ଅଵଧୂତଗୀତା

ବୋଧଵିବୋଧୈଃ ସତତଂ ଯୁକ୍ତୋ ଦ୍ଵୈତାଦ୍ଵୈତୈଃ କଥମିହ ମୁକ୍ତଃ। ସହଜୋ ଵିରଜଃ କଥମିହ ଯୋଗୀ ଶୁଦ୍ଧନିରଞ୍ଜନସମରସଭୋଗୀ

ଯିଏ ସଦା ଜ୍ଞାନ ଓ ଅଜ୍ଞାନରେ ଏକତାରେ ଅଛି, ସେ କିପରି ଦ୍ୱୈତ ଓ ଅଦ୍ୱୈତରୁ ମୁକ୍ତ? ସ୍ୱାଭାବିକ ଓ ରାଗ ଶୂନ୍ୟ ଯୋଗୀ ହେଉଛନ୍ତି ଶୁଦ୍ଧ ଓ ନିର୍ମଳ ସମରସ ଭୋଗୀ।

ଭଗ୍ନାଭଗ୍ନଵିଵର୍ଜିତଭଗ୍ନୋ ଲଗ୍ନାଲଗ୍ନଵିଵର୍ଜିତଲଗ୍ନଃ। ଏଵଂ କଥମିହ ସାରଵିସାରଃ ସମରସତତ୍ତ୍ଵଂ ଗଗନାକାରଃ

ଭାଙ୍ଗିଥିବା ଓ ଭାଙ୍ଗିନଥିବା ଦୁହିଁରୁ ମୁକ୍ତ, ଲାଗିଥିବା ଓ ଅଲାଗିଥିବା ଦୁହିଁରୁ ମୁକ୍ତ; ଏଭଳି ଏଠାରେ ସାର କିମ୍ବା ନିରସାର କିପରି? ସମରସ ତତ୍ତ୍ୱ ଆକାଶ ସଦୃଶ।

ସତତଂ ସର୍ଵଵିଵର୍ଜିତଯୁକ୍ତଃ ସର୍ଵଂ ତତ୍ତ୍ଵଵିଵର୍ଜିତମୁକ୍ତଃ। ଏଵଂ କଥମିହ ଜୀଵିତମରଣଂ ଧ୍ଯାନାଧ୍ଯାନୈଃ କଥମିହ କରଣମ୍

ସଦା ସମସ୍ତ ଭେଦରୁ ଦୂର ଅଛନ୍ତି, ସମସ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱରୁ ମୁକ୍ତ; ଏଭଳି ଏଠାରେ ଜୀବନ କିମ୍ବା ମୃତ୍ୟୁ, ଧ୍ୟାନ କିମ୍ବା ଅଧ୍ୟାନ ଦ୍ୱାରା କାର୍ଯ୍ୟ କିପରି?

ଇନ୍ଦ୍ରଜାଲମିଦଂ ସର୍ଵଂ ଯଥା ମରୁମରୀଚିକା। ଅଖଣ୍ଡିତମନାକାରୋ ଵର୍ତତେ କେଵଲଃ ଶିଵଃ

ଏହି ସମସ୍ତ କିଛି ମାୟା ବେପାରି, ବା ମରୁଭୂମିର ମୃଗମରୀଚିକା ପରି; ଅଖଣ୍ଡ, ଅରୂପ ଶିବ ମାତ୍ର ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଯାଏ।

ଧର୍ମାଦୌ ମୋକ୍ଷପର୍ଯନ୍ତଂ ନିରୀହାଃ ସର୍ଵଥା ଵଯମ୍। କଥଂ ରାଗଵିରାଗୈଶ୍ଚ କଲ୍ପଯନ୍ତି ଵିପଶ୍ଚିତଃ

ଧର୍ମ ଆରମ୍ଭରୁ ମୋକ୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ଆମେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ନିର୍ଲୋଭ; ତେବେ ଜ୍ଞାନୀମାନେ କିପରି ରାଗ ଓ ବିରାଗ ଭାବନା କରନ୍ତି?

