ଏହି ଅବଧୂତ ଯେଉଁଠାରେ ପହଞ୍ଚନ୍ତି, ସେଠାରେ ତାଙ୍କର କୌଣସି ଚିହ୍ନ ଦେଖାଯାଏ ନାହିଁ—ସେଉଁଠି ଚୁକ୍ତି ଓ ଅଚୁକ୍ତିର କୌଣସି ଚିନ୍ହ ନାହିଁ। ସେ ସମତାରେ ବିଲୀନ, ଧ୍ୟାନ ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର, ଏବଂ ପରମ ଅବଧୂତ ସତ୍ୟ କୁହନ୍ତି। ଏହିପରି ଅବଧୂତ ଗୀତାର ଷଷ୍ଠ ଅଧ୍ୟାୟ ଏଠି ସମାପ୍ତ ହୁଏ। ଏହି ଅବଧୂତ ରାସ୍ତାରେ ମିଳିଥିବା ଫଟା କପଡ଼ା ପିନ୍ଧି, ନୀତି ଓ ଅନୀତିର ଉପରେ ଚାଲି, ଶୂନ୍ୟ ଘରରେ ନଗ୍ନ ଅବସ୍ଥାରେ ବସନ୍ତି, ଏବଂ ନିର୍ମଳ ଓ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ସମାଧିରେ ବିଲୀନ ହୁଅନ୍ତି। ସେ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଲକ୍ଷ୍ୟ ବିନା ଚଲନ୍ତି, କୌଣସି ଲକ୍ଷ୍ୟ ନାହିଁ, କୌଣସି ଅଲକ୍ଷ୍ୟ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ; କୌଶଳୀ, କିନ୍ତୁ କୌଣସି କର୍ମ ଓ ଅକର୍ମରେ ବନ୍ଧା ନାହିଁ। ସେ ଏକମାତ୍ର ସାରରେ ପବିତ୍ର, ଅଲିପ୍ତ, ଏବଂ କୌଣସି ବିବାଦ କିମ୍ବା ତର୍କ ତାଙ୍କୁ ଛୁଇଁପାରିବ ନାହିଁ। ଆଶା ଓ ଆସକ୍ତିର ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ, ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ଆଚରଣ ଓ ଶୁଚିତ୍ୱରୁ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ, ସେ ଶାନ୍ତ ଏବଂ ସମସ୍ତ ପ୍ରଭେଦରୁ ଶୂନ୍ୟ, ଶୁଦ୍ଧ ଓ ନିର୍ମଳ ସାରର ଅଧିକାରୀ। ଏଠି ଦେହ ଓ ଦେହବିହୀନତା, ଆସକ୍ତି ଓ ନିରାସକ୍ତି ବିଷୟରେ ପ୍ରଶ୍ନ କେମିତି ହେବ? ଏଠି ସାର ସ୍ୱୟଂ ନିର୍ମଳ, ଅଚଳ ଓ ଆକାଶ ସଦୃଶ, ସ୍ୱାଭାବିକ ଭାବରେ ପ୍ରକାଶିତ। ଯେଉଁଠି ରୂପ ଓ ଅରୂପ ଦୁହିଁ ନାହିଁ, ସେଠି ସାରକୁ କେମିତି ମିଳିବ? ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଯେଉଁଠି ଆକାଶ ସଦୃଶ, ସେଠି ବସ୍ତୁ ସହ କେଉଁସି ସମ୍ପୃକ୍ତି କେମିତି ହେବ? ସାର ଏକ ଅବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହଂସ, ଆକାଶ ସଦୃଶ, ଶୁଦ୍ଧ ଓ ନିର୍ମଳ; ଏଠି ବିଭାଜନ, ଭିନ୍ନତା, ବିଚ୍ଛେଦ କିମ୍ବା ପରିଣତି କେମିତି ହେବ? ସମସ୍ତ କିଛି ଏହି ଅବିଚ୍ଛିନ୍ନ, ଏକମାତ୍ର ସାର; ଏଠି ଏକତା କିମ୍ବା ବିଚ୍ଛିନ୍ନତାରେ ଅଭିମାନ କେଉଁଠୁ? ସମସ୍ତ କିଛି ଯେଉଁଠି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଭାବରେ ଅବିଚ୍ଛିନ୍ନ, ସେଠି ସାର କିମ୍ବା ଅସାର କେମିତି ହେବ? ସମସ୍ତ କିଛି ଏକମାତ୍ର, ନିର୍ମଳ ସାର, ଆକାଶ ସଦୃଶ ଓ ଅବିଚ୍ଛିନ୍ନ ଶୁଦ୍ଧ; ଏଠି ଯୋଗ କିମ୍ବା ବିଯୋଗ, ସତ୍ୟ କିମ୍ବା ଅସତ୍ୟ କେମିତି ହେବ? ଯୋଗୀ ଏକତା ଓ ବିଚ୍ଛିନ୍ନତାରୁ ମୁକ୍ତ; ଭୋଗୀ ଭୋଗ ଓ ଅଭୋଗରୁ ମୁକ୍ତ; ସେ ମୃଦୁ ଚଳନ୍ତି, ମୃଦୁ ଭାବେ ଚଳନ୍ତି, ମନରେ ଉପଜିଥିବା ସ୍ୱାଭାବିକ ଆନନ୍ଦକୁ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି। ସେ ଜ୍ଞାନ ଓ ଅଜ୍ଞାନରେ ଏକତା ରଖି, ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ଓ ଅଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱରୁ କେମିତି ମୁକ୍ତ ହେବେ? ସ୍ୱାଭାବିକ, ରାଗଶୂନ୍ୟ ଯୋଗୀ ଏହି ଶୁଦ୍ଧ, ନିର୍ମଳ, ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଭୋଗୀ। ଭଙ୍ଗ ଓ ଅଭଙ୍ଗ ଦୁହିଁରୁ ମୁକ୍ତ, ଆସକ୍ତି ଓ ନିରାସକ୍ତି ଦୁହିଁରୁ ମୁକ୍ତ; ଏଠି ସାର କିମ୍ବା ଅସାର କେମିତି ହେବ? ଏହି ଅଦ୍ୱିତୀୟ ସାର ଆକାଶ ସଦୃଶ। ସେ ସଦା ସମସ୍ତ ପ୍ରଭେଦରୁ ପାରେ ଅବସ୍ଥିତ, ସମସ୍ତ ସାରରୁ ମୁକ୍ତ; ଏଠି ଜୀବନ କିମ୍ବା ମୃତ୍ୟୁ, ଧ୍ୟାନ କିମ୍ବା ଅଧ୍ୟାନ ଦ୍ୱାରା କୌଣସି କ୍ରିୟା କେମିତି ହେବ? ସମସ୍ତ ଏହି ମାୟାର ଦେଖା, ମରୁଭୂମିରେ ମୃଗମରୀଚିକା ପରି; ଅଖଣ୍ଡ, ଅରୂପୀ ଶିବ ମାତ୍ର ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଯାନ୍ତି। ଧର୍ମର ଆରମ୍ଭରୁ ମୁକ୍ତି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ଆମେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ନିର୍ବାସନ୍ନ; ତେବେ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଆସକ୍ତି ଓ ନିରାସକ୍ତିକୁ କେମିତି କଳ୍ପନା କରନ୍ତି? ସେ ପାଉଥିଲେ ପାଉନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ସତ୍ୟରେ କିଛି ନୁହେଁ, କିଛି ନୁହେଁ—ଯେଉଁଠି ଇଚ୍ଛାର କୌଣସି ଚିହ୍ନ ନାହିଁ, ସେଠି କିଛି ନୁହେଁ, କିଛି ନୁହେଁ; ଅଦ୍ୱିତୀୟ ସମାଧିରେ ବିଲୀନ ହୋଇ, ଧ୍ୟାନ ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର ହୋଇ, ପରମ ଅବଧୂତ ସାର କୁହନ୍ତି। ଏଠି ସପ୍ତମ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହୁଏ। ଏବେ ଦତ୍ତାତ୍ରେୟ ଅବଧୂତ କହନ୍ତି—ତୁମର ବ୍ୟାପ୍ତି ତିନି କାଳରେ ନଶ୍ଟ; ତୁମର ମନର ପାରାଙ୍ଗତ୍ୟ ଧ୍ୟାନରେ ନଶ୍ଟ; ତୁମର ବାଣୀର ପାରାଙ୍ଗତ୍ୟ ମୋର ସ୍ତୁତିରେ ନଶ୍ଟ; ଏହି ତିନି ଦୋଷକୁ ସଦା ମାନ୍ୟ କର। ତାଙ୍କର ମନ ଇଚ୍ଛା ଦ୍ୱାରା ଅକ୍ଷତ, ସଂଯମୀ, ମୃଦୁ, ଶୁଦ୍ଧ, କିଛି ନାହିଁ; ଉଦାସୀନ, ମଧ୍ୟମ ଭୋଜନରେ, ଶାନ୍ତ, ନିଶ୍ଚଳ, ଏବଂ ମୋତେ ଶରଣ ନେଉଥିବା ମୁନି। ସେ ଅଚଳ, ଆତ୍ମାରେ ଗଭୀର, ନିଶ୍ଚଳ, ଷଡ୍ଗୁଣର ଅଧିକାରୀ; ବିନମ୍ର ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଅନ୍ୟମାନେ କୁ ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି, ସମର୍ଥ, ମିତ୍ରତାପୂର୍ଣ୍ଣ, ଦୟାଳୁ ଏବଂ ଜ୍ଞାନୀ। ସେ କୃପାଳୁ, ଦ୍ୱେଷ ଶୂନ୍ୟ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ପ୍ରତି ଧୈର୍ଯ୍ୟଶୀଳ; ସତ୍ୟରେ ନିବିଡ଼, ନିଜରେ ଦୋଷ ଶୂନ୍ୟ, ନିର୍ପେକ୍ଷ ଏବଂ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଉପକାରୀ। ଅବଧୂତଙ୍କ ଚିହ୍ନ କେବଳ ସବୁଠାରୁ ଧନ୍ୟ, ଵେଦ ଶବ୍ଦ ଓ ଅର୍ଥର ତତ୍ତ୍ୱ ଜ୍ଞାନୀ, ଵେଦ ଓ ବେଦାନ୍ତ ଶିକ୍ଷାରେ ପାରଙ୍ଗତ ଲୋକମାନେ ବୁଝିପାରିବେ। ଇଚ୍ଛା ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ, ଆରମ୍ଭ, ମଧ୍ୟ ଓ ଶେଷରୁ ଶୁଦ୍ଧ, ସଦା ଆନନ୍ଦରେ ବସିଥିବା—ଏହି 'ଅ' ଅକ୍ଷରର ଚିହ୍ନ। ଯିଏ ସଂସ୍କାର ଶୂନ୍ୟ ଓ ଅନ୍ତଃକ୍ଷେପ ଶୂନ୍ୟ ଭାବରେ କଥା କହନ୍ତି, ସମାଜ ମଧ୍ୟରେ ବସନ୍ତି—ଏହି 'ଭ' ଅକ୍ଷରର ଚିହ୍ନ।