ମୁଁ ଶୁଦ୍ଧ, ପରମ ଶୁଦ୍ଧ, ଚିନ୍ତାର ସୀମାକୁ ଟପିଯାଇଥିବା, ଅନେକ ଆକାରର ଅନନ୍ତ ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିବା ଏକ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ସ୍ୱରୂପ। ମୋରେ କୌଣସି ଦାଗ ନାହିଁ, ମୁଁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ନିର୍ମଳ, ମୋ ସ୍ୱରୂପ ଅବିଭାଜ୍ୟ ଓ ଅନନ୍ତ, ଏବଂ ଏହାକୁ ଚିନ୍ତାରେ ଧରିହେବା ଅସମ୍ଭବ। ମୁଁ ଜ୍ଞାନର ଅମୃତ, ଏକ ରସର, ଆକାଶ ପରି ବିସ୍ତୃତ। ଏହିଠାରେ ବ୍ରହ୍ମା କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ କିପରି ଅଛନ୍ତି? ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ଅନ୍ୟ ଲୋକମାନେ କିପରି ଅଛନ୍ତି? ଯେତେବେଳେ ପରମ ତତ୍ତ୍ୱ ଏକ ଓ ନିର୍ମଳ ଓ ଅଦ୍ୱିତୀୟ, ମୁଁ ତାହା ଜ୍ଞାନର ଅମୃତ, ଏକ ରସର, ଆକାଶ ପରି ବିସ୍ତୃତ। ମୁଁ କେମିତି କହିପାରିବି ଏହି ଶୁଦ୍ଧତା ବିଷୟରେ, ଯାହା ସମସ୍ତ ନିରାକରଣ ଉପରେ ଅଟୁଟ? କିମ୍ବା ଯାହାରେ କିଛି ବାକି ରହିନାହିଁ, କିମ୍ବା ଯାହାରେ କୌଣସି ଚିହ୍ନ ନାହିଁ? ମୁଁ ତାହା ଜ୍ଞାନର ଅମୃତ, ଏକ ରସର, ଆକାଶ ପରି ବିସ୍ତୃତ। ମୁଁ ସଦା ଏମିତି କର୍ମ କରେ, ଯାହା କର୍ମ ଓ ଅକର୍ମ ଉପରେ ଅତିକ୍ରମ କରିଥାଏ; ମୁଁ ସଦା ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଆନନ୍ଦରେ ବିହାର କରେ, ଆସକ୍ତି ଓ ଅନାସକ୍ତି ଉପରେ ଅତିକ୍ରମ କରି; ମୁଁ ଦେହ ଓ ଦେହ ଶୂନ୍ୟତା ଉପରେ ଅତିକ୍ରମ କରି ସଦା ଆନନ୍ଦରେ ବିହାର କରେ। ମୁଁ ଜ୍ଞାନର ଅମୃତ, ଏକ ରସର, ଆକାଶ ପରି ବିସ୍ତୃତ। ମୋ ପାଇଁ ମାୟାରେ ଏହି ବିଶ୍ୱର ଗଠନ କିମ୍ବା ତିର୍ଯ୍ୟକ୍ତା ଓ ଚଳାକିର ସୃଷ୍ଟି କୌଣସି ପରିବର୍ତ୍ତନ ନୁହେଁ; ସତ୍ୟ ଓ ମିଥ୍ୟାର ବିଭାଜନ ମଧ୍ୟ ମୋର ପରିବର୍ତ୍ତନ ନୁହେଁ। ମୁଁ ଜ୍ଞାନର ଅମୃତ, ଏକ ରସର, ଆକାଶ ପରି ବିସ୍ତୃତ। ମୋତେ କୌଣସି ସମୟର ବିଭାଗ ନାହିଁ, ପ୍ରଭାତ କିମ୍ବା ସନ୍ଧ୍ୟା ନାହିଁ; ମୋତେ କୌଣସି ବିଚ୍ଛେଦ ନାହିଁ; ମୁଁ ଅନ୍ତର୍ଜ୍ଞାନ ଶୂନ୍ୟ ନୁହେଁ, ମୁଁ ବଧିର କିମ୍ବା ମୌନ ନୁହେଁ। ସମସ୍ତ ଭେଦବୁଦ୍ଧି ରହିତ ହୋଇ, ମୁଁ ଶୁଦ୍ଧ କିମ୍ବା ଅଶୁଦ୍ଧରେ ବିବେକ କରି ନାହିଁ। ମୁଁ ଜ୍ଞାନର ଅମୃତ, ଏକ ରସର, ଆକାଶ ପରି ବିସ୍ତୃତ। ମୁଁ ନାହିଁ କୌଣସି ଗୁରୁ କିମ୍ବା ଶିଷ୍ୟ, ସତ୍ୟରେ ଅଚଳ; ମୋରେ ମନ ନାହିଁ, ମନ ଶୂନ୍ୟତା ମଧ୍ୟ ନାହିଁ, ସତ୍ୟରେ ଅଚଳ; ଚେତନା ମଧ୍ୟ ଭେଦ ଶୂନ୍ୟ ଓ ଅଚଳ। ମୁଁ ଜ୍ଞାନର ଅମୃତ, ଏକ ରସର, ଆକାଶ ପରି ବିସ୍ତୃତ। ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଅବସ୍ଥାକୁ କିପରି ବର୍ଣ୍ଣନା କରିବି? ଏହି ସମସ୍ତ ଶଙ୍କାର ସମାଧାନ କୁ କିପରି କହିପାରିବି? ଏହିପରି ଅବିଚଳ ଏବଂ ସଦା ସମାନ ରୁହି, ମୁଁ ଜ୍ଞାନର ଅମୃତ, ଏକ ରସର, ଆକାଶ ପରି ବିସ୍ତୃତ। ମୁଁ ସଦା ଦୀପ୍ତିମାନ, ସଦା ଜୀବ ଓ ଅଜୀବ ଶୂନ୍ୟ; ସଦା ଦୀପ୍ତିମାନ, ବୀଜ ଓ ଅବୀଜ ଶୂନ୍ୟ; ସଦା ଦୀପ୍ତିମାନ, ବନ୍ଧନ ଓ ମୋକ୍ଷ ଶୂନ୍ୟ। ମୁଁ ଜ୍ଞାନର ଅମୃତ, ଏକ ରସର, ଆକାଶ ପରି ବିସ୍ତୃତ। ମୁଁ ସଦା ଦୀପ୍ତିମାନ, ଉତ୍ପତ୍ତି ଶୂନ୍ୟ; ସଦା ଦୀପ୍ତିମାନ, ସଂସାର ଶୂନ୍ୟ; ସଦା ଦୀପ୍ତିମାନ, ଲୟ ଶୂନ୍ୟ। ମୁଁ ଜ୍ଞାନର ଅମୃତ, ଏକ ରସର, ଆକାଶ ପରି ବିସ୍ତୃତ। ତୁମ ପାଇଁ ନାମ ଓ ରୂପର ଅନୁଭୂତି ମାତ୍ର ନାହିଁ; ବିଭାଜିତ କିମ୍ବା ଅବିଭାଜିତ ଅନୁଭୂତି ମଧ୍ୟ ନାହିଁ। ହେ ନିର୍ଲଜ୍ଜ ମନ, କାହିଁକି ତୁମେ ଦୁଃଖିତ? ମୁଁ ଜ୍ଞାନର ଅମୃତ, ଏକ ରସର, ଆକାଶ ପରି ବିସ୍ତୃତ। ତୁମେ କାହିଁକି କନ୍ଦୁଛ? ବୟସ୍ ନାହିଁ, ମୃତ୍ୟୁ ନାହିଁ, ଜନ୍ମର ଦୁଃଖ ନାହିଁ, କୌଣସି ପରିବର୍ତ୍ତନ ନାହିଁ। ମୁଁ ଜ୍ଞାନର ଅମୃତ, ଏକ ରସର, ଆକାଶ ପରି ବିସ୍ତୃତ। ତୁମେ କାହିଁକି କନ୍ଦୁଛ? ତୁମର କୌଣସି ରୂପ ନାହିଁ, ବିକୃତି ନାହିଁ, ବୟସ୍ ନାହିଁ। ମୁଁ ଜ୍ଞାନର ଅମୃତ, ଏକ ରସର, ଆକାଶ ପରି ବିସ୍ତୃତ। ତୁମେ କାହିଁକି କନ୍ଦୁଛ? ବୟସ୍ ନାହିଁ, ମନ ନାହିଁ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ତୁମର ନୁହେଁ। ମୁଁ ଜ୍ଞାନର ଅମୃତ, ଏକ ରସର, ଆକାଶ ପରି ବିସ୍ତୃତ। ତୁମେ କାହିଁକି କନ୍ଦୁଛ? ତୁମର କୌଣସି କାମନା ନାହିଁ, ଲୋଭ ନାହିଁ, ମୋହ ନାହିଁ। ମୁଁ ଜ୍ଞାନର ଅମୃତ, ଏକ ରସର, ଆକାଶ ପରି ବିସ୍ତୃତ। ତୁମେ କିପରି ଧନ ଆଶା କରୁଛ? ତୁମ ପାଖରେ କିଛି ନାହିଁ; ଶକ୍ତି କିପରି ଆଶା କରୁଛ? ତୁମର ଜନାନୀ ନାହିଁ; ଶକ୍ତି