ଏହି ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଶ୍ରୁତିରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ଅବଧୂତଙ୍କର ଲକ୍ଷଣ ଏପରି ଅଛି—ସେ ଅଚଳ ଚିତ୍ତ, ଗଭୀର ଆତ୍ମନିଷ୍ଠ, ଦୃଢ଼ ନିଷ୍ଠାରେ ଅଟୁଟ ଓ ଛଅ ଗୁଣରେ ପାରଙ୍ଗତ। ତାଙ୍କର ମନେ ନମ୍ରତା ରହିଥାଏ, ସେ ସବୁଠି ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇଥାନ୍ତି, ଦକ୍ଷ, ମିତ୍ରଭାବପୂର୍ଣ୍ଣ, ଦୟାଳୁ ଓ ଜ୍ଞାନୀ। ତାଙ୍କର ହୃଦୟ ଦୟାରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ, କୌଣସି ଦ୍ୱେଷ ନାହିଁ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ପ୍ରତି ଧୈର୍ୟ ରଖିଥାନ୍ତି; ସତ୍ୟରେ ଦୃଢ଼ ନିଷ୍ଠା, ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ଚରିତ୍ର, ସମଦୃଷ୍ଟି ଓ ସମସ୍ତଙ୍କ ପ୍ରତି ଉପକାରୀ। ଏହି ଅବଧୂତଙ୍କର ଚିହ୍ନ ଏହି ପ୍ରକାର ଦେଖିବାକୁ ମିଳେ, କିନ୍ତୁ ସେମାନେ କେବଳ ସେଉଁଠି ବୁଝିପାରିବେ, ଯେଉଁମାନେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ବେଦ ଓ ବେଦାନ୍ତର ତତ୍ତ୍ୱକୁ ଜାଣିଛନ୍ତି, ତାଙ୍କର ଶବ୍ଦ ଓ ଅର୍ଥର ସାରକୁ ଅନୁଭବ କରିପାରିଛନ୍ତି। ଅବଧୂତ ଯିଏ, ସେ ଚାହିଦାର ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ, ଶୁଭ୍ର ଚିତ୍ତ—ଆରମ୍ଭ, ମଧ୍ୟ ଓ ଶେଷରେ ସଦା ପବିତ୍ର; ଏବଂ ସେ ସଦା ଆନନ୍ଦରେ ବ୍ୟସ୍ତ, ଏହା 'ଅ' ଅକ୍ଷରର ଚିହ୍ନ। ଯିଏ ପ୍ରତିଛାୟାରୁ ମୁକ୍ତ, ଯିଏ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅବିରତ ଅବସ୍ଥାନ କରିଥାଏ, ଯିଏ କୌଣସି ପୀଡା ବା ଅନୁଭବ କୁହେନାହିଁ—ସେ 'ଭ' ଅକ୍ଷରର ଚିହ୍ନ। ଯିଏ ଗତିଶୀଳ ଜୀବନର ଧୁଳିରେ ଲିପ୍ତ, ମନ ଶୁଧ୍ଧ, କୌଣସି କ୍ଷତି ନାହିଁ, ଧ୍ୟାନ ଓ ଧାରଣାରୁ ମୁକ୍ତ—ସେ 'ଧୁ' ଅକ୍ଷରର ଚିହ୍ନ। ଯିଏ ସତ୍ୟର ଚିନ୍ତନରେ ଲଗ୍ନ, ଚିନ୍ତା ଓ କାର୍ଯ୍ୟରୁ ପରେ, ଅନ୍ଧକାର ଓ ଅହଂକାରରୁ ମୁକ୍ତ—ସେ 'ତ' ଅକ୍ଷରର ଚିହ୍ନ। ଯେଉଁମାନେ ଦତ୍ତାତ୍ରେୟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ରଚିତ ଏହି ଅବଧୂତ ଶିକ୍ଷାକୁ ପଢ଼ନ୍ତି ଓ ଶୁଣନ୍ତି, ସେମାନେ ସଦା ଆନନ୍ଦର ମୂର୍ତ୍ତି ହେବେ, ପୁନର୍ଜନ୍ମର ଚକ୍ରରେ ପଡ଼ିବେନାହିଁ। ଏହିପରି ଅଷ୍ଟମ ଅଧ୍ୟାୟର ସମାପ୍ତି ଘଟିଲା।