ମୋ ପାଇଁ କେବେ ଏହି ସଂସାରୀ ବନ୍ଧନ ରହିନାହିଁ, ନାହିଁ କେବେ ସଂତୋଷର ସୁଖ। ଅଜ୍ଞାନର ଏହି ବନ୍ଧନ କେବେ ମୋତେ ଛୁଇଁନାହିଁ। ମୁଁ ଜ୍ଞାନର ଅମୃତ, ଏକ ରସର, ଆକାଶ ପରି ବିସ୍ତୃତ। ସଂସାରର ଧୂଳି କିମ୍ବା ଦୁଃଖର ଅନ୍ଧକାର ମୋତେ କେବେ ପରିବର୍ତ୍ତନ କରିପାରେନି, ନାହିଁ କେବେ ଗୁଣର ନିଜ ନିଜ ସ୍ୱଭାବରୁ ମୋତେ ବଦଳାଇପାରିଲା। ମୁଁ ଜ୍ଞାନର ଅମୃତ, ଏକ ରସର, ଆକାଶ ପରି ବିସ୍ତୃତ। ମୋ ପାଇଁ କେବେ ଏମିତି କୌଣସି ନିୟମ ନାହିଁ ଯାହା ଦୁଃଖ ଦେଇଥାଏ, କେବେ ମୋତେ ଦୁଃଖର ସହିତ ଜନ୍ମା ମନ ନାହିଁ। ଏହି ‘ମୁଁ’ ବୋଧ ମଧ୍ୟ ମୋର ନୁହେଁ। ମୁଁ ଜ୍ଞାନର ଅମୃତ, ଏକ ରସର, ଆକାଶ ପରି ବିସ୍ତୃତ। ମୋ ପାଖରେ କେବେ ଗତିର ଶେଷ କିମ୍ବା ନିର୍ଗତି ନାହିଁ, କେବେ କଳ୍ପିତ ସୃଷ୍ଟି ନାହିଁ; ସ୍୵ପ୍ନ କିମ୍ବା ଜାଗ୍ରତର ଶେଷ ନାହିଁ, ନାହିଁ ଶୁଭ କିମ୍ବା ଅଶୁଭ। ତତ୍ତ୍ୱ କିମ୍ବା ତତ୍ତ୍ୱ ନୁହେଁ, ଚଳନ କିମ୍ବା ଅଚଳନ ନାହିଁ। ମୁଁ ଜ୍ଞାନର ଅମୃତ, ଏକ ରସର, ଆକାଶ ପରି ବିସ୍ତୃତ। ଏହା କେବଳ ଜ୍ଞାତ ବା ଜ୍ଞାତା ନୁହେଁ, କାରଣ ଦ୍ୱାରା ବୁଝିହେବା ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ; ଏହା ଉଚ୍ଚାରଣ ଅତୀତ, ମନ କିମ୍ବା ବୁଦ୍ଧି ନୁହେଁ। ତେଣୁ କିପରି ମୁଁ ଏହି ସତ୍ୟ କୁ କହିପାରିବି? ମୁଁ ଜ୍ଞାନର ଅମୃତ, ଏକ ରସର, ଆକାଶ ପରି ବିସ୍ତୃତ। ଏହି ପରମ ତତ୍ତ୍ୱର କୌଣସି ଭେଦ କିମ୍ବା ଅଭେଦ ନାହିଁ; ଏହା ଭିତର କିମ୍ବା ବାହାର ନୁହେଁ—ତେବେ ଏହାକୁ କିପରି ବର୍ଣ୍ଣନା କରିହେବ? ଏହା ସୃଷ୍ଟି ପୂର୍ବରୁ, ଅସଙ୍ଗ, ଏବଂ ସତ୍ୟରେ କିଛି ଅଛିନାହିଁ। ମୁଁ ଜ୍ଞାନର ଅମୃତ, ଏକ ରସର, ଆକାଶ ପରି ବିସ୍ତୃତ। ମୁଁ ଏକମାତ୍ର ସତ୍ୟ, କାମାଦି ଦୋଷରୁ ମୁକ୍ତ; ମୁଁ ଏକମାତ୍ର ସତ୍ୟ, ଭାଗ୍ୟାଦି ଦୋଷରୁ ମୁକ୍ତ। ମୁଁ ଏକମାତ୍ର ସତ୍ୟ, ସଂସାରର ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ। ମୁଁ ଜ୍ଞାନର ଅମୃତ, ଏକ ରସର, ଆକାଶ ପରି ବିସ୍ତୃତ। ଯଦି ତିନି ଅବସ୍ଥା ନାହିଁ, ତେବେ ଚତୁର୍ଥ କିପରି? ତିନି କାଳ ନାହିଁ, ଦିଗ କିପରି? ପରମ ଶାନ୍ତି ଅବସ୍ଥା ହେଉଛି ପରମ ତତ୍ତ୍ୱ। ମୁଁ ଜ୍ଞାନର ଅମୃତ, ଏକ ରସର, ଆକାଶ ପରି ବିସ୍ତୃତ। ଦୀର୍ଘ କିମ୍ବା ସଂକ୍ଷିପ୍ତ, ମୋ ପାଇଁ କୌଣସି ଭେଦ ନାହିଁ; ପ୍ରଶସ୍ତ କିମ୍ବା ସଂକୁଚିତ, ମୋ ପାଇଁ ଭେଦ ନାହିଁ; କୋଣାଳି କିମ୍ବା ଗୋଳାକାର, ମୋ ପାଖରେ କୌଣସି ଭେଦ ନାହିଁ। ମୁଁ ଜ୍ଞାନର ଅମୃତ, ଏକ ରସର, ଆକାଶ ପରି ବିସ୍ତୃତ। ମା, ବାପା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ, ପୁଅ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ—କେବେ ମୋର ନୁହେଁ; ଜନ୍ମ କିମ୍ବା ମୃତ୍ୟୁ—ମନ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କିଛି କେବେ ମୋର ନୁହେଁ। ଏହି ପରମ ତତ୍ତ୍ୱ ଅଚଳ ଓ ଅବିଚଳିତ। ମୁଁ ଜ୍ଞାନର ଅମୃତ, ଏକ ରସର, ଆକାଶ ପରି ବିସ୍ତୃତ। ଶୁଧ୍ଧ, ପରମ ଶୁଧ୍ଧ, ଚିନ୍ତାତୀତ, ଅନନ୍ତ ରୂପର; ନିର୍ମଳ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ନିର୍ମଳ, ଚିନ୍ତାତୀତ, ଅନନ୍ତ ରୂପର; ଅଖଣ୍ଡ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଖଣ୍ଡ, ଚିନ୍ତାତୀତ, ଅନନ୍ତ ରୂପର—ମୁଁ ଜ୍ଞାନର ଅମୃତ, ଏକ ରସର, ଆକାଶ ପରି ବିସ୍ତୃତ। ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ କିପରି ଏଠାରେ ଅଛନ୍ତି? ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ଅନ୍ୟ ଲୋକମାନେ କିପରି ଅଛନ୍ତି? ଯଦି ପରମ ତତ୍ତ୍ୱ ଏକ, ଶୁଧ୍ଧ, ଦ୍ୱିତୀୟ ନାହିଁ, ମୁଁ ଜ୍ଞାନର ଅମୃତ, ଏକ ରସର, ଆକାଶ ପରି ବିସ୍ତୃତ। ସମସ୍ତ ନିରାକାର ଉପରେ ଯାହା ଶୁଧ୍ଧ, ତାହାକୁ କିପରି କହିପାରିବି? ସମସ୍ତ ଅବଶେଷ ଉପରେ ଯାହା ଶୁଧ୍ଧ, ତାହାକୁ କିପରି କହିପାରିବି? ସମସ୍ତ ଚିହ୍ନ ଉପରେ ଯାହା ଶୁଧ୍ଧ, ତାହାକୁ କିପରି କହିପାରିବି? ମୁଁ ଜ୍ଞାନର ଅମୃତ, ଏକ ରସର, ଆକାଶ ପରି ବିସ୍ତୃତ। ମୁଁ ସଦା ସର୍ବୋଚ୍ଚ କାର୍ଯ୍ୟ କରେ, ଯାହା କ୍ରିୟା ଓ ଅକ୍ରିୟା ଉପରେ ଅତୀତ; ମୁଁ ସପ୍ରେମ ଆନନ୍ଦ କରେ, ଆସକ୍ତି ଓ ଅନାସକ୍ତିରୁ ମୁକ୍ତ; ମୁଁ ସଦା ଆନନ୍ଦରେ, ଦେହୀ ଓ ଅଦେହୀ ଭାବରୁ ମୁକ୍ତ। ମୁଁ ଜ୍ଞାନର ଅମୃତ, ଏକ ରସର, ଆକାଶ ପରି ବିସ୍ତୃତ। ମାୟା ଦ୍ୱାରା ସଂସାରର ଗଠନ ମୋର ପରିବର୍ତ୍ତନ ନୁହେଁ; ଧୂର୍ତ୍ତତା ଓ ମିଥ୍ୟାତାର ସୃଷ୍ଟି ମୋର ପରିବର୍ତ୍ତନ ନୁହେଁ; ସତ୍ୟ ଓ ଅସତ୍ୟର ବିଭାଜନ ମୋର ପରିବର୍ତ୍ତନ ନୁହେଁ। ମୁଁ ଜ୍ଞାନର ଅମୃତ, ଏକ ରସର, ଆକାଶ ପରି ବିସ୍ତୃତ। ସଂଧ୍ୟା-ପ୍ରଭାତ ଭଳି କାଳର ଭେଦ ମୋର ନାହିଁ, ବିଚ୍ଛେଦ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ; ମୁଁ ଅନ୍ତର୍ଜ୍ଞାନ ହୀନ ନୁହେଁ, ନାହିଁ ବଧିର କିମ୍ବା ମୌନ। ସମସ୍ତ ଭାବନାତ୍ମକ ଭେଦରୁ ମୁକ୍ତ ଥିବାରୁ, ମୁଁ ଶୁଧ୍ଧ କିମ୍ବା ଅଶୁଧ୍ଧ ଦ୍ୱାରା ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ନୁହେଁ। ମୁଁ ଜ୍ଞାନର ଅମୃତ, ଏକ ରସର, ଆକାଶ ପରି ବିସ୍ତୃତ। ମୋର କୌଣସି ଗୁରୁ କିମ୍ବା ଶିଷ୍ୟ ନାହିଁ, ସତ୍ୟରେ ଅଚଳ; ମନ କିମ୍ବା ଅମନ ନାହିଁ, ସତ୍ୟରେ ଅଚଳ; ଚେତନା, ସମସ୍ତ ଭେଦ ହରାଇ, ସତ୍ୟରେ ଅଚଳ। ମୁଁ ଜ୍ଞାନର ଅମୃତ, ଏକ ରସର, ଆକାଶ ପରି ବିସ୍ତୃତ। ଏହି ଅରଣ୍ୟ ସଦୃଶ ଆଶ୍ରୟକୁ କିପରି ବର୍ଣ୍ଣନା କରିପାରିବି? ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସନ୍ଦେହର ସମାଧାନକୁ କିପରି କହିପାରିବି? ଏଭଳି, ସଦା ସମାନ ଓ ଅଚଳ ରହି, ମୁଁ ଜ୍ଞାନର ଅମୃତ, ଏକ ରସର, ଆକାଶ ପରି ବିସ୍ତୃତ। ସଦା ଚମକୁଛି, ଜୀବ ଓ ଅଜୀବ ଶୂନ୍ୟ; ସଦା ଚମକୁଛି, ବୀଜ ଓ ଅବୀଜ ଶୂନ୍ୟ; ସଦା ଚମକୁଛି, ବନ୍ଧନ ଓ ମୋକ୍ଷ ଶୂନ୍ୟ। ମୁଁ ଜ୍ଞାନର ଅମୃତ, ଏକ ରସର, ଆକାଶ ପରି ବିସ୍ତୃତ। ସଦା ଚମକୁଛି, ଉତ୍ପତ୍ତି ଶୂନ୍ୟ; ସଦା ଚମକୁଛି, ସଂସାର ଶୂନ୍ୟ; ସଦା ଚମକୁଛି, ଲୟ ଶୂନ୍ୟ। ମୁଁ ଜ୍ଞାନର ଅମୃତ, ଏକ ରସର, ଆକାଶ ପରି ବିସ୍ତୃତ। ତୁମ ପାଖରେ ନାମ ଓ ରୂପର ସୂକ୍ଷ୍ମ ଧାରଣା ମଧ୍ୟ ନାହିଁ; ଭେଦ କିମ୍ବା ଅଭେଦ କିଛି ନାହିଁ। ହେ ନିର୍ଲଜ୍ଜ ମନ, କାହିଁକି ତୁମେ ଅବସାଦ ଅନୁଭବ କରୁଛ? ମୁଁ ଜ୍ଞାନର ଅମୃତ, ଏକ ରସର, ଆକାଶ ପରି ବିସ୍ତୃତ। ମିତ୍ର, କାହିଁକି ତୁମେ କାନ୍ଦୁଛ? ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା, ମୃତ୍ୟୁ ନାହିଁ; ଜନ୍ମର ଦୁଃଖ ନାହିଁ; ପରିବର୍ତ୍ତନ ନାହିଁ। ମୁଁ ଜ୍ଞାନର ଅମୃତ, ଏକ ରସର, ଆକାଶ ପରି ବିସ୍ତୃତ। ମିତ୍ର, କାହିଁକି ତୁମେ କାନ୍ଦୁଛ? ସତ୍ୟ ରୂପ ନାହିଁ; ବିକୃତି ନାହିଁ; ବୟସ ନାହିଁ। ମୁଁ ଜ୍ଞାନର ଅମୃତ, ଏକ ରସର, ଆକାଶ ପରି ବିସ୍ତୃତ। ମିତ୍ର, କାହିଁକି ତୁମେ କାନ୍ଦୁଛ? ବୟସ ନାହିଁ; ମନ ନାହିଁ; ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ତୁମର ନୁହେଁ। ମୁଁ ଜ୍ଞାନର ଅମୃତ, ଏକ ରସର, ଆକାଶ ପରି ବିସ୍ତୃତ।