ଵିନ୍ଦତି ଵିନ୍ଦତି ନ ହି ନ ହି ଯତ୍ର ଛନ୍ଦୋଲକ୍ଷଣଂ ନ ହି ନ ହି ତତ୍ର। ସମରସମଗ୍ନୋ ଭାଵିତପୂତଃ ପ୍ରଲପତି ତତ୍ତ୍ଵଂ ପରମଵଧୂତଃ

ସେ ପାଉଛି, ପାଉଛି—ନୁହେଁ, କେବେ ନୁହେଁ—ଯେଉଁଠି ଚେଷ୍ଟାର ଚିହ୍ନ ନାହିଁ, ସେଠି କେବେ ନୁହେଁ; ସମରସ ଭାବରେ ଲୀନ, ଧ୍ୟାନରେ ପବିତ୍ର, ପରମ ଅବଧୂତ ତତ୍ତ୍ୱ କହୁଛନ୍ତି।

ଇତି ସପ୍ତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ

ଏଭଳି ସପ୍ତମ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ।

ତ୍ଵଦ୍ଯାତ୍ରଯା ଵ୍ଯାପକତା ହତା ତେ ଧ୍ଯାନେନ ଚେତଃପରତା ହତା ତେ। ସ୍ତୁତ୍ଯା ମଯା ଵାକ୍ପରତା ହତା ତେ କ୍ଷମସ୍ଵ ନିତ୍ଯଂ ତ୍ରିଵିଧାପରାଧାନ୍

ତୁମର ବ୍ୟାପ୍ତିକୁ କାଳର ତିନି ରୂପ ନଷ୍ଟ କରିଛି; ଧ୍ୟାନ ଦ୍ୱାରା ଚିତ୍ତର ଉତ୍କୃଷ୍ଟତା ନଷ୍ଟ; ମୋର ସ୍ତୁତି ଦ୍ୱାରା ବାଣୀର ଉତ୍କୃଷ୍ଟତା ନଷ୍ଟ; ଏହି ତିନି ପ୍ରକାର ଅପରାଧକୁ ସଦା କ୍ଷମା କର।

କାମୈରହତଧୀର୍ଦାନ୍ତୋ ମୃଦୁଃ ଶୁଚିରକିଞ୍ଚନଃ। ଅନୀହୋ ମିତଭୁକ୍ ଶାନ୍ତଃ ସ୍ଥିରୋ ମଚ୍ଛରଣୋ ମୁନିଃ

ଯାହାଙ୍କ ମନ ଆକାଂକ୍ଷା ଦ୍ୱାରା ଅକ୍ଷତ, ନିୟମିତ, ମୃଦୁ, ପବିତ୍ର, କିଛି ନାହିଁ, ନିର୍ଲିପ୍ତ, ମାପିଖାଇ, ଶାନ୍ତ, ଦୃଢ଼, ମୋ ଶରଣ ନେଇଥିବା ମୁନି।

ଅପ୍ରମତ୍ତୋ ଗଭୀରାତ୍ମା ଧୃତିମାନ୍ ଜିତଷଡ୍ଗୁଣଃ। ଅମାନୀ ମାନଦଃ କଲ୍ପୋ ମୈତ୍ରଃ କାରୁଣିକଃ କଵିଃ

ଯିଏ ସଚେତନ, ଗଭୀର ମନରେ, ଧୃଡ଼ ଇଚ୍ଛାଶକ୍ତି ଥିବା, ଛଅ ପ୍ରକାରର ଗୁଣକୁ ଜିତିଛି; ନିମ୍ନମନ, କିନ୍ତୁ ଅନ୍ୟମାନେ ପ୍ରତି ସମ୍ମାନ ଦେଉଥିବା, ସମର୍ଥ, ସମ୍ମିଳିତ, ଦୟାଳୁ ଏବଂ ଜ୍ଞାନୀ।

କୃପାଲୁରକୃତଦ୍ରୋହସ୍ତିତିକ୍ଷୁଃ ସର୍ଵଦେହିନାମ୍। ସତ୍ଯସାରୋଽନଵଦ୍ଯାତ୍ମା ସମଃ ସର୍ଵୋପକାରକଃ

ଯିଏ ଦୟାଳୁ, କାହା ପ୍ରତି ଦ୍ୱେଷ ନାହିଁ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ପ୍ରତି ଧୈର୍ୟ ରଖେ; ସତ୍ୟରେ ଦୃଢ଼, ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ମନ, ସମଦୃଷ୍ଟି ଏବଂ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଉପକାର କରେ।

