അവധൂതഗീതാ

തത്ത്വം ത്വം ന ഹി സന്ദേഹഃ കിം ജാനാമ്യഥവാ പുനഃ। അസംവേദ്യം സ്വസംവേദ്യമാത്മാനം മന്യസേ കഥമ്

നീ തന്നെയാണ് സത്യം — ഇതിൽ സംശയമില്ല; പിന്നെ ഞാൻ എന്ത് അറിയണം? സ്വയം അറിയാൻ കഴിയാത്ത ആത്മാവിനെ നീ എങ്ങിനെ അറിവിന്റെ വിഷയമാക്കുന്നു?

മായാഽമായാ കഥം താത ഛായാഽഛായാ ന വിദ്യതേ। തത്ത്വമേകമിദം സര്വം വ്യോമാകാരം നിരഞ്ജനമ്

പ്രിയനേ, മായയോ അമായയോ എങ്ങിനെ ഉണ്ടാകാം? നിഴലോ അനിഴലോ ഇല്ല. ഈ എല്ലാം ഏകമായ യാഥാർത്ഥ്യമാണ്, ആകാശം പോലെ രൂപമില്ലാത്തതും കളങ്കം ഇല്ലാത്തതുമാണ്.

ആദിമധ്യാന്തമുക്തോഽഹം ന ബദ്ധോഽഹം കദാചന। സ്വഭാവനിര്മലഃ ശുദ്ധ ഇതി മേ നിശ്ചിതാ മതിഃ

ആദ്യവും നടുവും അവസാനം ഇല്ലാത്തവനാണ് ഞാൻ; ഒരിക്കലും ബന്ധിക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ല. എന്റെ സ്വഭാവം നിർമ്മലവും ശുദ്ധവുമാണ് — ഇതാണ് എന്റെ ഉറച്ച വിശ്വാസം.

മഹദാദി ജഗത്സര്വം ന കിംചിത്പ്രതിഭാതി മേ। ബ്രഹ്മൈവ കേവലം സര്വം കഥം വര്ണാശ്രമസ്ഥിതിഃ

മഹത്തത്വം മുതലായ ഈ ലോകം എനിക്ക് ഒന്നും പോലെ തോന്നുന്നില്ല; എല്ലാം ബ്രഹ്മം മാത്രമാണ് — അപ്പോൾ വർണ്ണം, ആശ്രമം എന്നിവ എങ്ങിനെ ഉണ്ടാകാം?

ജാനാമി സര്വഥാ സര്വമഹമേകോ നിരന്തരമ്। നിരാലമ്ബമശൂന്യം ച ശൂന്യം വ്യോമാദിപഞ്ചകമ്

എല്ലാവിധത്തിലും ഞാൻ തന്നെ എല്ലാം, ഇടവേളയില്ലാതെ നിലകൊള്ളുന്നു എന്ന് ഞാൻ അറിയുന്നു; എനിക്ക് ആശ്രയമില്ല, ശൂന്യവുമല്ല, എന്നാൽ ആകാശം മുതലായ അഞ്ചു ശൂന്യങ്ങളുമാണ്.

ന ഷണ്ഢോ ന പുമാന്ന സ്ത്രീ ന ബോധോ നൈവ കല്പനാ। സാനന്ദോ വാ നിരാനന്ദമാത്മാനം മന്യസേ കഥമ്

ഞാൻ ശണ്ഡനുമല്ല, പുരുഷനുമല്ല, സ്ത്രീയുമല്ല; ബോധമോ കൽപ്പനയോ അല്ല. ആത്മാവിനെ ആനന്ദമുള്ളതോ ആനന്ദരഹിതമായതോ ആയി നീ എങ്ങിനെ കരുതുന്നു?

ഷഡങ്ഗയോഗാന്ന തു നൈവ ശുദ്ധം മനോവിനാശാന്ന തു നൈവ ശുദ്ധമ്। ഗുരൂപദേശാന്ന തു നൈവ ശുദ്ധം സ്വയം ച തത്ത്വം സ്വയമേവ ബുദ്ധമ്

ആറ് അങ്കങ്ങളുള്ള യോഗത്തിലൂടെ അല്ല, മനസ്സിന്റെ നാശത്തിലൂടെയും അല്ല ശുദ്ധി; ഗുരുവിന്റെ ഉപദേശത്തിലൂടെയും അല്ല ശുദ്ധി — സത്യം സ്വയം തന്നെ, സ്വയം അറിയപ്പെടുന്നു.

