ଏହି କାହାଣୀରେ, ଏକ ଦୀର୍ଘ ଅନୁଭବର ମାଧ୍ୟମରେ, ଆମେ ଏକ ଅତି ଗଭୀର ଧାରଣାରେ ପ୍ରବେଶ କରିବାକୁ ଯାଉଛୁ, ଯାହା ମାନବତାର ପ୍ରାରମ୍ଭ ଓ ଶେଷ ପ୍ରତି ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇଥାଏ। ଏହି କାହାଣୀର ମୂଳ ନାୟକ ହେଉଛନ୍ତି ଏକ ଦୃଷ୍ଟା, ଯାହା ଜାଣିଛନ୍ତି ଯେ ତାଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟିରେ ସବୁ କିଛି ଶିବ ରୂପରେ ଦେଖାଯାଏ। ଗୁରୁଙ୍କର କୃପାରେ, ମନୁଷ୍ୟଙ୍କର ମନ ଦ୍ୱାରା ଅଦ୍ୱିତୀୟତାର ପ୍ରବୃତ୍ତି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଯାହା ଜ୍ଞାନୀଙ୍କୁ ଦୂର ଭୟରୁ ମୁକ୍ତ କରେ। ଯେଉଁଥିରେ ସବୁ କିଛି ଗତିଶୀଳ, ତାହାର ମୂଳ ନିଜରେ ଅସ୍ଥିର ଓ ଅକାରରେ ଅଛି। ସେ ଜାଣିଛନ୍ତି ଯେ, ଏହି ବିଶ୍ୱ, ଯାହା ପାଞ୍ଚ ତତ୍ତ୍ୱରେ ଗଠିତ, ଏକ ମିରାଜ ପରି, ତେଣୁ କାହାକୁ ପୂଜା କରିବେ, ଯେତେବେଳେ ସେ ନିଜରେ ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ଅକ୍ଷତ ଅଟୁଟ ଅଛନ୍ତି। ସେ ଜାଣିଛନ୍ତି ଯେ, ନିଜରେ ଅନ୍ତର୍ଗତ ସବୁ କିଛି ଅଛି; ଏହାର କୌଣସି ବିଭାଜନ ନାହିଁ। ସେ ଆଶ୍ଚର୍ୟରେ ଅଛନ୍ତି, କିପରି ମୁ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ବା ଅସ୍ତିତ୍ୱ ବିଷୟରେ କଥା କରିପାରିବି? ଯେଉଁଥିରେ ଏକ ଅଦ୍ୱିତୀୟତା ଅଛି, ସେଠାରେ ଜ୍ଞାନ ଓ ଅନୁଭବର ସାର ଅଛି; ସେ ନିଜକୁ ଅକାରର ଏକ ସ୍ୱରୂପ ଭାବରେ ଚିନ୍ତା କରନ୍ତି। ସେ ଜାଣିଛନ୍ତି ଯେ, ସେ ଅନନ୍ତ, ଅକ୍ଷୟ, ଓ ଶୁଦ୍ଧ ଜ୍ଞାନର ରୂପରେ ଅଛନ୍ତି; ସେ ଖୁସୀ ଓ ଦୁଃଖରେ ମୁକ୍ତ। ମନ ନିଜର କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ କରିପାରିବା ନାହିଁ; ସେ ଶୁଦ୍ଧ ଜ୍ଞାନର ନେକ୍ତର ଭାବରେ ଅଛନ୍ତି। ମନ ଅନେକ ଦିଗରେ ଯାଏ, କିନ୍ତୁ ସତ୍ୟରେ, ସେ ଏକାଧିକ ଦିଗରେ ନୁହେଁ। ସେ ଅନ୍ତର୍ଗତ ସତ୍ୟକୁ ଦେଖିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରେ, କିନ୍ତୁ ସତ୍ୟ କେବଳ ଏକ ଅଟୁଟ ଅଛି। ସେ ଜାଣିଛନ୍ତି ଯେ, ତାଙ୍କର ଜନ୍ମ ଓ ମୃତ୍ୟୁ ନାହିଁ; ସେ କେବଳ ଶିବ, ସବୁଠାରେ ଅଛନ୍ତି। ଏହାର ଅନୁସାରେ, ସେ ଅନ୍ୟ ଜୀବନ ଓ ମୋହରେ ଗଲ୍ପ କରୁନାହିଁ। ସେ ମନରେ ଏକ ଅବସ୍ଥାରେ ଅଛନ୍ତି, ଯେଉଁଥିରେ ସେ ଦୁଃଖ ଓ ଆନନ୍ଦର ଅନୁଭବ କରନ୍ତି। ସେ ଜାଣିଛନ୍ତି ଯେ, ସବୁ କିଛି ତାଙ୍କର ନିଜର ହସ୍ତରେ ନୁହେଁ; ସେ ଶୁଦ୍ଧ, ଅଜନ୍ମ, ଓ ଅକ୍ଷୟ। ଏହି ଦୃଷ୍ଟିରେ, ସେ ଏକ ନୂତନ ଦୃଷ୍ଟିକୋଣ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି, ଯାହା ତାଙ୍କୁ ଅନ୍ତର୍ଗତ ସତ୍ୟ ଦେଖିବାକୁ ସାହାଯ୍ୟ କରେ। ସେ ଏହାର ଅନୁସାରେ, ସବୁ କିଛି ନିଜରେ ଅଛି, ଏବଂ ସେ ଏହାକୁ ଜାଣିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛନ୍ତି। ସେ ଅନ୍ତର୍ଗତ ମନର ଅବସ୍ଥାରେ ଥିବା ଅସ୍ପଷ୍ଟତାକୁ ଛାଡ଼ି, ସେ ଅନ୍ତର୍ଗତ ଅଦ୍ୱିତୀୟତାର ଅନୁଭବ କରନ୍ତି। ସେ ଜାଣିଛନ୍ତି, ଏହି ସବୁ କିଛି ନିଜର ଅନୁଭବରେ ଅନ୍ତର୍ଗତ। ଏହି କାହାଣୀର ଶେଷରେ, ସେ ନିଜକୁ ଶୁଦ୍ଧ, ଅଜନ୍ମ, ଓ ଅକ୍ଷୟ ଭାବରେ ଦେଖନ୍ତି, ଏବଂ ଏହାର ଦ୍ୱାରା ସେ ସବୁ ପ୍ରକାରର ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ହେବାକୁ ସମର୍ଥ ହୁଅନ୍ତି। ଏହି ଭାବରେ, ସେ ଜୀବନର ଗଭୀରତାକୁ ଅନୁଭବ କରି, ସତ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି।