ଅଵଧୂତଗୀତା

ବ୍ରହ୍ମାଦଯଃ ସୁରଗଣାଃ କଥମତ୍ର ସନ୍ତି ସ୍ଵର୍ଗାଦଯୋ ଵସତଯଃ କଥମତ୍ର ସନ୍ତି। ଯଦ୍ଯେକରୂପମମଲଂ ପରମାର୍ଥତତ୍ତ୍ଵଂ ଜ୍ଞାନାମୃତଂ ସମରସଂ ଗଗନୋପମୋଽହମ୍

ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ଏଠାରେ କିପରି ଅଛନ୍ତି? ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ଅନ୍ୟ ନିବାସସ୍ଥାନ ଏଠାରେ କିପରି ଅଛି? ଯଦି ପରମ ସତ୍ୟ ଏକ ଓ ନିର୍ମଳ, ତେବେ ମୁଁ ଜ୍ଞାନର ଅମୃତ, ସମାନ ସ୍ୱାଦର, ଆକାଶ ପରି ବିସ୍ତୃତ।

ନିର୍ନେତି ନେତି ଵିମଲୋ ହି କଥଂ ଵଦାମି ନିଃଶେଷଶେଷଵିମଲୋ ହି କଥଂ ଵଦାମି। ନିର୍ଲିଙ୍ଗଲିଙ୍ଗଵିମଲୋ ହି କଥଂ ଵଦାମି ଜ୍ଞାନାମୃତଂ ସମରସଂ ଗଗନୋପମୋଽହମ୍

ସମସ୍ତ ନେତି-ନେତି ଠାରୁ ଯେଉଁ ପବିତ୍ର, ତାହାକୁ କିପରି କହିପାରିବି? ସମସ୍ତ ଶେଷ ଠାରୁ ଯେଉଁ ପବିତ୍ର, ତାହାକୁ କିପରି କହିପାରିବି? ସମସ୍ତ ଚିହ୍ନ ଠାରୁ ଯେଉଁ ପବିତ୍ର, ତାହାକୁ କିପରି କହିପାରିବି? ମୁଁ ଜ୍ଞାନର ଅମୃତ, ସମାନ ସ୍ୱାଦର, ଆକାଶ ପରି ବିସ୍ତୃତ।

ନିଷ୍କର୍ମକର୍ମପରମଂ ସତତଂ କରୋମି ନିଃସଙ୍ଗସଙ୍ଗରହିତଂ ପରମଂ ଵିନୋଦମ୍। ନିର୍ଦେହଦେହରହିତଂ ସତତଂ ଵିନୋଦଂ ଜ୍ଞାନାମୃତଂ ସମରସଂ ଗଗନୋପମୋଽହମ୍

ମୁଁ ସଦା କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅକାର୍ଯ୍ୟରୁ ଉପରେ ଥିବା ପରମ କାର୍ଯ୍ୟ କରେ, ସଂଗ ଓ ଅସଂଗରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ପରମ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରେ, ଦେହ ଓ ଦେହର ଅଭାବରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ସଦା ଆନନ୍ଦରେ ରହେ। ମୁଁ ଜ୍ଞାନର ଅମୃତ, ସମାନ ସ୍ୱାଦର, ଆକାଶ ପରି ବିସ୍ତୃତ।

ମାଯାପ୍ରପଞ୍ଚରଚନା ନ ଚ ମେ ଵିକାରଃ। କୌଟିଲ୍ଯଦମ୍ଭରଚନା ନ ଚ ମେ ଵିକାରଃ। ସତ୍ଯାନୃତେତି ରଚନା ନ ଚ ମେ ଵିକାରୋ ଜ୍ଞାନାମୃତଂ ସମରସଂ ଗଗନୋପମୋଽହମ୍

ମୋ ପାଇଁ ମାୟାରେ ଏହି ସୃଷ୍ଟି ହେବା କିମ୍ବା କୌଟିଳ୍ୟ ଓ ଢୋଙ୍ଗ ତିଆରି ହେବା କୌଣସି ପରିବର୍ତ୍ତନ ନୁହେଁ। ସତ୍ୟ ଓ ମିଥ୍ୟାର ବିଭାଜନ ମଧ୍ୟ ମୋ ପାଇଁ କୌଣସି ଅନ୍ତର ନୁହେଁ। ମୁଁ ଜ୍ଞାନର ଅମୃତ, ସମତାର ଏକ ରସ, ଆକାଶ ପରି ଅପାର।

ସନ୍ଧ୍ଯାଦିକାଲରହିତଂ ନ ଚ ମେ ଵିଯୋଗୋ- ହ୍ଯନ୍ତଃ ପ୍ରବୋଧରହିତଂ ବଧିରୋ ନ ମୂକଃ। ଏଵଂ ଵିକଲ୍ପରହିତଂ ନ ଚ ଭାଵଶୁଦ୍ଧଂ ଜ୍ଞାନାମୃତଂ ସମରସଂ ଗଗନୋପମୋଽହମ୍

ପ୍ରଭାତ, ସନ୍ଧ୍ୟା ଭଳି ସମୟର ବିଭାଜନ ମୋ ପାଖରେ ନାହିଁ, ବିୟୋଗ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ। ମୋ ଭିତରେ ଜାଗୃତି ଅଭାବ ନାହିଁ, ମୁଁ ବଧିର କିମ୍ବା ମୂକ ନୁହେଁ। ଏଭଳି ସମସ୍ତ ଭେଦବୁଧି ରହିତ, ଶୁଦ୍ଧ ଅଶୁଦ୍ଧ ଭାବରେ ବି ମୋ ପାଇଁ କୌଣସି ଅନ୍ତର ନାହିଁ। ମୁଁ ଜ୍ଞାନର ଅମୃତ, ସମରସ, ଆକାଶ ପରି।

ନିର୍ନାଥନାଥରହିତଂ ହି ନିରାକୁଲଂ ଵୈ ନିଶ୍ଚିତ୍ତଚିତ୍ତଵିଗତଂ ହି ନିରାକୁଲଂ ଵୈ। ସଂଵିଦ୍ଧି ସର୍ଵଵିଗତଂ ହି ନିରାକୁଅଲଂ ଵୈ ଜ୍ଞାନାମୃତଂ ସମରସଂ ଗଗନୋପମୋଽହମ୍

ମୋର କୌଣସି ଗୁରୁ କିମ୍ବା ଶିଷ୍ୟ ନାହିଁ, ମୁଁ ସଦା ଅଚଞ୍ଚଳ। ମନ ରହିଲେ କିମ୍ବା ନ ରହିଲେ, ମୋ ପାଖରେ କୌଣସି ଅନ୍ତର ନାହିଁ। ଚେତନାର ସମସ୍ତ ଭେଦ ଶେଷ, ମୁଁ ସଦା ଅଚଞ୍ଚଳ। ମୁଁ ଜ୍ଞାନର ଅମୃତ, ସମରସ, ଆକାଶ ପରି।

କାନ୍ତାରମନ୍ଦିରମିଦଂ ହି କଥଂ ଵଦାମି ସଂସିଦ୍ଧସଂଶଯମିଦଂ ହି କଥଂ ଵଦାମି। ଏଵଂ ନିରନ୍ତରସମଂ ହି ନିରାକୁଲଂ ଵୈ ଜ୍ଞାନାମୃତଂ ସମରସଂ ଗଗନୋପମୋଽହମ୍

ଏହି ଜଙ୍ଗଲ ଭଳି ଗୃହକୁ କିପରି ବର୍ଣ୍ଣନା କରିବି? ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ନିଶ୍ଚିତ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱକୁ କିପରି କହିବି? ଏଭଳି ନିରନ୍ତର ସମ ଓ ଅଚଞ୍ଚଳ ଅବସ୍ଥାରେ, ମୁଁ ଜ୍ଞାନର ଅମୃତ, ସମରସ, ଆକାଶ ପରି।

ନିର୍ଜୀଵଜୀଵରହିତଂ ସତତଂ ଵିଭାତି ନିର୍ବୀଜବୀଜରହିତଂ ସତତଂ ଵିଭାତି। ନିର୍ଵାଣବନ୍ଧରହିତଂ ସତତଂ ଵିଭାତି ଜ୍ଞାନାମୃତଂ ସମରସଂ ଗଗନୋପମୋଽହମ୍

