शिवाचे अखंड, सर्वव्यापी स्वरूप हे मायाजाळ, दुःख, शंका, आणि शोक यांपासून पूर्णपणे परे आहे. या एकमेव, अखंड शिवात ‘मी’ किंवा ‘माझे’ असे विचार कसे उत्पन्न होऊ शकतात? खरं तर, धर्म आणि अधर्माचा नाश, बंधन आणि मुक्तीचा नाश याविषयी बोलले जाते; पण जर सर्वत्र एकच शिव आहे, तर वेदना किंवा वेदनारहिततेचा विचार कुठे उरतो? यज्ञ करणारा आणि यज्ञ, अग्नी आणि आहुती यांच्यात काहीच फरक नाही. एकच सर्वव्यापी शिव असल्याने, कर्माचे फळ कसे मिळू शकते? दुःख आणि दुःखरहिततेपासून, गर्व आणि गर्वरहिततेपासून मुक्त असल्याचे सांगितले जाते; पण या अखंड शिवात आसक्ती किंवा अनासक्तीचा विचार कसा येईल? माया किंवा मायारहिततेचा, लोभ किंवा लोभरहिततेचा बदल नाही; एकमेव, अखंड शिवात भेद किंवा अभेदाचा विचार कसा होईल? ‘तू’ आणि ‘मी’—खरे तर, मारणारा कधीच नाही; कुटुंब किंवा जन्माचा विचार फक्त कल्पना आहे. मीच शिव, सर्वोच्च सत्य असल्यास, इथे नमस्कार किंवा अभिवादन कसे असू शकते? गुरू आणि शिष्याचा भेद नाही; शिक्षणाचा भेद नाही. मीच शिव, सर्वोच्च सत्य असल्यास, इथे नमस्कार किंवा अभिवादन कसे असू शकते? शरीरांची कल्पित विभागणी नाही, जगांची कल्पित विभागणी नाही. मीच शिव, सर्वोच्च सत्य असल्यास, इथे नमस्कार किंवा अभिवादन कसे असू शकते? राग किंवा रागरहिततेचा भेद नाही; हे शुद्ध, स्थिर, आणि कलंकहीन आहे. मीच शिव, सर्वोच्च सत्य असल्यास, इथे नमस्कार किंवा अभिवादन कसे असू शकते? शरीर आणि शरीररहिततेचा भेद नाही; आचार खोटा आहे, वास्तविक नाही. मीच शिव, सर्वोच्च सत्य असल्यास, इथे नमस्कार किंवा अभिवादन कसे असू शकते? तो प्राप्त करतो, तो प्राप्त करतो—पण वास्तवात, तिथे कोणताही चिह्न नाही. समत्वात मग्न, ध्यानाने शुद्ध झालेला, सर्वोच्च अवधूत सत्य बोलतो. अशा प्रकारे सहावा अध्याय संपतो. रस्त्यावर सापडलेल्या फाटलेल्या वस्त्रात, पुण्य आणि पापाच्या पलीकडे, तो नग्नपणे रिकाम्या घरात राहतो, शुद्ध, कलंकहीन, अभेद समाधीत मग्न. तो उद्दिष्टविहीन आहे, उद्दिष्ट आणि उद्दिष्टरहिततेपासून मुक्त; कुशल, पण योग्य आणि अयोग्य कर्माच्या पलीकडे; एकमात्र साराने शुद्ध—अवधूताला वाद किंवा विवाद कसा स्पर्श करणार? आशा आणि आसक्तीच्या बंधनातून मुक्त, निर्धारित आचार आणि शुद्धतेच्या पलीकडे स्थिर, शांत, सर्व भेदरहित, शुद्ध कलंकहीन साराचा धनी. इथे शरीर किंवा शरीररहिततेचा शोध कसा घेता येईल? इथे आसक्ती किंवा अनासक्तीचा शोध कसा घेता येईल? सार स्वतःच शुद्ध, स्थिर, आणि आकाशासारखा, सहज प्रकट. जिथे स्वरूप आणि निराकार दोन्ही नाहीत, तिथे सार कसा सापडेल? सर्वोच्च आकाशासारखा असताना, वस्तूंशी संबंध कसा येईल? सार अखंड हंस, आकाशासारखा, शुद्ध, कलंकहीन; मग इथे विभागणी, फरक, किंवा बदल कसा असू शकतो? सर्व काही अखंड, एकमेव सार आहे; मग