ന ഹി പഞ്ചാത്മകോ ദേഹോ വിദേഹോ വര്തതേ ന ഹി। ആത്മൈവ കേവലം സര്വം തുരീയം ച ത്രയം കഥമ്

ദേഹം അഞ്ചു ഘടകങ്ങളാൽ നിർമ്മിതമല്ല, അവ ഇല്ലാതെ ദേഹം നിലനിൽക്കുന്നുമില്ല; ആത്മാവാണ് എല്ലാം — അപ്പോൾ നാലാം അവസ്ഥയും മറ്റുള്ള മൂന്നു അവസ്ഥകളും എങ്ങിനെ ഉണ്ടാകാം?

ന ബദ്ധോ നൈവ മുക്തോഽഹം ന ചാഹം ബ്രഹ്മണഃ പൃഥക്। ന കര്താ ന ച ഭോക്താഹം വ്യാപ്യവ്യാപകവര്ജിതഃ

ഞാൻ ബന്ധിച്ചവനുമല്ല, മോചിതനുമല്ല; ബ്രഹ്മത്തിൽ നിന്ന് വേറെയും അല്ല. ഞാൻ കര്‍ത്താവുമല്ല, ഭോക്താവുമല്ല; വ്യാപിക്കുന്നതോ വ്യാപിക്കപ്പെടുന്നതോ എന്നതിൽ നിന്ന് ഞാൻ സ്വതന്ത്രനാണ്.

യഥാ ജലം ജലേ ന്യസ്തം സലിലം ഭേദവര്ജിതമ്। പ്രകൃതിം പുരുഷം തദ്വദഭിന്നം പ്രതിഭാതി മേ

ജലം ജലത്തിൽ ചേർന്നാൽ വ്യത്യാസമില്ലാത്തതുപോലെ, പ്രകൃതിയും പുരുഷനും എനിക്ക് ഒന്നായി തോന്നുന്നു.

യദി നാമ ന മുക്തോഽസി ന ബദ്ധോഽസി കദാചന। സാകാരം ച നിരാകാരമാത്മാനം മന്യസേ കഥമ്

നീ മോചിതനല്ലെങ്കിലും, ഒരിക്കലും ബന്ധിച്ചവനുമല്ല; ആത്മാവിനെ രൂപമുള്ളതോ രൂപരഹിതമായതോ ആയി നീ എങ്ങിനെ കരുതുന്നു?

ജാനാമി തേ പരം രൂപം പ്രത്യക്ഷം ഗഗനോപമമ്। യഥാ പരം ഹി രൂപം യന്മരീചിജലസന്നിഭമ്

നിന്റെ പരമരൂപം ഞാൻ നേരിട്ട് ആകാശം പോലെ അറിയുന്നു; ആ പരമരൂപം വെള്ളത്തിൽ മറിച്ചുപോലെയാണ്.

ന ഗുരുര്നോപദേശശ്ച ന ചോപാധിര്ന മേ ക്രിയാ। വിദേഹം ഗഗനം വിദ്ധി വിശുദ്ധോഽഹം സ്വഭാവതഃ

എനിക്ക് ഗുരുവോ ഉപദേശമോ ഉപാധിയോ കർമ്മമോ ഇല്ല; ഞാൻ സ്വഭാവത്തിൽ തന്നെ വിശുദ്ധനും ദേഹരഹിതനും ആകാശം പോലെയുമാണ് എന്ന് അറിഞ്ഞുകൊൾക.

വിശുദ്ധോഽസ്യ ശരീരോഽസി ന തേ ചിത്തം പരാത്പരമ്। അഹം ചാത്മാ പരം തത്ത്വമിതി വക്തും ന ലജ്ജസേ

നിന്റെ ശരീരം വിശുദ്ധമാണെന്നും, മനസ്സ് ഏറ്റവും ഉന്നതമാണെന്നും, നീ തന്നെയാണ് പരമാത്മാവെന്നും നീ അവകാശപ്പെടുന്നു. ഇങ്ങനെ പറയാൻ നിനക്ക് ലജ്ജയില്ല.

കഥം രോദിഷി രേ ചിത്ത ഹ്യാത്മൈവാത്മാത്മനാ ഭവ। പിബ വത്സ കലാതീതമദ്വൈതം പരമാമൃതമ്

എന്തിനാണ് നീ കരയുന്നത്, മനസേ? ആത്മാവിൽ ആത്മാവായി നിലകൊൾ. പ്രിയമേ, കാലാതീതമായ അദ്വൈതത്തിന്റെ അമൃതം നീ കുടിക്കൂ.

നൈവ ബോധോ ന ചാബോധോ ന ബോധാബോധ ഏവ ച। യസ്യേദൃശഃ സദാ ബോധഃ സ ബോധോ നാന്യഥാ ഭവേത്

അവിടെ അറിവുമില്ല, അജ്ഞാനവും ഇല്ല, രണ്ടും ഒന്നിച്ചുമില്ല. ആരുടെ ബോധം ഇങ്ങനെ ആണോ, അവന്റെ ബോധം മറ്റൊന്നാകാൻ കഴിയില്ല.

ജ്ഞാനം ന തര്കോ ന സമാധിയോഗോ ന ദേശകാലൌ ന ഗുരൂപദേശഃ। സ്വഭാവസംവിത്തരഹം ച തത്ത്വ- മാകാശകല്പം സഹജം ധ്രുവം ച

അറിവ് യുക്തിയല്ല, ധ്യാനമല്ല, ദേശം അല്ല, കാലം അല്ല, ഗുരുവിന്റെ ഉപദേശവും അല്ല. ഞാൻ സ്വഭാവത്തിൽ തന്നെ ബോധമുള്ളത്, ആകാശംപോലെയുള്ളത്, സഹജവും സ്ഥിരവുമാണ്.

ന ജാതോഽഹം മൃതോ വാപി ന മേ കര്മ ശുഭാശുഭമ്। വിശുദ്ധം നിര്ഗുണം ബ്രഹ്മ ബന്ധോ മുക്തിഃ കഥം മമ

ഞാൻ ജനിച്ചിട്ടില്ല, മരിച്ചിട്ടില്ല, എനിക്ക് നല്ലതോ ചീത്തയോ കർമ്മമില്ല. ഞാൻ വിശുദ്ധനും ഗുണരഹിതനുമായ ബ്രഹ്മമാണ്. എനിക്ക് ബന്ധനമോ മോക്ഷമോ എങ്ങനെ ഉണ്ടാകും?

യദി സര്വഗതോ ദേവഃ സ്ഥിരഃ പൂര്ണോ നിരന്തരഃ। അന്തരം ഹി ന പശ്യാമി സ ബാഹ്യാഭ്യന്തരഃ കഥമ്

ദൈവം എല്ലായിടത്തും നിലനിൽക്കുന്നവനും, സ്ഥിരനും, പൂർണ്ണനും, ഇടവേളയില്ലാത്തവനും ആണെങ്കിൽ, ഞാൻ വേർതിരിവ് കാണുന്നില്ല. അപ്പോൾ അകത്തോ പുറത്തോ എങ്ങനെ ഉണ്ടാകും?

സ്ഫുരത്യേവ ജഗത്കൃത്സ്നമഖണ്ഡിതനിരന്തരമ്। അഹോ മായാമഹാമോഹോ ദ്വൈതാദ്വൈതവികല്പനാ

സകല ലോകവും തകർന്നുപോലും ഇല്ലാതെ, തുടർച്ചയായി പ്രകാശിക്കുന്നു. അയ്യോ, മായയുടെ വലിയ വഞ്ചന, ഈ ഇരട്ടത്വത്തിലും അദ്വൈതത്തിലും ഉളള ഭ്രമം!

സാകാരം ച നിരാകാരം നേതി നേതീതി സര്വദാ। ഭേദാഭേദവിനിര്മുക്തോ വര്തതേ കേവലഃ ശിവഃ

രൂപമുള്ളതും രൂപരഹിതവും, എല്ലായ്പ്പോഴും 'ഇത് അല്ല, അത് അല്ല' എന്നതുമാണ്. ഭേദവും അഭേദവും ഇല്ലാതെ, ഏകമായ ശിവൻ മാത്രം നിലകൊള്ളുന്നു.

ന തേ ച മാതാ ച പിതാ ച ബന്ധുഃ ന തേ ച പത്നീ ന സുതശ്ച മിത്രമ്। ന പക്ഷപാതീ ന വിപക്ഷപാതഃ കഥം ഹി സംതപ്തിരിയം ഹി ചിത്തേ

നിനക്ക് അമ്മയുമില്ല, അച്ഛനും ഇല്ല, ബന്ധുവുമില്ല; ഭാര്യയുമില്ല, മകനുമില്ല, സുഹൃത്തുമില്ല. നീ ആരെയും ഇഷ്ടപ്പെടുന്നവനുമല്ല, എതിരാളിയുമല്ല. അപ്പോൾ ഈ മനസ്സിലെ ദു:ഖം എങ്ങനെ?

ദിവാ നക്തം ന തേ ചിത്തം ഉദയാസ്തമയൌ ന ഹി। വിദേഹസ്യ ശരീരത്വം കല്പയന്തി കഥം ബുധാഃ

നിനക്ക്, മനസേ, പകലോ രാത്രിയോ ഇല്ല, ഉദയമോ അസ്തമയമോ ഇല്ല. ശരീരമില്ലാത്തവനു ശരീരമുള്ളതെന്നു ജ്ഞാനികൾ എങ്ങനെ കരുതും?

നാവിഭക്തം വിഭക്തം ച ന ഹി ദുഃഖസുഖാദി ച। ന ഹി സര്വമസര്വം ച വിദ്ധി ചാത്മാനമവ്യയമ്

അവിഭക്തമോ വിഭക്തമോ അല്ല, ദു:ഖം അല്ല, സുഖം അല്ല, എല്ലാം അല്ല, ഒന്നുമല്ല. ആത്മാവിനെ അക്ഷയമായതെന്നു അറിക.

നാഹം കര്താ ന ഭോക്താ ച ന മേ കര്മ പുരാഽധുനാ। ന മേ ദേഹോ വിദേഹോ വാ നിര്മമേതി മമേതി കിമ്

ഞാൻ ചെയ്യുന്നവനുമല്ല, അനുഭവിക്കുന്നവനുമല്ല; എനിക്ക് പഴയതോ പുതിയതോ കർമ്മമില്ല. എനിക്ക് ശരീരമോ ശരീരരഹിതത്വമോ ഇല്ല. അപ്പോൾ 'എന്റെത്' അല്ലെങ്കിൽ 'എന്റെതല്ല' എന്നത് എന്ത്?

ന മേ രാഗാദികോ ദോഷോ ദുഃഖം ദേഹാദികം ന മേ। ആത്മാനം വിദ്ധി മാമേകം വിശാലം ഗഗനോപമമ്

എനിക്ക് രാഗം പോലുള്ള ദോഷങ്ങളുമില്ല, ശരീരത്തിന്റെ ദു:ഖവും ഇല്ല. എന്നെ നീ ഒരേയൊരു ആത്മാവായി, വിശാലമായ ആകാശംപോലെയുള്ളവനായി അറിക.

സഖേ മനഃ കിം ബഹുജല്പിതേന സഖേ മനഃ സര്വമിദം വിതര്ക്യമ്। യത്സാരഭൂതം കഥിതം മയാ തേ ത്വമേവ തത്ത്വം ഗഗനോപമോഽസി

സുഹൃത്തേ മനസേ, അധികം സംസാരിച്ച് എന്ത് പ്രയോജനം? സുഹൃത്തേ മനസേ, ഇതെല്ലാം വിചാരങ്ങൾ മാത്രം. പ്രധാനമായത് ഞാൻ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു: നീ തന്നെയാണ് സത്യം, ആകാശംപോലെ വിശാലൻ.

യേന കേനാപി ഭാവേന യത്ര കുത്ര മൃതാ അപി। യോഗിനസ്തത്ര ലീയന്തേ ഘടാകാശമിവാമ്ബരേ

ഏതു വിധമായാലും, എവിടെയായാലും, മരണത്തിലും പോലും, യോഗികൾ അവിടെ ലയിക്കുന്നു, കുടത്തിനുള്ളിലെ ആകാശം ആകാശത്തിൽ ലയിക്കുന്നതുപോലെ.

തീര്ഥേ ചാന്ത്യജഗേഹേ വാ നഷ്ടസ്മൃതിരപി ത്യജന്। സമകാലേ തനും മുക്തഃ കൈവല്യവ്യാപകോ ഭവേത്

ക്ഷേത്രത്തിൽ ആയാലും, ചണ്ഡാളന്റെ വീട്ടിലായാലും, മരിക്കുമ്പോൾ ഓർമ്മ പോയാലും, ആ സമയത്ത് ശരീരം ഉപേക്ഷിക്കുന്നവൻ എല്ലായിടത്തും വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്ന മോക്ഷം ആകുന്നു.