ଜୀବ ଓ ଜଡ ଦୁହିଁରୁ ମୁକ୍ତ, ମୁଁ ସଦା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ। ବୀଜ ଓ ଅବୀଜ ଭିନ୍ନତା ନାହିଁ, ମୁଁ ସଦା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ। ବନ୍ଧନ ଓ ମୋକ୍ଷ ଭିନ୍ନତା ନାହିଁ, ମୁଁ ସଦା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ। ମୁଁ ଜ୍ଞାନର ଅମୃତ, ସମରସ, ଆକାଶ ପରି।

ସମ୍ଭୂତିଵର୍ଜିତମିଦଂ ସତତଂ ଵିଭାତି ସଂସାରଵର୍ଜିତମିଦଂ ସତତଂ ଵିଭାତି। ସଂହାରଵର୍ଜିତମିଅଦଂ ସତତଂ ଵିଭାତି ଜ୍ଞାନାମୃତଂ ସମରସଂ ଗଗନୋପମୋଽହମ୍

ଉତ୍ପତ୍ତି ନାହିଁ, ମୁଁ ସଦା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ। ସଂସାର ନାହିଁ, ମୁଁ ସଦା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ। ନାଶ ନାହିଁ, ମୁଁ ସଦା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ। ମୁଁ ଜ୍ଞାନର ଅମୃତ, ସମରସ, ଆକାଶ ପରି।

ଉଲ୍ଲେଖମାତ୍ରମପି ତେ ନ ଚ ନାମରୂପଂ ନିର୍ଭିନ୍ନଭିନ୍ନମପି ତେ ନ ହି ଵସ୍ତୁ କିଞ୍ଚିତ୍। ନିର୍ଲଜ୍ଜମାନସ କରୋଷି କଥଂ ଵିଷାଦଂ ଜ୍ଞାନାମୃତଂ ସମରସଂ ଗଗନୋପମୋଽହମ୍

ତୋର ପାଖରେ ନାମ ଓ ରୂପର କିଛି ଧାରଣା ମଧ୍ୟ ନାହିଁ। ଭିନ୍ନ କିମ୍ବା ଅଭିନ୍ନ କିଛି ନାହିଁ। ନିର୍ଲଜ୍ଜ ମନ, କାହିଁକି ଦୁଃଖିତ ହୁଅଛୁ? ମୁଁ ଜ୍ଞାନର ଅମୃତ, ସମରସ, ଆକାଶ ପରି।

କିଂ ନାମ ରୋଦିଷି ସଖେ ନ ଜରା ନ ମୃତ୍ଯୁଃ କିଂ ନାମ ରୋଦିଷି ସଖେ ନ ଚ ଜନ୍ମ ଦୁଃଖମ୍। କିଂ ନାମ ରୋଦିଷି ସଖେ ନ ଚ ତେ ଵିକାରୋ ଜ୍ଞାନାମୃତଂ ସମରସଂ ଗଗନୋପମୋଽହମ୍

ବନ୍ଧୁ, କାହିଁକି କାନ୍ଦୁଛୁ? ତୋର କୌଣସି ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ନାହିଁ, ମୃତ୍ୟୁ ନାହିଁ। କାହିଁକି କାନ୍ଦୁଛୁ? ଜନ୍ମର ଦୁଃଖ ନାହିଁ। କାହିଁକି କାନ୍ଦୁଛୁ? ତୋର କୌଣସି ପରିବର୍ତ୍ତନ ନାହିଁ। ମୁଁ ଜ୍ଞାନର ଅମୃତ, ସମରସ, ଆକାଶ ପରି।

କିଂ ନାମ ରୋଦିଷି ସଖେ ନ ଚ ତେ ସ୍ଵରୂପଂ କିଂ ନାମ ରୋଦିଷି ସଖେ ନ ଚ ତେ ଵିରୂପମ୍। କିଂ ନାମ ରୋଦିଷି ସଖେ ନ ଚ ତେ ଵଯାଂସି ଜ୍ଞାନାମୃତଂ ସମରସଂ ଗଗନୋପମୋଽହମ୍

ବନ୍ଧୁ, କାହିଁକି କାନ୍ଦୁଛୁ? ତୋର କୌଣସି ସ୍ୱରୂପ ନାହିଁ। କାହିଁକି କାନ୍ଦୁଛୁ? ତୋର କୌଣସି ବିକୃତି ନାହିଁ। କାହିଁକି କାନ୍ଦୁଛୁ? ତୋର କୌଣସି ବୟସ ନାହିଁ। ମୁଁ ଜ୍ଞାନର ଅମୃତ, ସମରସ, ଆକାଶ ପରି।

କିଂ ନାମ ରୋଦିଷି ସଖେ ନ ଚ ତେ ଵଯାଂସି କିଂ ନାମ ରୋଦିଷି ସଖେ ନ ଚ ତେ ମନାଂସି। କିଂ ନାମ ରୋଦିଷି ସଖେ ନ ତଵେନ୍ଦ୍ରିଯାଣି ଜ୍ଞାନାମୃତଂ ସମରସଂ ଗଗନୋପମୋଽହମ୍

ବନ୍ଧୁ, କାହିଁକି କାନ୍ଦୁଛୁ? ତୋର କୌଣସି ବୟସ ନାହିଁ। କାହିଁକି କାନ୍ଦୁଛୁ? ତୋର କୌଣସି ମନ ନାହିଁ। କାହିଁକି କାନ୍ଦୁଛୁ? ତୋର ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ। ମୁଁ ଜ୍ଞାନର ଅମୃତ, ସମରସ, ଆକାଶ ପରି।

କିଂ ନାମ ରୋଦିଷି ସଖେ ନ ଚ ତେଽସ୍ତି କାମଃ କିଂ ନାମ ରୋଦିଷି ସଖେ ନ ଚ ତେ ପ୍ରଲୋଭଃ। କିଂ ନାମ ରୋଦିଷି ସଖେ ନ ଚ ତେ ଵିମୋହୋ ଜ୍ଞାନାମୃତଂ ସମରସଂ ଗଗନୋପମୋଽହମ୍

ବନ୍ଧୁ, କାହିଁକି କାନ୍ଦୁଛୁ? ତୋର କୌଣସି କାମନା ନାହିଁ। କାହିଁକି କାନ୍ଦୁଛୁ? ତୋର ଲୋଭ ନାହିଁ। କାହିଁକି କାନ୍ଦୁଛୁ? ତୋର ମୋହ ନାହିଁ। ମୁଁ ଜ୍ଞାନର ଅମୃତ, ସମରସ, ଆକାଶ ପରି।

ଐଶ୍ଵର୍ଯମିଚ୍ଛସି କଥଂ ନ ଚ ତେ ଧନାନି ଐଶ୍ଵର୍ଯମିଚ୍ଛସି କଥଂ ନ ଚ ତେ ହି ପତ୍ନୀ। ଐଶ୍ଵର୍ଯମିଚ୍ଛସି କଥଂ ନ ଚ ତେ ମମେତି ଜ୍ଞାନାମୃତଂ ସମରସଂ ଗଗନୋପମୋଽହମ୍

ତୋର କୌଣସି ଧନ ନାହିଁ, ତେବେ କିପରି ଏଇଶ୍ୱର୍ଯ୍ୟ ଆଶା କରୁଛୁ? ତୋର କୌଣସି ଜୀବନ ସଂଗିନୀ ନାହିଁ, ତେବେ କିପରି ଏଇଶ୍ୱର୍ଯ୍ୟ ଆଶା କରୁଛୁ? 'ମୋର' ବୋଧ ନାହିଁ, ତେବେ କିପରି ଏଇଶ୍ୱର୍ଯ୍ୟ ଆଶା କରୁଛୁ? ମୁଁ ଜ୍ଞାନର ଅମୃତ, ସମରସ, ଆକାଶ ପରି।

ଲିଙ୍ଗପ୍ରପଞ୍ଚଜନୁଷୀ ନ ଚ ତେ ନ ମେ ଚ ନିର୍ଲଜ୍ଜମାନସମିଦଂ ଚ ଵିଭାତି ଭିନ୍ନମ୍। ନିର୍ଭେଦଭେଦରହିତଂ ନ ଚ ତେ ନ ମେ ଚ ଜ୍ଞାନାମୃତଂ ସମରସଂ ଗଗନୋପମୋଽହମ୍

ତୋର କିମ୍ବା ମୋର ପାଖରେ ଚିହ୍ନ ଓ ପ୍ରପଞ୍ଚର କୌଣସି ଜନ୍ମ ନାହିଁ। ଏହି ନିର୍ଲଜ୍ଜ ମନ ଭିନ୍ନ ଭାବରେ ଦେଖାଯାଏ। ଭେଦ କିମ୍ବା ଅଭେଦ କୌଣସି ନାହିଁ, ତୋର କିମ୍ବା ମୋର। ମୁଁ ଜ୍ଞାନର ଅମୃତ, ସମରସ, ଆକାଶ ପରି।

ନୋ ଵାଣୁମାତ୍ରମପି ତେ ହି ଵିରାଗରୂପଂ ନୋ ଵାଣୁମାତ୍ରମପି ତେ ହି ସରାଗରୂପମ୍। ନୋ ଵାଣୁମାତ୍ରମପି ତେ ହି ସକାମରୂପଂ ଜ୍ଞାନାମୃତଂ ସମରସଂ ଗଗନୋପମୋଽହମ୍

ତୋର ଭିତରେ ଅଳ୍ପମାତ୍ର ଅସକ୍ତି ନାହିଁ, ଅଳ୍ପମାତ୍ର ଆସକ୍ତି ମଧ୍ୟ ନାହିଁ, ଅଳ୍ପମାତ୍ର ଆକାଂକ୍ଷା ମଧ୍ୟ ନାହିଁ। ମୁଁ ଜ୍ଞାନର ଅମୃତ, ସମରସ, ଆକାଶ ପରି।

ଧ୍ଯାତା ନ ତେ ହି ହୃଦଯେ ନ ଚ ତେ ସମାଧି- ର୍ଧ୍ଯାନଂ ନ ତେ ହି ହୃଦଯେ ନ ବହିଃ ପ୍ରଦେଶଃ। ଧ୍ଯେଯଂ ନ ଚେତି ହୃଦଯେ ନ ହି ଵସ୍ତୁ କାଲୋ ଜ୍ଞାନାମୃତଂ ସମରସଂ ଗଗନୋପମୋଽହମ୍

ତୋର ହୃଦୟରେ କୌଣସି ଧ୍ୟାନକାରୀ ନାହିଁ, କୌଣସି ସମାଧି ନାହିଁ। ତୋର ହୃଦୟରେ କୌଣସି ଧ୍ୟାନ ନାହିଁ, ବାହାରେ କୌଣସି ସ୍ଥାନ ନାହିଁ। ହୃଦୟରେ କୌଣସି ଧ୍ୟାନ କରିବା ଯୋଗ୍ୟ ବସ୍ତୁ ନାହିଁ, କୌଣସି ବସ୍ତୁ କିମ୍ବା ସମୟ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ। ମୁଁ ଜ୍ଞାନର ଅମୃତ, ସମରସ, ଆକାଶ ପରି।

ଯତ୍ସାରଭୂତମଖିଲଂ କଥିତଂ ମଯା ତେ ନ ତ୍ଵଂ ନ ମେ ନ ମହତୋ ନ ଗୁରୁର୍ନ ନ ଶିଷ୍ଯଃ। ସ୍ଵଚ୍ଛନ୍ଦରୂପସହଜଂ ପରମାର୍ଥତତ୍ତ୍ଵଂ ଜ୍ଞାନାମୃତଂ ସମରସଂ ଗଗନୋପମୋଽହମ୍

ମୁଁ ତୋତେ ଯାହା ମୂଳ କଥା କହିଛି, ସେ ସମସ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱ। ତୁମେ ନୁହଁ, ମୁଁ ମଧ୍ୟ ନୁହଁ, ବଡ଼ କିମ୍ବା ଗୁରୁ କିମ୍ବା ଶିଷ୍ୟ କୌଣସି ନାହିଁ। ଶ୍ୱେଚ୍ଛାର ସ୍ୱାଭାବିକ ରୂପ ହେଉଛି ପରମ ତତ୍ତ୍ୱ। ମୁଁ ଜ୍ଞାନର ଅମୃତ, ସମରସ, ଆକାଶ ପରି।

କଥମିହ ପରମାର୍ଥଂ ତତ୍ତ୍ଵମାନନ୍ଦରୂପଂ କଥମିହ ପରମାର୍ଥଂ ନୈଵମାନନ୍ଦରୂପମ୍। କଥମିହ ପରମାର୍ଥଂ ଜ୍ଞାନଵିଜ୍ଞାନରୂପଂ ଯଦି ପରମହମେକଂ ଵର୍ତତେ ଵ୍ଯୋମରୂପମ୍

ଏଠାରେ ପରମ ତତ୍ତ୍ୱ କିପରି ଆନନ୍ଦର ରୂପ ହେବ? କିପରି ଆନନ୍ଦର ରୂପ ନ ହେବ? କିପରି ଜ୍ଞାନ ଓ ବୋଧର ରୂପ ହେବ, ଯଦି ପରମ 'ମୁଁ' ଏକାକି ଆକାଶ ସ୍ୱରୂପ ରହେ?

ଦହନପଵନହୀନଂ ଵିଦ୍ଧି ଵିଜ୍ଞାନମେକ- ମଵନିଜଲଵିହୀନଂ ଵିଦ୍ଧି ଵିଜ୍ଞାନରୂପମ୍। ସମଗମନଵିହୀନଂ ଵିଦ୍ଧି ଵିଜ୍ଞାନମେକଂ ଗଗନମିଵ ଵିଶାଲଂ ଵିଦ୍ଧି ଵିଜ୍ଞାନମେକମ୍

ଅଗ୍ନି ଓ ପବନ ନଥିବା ଏକମାତ୍ର ବୋଧକୁ ଜାଣ। ପୃଥିବୀ ଓ ଜଳ ନଥିବା ଜ୍ଞାନର ରୂପକୁ ଜାଣ। ଆସିବା ଯିବା ନଥିବା ଏକମାତ୍ର ବୋଧକୁ ଜାଣ। ଆକାଶ ପରି ବିଶାଳ ଏକମାତ୍ର ବୋଧକୁ ଜାଣ।

ନ ଶୂନ୍ଯରୂପଂ ନ ଵିଶୂନ୍ଯରୂପଂ ନ ଶୁଦ୍ଧରୂପଂ ନ ଵିଶୁଦ୍ଧରୂପମ୍। ରୂପଂ ଵିରୂପଂ ନ ଭଵାମି କିଞ୍ଚିତ୍ ସ୍ଵରୂପରୂପଂ ପରମାର୍ଥତତ୍ତ୍ଵମ୍

ମୁଁ ଶୂନ୍ୟ ରୂପ ନୁହେଁ, ଶୂନ୍ୟ ନୁହେଁ, ଶୁଦ୍ଧ ରୂପ ନୁହେଁ, ଅଶୁଦ୍ଧ ରୂପ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ; ରୂପ କିମ୍ବା ରୂପ ନଥିବା କିଛି ମଧ୍ୟ ମୋ ପାଖରେ ନାହିଁ। ମୋର ସ୍ୱଭାବ ହେଉଛି ପରମ ସତ୍ୟ।

ମୁଞ୍ଚ ମୁଞ୍ଚ ହି ସଂସାରଂ ତ୍ଯାଗଂ ମୁଞ୍ଚ ହି ସର୍ଵଥା। ତ୍ଯାଗାତ୍ଯାଗଵିଷଂ ଶୁଦ୍ଧମମୃତଂ ସହଜଂ ଧ୍ରୁଵମ୍

ଛାଡ଼, ଛାଡ଼, ଏହି ସଂସାରକୁ ଛାଡ଼; ପୂରାପୂରି ତ୍ୟାଗକୁ ମଧ୍ୟ ଛାଡ଼। ତ୍ୟାଗ ଓ ଅତ୍ୟାଗର ବିଷ ମଧ୍ୟ ପବିତ୍ର, ଅମୃତ, ସ୍ୱାଭାବିକ ଓ ଅଚଳ।

ଇତି ତୃତୀଯୋଽଧ୍ଯାଯଃ

ଏହିପରି ତୃତୀୟ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା।

ନାଵାହନଂ ନୈଵ ଵିସର୍ଜନଂ ଵା ପୁଷ୍ପାଣି ପତ୍ରାଣି କଥଂ ଭଵନ୍ତି। ଧ୍ଯାନାନି ମନ୍ତ୍ରାଣି କଥଂ ଭଵନ୍ତି ସମାସମଂ ଚୈଵ ଶିଵାର୍ଚନଂ ଚ

ନାହିଁ ଆହ୍ୱାନ, ନାହିଁ ବିଦାୟ; ତେଣୁ ଫୁଲ କିମ୍ବା ପତ୍ର କେମିତି ହେବ? ଧ୍ୟାନ କିମ୍ବା ମନ୍ତ୍ର କେମିତି ହେବ? ସାର କିମ୍ବା ବିସ୍ତୃତ ଭାବେ ଶିବଙ୍କ ପୂଜା କେମିତି ହେବ?

ନ କେଵଲଂ ବନ୍ଧଵିବନ୍ଧମୁକ୍ତୋ ନ କେଵଲଂ ଶୁଦ୍ଧଵିଶୁଦ୍ଧମୁକ୍ତଃ। ନ କେଵଲଂ ଯୋଗଵିଯୋଗମୁକ୍ତଃ ସ ଵୈ ଵିମୁକ୍ତୋ ଗଗନୋପମୋଽହମ୍

ମୁଁ କେବଳ ବନ୍ଧନ ଓ ମୁକ୍ତିରୁ ମୁକ୍ତ ନୁହେଁ, କେବଳ ଶୁଦ୍ଧ ଓ ଅଶୁଦ୍ଧରୁ ମୁକ୍ତ ନୁହେଁ, କେବଳ ଯୋଗ ଓ ବିଯୋଗରୁ ମୁକ୍ତ ନୁହେଁ; ମୁଁ ସତ୍ୟରେ ମୁକ୍ତ, ଆକାଶ ପରି ବିଶାଳ।

ସଞ୍ଜାଯତେ ସର୍ଵମିଦଂ ହି ତଥ୍ଯଂ ସଞ୍ଜାଯତେ ସର୍ଵମିଦଂ ଵିତଥ୍ଯମ୍। ଏଵଂ ଵିକଲ୍ପୋ ମମ ନୈଵ ଜାତଃ ସ୍ଵରୂପନିର୍ଵାଣମନାମଯୋଽହମ୍

ଏହି ସବୁ ଜନ୍ମ ନେଉଛି, ସତ୍ୟ; ଏହି ସବୁ ଜନ୍ମ ନେଉଛି, ମିଥ୍ୟା। ଏପରି ଭିନ୍ନତା କେବେ ମୋ ପାଖରେ ଆସିନାହିଁ—ମୁଁ ମୋର ସ୍ୱରୂପରେ ବିଲୀନ, ଦୁଃଖରହିତ।

ନ ସାଞ୍ଜନଂ ଚୈଵ ନିରଞ୍ଜନଂ ଵା ନ ଚାନ୍ତରଂ ଵାପି ନିରନ୍ତରଂ ଵା। ଅନ୍ତର୍ଵିଭନ୍ନଂ ନ ହି ମେ ଵିଭାତି ସ୍ଵରୂପନିର୍ଵାଣମନାମଯୋଽହମ୍

ନାହିଁ ରଙ୍ଗ ଥିବା କିମ୍ବା ରଙ୍ଗ ନଥିବା; ନାହିଁ ଭିତରେ କିମ୍ବା ବାହାରେ; ମୋ ପାଖରେ କିଛି ଭିତରେ ଭିନ୍ନ ଭାବରେ ଦେଖାଯାଏ ନାହିଁ—ମୁଁ ମୋର ସ୍ୱରୂପରେ ବିଲୀନ, ଦୁଃଖରହିତ।

ଅବୋଧବୋଧୋ ମମ ନୈଵ ଜାତୋ ବୋଧସ୍ଵରୂପଂ ମମ ନୈଵ ଜାତମ୍। ନିର୍ବୋଧବୋଧଂ ଚ କଥଂ ଵଦାମି ସ୍ଵରୂପନିର୍ଵାଣମନାମଯୋଽହମ୍

ମୋ ପାଖରେ ଅଜ୍ଞାନ କିମ୍ବା ଜ୍ଞାନ କେବେ ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇନାହିଁ; ମୋର ଜ୍ଞାନ ସ୍ୱରୂପ କେବେ ଉଦିତ ହୋଇନାହିଁ। ମୁଁ କିପରି ଜ୍ଞାନ କିମ୍ବା ଅଜ୍ଞାନ ବିଷୟରେ କହିପାରିବି? ମୁଁ ମୋର ସ୍ୱରୂପରେ ବିଲୀନ, ଦୁଃଖରହିତ।