ମୁଁ କେବେ ମୂଳ ବା ମୂଳହୀନ ନୁହେଁ, ତଥାପି ସଦା ବ୍ୟାପ୍ତ; ଧୂଆଁ ବା ଧୂଆଁର ଗୁଣ ମୋରେ ନାହିଁ, ତଥାପି ସଦା ବ୍ୟାପ୍ତ; ଦୀପ ବା ଦୀପତ୍ୱ ମୋରେ ନାହିଁ, ତଥାପି ସଦା ବ୍ୟାପ୍ତ। ମୁଁ ଜ୍ଞାନର ଅମୃତ, ଏକ ରସର, ଆକାଶ ସଦୃଶ ସମତାର ଅନୁଭୂତି। ଏଠାରେ ଅଭିଲାଷାହୀନ ଅଭିଲାଷା କିପରି କୁହିବି? ଅସଙ୍ଗ ସଙ୍ଗ କିପରି କୁହିବି? ସାରହୀନ ସାର କିପରି କୁହିବି? ମୁଁ ଏହି ଜ୍ଞାନର ଅମୃତ, ସମ ରସର, ଆକାଶ ସଦୃଶ। ସମସ୍ତଙ୍କର ଅଦ୍ୱିତୀୟ ରୂପ କିପରି କୁହିବି? ଦ୍ୱିତୀୟ ରୂପ କିପରି କୁହିବି? ଚିରନ୍ତନ ଓ ଅଚିରନ୍ତନ ସ୍ୱରୂପ କିପରି କୁହିବି? ମୁଁ ଜ୍ଞାନର ଅମୃତ, ସମ ରସର, ଆକାଶ ସଦୃଶ। ମୁଁ ନ ଥୁଲ ନ ତନୁ, ନ ଆସିବା ନ ଯିବା, ନ ଆରମ୍ଭ, ନ ଶେଷ, ନ ମଧ୍ୟ, ନ ଉଚ୍ଚ, ନ ନିମ୍ନ। ଏହି ସତ୍ୟକୁ କୁହୁଛି: ମୁଁ ଜ୍ଞାନର ଅମୃତ, ସମ ରସର, ଆକାଶ ସଦୃଶ। ଚେତନା ସମସ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ, ଆକାଶ ସଦୃଶ; ଚେତନା ସମସ୍ତ ବିଷୟ, ଆକାଶ ସଦୃଶ; ଏହି ଚେତନା ଏକ, ଶୁଦ୍ଧ, ନ ବନ୍ଧନୀୟ, ନ ମୁକ୍ତ। ମୁଁ ଜ୍ଞାନର ଅମୃତ, ସମ ରସର, ଆକାଶ ସଦୃଶ। ମୁଁ ନ କଠିନ ବୁଝିବା ନ ସହଜ ବୁଝିବା, ନ କଠିନ ଦୃଷ୍ଟି ନ ସହଜ ଦୃଷ୍ଟି, ନ ରୂପର ସାନିକଟ୍ୟ; ମୁଁ ଜ୍ଞାନର ଅମୃତ, ସମ ରସର, ଆକାଶ ସଦୃଶ। ମୁଁ ସେଇ ଅଗ୍ନି, ଯେ କ୍ରିୟାହୀନତାକୁ ଦହିଦେଇଥାଏ; ଦୁଃଖ ଓ ଦୁଃଖ ନଥିବାକୁ ଦହିଦେଇଥାଏ; ଦେହୀ ଓ ଦେହ ନଥିବାକୁ ଦହିଦେଇଥାଏ। ମୁଁ ଜ୍ଞାନର ଅମୃତ, ଏକ ରସର, ବିସ୍ତୃତ ଆକାଶ ସଦୃଶ। ମୁଁ ପାପ ଓ ପାପହୀନତାକୁ, ଧର୍ମ ଓ ଅଧର୍ମକୁ, ବନ୍ଧନ ଓ ମୁକ୍ତିକୁ ଦହିଦେଇଥାଏ। ମୁଁ ଜ୍ଞାନର ଅମୃତ, ଏକ ରସର, ବିସ୍ତୃତ ଆକାଶ ସଦୃଶ। ମୋରେ ନ ସତ୍ତା ନ ଅସତ୍ତା, ନ ଏକତା ନ ଅଏକତା, ନ ମନ ନ ଅମନ। ମୁଁ ଜ୍ଞାନର ଅମୃତ, ଏକ ରସର, ବିସ୍ତୃତ ଆକାଶ ସଦୃଶ। ମୋରେ ମୂଢ଼ତା ବା ମୂଢ଼ତା ନାଶ; ଦୁଃଖ ବା ଦୁଃଖ ନାଶ; ଲୋଭ ବା ଲୋଭ ନାଶ—ଏମିତି କୌଣସି ଧାରଣା ନାହିଁ। ମୁଁ ଜ୍ଞାନର ଅମୃତ, ଏକ ରସର, ବିସ୍ତୃତ ଆକାଶ ସଦୃଶ। ମୋ ପାଇଁ ସଂସାର ରେଶମ ନାହିଁ, ସନ୍ତୋଷ ଆନନ୍ଦ ନାହିଁ, ଅଜ୍ଞାନର