਅਸਤੀਤਵ ਨਹੀਂ; ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟਾ ਅਣੂ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁਖਮ, ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਨਹੀਂ; ਸਿਰਫ਼ ਪਵਿੱਤਰ ਸੱਚ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਮਨ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਦੁਖੀ ਹੋਂਦਾ? ਇੱਥੇ ਨਾ ਸਰੀਰ ਹੈ, ਨਾ ਅਸਰੀਰਤਾ; ਉੱਚਾ ਸਪਨੇ ਤੇ ਗਹਿਰੀ ਨੀਂਦ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਹੈ; ਉੱਚਾ ਵਿਆਖਿਆ ਤੇ ਅਵਿਆਖਿਆ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਹੈ। ਮਨ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਦੁਖੀ ਹੋਂਦਾ? ਇਹ ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ, ਪਵਿੱਤਰ, ਵਿਸ਼ਾਲ, ਹਰੇਕ ਲਈ ਇਕੋ ਜਿਹਾ, ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਫਰਕ ਤੋਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਜ਼ਾਦ, ਸਭ ਵਿੱਚ ਇਕੋ ਜਿਹਾ; ਨਾ ਸਰੂਪ, ਨਾ ਵਾਧਾ, ਨਾ ਬਦਲਾਅ। ਮਨ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਦੁਖੀ ਹੋਂਦਾ? ਇੱਥੇ ਨੇਕੀ ਤੇ ਬੁਰਾਈ ਪਾਰ ਹੋ ਗਈ; ਪਦਾਰਥ ਤੇ ਅਪਦਾਰਥ ਪਾਰ ਹੋ ਗਏ; ਇੱਛਾ ਤੇ ਅਇੱਛਾ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ। ਮਨ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਦੁਖੀ ਹੋਂਦਾ? ਇੱਥੇ ਸੁਖ ਤੇ ਦੁਖ ਨਹੀਂ, ਸਭ ਇਕੋ ਜਿਹਾ; ਇੱਥੇ ਦੁਖ ਤੇ ਅਦੁਖ ਪਾਰ ਹੋ ਗਏ; ਇੱਥੇ ਗੁਰੂ ਤੇ ਚੇਲਾ ਪਾਰ ਹੋ ਗਏ, ਸੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ। ਮਨ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਦੁਖੀ ਹੋਂਦਾ? ਇੱਥੇ ਨਾ ਅੰਕੁਰ, ਨਾ ਸਰੂਪ, ਨਾ ਵਾਧਾ; ਨਾ ਚਲਣ, ਨਾ ਅਚਲਤਾ, ਨਾ ਸਮਤਾ, ਨਾ ਫਰਕ; ਨਾ ਪੜਚੋਲ, ਨਾ ਅਪੜਚੋਲ। ਮਨ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਦੁਖੀ ਹੋਂਦਾ? ਇੱਥੇ ਸਰੂਪ, ਸਭ ਸਰੂਪਾਂ ਦੀ ਜਥਾ ਹੈ; ਇਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਦੀ ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ ਹੈ; ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੀ ਵਸਤੂਆਂ ਵਿੱਚ ਕਿਰਿਆ ਝੂਠੀ ਹੈ। ਮਨ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਦੁਖੀ ਹੋਂਦਾ? ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਨੇ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਹ ਸੰਸਾਰ, ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ, ਮ੍ਰਿਗ-ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਾਂਗ ਹੈ; ਪਰ ਜਦੋਂ ਸਭ ਇਕੋ, ਨਿਰੰਤਰ ਤੇ ਸਮਤਾ ਹੈ, ਮਨ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਦੁਖੀ ਹੋਂਦਾ? ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, “ਉਹ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ—ਕਦੇ ਨਹੀਂ, ਕਦੇ ਨਹੀਂ—ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਹੀਂ, ਕਦੇ ਨਹੀਂ, ਕਦੇ ਨਹੀਂ; ਸਮਤਾ ਦੇ ਸੁਆਦ ਵਿੱਚ ਲੀਨ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ, ਉੱਚਾ ਅਵਧੂਤ ਸੱਚ ਬੋਲਦਾ ਹੈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੰਜਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ। ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਨੇ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਕਿਹਾ ਕਿ ਅਸੀਂ ਤੇ ਇਹ ਸੰਸਾਰ, ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ, ਮ੍ਰਿਗ-ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਾਂਗ ਹਨ; ਪਰ ਜਦੋਂ ਸਭ ਇਕੋ, ਨਿਰੰਤਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਹੈ, ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਜੇ ਉੱਚਾ ਫਰਕ ਤੇ ਅਫਰਕ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੈ, ਕਰਮ ਤੇ ਅਕਰਮ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੈ, ਤੇ ਜਦੋਂ ਸਭ ਇਕੋ, ਨਿਰੰਤਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਤਾਂ ਭਗਤੀ ਜਾਂ ਤਪ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੇ? ਮਨ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਨਿਰੰਤਰ ਤੇ ਸਰਵ-ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਸੀਮਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ ਤੋਂ ਪਾਰ; ਮਨ ਹੀ ਨਿਰੰਤਰ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ। ਮਨ ਜਾਂ ਬੋਲ ਨਾਲ ਇਸ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਫੜਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ? ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ ਦੀ ਵੱਛ-ਵੱਛਤਾ ਦਾ ਵਿਘਟਨ, ਉਤਪੰਨ ਤੇ ਅਨੁਤਪੰਨ ਦਾ ਵਿਘਟਨ—ਜਦੋਂ ਸਭ ਇਕੋ, ਨਿਰੰਤਰ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਤਾਂ ਸੂਰਜ, ਚੰਦ, ਜਾਂ ਅੱਗ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੇ? ਇੱਛਾ ਤੇ ਅਇੱਛਾ ਦੀ ਵੱਛ-ਵੱਛਤਾ ਦਾ ਵਿਘਟਨ, ਕਰਮ ਤੇ ਅਕਰਮ ਦੀ ਵੱਛ-ਵੱਛਤਾ ਦਾ ਵਿਘਟਨ—ਜਦੋਂ ਸਭ ਇਕੋ, ਨਿਰੰਤਰ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਤਾਂ ਮਨ ਵਿੱਚ ਅੰਦਰ ਤੇ ਬਾਹਰ ਦਾ ਫਰਕ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ? ਜੇ ਨਾ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਨਾ ਅਸਰੂਪ; ਨਾ ਖਾਲੀਪਨ, ਨਾ ਅਖਾਲੀਪਨ; ਤੇ ਜਦੋਂ ਸਭ ਇਕੋ, ਨਿਰੰਤਰ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਤਾਂ ਪਹਿਲਾ ਜਾਂ ਆਖਰੀ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੇ? ਜੇ ਫਰਕ ਤੇ ਅਫਰਕ ਦਾ ਵਿਘਟਨ, ਜਾਨਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਜਾਣਿਆ ਦਾ ਵਿਘਟਨ, ਤੇ ਜਦੋਂ ਸਭ ਇਕੋ, ਨਿਰੰਤਰ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੀਜੀ ਜਾਂ ਚੌਥੀ ਅਵਸਥਾ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ? ਜੋ ਕਿਹਾ ਜਾਂ ਨਾ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਸੱਚ ਨਹੀਂ; ਜੋ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂ ਨਾ ਜਾਣਿਆ, ਉਹ ਸੱਚ ਨਹੀਂ; ਤੇ ਜਦੋਂ ਸਭ ਇਕੋ, ਨਿਰੰਤਰ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਤਾਂ ਵਸਤੂ, ਇੰਦ੍ਰੀ, ਬੁੱਧੀ ਜਾਂ ਮਨ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੇ? ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਹਵਾ ਸੱਚ ਨਹੀਂ; ਧਰਤੀ ਤੇ ਅੱਗ ਸੱਚ ਨਹੀਂ; ਤੇ ਜਦੋਂ ਸਭ ਇਕੋ, ਨਿਰੰਤਰ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਤਾਂ ਬੱਦਲ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੇ? ਕਲਪਿਤ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਵਿਘਟਨ, ਕਲਪਿਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਵਿਘਟਨ, ਤੇ ਜਦੋਂ ਸਭ ਇਕੋ, ਨਿਰੰਤਰ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਤਾਂ ਮਨ ਵਿੱਚ ਗੁਣ ਤੇ ਦੋਸ਼ ਦੀ ਅਦਾਲਤ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ? ਮੌਤ ਤੇ ਜਨਮ ਸਚਮੁਚ ਨਕਾਰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ; ਕਰਮ ਤੇ ਅਕਰਮ ਵੀ ਨਕਾਰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ, ਨਿਰੰਤਰ, ਸਰਵ-ਵਿਆਪਕ ਸ਼ਿਵ ਹੀ ਹੈ, ਆਉਣ ਤੇ ਜਾਣ ਦੀ ਗੱਲ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ? ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੇ ਪੁਰੁਸ਼ਾ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਵੱਖਰੇ ਨਹੀਂ; ਕਾਰਣ ਤੇ ਫਲ ਦੀ ਵੱਛ-ਵੱਛਤਾ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ। ਜਦੋਂ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ, ਨਿਰੰਤਰ, ਸਰਵ-ਵਿਆਪਕ ਸ਼ਿਵ ਹੈ, ਪੁਰੁਸ਼ਾ ਤੇ ਅਪੁਰੁਸ਼ਾ ਦੀ ਗੱਲ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ? ਤੀਜੀ ਚੀਜ਼, ਜੋ ਦੁਖ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਨਹੀਂ; ਦੂਜੀ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਨਹੀਂ। ਜਦੋਂ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ, ਨਿਰੰਤਰ, ਸਰਵ-ਵਿਆਪਕ ਸ਼ਿਵ ਹੈ, ਬੁਢਾਪਾ, ਜਵਾਨੀ ਜਾਂ ਬਚਪਨ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੇ? ਇਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਆਸ਼੍ਰਮ ਤੇ ਜਾਤੀ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੈ; ਕਾਰਣ ਤੇ ਕਰਤਾ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ, ਨਿਰੰਤਰ, ਸਰਵ-ਵਿਆਪਕ ਸ਼ਿਵ ਹੈ, ਨਾਸ ਜਾਂ ਅਨਾਸ ਦੀ ਸੋਚ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ? ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਨਾ-ਖਾਇਆ ਦੀ ਧਾਰਨਾ ਝੂਠੀ ਹੈ; ਜਨਮਿਆ ਤੇ ਅਜਨਮ ਦੀ ਧਾਰਨਾ ਝੂਠੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ, ਨਿਰੰਤਰ, ਸਰਵ-ਵਿਆਪਕ ਸ਼ਿਵ ਹੈ, ਨਾਸਵਾਨ ਤੇ ਅਨਾਸਵਾਨ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੇ? ਮਨੁੱਖ ਜਾਂ ਅ-ਮਨੁੱਖ, ਔਰਤ ਜਾਂ ਅ-ਔਰਤ ਦੇ ਨਾਸ ਦੀ ਧਾਰਨਾ ਝੂਠੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ, ਨਿਰੰਤਰ, ਸਰਵ-ਵਿਆਪਕ ਸ਼ਿਵ ਹੈ, ਸੁਖ ਜਾਂ ਅਸੁਖ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੇ? ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਵਧੂਤ ਨੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ—ਜਦੋਂ ਸਭ ਕੁਝ ਇਕੋ, ਨਿਰੰਤਰ, ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਵੱਛ-ਵੱਛਤਾ, ਦੁਖ, ਜਾਂ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਕਿਉਂ ਫਸਦਾ?