इथे एकत्र येण्याचा किंवा विभाजनाचा गर्व कसा असू शकतो? सर्व काही सर्वोच्च अखंड असताना, सार किंवा असाराचा विचार कसा करता येईल? सर्व काही एकमेव, कलंकहीन सार, आकाशासारखा आणि अखंडपणे शुद्ध; मग इथे संबंध किंवा विसंवाद, सत्य किंवा असत्य कसा असू शकतो? योगी एकत्र येणे आणि विभाजनापासून मुक्त; भोगणारा भोग आणि अभोगापासून मुक्त; तो हलकेच, हलकेच, मनाने कल्पित आनंद अनुभवतो. ज्ञान आणि अज्ञानात नेहमी एकत्र; द्वैत आणि अद्वैतातून कसा मुक्त होईल? सहज, विरक्त योगी शुद्ध, कलंकहीन, अभेद भोगणारा आहे. तुटलेला आणि न तुटलेला, दोन्हीपासून मुक्त; आसक्त आणि अनासक्त, दोन्हीपासून मुक्त; मग इथे सार किंवा असाराचा विचार कसा करता येईल? अभेद सार आकाशासारखा आहे. नेहमी सर्व भेदांपलीकडे, सर्व सारांपासून मुक्त; मग इथे जीवन किंवा मृत्यू, ध्यान किंवा ध्यानरहिततेने कर्म कसा होईल? सर्व हे जणू मायाजाळ, वाळवंटातील मृगजळासारखे; अखंड, निराकार शिवच शिल्लक राहतो. धर्माच्या आरंभापासून मुक्तीच्या शेवटपर्यंत, आम्ही पूर्णपणे निराश; मग ज्ञानी आसक्ती आणि अनासक्तीची कल्पना कशी करतात? तो शोधतो, तो शोधतो—मुळीच नाही, मुळीच नाही—जिथे इच्छा नाही, तिथे काहीच नाही; अभेद समाधीत मग्न, ध्यानाने शुद्ध झालेला, सर्वोच्च अवधूत सार बोलतो. अशा प्रकारे सातवा अध्याय संपतो. तुझी सर्वव्यापकता काळाच्या त्रयीत नष्ट झाली; तुझ्या मनाची पारगम्यता ध्यानाने नष्ट झाली; तुझ्या वाणीची पारगम्यता माझ्या स्तुतीने नष्ट झाली—हे तिन्ही अपराध नेहमी क्षमा कर. त्याचे मन इच्छांनी न दुखावलेले, संयमित, सौम्य, शुद्ध, काहीच नसलेले; उदासीन, मध्यम अन्न घेणारा, शांत, स्थिर, जो माझ्या आश्रयात आहे, तो ऋषी. अचल, आत्म्यात गहन, दृढ, सहा गुणांचा स्वामी; नम्र पण इतरांचा सन्मान करणारा, समर्थ, मित्रत्वाचा, दयाळू, आणि ज्ञानी. दयाळू, द्वेषरहित, सर्व प्राण्यांशी सहनशील; सत्यात स्थिर, स्वयंमध्ये निर्दोष, निष्पक्ष, सर्वांना मदत करणारा. अवधूताची चिन्हे सर्वात धन्य, वेदांच्या शब्दार्थाचा सार जाणणारे, वेद आणि वेदांताच्या शिकवणीत पारंगत असलेल्या लोकांनी ओळखावी. इच्छांच्या बंधनातून मुक्त, आरंभ, मध्य, आणि अंतापासून शुद्ध; नेहमी आनंदात स्थिर—हे ‘अ’ अक्षराचे चिन्ह आहे. जो संस्कारमुक्त आणि निर्भय बोलणारा; उपस्थित लोकांमध्ये राहणारा—हे ‘व’ अक्षराचे चिन्ह आहे. ज्याचे अंग धुळीने माखलेले, मन मुक्त, दुःखरहित; ध्यान आणि समाधीपासून मुक्त—हे ‘धु’ अक्षराचे चिन्ह आहे. जो सत्याचा विचार धारण करतो, विचार आणि कर्मापासून मुक्त; अंधार आणि अहंकारातून मुक्त—हे ‘ता’ अक्षराचे चिन्ह आहे. दत्तात्रेय अवधूताने रचलेल्या या शिकवणीचे पठण आणि श्रवण करणारे, आनंदमय स्वरूप धारण करून, पुन्हा कधी जन्म घेणार नाहीत. अशा प्रकारे आठवा अध्याय संपतो.