ବନ୍ଧନ ନାହିଁ। ମୁଁ ଜ୍ଞାନର ଅମୃତ, ଏକ ରସର, ବିସ୍ତୃତ ଆକାଶ ସଦୃଶ। ସଂସାର ଧୂଳି, ଦୁଃଖ ଅନ୍ଧକାର, ଗୁଣ ନିଜ ସ୍ୱରୂପ ଉତ୍ପାଦନ—ଏ ସବୁ ମୋତେ ପ୍ରଭାବିତ କରେନାହିଁ। ମୁଁ ଜ୍ଞାନର ଅମୃତ, ଏକ ରସର, ବିସ୍ତୃତ ଆକାଶ ସଦୃଶ। ମୋ ପାଇଁ କୌଣସି ନିୟମ ଦୁଃଖ ଦେଉନାହିଁ, ଦୁଃଖ ଯୋଗରୁ ମନ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏନାହିଁ; ଏହି ‘ମୁଁ’ ଧାରଣା ମୋରେ କେବେ ନାହିଁ। ମୁଁ ଜ୍ଞାନର ଅମୃତ, ଏକ ରସର, ବିସ୍ତୃତ ଆକାଶ ସଦୃଶ। ଚଳନ ବା ଅଚଳନ, କଳ୍ପିତ ସୃଷ୍ଟି, ସ୍ୱପ୍ନ ବା ଜାଗ୍ରତ, ଭଲ ବା ମନ୍ଦ, ସାର ବା ଅସାର—ଏହାର କୌଣସି ଶେଷ ମୋତେ ନାହିଁ। ମୁଁ ଜ୍ଞାନର ଅମୃତ, ଏକ ରସର, ବିସ୍ତୃତ ଆକାଶ ସଦୃଶ। ଏହି ସତ୍ୟ କି ଜଣା, କି ଜଣାର, କି କାରଣରେ ବୁଝାଯିବ? ଏହା ଉଚ୍ଚାରଣର ପାରେ ନୁହେଁ, ମନ ବା ବୁଦ୍ଧି ନୁହେଁ। ତେବେ କିପରି ଏହି ସତ୍ୟ କୁହିବି? ମୁଁ ଜ୍ଞାନର ଅମୃତ, ଏକ ରସର, ବିସ୍ତୃତ ଆକାଶ ସଦୃଶ। ପରମ ତତ୍ତ୍ୱ ଅଖଣ୍ଡ ବା ଖଣ୍ଡ ନୁହେଁ, ଭିତରେ ବା ବାହାରେ ନୁହେଁ; ସୃଷ୍ଟି ପୂର୍ବରୁ ଅସଙ୍ଗ, କିଛି ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନାହିଁ। ମୁଁ ଜ୍ଞାନର ଅମୃତ, ଏକ ରସର, ବିସ୍ତୃତ ଆକାଶ ସଦୃଶ। ମୁଁ ଏକମାତ୍ର ସତ୍ୟ, ରାଗ ଓ ଦୋଷ ରହିତ; ଏକମାତ୍ର ସତ୍ୟ, ଦୃଷ୍ଟି ଓ ଦୁଃଖ ରହିତ; ଏକମାତ୍ର ସତ୍ୟ, ସଂସାର ଦୁଃଖ ରହିତ। ମୁଁ ଜ୍ଞାନର ଅମୃତ, ଏକ ରସର, ବିସ୍ତୃତ ଆକାଶ ସଦୃଶ। ତିନି ଅବସ୍ଥା ନଥିଲେ, ଚତୁର୍ଥ କେମିତି? ତିନି କାଳ ନଥିଲେ, ଦିଗ କେମିତି? ପରମ ଶାନ୍ତି ଅବସ୍ଥା ହେଉଛି ଚିରସତ୍ୟ। ମୁଁ ଜ୍ଞାନର ଅମୃତ, ଏକ ରସର, ବିସ୍ତୃତ ଆକାଶ ସଦୃଶ। ଦୀର୍ଘ ବା ସଂକ୍ଷିପ୍ତ, ପ୍ରସ୍ତାର ବା ସଂକୋଚିତ, କୋଣାଳ ବା ଗୋଳାକାର—ମୋ ପାଇଁ କୌଣସି ଭେଦ ନାହିଁ। ମୁଁ ଜ୍ଞାନର ଅମୃତ, ଏକ ରସର, ବିସ୍ତୃତ ଆକାଶ ସଦୃଶ। ମା, ବାପା, ପୁଅ, ଆଦି କେବେ ମୋର ନୁହେଁ; ଜନ୍ମ ବା ମୃତ୍ୟୁ, ମନ ବା କିଛି ମୋର ନୁହେଁ। ଏହି ପରମ ତତ୍ତ୍ୱ ଅଚଳ ଓ ଅବିଚଳ। ମୁଁ ଜ୍ଞାନର ଅମୃତ, ଏକ ରସର, ବିସ୍ତୃତ ଆକାଶ ସଦୃଶ। ମୁଁ ଶୁଦ୍ଧ, ପରିଶୁଦ୍ଧ, ଅଚିନ୍ତ୍ୟ, ଅନନ୍ତ ରୂପର; ନିର୍ମଳ, ପରିନିର୍ମଳ, ଅଚିନ୍ତ୍ୟ, ଅନନ୍ତ ରୂପର; ଅଖଣ୍ଡ, ପରିଅଖଣ୍ଡ, ଅଚିନ୍ତ୍ୟ, ଅନନ୍ତ ରୂପର। ମୁଁ ଜ୍ଞାନର ଅମୃତ, ଏକ ରସର, ବିସ୍ତୃତ ଆକାଶ ସଦୃଶ। ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତା କିପରି ଅଛି? ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ଅନ୍ୟ ଲୋକ କିପରି ଅଛି? ଯଦି ପରମ ତତ୍ତ୍ୱ ଏକ, ଶୁଦ୍ଧ, ଦ୍ୱିତୀୟ ନାହିଁ, ତେବେ ମୁଁ ଜ୍ଞାନର ଅମୃତ, ଏକ ରସର, ବିସ୍ତୃତ ଆକାଶ ସଦୃଶ। ନିର୍ବିକାର ପବିତ୍ରତା କିପରି କୁହିବି? ଶେଷ ଯାଞ୍ଚା ଉପରେ ଥିବା ପବିତ୍ରତା କିପରି କୁହିବି? ଚିହ୍ନ ଉପରେ ଥିବା ପବିତ୍ରତା କିପରି କୁହିବି? ମୁଁ ଜ୍ଞାନର ଅମୃତ, ଏକ ରସର, ବିସ୍ତୃତ ଆକାଶ ସଦୃଶ। ମୁଁ ସଦା କ୍ରିୟା ଓ ଅକ୍ରିୟା ଉପରି ଥିବା ପରମ କ୍ରିୟା କରେ; ମୁଁ ସଦା ଆସକ୍ତି ଓ ଅନାସକ୍ତି ରହିତ ଆନନ୍ଦ ପାଉଛି; ଦେହୀ ଓ ଦେହ ନଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ ସଦା ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରେ। ମୁଁ ଜ୍ଞାନର ଅମୃତ, ଏକ ରସର, ବିସ୍ତୃତ ଆକାଶ ସଦୃଶ। ମାୟାରେ ଜଗତ୍ ସୃଷ୍ଟି ମୋର ରୂପାନ୍ତର ନୁହେଁ; ଟେଢ଼ା, କୃତ୍ରିମତା ମୋର ରୂପାନ୍ତର ନୁହେଁ; ସତ୍ୟ ଓ ଅସତ୍ୟର ଭେଦ ମୋର ରୂପାନ୍ତର ନୁହେଁ। ମୁଁ ଜ୍ଞାନର ଅମୃତ, ଏକ ରସର, ଆକାଶ ସଦୃଶ। ସକାଳ, ସନ୍ଧ୍ୟା, ଆଦି କାଳ ଭେଦ ମୋରେ ନାହିଁ; ମୋର ବିଚ୍ଛେଦ ନାହିଁ; ଅନ୍ତର୍ଜ୍ଞାନ ନ ଥିବା ନୁହେଁ, ମୁଁ ବଧିର ବା ମୌନ ନୁହେଁ। ଏହିପରି ସମସ୍ତ ଭେଦରେ ମୁଁ ନିର୍ମୁକ୍ତ, ଶୁଦ୍ଧ ବା ଅଶୁଦ୍ଧ ରୂପରେ ମୋତେ ବିବେଚନା କରାଯାଏନାହିଁ। ମୁଁ ଜ୍ଞାନର ଅମୃତ, ଏକ ରସର, ଆକାଶ ସଦୃଶ। ମୋରେ ଗୁରୁ ବା ଶିଷ୍ୟ ନାହିଁ, ସତ୍ୟରେ ଅଚଳ; ମନ ବା ଅମନ ନାହିଁ, ସତ୍ୟରେ ଅଚଳ; ଚେତନାର ସମସ୍ତ ଭେଦ ଶେଷ, ସତ୍ୟରେ ଅଚଳ। ମୁଁ ଜ୍ଞାନର ଅମୃତ, ଏକ ରସର, ଆକାଶ ସଦୃଶ। ଏହି ଅରଣ୍ୟ ସଦୃଶ ଆଶ୍ରୟ କିପରି ବର୍ଣ୍ଣନା କରିବି? ଏହି ସମାଧାନ ହୋଇଯାଇଥିବା ସନ୍ଦେହ କିପରି କୁହିବି?