ଅଵଧୂତଲକ୍ଷଣଂ ଵର୍ଣୈର୍ଜ୍ଞାତଵ୍ଯଂ ଭଗଵତ୍ତମୈଃ। ଵେଦଵର୍ଣାର୍ଥତତ୍ତ୍ଵଜ୍ଞୈର୍ଵେଦଵେଦାନ୍ତଵାଦିଭିଃ

ଅବଧୂତଙ୍କର ଲକ୍ଷଣ ସେମାନେ ବୁଝିପାରିବେ, ଯେଉଁମାନେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ବେଦ ଓ ବେଦାନ୍ତର ଅର୍ଥ ଓ ତତ୍ତ୍ୱକୁ ଜାଣନ୍ତି।

ଆଶାପାଶଵିନିର୍ମୁକ୍ତ ଆଦିମଧ୍ଯାନ୍ତନିର୍ମଲଃ। ଆନନ୍ଦେ ଵର୍ତତେ ନିତ୍ଯମକାରଂ ତସ୍ଯ ଲକ୍ଷଣମ୍

ଯିଏ ଆଶାର ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ, ଆରମ୍ଭ, ମଧ୍ୟ ଓ ଶେଷରେ ପବିତ୍ର, ସଦା ଆନନ୍ଦରେ ବସିଥାଏ—ଏହା 'ଅ' ଅକ୍ଷରର ଲକ୍ଷଣ।

ଵାସନା ଵର୍ଜିତା ଯେନ ଵକ୍ତଵ୍ଯଂ ଚ ନିରାମଯମ୍। ଵର୍ତମାନେଷୁ ଵର୍ତେତ ଵକାରଂ ତସ୍ଯ ଲକ୍ଷଣମ୍

ଯିଏ ମନର ଆସକ୍ତି ଛାଡ଼ିଦେଇଛି, ନିର୍ବିକାର ଭାବରେ କଥା କହେ, ଏବଂ ବର୍ତ୍ତମାନରେ ସମସ୍ତଙ୍କ ସହ ରହେ—ଏହା 'ବ' ଅକ୍ଷରର ଲକ୍ଷଣ।

ଧୂଲିଧୂସରଗାତ୍ରାଣି ଧୂତଚିତ୍ତୋ ନିରାମଯଃ। ଧାରଣାଧ୍ଯାନନିର୍ମୁକ୍ତୋ ଧୂକାରସ୍ତସ୍ଯ ଲକ୍ଷଣମ୍

ଯାହାର ଦେହ ଧୂଳିରେ ଢାକା, ମନ ଶାନ୍ତ ଓ ନିର୍ମଳ, କୌଣସି ରୋଗ ନାହିଁ, ଧ୍ୟାନ ଓ ଧାରଣାରୁ ମୁକ୍ତ—ଏହା 'ଧୁ' ଅକ୍ଷରର ଲକ୍ଷଣ।

ତତ୍ତ୍ଵଚିନ୍ତା ଧୃତା ଯେନ ଚିନ୍ତାଚେଷ୍ଟାଵିଵର୍ଜିତଃ। ତମୋଽହଂକାରନିର୍ମୁକ୍ତସ୍ତକାରସ୍ତସ୍ଯ ଲକ୍ଷଣମ୍

ଯିଏ ସତ୍ୟର ଚିନ୍ତାରେ ଲଗିଥାଏ, ଚିନ୍ତା ଓ କାର୍ଯ୍ୟରୁ ମୁକ୍ତ, ଅନ୍ଧକାର ଓ ଅହଂକାରରୁ ମୁକ୍ତ—ଏହା 'ତ' ଅକ୍ଷରର ଲକ୍ଷଣ।

ଦତ୍ତାତ୍ରେଯାଵଧୂତେନ ନିର୍ମିତାନନ୍ଦରୂପିଣା। ଯେ ପଠନ୍ତି ଚ ଶୃଣ୍ଵନ୍ତି ତେଷାଂ ନୈଵ ପୁନର୍ଭଵଃ

ଯେଉଁମାନେ ଦତ୍ତାତ୍ରେୟ ଅବଧୂତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ରଚିତ ଏହି ଆନନ୍ଦମୟ ଉପଦେଶକୁ ପଢ଼ନ୍ତି ଓ ଶୁଣନ୍ତି, ସେମାନେ ପୁନର୍ଜନ୍ମରେ ପଡ଼ିବେ ନାହିଁ।

ଇତି ଅଷ୍ଟମୋଽଧ୍ଯାଯଃ

ଏଭଳି ଏଠାରେ ଅଷ୍ଟମ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା।