ମନ, ତୁମ ପାଇଁ ନାମ ଓ ରୂପର କିଛି ଅନୁଭୂତି ମଧ୍ୟ ନାହିଁ; ବିଭାଜିତ କିମ୍ବା ଅବିଭାଜିତ କିଛି ମଧ୍ୟ ନାହିଁ। ଏ ନିର୍ଲଜ୍ଜ ମନ, କାହିଁକି ତୁମେ ଦୁଃଖିତ ହେଉଛ? ମୁଁ ଜ୍ଞାନର ଅମୃତ, ସମାନ ଏକ ଶ୍ୱାଦର, ଆକାଶ ପରି ଅପାର। ବନ୍ଧୁ, କାହିଁକି ତୁମେ କାନ୍ଦୁଛ? କିଛି ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ନାହିଁ, କିଛି ମୃତ୍ୟୁ ନାହିଁ; ଜନ୍ମର ଦୁଃଖ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ, କୌଣସି ପରିବର୍ତ୍ତନ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ। ମୁଁ ଜ୍ଞାନର ଅମୃତ, ଏକ ରସର, ଆକାଶ ପରି ଅପାର। ବନ୍ଧୁ, କାହିଁକି ତୁମେ କାନ୍ଦୁଛ? ତୁମ ପାଖରେ କୌଣସି ନିଜସ୍ୱ ରୂପ ନାହିଁ, ବିକୃତି ନାହିଁ, ବୟସ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ। ମୁଁ ଜ୍ଞାନର ଅମୃତ, ଏକ ରସର, ଆକାଶ ପରି ଅପାର। ବନ୍ଧୁ, କାହିଁକି ତୁମେ କାନ୍ଦୁଛ? ବୟସ ନାହିଁ, ମନ ନାହିଁ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ମଧ୍ୟ ତୁମର ନୁହେଁ। ମୁଁ ଜ୍ଞାନର ଅମୃତ, ଏକ ରସର, ଆକାଶ ପରି ଅପାର। ବନ୍ଧୁ, କାହିଁକି ତୁମେ କାନ୍ଦୁଛ? ତୁମ ପାଖରେ କାମନା ନାହିଁ, ଲୋଭ ନାହିଁ, ମୋହ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ। ମୁଁ ଜ୍ଞାନର ଅମୃତ, ଏକ ରସର, ଆକାଶ ପରି ଅପାର। ତୁମ ପାଖରେ କିଛି ଧନ ନାହିଁ, ତେବେ ଧନ ପ୍ରତି କାମନା କାହିଁକି? ନା ଜୀବନୀ ସଙ୍ଗିନୀ ଅଛି, ତେବେ ଶକ୍ତିର ଆଶା କାହିଁକି? ମମତା ଅନୁଭୂତି ନାହିଁ, ତେବେ ଶକ୍ତି ଆଶା କାହିଁକି? ମୁଁ ଜ୍ଞାନର ଅମୃତ, ଏକ ରସର, ଆକାଶ ପରି ଅପାର। ତୁମ ପାଇଁ କିମ୍ବା ମୋ ପାଇଁ, ଚିହ୍ନ ଦ୍ୱାରା ଜଗତର ଜନ୍ମ କେବେ ହୋଇନାହିଁ; ଏହି ନିର୍ଲଜ୍ଜ ମନ ବିଭାଜିତ ଅପ୍ରତୀତି ଦେଖାଏ। କିଛି ଭାଗ କିମ୍ବା ଅଭାଗ ନାହିଁ। ମୁଁ ଜ୍ଞାନର ଅମୃତ, ଏକ ରସର, ଆକାଶ ପରି ଅପାର। ତୁମରେ ବିରକ୍ତି, ରାଗ କିମ୍ବା କାମନାର ଏକ ଅନ୍ଶ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ। ମୁଁ ଜ୍ଞାନର ଅମୃତ, ଏକ ରସର, ଆକାଶ ପରି ଅପାର। ତୁମ ହୃଦୟରେ କୌଣସି ଧ୍ୟାନକାରୀ ନାହିଁ, କୌଣସି ସମାଧି ନାହିଁ; ଧ୍ୟାନ ନାହିଁ, ବାହ୍ୟ କୌଣସି ସ୍ଥାନ ନାହିଁ; ଧ୍ୟାନ କରିବା ପାଇଁ କୌଣସି ବସ୍ତୁ, ସମୟ କିଛି ନାହିଁ। ମୁଁ ଜ୍ଞାନର ଅମୃତ, ଏକ ରସର, ଆକାଶ ପରି ଅପାର। ମୁଁ ତୁମକୁ ସମସ୍ତ ଆବଶ୍ୟକ ଉପଦେଶ ଦେଇସାରିଛି; ନ ମୁଁ ଅଛି, ନ ତୁମେ, ନ କୌଣସି ମହାନ୍, ନ ଶିକ୍ଷକ, ନ ଶିଷ୍ୟ। ପରମ ତତ୍ତ୍ୱ ସ୍ୱାଭାବିକ ଓ ସ୍୵ତନ୍ତ୍ର ମୂର୍ତ୍ତି। ମୁଁ ଜ୍ଞାନର ଅମୃତ, ଏକ ରସର, ଆକାଶ ପରି ଅପାର। ଏଠି ପରମ ତତ୍ତ୍ୱ କେମିତି ଆନନ୍ଦର ସ୍ୱରୂପ? କିମ୍ବା କେମିତି ଆନନ୍ଦର ଅସ୍ୱରୂପ? ଯେଉଁଠାରେ ପରମ 'ମୁଁ' ଏକାକୀ ଅଛି, ଆକାଶ ସ୍ୱରୂପ, ସେଉଁଠି ଜ୍ଞାନ ଓ ଦର୍ଶନ କେମିତି ଅଛି? ଜ୍ଞାନକୁ ଅଗ୍ନି ଓ ବାୟୁ ବିନା ଜାଣିବା; ଜ୍ଞାନର ରୂପକୁ ପୃଥିବୀ ଓ ଜଳ ବିନା ଜାଣିବା; ଜ୍ଞାନକୁ ଆସିବା-ଯିବା ବିନା ଜାଣିବା; ଜ୍ଞାନକୁ ଆକାଶ ପରି ବିସ୍ତୃତ ଜାଣିବା। ମୁଁ ଶୂନ୍ୟ ରୂପ ନୁହେଁ, ଅଶୂନ୍ୟ ରୂପ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ; ଶୁଦ୍ଧ କିମ୍ବା ଅଶୁଦ୍ଧ ରୂପ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ; ମୁଁ ରୂପ କିମ୍ବା ଅରୂପ କିଛି ନୁହେଁ—ମୋର ସ୍ୱରୂପ ପରମ ତତ୍ତ୍ୱ। ପ୍ରପଞ୍ଚକୁ ଛାଡ଼, ପ୍ରପଞ୍ଚ ତ୍ୟାଗକୁ ମଧ୍ୟ ଛାଡ଼। ତ୍ୟାଗ ଓ ଅତ୍ୟାଗ ର ବିଷ ହେଉଛି ନିଜର ଅମୃତ, ଅଜର, ଏବଂ ଅବିଚଳ। ଏଠାରେ ତୃତୀୟ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା। ଏଠି କୌଣସି ଆବାହନ କିମ୍ବା ବିଦାୟ ନାହିଁ, ତେବେ ଫୁଲ କିମ୍ବା ପତ୍ର କେମିତି ହେବ? ଧ୍ୟାନ, ମନ୍ତ୍ର, କିମ୍ବା ଶିବ ପୂଜା କେମିତି ହେବ? ମୁଁ ବନ୍ଧନ ଓ ମୋକ୍ଷ ଉଭୟରୁ ମୁକ୍ତ, ଶୁଦ୍ଧି ଓ ଅଶୁଦ୍ଧି ଉଭୟରୁ ମୁକ୍ତ, ଯୋଗର ଯୁକ୍ତି ଓ ବିଯୁକ୍ତିରୁ ମଧ୍ୟ ମୁକ୍ତ; ମୁଁ ସତ୍ୟରେ ମୁକ୍ତ, ଆକାଶ ପରି ବିସ୍ତୃତ। ଏ ସବୁ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସତ୍ୟ ଭାବରେ ଉଦ୍ଭବ ଓ ମିଥ୍ୟା ଭାବରେ ଉଦ୍ଭବ; ଏପରି ଦ୍ୱନ୍ଦ କେବେ ମୋ ପାଖରେ ଉଠିନାହିଁ—ମୁଁ ସ୍ୱରୂପରେ ଲୀନ, ଦୁଃଖ ରହିତ। ମୋ ପାଖରେ ରଙ୍ଗ ବିନା କିମ୍ବା ରଙ୍ଗ ସହିତ, ଭିତରେ କି ବାହାରେ କିଛି ନାହିଁ; ଭିତରେ ବିଭାଜିତ କିଛି ଚମକେ ନାହିଁ—ମୁଁ ସ୍ୱରୂପରେ ଲୀନ, ଦୁଃଖ ରହିତ। ମୋ ପାଖରେ ଅଜ୍ଞାନ କିମ୍ବା ଜ୍ଞାନ କେବେ ଉଦ୍ଭବ ହୋଇନାହିଁ; ମୋର ଜ୍ଞାନ ସ୍ୱରୂପ କେବେ ଉଦ୍ଭବ ହୋଇନାହିଁ। ମୁଁ କିପରି ଜ୍ଞାନ କିମ୍ବା ଅଜ୍ଞାନ କଥା କହିବି? ମୁଁ ସ୍ୱରୂପରେ ଲୀନ, ଦୁଃଖ ରହିତ। ଧର୍ମ କିମ୍ବା ଅଧର୍ମ ସହିତ ମୋର କୌଣସି ସମ୍ପର୍କ ନାହିଁ; ବନ୍ଧନ କିମ୍ବା ମୋକ୍ଷ ସହିତ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ; ଯାହା ଯୁକ୍ତ କିମ୍ବା ବିଯୁକ୍ତ, ମୋ ପାଖରେ ଦେଖାଯାଏ ନାହିଁ—ମୁଁ ସ୍ୱରୂପରେ ଲୀନ, ଦୁଃଖ ରହିତ। ମୋ ପାଖରେ କେବେ ଉଚ୍ଚ କିମ୍ବା ନୀଚ ନାହିଁ, ମଧ୍ୟମ ଅବସ୍ଥା ମଧ୍ୟ ନାହିଁ, ବନ୍ଧୁ କିମ୍ବା ଶତ୍ରୁ ନାହିଁ। ମୁଁ କିପରି ଉପକାର କିମ୍ବା ଅପକାର କଥା କହିବି? ମୁଁ ସ୍ୱରୂପରେ ଲୀନ, ଦୁଃଖ ରହିତ। ମୁଁ ପୂଜକ ନୁହେଁ, ପୂଜ୍ୟ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ; ମୋ ପାଖରେ କୌଣସି ଉପଦେଶ କିମ୍ବା କାର୍ଯ୍ୟ ନାହିଁ। ଚେତନାର ସ୍ୱରୂପ କଥା କିପରି କହିବି? ମୁଁ ସ୍ୱରୂପରେ ଲୀନ, ଦୁଃଖ ରହିତ। ଏଠି କୌଣସି ବ୍ୟାପକ କିମ୍ବା ବ୍ୟାପ୍ୟ, ଆଶ୍ରୟ କିମ୍ବା ଅନାଶ୍ରୟ ନାହିଁ। ଶୂନ୍ୟତା କିମ୍ବା ଅଶୂନ୍ୟତା କଥା କିପରି କହିବି? ମୁଁ ସ୍ୱରୂପରେ ଲୀନ, ଦୁଃଖ ରହିତ। ମୋ ପାଖରେ ଦ୍ରଷ୍ଟା କିମ୍ବା ଦୃଶ୍ୟ, କାରଣ କିମ୍ବା କାର୍ଯ୍ୟ କିଛି ନାହିଁ। ଚିନ୍ତନୀୟ କିମ୍ବା ଅଚିନ୍ତନୀୟ କଥା କିପରି କହିବି? ମୁଁ ସ୍ୱରୂପରେ ଲୀନ, ଦୁଃଖ ରହିତ। ବିଭାଜକ କିମ୍ବା ବିଭାଜିତ, ଜ୍ଞାତା କିମ୍ବା ଜ୍ଞେୟ ମୋ ପାଖରେ ନାହିଁ। ଆସିବା ଆଉ ଯିବା କଥା କିପରି କହିବି, ପ୍ରିୟ? ମୁଁ ସ୍ୱରୂପରେ ଲୀନ, ଦୁଃଖ ରହିତ। ମୋର ଦେହ ନାହିଁ, ଦେହଶୂନ୍ୟ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ; ବୁଦ୍ଧି, ମନ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ମଧ୍ୟ ମୋର ନୁହେଁ। ରାଗ ଓ ବିରାଗ କଥା କିପରି କହିବି? ମୁଁ ସ୍ୱରୂପରେ ଲୀନ, ଦୁଃଖ ରହିତ। ଏଠି ସ୍୵ତନ୍ତ୍ର ଭାବେ ଭିନ୍ନ ଦୃଶ୍ୟ ନାହିଁ, ଲୁଚା ଦୃଶ୍ୟ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ। ଏକତା କିମ୍ବା ବିଭିନ୍ନତା କଥା କିପରି କହିବି, ବନ୍ଧୁ? ମୁଁ ସ୍ୱରୂପରେ ଲୀନ, ଦୁଃଖ ରହିତ। ମୁଁ ନ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିଗ୍ରହୀ, ନ ଅନିଗ୍ରହୀ; ମୋ ପାଖରେ ସଂଯମ କିମ୍ବା ଅନୁଶାସନ କେବେ ଉଦ୍ଭବ ହୋଇନାହିଁ। ଜୟ କିମ୍ବା ପରାଜୟ କଥା କିପରି କହିବି, ବନ୍ଧୁ? ମୁଁ ସ୍ୱରୂପରେ ଲୀନ, ଦୁଃଖ ରହିତ।