अवधूत गीतेतील या पवित्र श्लोकांमध्ये अवधूताचे अद्वितीय स्वरूप आणि त्याची स्थिती अत्यंत सुंदरपणे वर्णन केली आहे. अवधूत सर्व काही प्राप्त करतो, सर्व काही प्राप्त करतो, पण प्रत्यक्षात त्याच्यात कुठल्याही चांडाळाचा चिन्ह दिसत नाही. तो समत्वात विलीन झालेला, ध्यानाने शुद्ध झालेला, आणि सर्वोच्च सत्य बोलणारा आहे. सहावा अध्याय येथे संपतो. अवधूत रस्त्यावर सापडलेल्या फाटलेल्या वस्त्रात लपेटलेला असतो, तो पुण्य आणि पापाच्या पलीकडे चालतो, रिकाम्या घरात नग्न राहतो, आणि नितळ, कलंकरहित, अद्वैत समाधीत पूर्णपणे मग्न असतो. त्याची कोणतीही ध्येय-आकांक्षा नसते; तो ध्येय आणि अध्येय दोन्हीपासून मुक्त असतो; तो कुशल आहे, पण योग्य आणि अयोग्य कर्माच्या पलीकडे आहे; तो केवळ साराने शुद्ध झालेला, निर्लेप आहे—म्हणून अवधूताला वाद किंवा विवाद कसा स्पर्श करू शकतो? आशा आणि आसक्तीच्या बंधनातून तो पूर्ण मुक्त आहे; शुद्ध आचार आणि शुद्धतेच्या पलीकडे स्थित आहे; शांत, सर्व भेदांपासून मुक्त, आणि नितळ, कलंकरहित साराचा धनी आहे. येथे शरीर किंवा शरीररहितपणाचा शोध कसा घेता येईल? येथे आसक्ती किंवा अनासक्तीचा शोध कसा घेता येईल? सार स्वतःच शुद्ध, स्थिर, आकाशासारखा, आणि नैसर्गिकरित्या प्रकट आहे. जिथे स्वरूप आणि निराकार दोन्ही अनुपस्थित आहेत, तिथे सार कसा सापडेल? जिथे सर्वोच्च आकाशासारखा आहे, तिथे वस्तूंसोबत गुंतवणूक कशी होईल? सार अखंड हंसासारखा, आकाशासारखा, शुद्ध आणि निर्लेप आहे; त्यामुळे येथे विभाग, भेद, वेगळेपणा किंवा परिवर्तन कसे असू शकते? सर्व काही अखंड, एकमेव सार आहे; येथे एकत्र येण्याचा किंवा वेगळे होण्याचा अभिमान कसा असू शकतो? जेव्हा सर्व काही सर्वोच्च अखंड आहे, तिथे सार किंवा असार कसा असू शकतो? सर्व काही एकमेव, निर्लेप, आकाशासारखा, अखंड शुद्ध सार आहे; त्यामुळे येथे संबंध किंवा असंबंध, सत्य किंवा असत्य कसे असू शकते? योगी एकत्र येण्यापासून आणि वेगळे होण्यापासून मुक्त आहे; भोगकर्ता भोग आणि अभोग दोन्हीपासून मुक्त आहे; तो हळूहळू, सौम्यपणे, मनाने निर्माण झालेल्या सहज आनंदाचा अनुभव घेतो. ज्ञान आणि अज्ञानात नेहमी एकरूप, द्वैत आणि अद्वैतातून मुक्त कसा होऊ शकतो? नैसर्गिक, रागरहित योगी शुद्ध, निर्लेप, अद्वैत भोगकर्ता आहे. तुटलेला आणि न तुटलेला—तो दोन्हीपासून मुक्त आहे; जोडलेला आणि न जोडलेला—तो दोन्हीपासून मुक्त आहे; त्यामुळे येथे सार किंवा असार कसा असू शकतो? अद्वैत सार आकाशासारखा आहे. सर्व भेदांपासून नेहमीच मुक्त, सर्व सारातून मुक्त; त्यामुळे येथे जीवन किंवा मृत्यू, ध्यान किंवा अ-ध्यानाच्या कर्माचा प्रश्न कसा निर्माण होईल? हे सर्व माया आहे, वाळवंटातील मृगजळासारखे; अखंड, निराकार शिवच शिल्लक राहतो. धर्माच्या आरंभापासून ते मोक्षाच्या अंतापर्यंत आम्ही पूर्णपणे निराशा-विरहित आहोत; मग ज्ञानी लोक आसक्ती आणि अनासक्ती कशी कल्पना करतात? तो शोधतो, शोधतो—मुळीच नाही, मुळीच नाही—जिथे इच्छेचे कोणतेही चिन्ह नाही, तिथे मुळीच नाही, मुळीच नाही; अद्वैत समाधीत मग्न, ध्यानाने शुद्ध, सर्वोच्च अवधूत सार सांगतो. सातवा अध्याय येथे संपतो. तुझ्या व्यापण्याला काळाच्या त्रयीने नष्ट केले; तुझ्या मनाच्या पारगमनाला ध्यानाने नष्ट केले; तुझ्या वाणीच्या पारगमनाला माझ्या स्तुतीने नष्ट केले—हे तिन्ही अपराध नेहमी क्षमा कर. त्याचे मन इच्छांनी दुखावलेले नाही, संयमित, सौम्य, शुद्ध, काहीही नसलेला; उदासीन, अन्नात मित, शांत, स्थिर, जो माझ्या आश्रय घेतो असा ऋषी. अचल, आत्म्यात गहन, दृढ, सहा गुणांचा स्वामी; नम्र, इतरांचा सन्मान करणारा, सक्षम, मैत्रीपूर्ण, दयाळू, आणि बुद्धिमान. दयाळू, द्वेषरहित, सर्व प्राण्यांशी सहनशील; सत्यात स्थिर, आत्म्यात निर्दोष, निष्पक्ष, आणि सर्वांना मदत करणारा. अवधूताची लक्षणे सर्वात पुण्यवान, वेदातील शब्द आणि अर्थ जाणणारे, वेद आणि वेदांत शिकवणीत पारंगत असणाऱ्यांनी ओळखावी. इच्छांच्या बंधनातून मुक्त, आरंभ, मध्य आणि अंतापासून शुद्ध; नेहमी आनंदात स्थित—हे 'अ' अक्षराचे लक्षण आहे. जो संस्कारांपासून मुक्त आहे आणि त्रास न देता बोलतो; जो उपस्थित लोकांत राहतो—हे 'व' अक्षराचे लक्षण आहे. ज्याचे अंग धुळीने माखलेले, मन पूर्णपणे हललेले, त्रासरहित; ध्यान आणि समाधीपासून मुक्त—हे 'धु' अक्षराचे लक्षण आहे. जो सत्याचे ध्यान धरतो, विचार आणि कर्मापासून मुक्त; अंधार आणि अहंकारातून मुक्त—हे 'ता' अक्षराचे लक्षण आहे. जो दत्तात्रेय अवधूताने निर्माण केलेल्या या शिक्षणाचा पाठ आणि श्रवण करतो, आनंदमय स्वरूपात विलीन होतो, त्याला पुन्हा जन्म घेण्याची आवश्यकता नाही. आठवा अध्याय येथे संपतो.