ଏକ ଦିନ ଏକ ଅବଧୂତ ଯୋଗୀ ନିଜ ନିର୍ଜନ ଆଶ୍ରମରେ ବସି ଚିନ୍ତନ କରୁଥିଲେ। ସେ ଦେଖୁଥିଲେ, ଧର୍ମ, ଅର୍ଥ, କାମ, ମୋକ୍ଷ, ସମସ୍ତ ଜୀବ—ଚଳାଚଳ ଓ ଅଚଳ—ସବୁ ମିରାଜ ପରି, ବିଷଣ୍ଣ ମରୁଭୂମିରେ ପାଣି ଦେଖାଯିବା ପରି ଅନ୍ତର୍ଗତ ଅସାର। ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଗତ, ଭବିଷ୍ୟତ ଓ ବର୍ତମାନ କାର୍ଯ୍ୟ ଏକ ଅନୁଭବ ନୁହେଁ; ସେ କିଛି କରିବେ ନାହିଁ, କିଛି ଅନୁଭବ କରିବେ ନାହିଁ, ତେଣୁ ତାଙ୍କ ମନ ଅଟୁଟ ଅଟଳ। ଏହି ଅବଧୂତ ଏକା ଏକା ନିର୍ଜନ ଗୃହରେ ବସି, ସମତା ଦ୍ୱାରା ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ, ଅନନ୍ଦରେ ବିହାର କରିଥିଲେ। ସେ ନିଜ ଅଭିମାନ ଛାଡି ନିର୍ବସ୍ତ୍ର ହୋଇ ଚାଲିଥିଲେ, ଏବଂ ସମସ୍ତ କିଛି ନିଜ ଅନ୍ତରରେ ଦେଖିଥିଲେ।