କିପରି ଆଶା କରୁଛ? ତୁମର 'ମୋ' ଭାବ ନାହିଁ। ମୁଁ ଜ୍ଞାନର ଅମୃତ, ଏକ ରସର, ଆକାଶ ପରି ବିସ୍ତୃତ। ତୁମ ପାଇଁ କିମ୍ବା ମୋ ପାଇଁ ଚିହ୍ନିତ ବିଶ୍ୱର ଜନ୍ମ ନାହିଁ; ଏହି ନିର୍ଲଜ୍ଜ ମନ ବିଭାଜିତ ଭାବରେ ପ୍ରକଟ ହୁଏ। ବିଭାଜନ କିମ୍ବା ଅବିଭାଜନ ନାହିଁ। ମୁଁ ଜ୍ଞାନର ଅମୃତ, ଏକ ରସର, ଆକାଶ ପରି ବିସ୍ତୃତ। ତୁମରେ ଅପ୍ରାରବ୍ଧ ବୈରାଗ୍ୟର ସୂତ୍ର ମାତ୍ର ନାହିଁ, ରାଗ କିମ୍ବା ଆଶାର ଅନ୍ଶ ମାତ୍ର ନାହିଁ। ମୁଁ ଜ୍ଞାନର ଅମୃତ, ଏକ ରସର, ଆକାଶ ପରି ବିସ୍ତୃତ। ତୁମ ହୃଦୟରେ ଧ୍ୟାନୀ ନାହିଁ, ନାହିଁ ସମାଧି; ଧ୍ୟାନ ନାହିଁ, ବାହ୍ୟ ଅବସ୍ଥା ମଧ୍ୟ ନାହିଁ; ଧ୍ୟାନ କରିବା ପାଇଁ କିଛି ନାହିଁ, ବସ୍ତୁ କିମ୍ବା ସମୟ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ। ମୁଁ ଜ୍ଞାନର ଅମୃତ, ଏକ ରସର, ଆକାଶ ପରି ବିସ୍ତୃତ। ଯାହା ଆବଶ୍ୟକ, ମୁଁ ସମସ୍ତ କଥା ତୁମକୁ କହିଛି; ତୁମେ ନୁହଁ, ମୁଁ ମଧ୍ୟ ନୁହଁ, ବଡ କିମ୍ବା ଗୁରୁ କିମ୍ବା ଶିଷ୍ୟ କିଛି ନାହିଁ। ପରମ ତତ୍ତ୍ୱ ସ୍ୱାଭାବିକ ଓ ସ୍୵ାଧୀନତାର ରୂପ। ମୁଁ ଜ୍ଞାନର ଅମୃତ, ଏକ ରସର, ଆକାଶ ପରି ବିସ୍ତୃତ। ଏଠାରେ ପରମ ତତ୍ତ୍ୱ କିପରି ଆନନ୍ଦର ରୂପ? କିପରି ଆନନ୍ଦ ନୁହେଁ? କିପରି ଜ୍ଞାନ ଓ ଅନୁଭୂତିର ରୂପ? ପରମ 'ମୁଁ' ଏକାକୀ ଏବଂ ଆକାଶ ସ୍ୱରୂପ। ଜ୍ଞାନକୁ ଅଗ୍ନି ଓ ବାୟୁ ଶୂନ୍ୟ ବୋଲି ଜାଣ; ଜ୍ଞାନର ରୂପ ମାଟି ଓ ପାଣି ଶୂନ୍ୟ ବୋଲି ଜାଣ; ଜ୍ଞାନକୁ ଆସିବା-ଯିବା ଶୂନ୍ୟ ବୋଲି ଜାଣ; ଜ୍ଞାନ ଆକାଶ ପରି ବିସ୍ତୃତ। ମୁଁ ଶୂନ୍ୟ ରୂପ କିମ୍ବା ଅଶୂନ୍ୟ ରୂପର ନୁହେଁ, ଶୁଦ୍ଧ କିମ୍ବା ଅଶୁଦ୍ଧ ରୂପର ନୁହେଁ; ମୁଁ ରୂପ କିମ୍ବା ଅରୂପ କିଛି ନୁହେଁ—ମୋର ସ୍ୱରୂପ ହେଉଛି ପରମ ତତ୍ତ୍ୱ। ତୁମେ ବିଶ୍ୱକୁ ତ୍ୟାଗ କର, ତ୍ୟାଗକୁ ମଧ୍ୟ ତ୍ୟାଗ କର। ତ୍ୟାଗ ଓ ଅତ୍ୟାଗର ବିଷ ଅମୃତ, ଜନ୍ମସିଦ୍ଧ ଓ ଅବିଚଳ। ଏପରି ତୃତୀୟ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ। ଏଠାରେ କୌଣସି ଆହ୍ୱାନ ନାହିଁ, ବିଦାୟ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ; ତେବେ ଫୁଲ କିମ୍ବା ପତ୍ର କିପରି? ଧ୍ୟାନ, ମନ୍ତ୍ର, କିମ୍ବା ଶିବଙ୍କର ପୂଜା କିପରି ହେବ?