ਅਵਧੂਤਗੀਤਾ

ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਜੀਵਨ ਦੇ ਸੱਚ ਅਤੇ ਅਸਲੀਅਤ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਇਕ ਅਨੁਭਵ ਹੋਇਆ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਕਿ ਸਿਰਫ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਹੀ ਅਦਵਿਤੀਅਤਾ ਦੀ ਝਲਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨਾਂ ਵਿਚ ਉੱਥੇ ਉਭਰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਗਿਆਨੀਆਂ ਲਈ ਵੱਡੇ ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ, ਪੰਜ ਤੱਤਾਂ ਤੋਂ ਬਣਿਆ, ਇਕ ਮਿਰਾਜ ਜਾਂ ਰੇਤ ਦੇ ਮਿਥਕ ਵਾਂਗ ਹੈ। ਇਸ ਵਿਚ ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਹੀ ਸਾਫ਼ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਕਿਸ ਨੂੰ ਸਿਰ ਝੁਕਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹਾਂ? ਸੱਚਾਈ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਸਿਰਫ ਮੈਂ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਹਾਂ; ਕੋਈ ਵੰਡ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਅਵੰਡ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਹੈਰਾਨ ਹਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਜੀਵਨ ਜਾਂ ਮੌਤ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ। ਵੈਦਾਂਤ ਦਾ ਅਸਲ ਮੂਲ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਅਨੁਭਵ ਹੈ; ਮੈਂ ਉਹ ਅਸਥਿਤੀ ਹਾਂ ਜੋ ਨਿਰਾਕਾਰ ਅਤੇ ਸਰਬ-ਪ੍ਰਵਾਹੀ ਹੈ। ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਭਾਗ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਸਾਫ਼ ਤੇ ਬਿਨਾ ਦਾਗ ਵਾਲਾ ਹੈ—ਇਹ ਬੇਸ਼ੱਕ ਸੱਚ ਹੈ। ਮੈਂ ਹੀ ਅਬਾਦ, ਅਨੰਤ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਗਿਆਨ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਖੁਸ਼ੀ ਜਾਂ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ—ਇਹਨਾਂ ਦਾ ਹੋਣਾ ਕਿਸੇ ਲਈ ਕਿਵੇਂ ਸੰਭਵ ਹੈ? ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਮਨੋਵਿਜ्ञानਿਕ ਕਾਰਵਾਈ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਕੋਈ ਸ਼ਰੀਰਕ ਜਾਂ ਵਚਨਕ ਕਾਰਵਾਈ। ਮੈਂ ਗਿਆਨ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਹਾਂ, ਸਾਫ਼ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੋਂ ਪਰੇ। ਮਨ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਆਕਾਸ਼ ਵਰਗੀ ਹੈ; ਇਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਸੱਚਾਈ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਮਨ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਮੈਂ ਹੀ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਹਾਂ, ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਵਿਆਖਿਆ ਦੇ। ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਦੇਖ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਨਾ ਸਿੱਧਾ ਨਾ ਲੁਕੇ ਹੋਏ? ਤੁਸੀਂ ਸਿਰਫ ਇਹ ਇੱਕ ਹੋ—ਤੁਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦੇ? ਅਦਵਿਤੀਅ, ਅਬਾਦ, ਹਰ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਸਦਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ, ਬਿਨਾ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ, ਪ੍ਰਭੂ—ਤੁਸੀਂ ਦਿਨ ਅਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਸੋਚਦੇ ਹੋ? ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾਂ, ਹਰ ਜਗ੍ਹਾ, ਇੱਕ ਅਬੰਧਿਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਾਣੋ। ਮੈਂ ਹੀ ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹਾਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਧਿਆਨ ਦਾ ਵਸਤੂ—ਕਿਵੇਂ ਅਦਵਿਤੀ ਨੂੰ ਵੰਡਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਤੁਸੀਂ ਨਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹੋ, ਨਾ ਮਰਦੇ ਹੋ; ਤੁਹਾਡਾ ਕੋਈ ਸ਼ਰੀਰ ਨਹੀਂ। ਸ਼ਾਸਤਰ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸਭ ਕੁਝ ਬ੍ਰਹਮਨ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਅੰਦਰ ਅਤੇ ਬਾਹਰ ਦੋਹਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਹਰ ਥਾਂ, ਹਰ ਸਮੇਂ ਸ਼ਿਵ ਹੋ। ਫਿਰ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਉਂ ਭਟਕਦੇ ਹੋ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਭੂਤ ਵਾਂਗ? ਮਿਲਾਪ ਅਤੇ ਵੱਖਰੇ ਹੋਣਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਨਾ ਤੁਹਾਡੇ ਹਨ ਨਾ ਮੇਰੇ—ਸਿਰਫ ਆਤਮਾ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਨਾ ਪੰਜ ਤੱਤਾਂ ਦੇ ਗਰੁੱਪ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੋ, ਨਾ ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਉੱਚੀ ਹਕੀਕਤ ਹੋ—ਤੁਸੀਂ ਕਿਉਂ ਦੁਖੀ ਹੋ? ਜਨਮ ਅਤੇ ਮੌਤ ਤੁਹਾਡੇ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਬੰਧਨ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ, ਨਾ ਚੰਗਾ ਅਤੇ ਬੁਰਾ। ਤੁਸੀਂ ਕਿਉਂ ਰੋ ਰਹੇ ਹੋ, ਪਿਆਰੇ? ਨਾਮ ਅਤੇ ਰੂਪ ਨਾ ਤੁਹਾਡੇ ਹਨ ਨਾ ਮੇਰੇ। ਹੇ ਮਨ, ਤੁਸੀਂ ਕਿੰਨੇ ਭ੍ਰਮਿਤ ਹੋ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਭੂਤ ਵਾਂਗ ਭਟਕਦੇ ਹੋ! ਅਦਵਿਤੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਵੇਖੋ ਅਤੇ ਲਗਾਵ ਅਤੇ ਵਿਜੋਗ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਰਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸੱਚ ਹੋ, ਸਭ ਬਦਲਾਵਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਅਸਥਿਰ, ਇੱਕ, ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਰੂਪ; ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਨਾ ਲਗਾਉਂਣ ਹੈ ਨਾ ਵਿਜੋਗ—ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਇੱਛਾ ਜਾਂ ਲਾਲਚ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹੋ? ਸਭ ਸ਼ਾਸਤਰ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸੱਚਾਈ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਪਵਿੱਤਰ, ਅਬਾਦ, ਬਿਨਾ ਸ਼ਰੀਰ ਦੇ ਅਤੇ ਸਮਾਨ ਹੈ; ਇਸ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਸ਼ੱਕ ਦੇ ਜਾਣੋ। ਜਾਣੋ ਕਿ ਜੋ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਹੈ ਉਹ ਅਸਲੀ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਜੋ ਨਿਰਾਕਾਰ ਹੈ ਉਹ ਅਨੰਤ ਹੈ; ਇਸ ਸੱਚਾਈ ਦੇ ਸਿਖਿਆ ਨਾਲ, ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਹੋਰ ਜਨਮ ਨਹੀਂ। ਗਿਆਨੀਆਂ ਦਾ ਕਹਿਣਾ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕ ਸੱਚਾਈ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਸਮਾਨ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਲਗਾਵ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮਨ ਨਾ ਇੱਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਨਾ ਬਹੁਤ। ਕਿਵੇਂ ਅਜਿਹੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜੋ ਆਤਮਾ ਨਹੀਂ? ਕਿਵੇਂ ਸੱਚਾਈ ਦੇ ਸੱਚੇ ਸੁਭਾਵ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਕਿਵੇਂ 'ਇਹ ਹੈ' ਜਾਂ 'ਇਹ ਨਹੀਂ ਹੈ' ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜੇਕਰ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਸੁਭਾਵ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਸਭ ਕੁਝ ਇੱਕ ਹੈ? ਤੁਸੀਂ ਪਵਿੱਤਰ, ਸਮਾਨ ਸੱਚਾਈ, ਬਿਨਾ ਸ਼ਰੀਰ ਦੇ, ਜਨਮ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਅਬਾਦ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ 'ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ' ਜਾਂ 'ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ' ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਸੋਚ ਸਕਦੇ ਹੋ? ਮਹਾਨ ਕਹਾਵਤ 'ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਹੋ' ਦੇ ਦੁਆਰਾ, ਤੁਹਾਡਾ ਆਪਣਾ ਆਤਮਾ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਸ਼ਾਸਤਰ ਅਸਲੀਅਤ, ਪੰਜ ਤੱਤਾਂ ਦੇ ਬਾਰੇ 'ਨਹੀਂ ਇਹ, ਨਹੀਂ ਇਹ' ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਸਭ ਕੁਝ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਹੀ ਭਰਿਆ ਹੈ, ਆਤਮਾ ਦੇ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਵਿਘਨ ਦੇ; ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕੋਈ ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ—ਤਾਂ ਤੁਹਾਡਾ ਮਨ ਬੇਸ਼ਰਮ ਹੋ ਕੇ ਕਿਵੇਂ ਧਿਆਨ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਮੈਂ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ—ਮੈਂ ਉਸ ਬਾਰੇ ਕਿਵੇਂ ਗੱਲ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਮੈਂ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ—ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਜੇ ਮੈਂ ਸ਼ਿਵ ਹਾਂ, ਉੱਚੀ ਸੱਚਾਈ, ਸਮਾਨ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲਾ, ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ—ਮੈਂ ਸੱਚਾਈ ਨਹੀਂ ਹਾਂ, ਨਾ ਸਮਾਨ ਸੱਚਾਈ, ਨਾ ਉਹ ਜੋ ਕਲਪਨਾ ਤੋਂ ਉੱਭਰਦੀ ਹੈ; ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਕੋਈ ਵੀ ਅੰਤਹੀਨ ਰੂਪ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਵੀ ਸੱਚਾਈ ਦਾ ਸੁਭਾਵ ਨਹੀਂ; ਉੱਚੀ ਸੱਚਾਈ, ਇੱਕ ਰੂਪ ਦੇ ਆਤਮਾ ਦੀ, ਨਾ ਹੀ ਹਿੰਸਕ ਹੈ ਨਾ ਹੀ ਅਹਿੰਸਕ। ਤੁਸੀਂ ਪਵਿੱਤਰ, ਸਮਾਨ ਸੱਚਾਈ, ਬਿਨਾ ਸ਼ਰੀਰ ਦੇ, ਜਨਮ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਅਬਾਦ ਹੋ; ਆਤਮਾ ਦੇ ਬਾਰੇ ਕਿਵੇਂ ਭ੍ਰਮਿਤ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਫਿਰ ਤੋਂ ਧੋਖੇ ਵਿੱਚ ਪੈ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਬਰਤਨ ਟੁੱਟਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਵਿੱਚੋਂ ਆਕਾਸ਼ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਵੰਡ ਦੇ; ਸ਼ਿਵ ਦੁਆਰਾ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤੇ ਗਏ ਮਨ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਵਿਭਾਜਨ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਕੋਈ ਬਰਤਨ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਬਰਤਨ ਦਾ ਆਕਾਸ਼ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਆਤਮਾ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਆਤਮਾ ਦਾ ਸ਼ਰੀਰ ਨਹੀਂ; ਸਿਰਫ ਬ੍ਰਹਮਨ ਨੂੰ ਜਾਣੋ, ਚੇਤਨਾ, ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਜਾਣੇ ਹੋਏ ਤੋਂ ਮੁਕਤ। ਹਰ ਜਗ੍ਹਾ, ਹਮੇਸ਼ਾਂ, ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਆਤਮਾ ਹਨ, ਸਥਿਰ ਅਤੇ ਸਦੀਵੀ; ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਖਾਲੀ ਅਤੇ ਨਾ ਖਾਲੀ ਹੈ—ਇਸ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਸ਼ੱਕ ਦੇ ਮੇਰੇ ਬਾਰੇ ਜਾਣੋ। ਕੋਈ ਵੀ ਵੇਦ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਸੰਸਾਰ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਯਾਜ਼ਨਾ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਜਾਤੀ ਜਾਂ ਜੀਵਨ ਦਾ ਪੜਾਅ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਧੂਆਂ ਦਾ ਰਸਤਾ ਨਾ ਰੌਸ਼ਨੀ ਦਾ—ਉੱਚੀ ਸੱਚਾਈ ਇੱਕ ਰੂਪ ਦੇ ਬ੍ਰਹਮਨ ਦੀ ਹੈ। ਪ੍ਰਵਾਹਕ ਅਤੇ ਪ੍ਰਵਾਹਿਤ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਹੋ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਪੂਰੇ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਜਾਂ ਅਸਿੱਧਾ ਕਿਵੇਂ ਸਮਝ ਸਕਦੇ ਹੋ? ਕੁਝ ਅਦਵਿਤੀਤਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਦੂਜੇ ਦੋਵਾਂ ਦੀ; ਉਹ ਸਮਾਨ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦੇ, ਜੋ ਦੋਵਾਂ ਅਤੇ ਅਦਵਿਤੀਤਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੈ। ਕਿਵੇਂ ਉਹ ਸੱਚਾਈ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਨਾ ਸਫੈਦ ਹੈ ਨਾ ਕਿਸੇ ਰੰਗ ਦੀ, ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਧੁਨੀ ਅਤੇ ਹੋਰ, ਅਤੇ ਜੋ ਮਨ ਅਤੇ ਬੋਲਣ ਦੀ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ? ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਭ—ਸ਼ਰੀਰ ਅਤੇ ਹੋਰ—ਝੂਠੇ ਸਮਝੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼, ਤਾਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਕੋਈ ਬ੍ਰਹਮਨ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ; ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕੋਈ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਕ੍ਰਮ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਇੱਕ ਸਵਭਾਵਿਕ ਆਤਮਾ, ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਮੈਨੂੰ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦਾ; ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਇੱਕ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ—ਕਿਵੇਂ ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਧਿਆਨ, ਜਾਂ ਧਿਆਨ ਦਾ ਵਸਤੂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਖਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਪੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਜਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ—ਇਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਮੇਰਾ ਨਹੀਂ ਹੈ; ਮੈਂ ਪਵਿੱਤਰ, ਜਨਮ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਅਤੇ ਅਬਾਦ ਹਾਂ।