അവധൂതഗീതാ

ന ഘടോ ന ഘടാകാശോ ന ജീവോ ന ജീവവിഗ്രഹഃ। കേവലം ബ്രഹ്മ സംവിദ്ധി വേദ്യവേദകവര്ജിതമ്

കുടം ഇല്ല, കുടത്തിലെ ആകാശം ഇല്ല, ജീവൻ ഇല്ല, ജീവന്റെ ശരീരം ഇല്ല. ബ്രഹ്മവും ചൈതന്യവും മാത്രമാണ്, അറിയുന്നവനും അറിയപ്പെടുന്നതും ഇല്ലാത്തത്.

സര്വത്ര സര്വദാ സര്വമാത്മാനം സതതം ധ്രുവമ്। സര്വം ശൂന്യമശൂന്യം ച തന്മാം വിദ്ധി ന സംശയഃ

എവിടെയും എല്ലായ്പ്പോഴും എല്ലാം ആത്മാവാണ്, സ്ഥിരവും ശാശ്വതവുമാണ്. എല്ലാം ശൂന്യവും അശൂന്യവും ആണ്—ഇത് എന്റെ കാര്യം സംശയമില്ലാതെ അറിയണം.

വേദാ ന ലോകാ ന സുരാ ന യജ്ഞാ വര്ണാശ്രമോ നൈവ കുലം ന ജാതിഃ। ന ധൂമമാര്ഗോ ന ച ദീപ്തിമാര്ഗോ ബ്രഹ്മൈകരൂപം പരമാര്ഥതത്ത്വമ്

വേദങ്ങൾ ഇല്ല, ലോകങ്ങൾ ഇല്ല, ദേവന്മാർ ഇല്ല, യജ്ഞങ്ങൾ ഇല്ല, വർണ്ണാശ്രമം ഇല്ല, കുടുംബം ഇല്ല, ജന്മം ഇല്ല. ധൂമമാർഗ്ഗവും ദീപ്തിമാർഗ്ഗവും ഇല്ല—ബ്രഹ്മത്തിന്റെ ഒരൊറ്റ രൂപം മാത്രമാണ് പരമാർത്ഥസത്യം.

വ്യാപ്യവ്യാപകനിര്മുക്തഃ ത്വമേകഃ സഫലം യദി। പ്രത്യക്ഷം ചാപരോക്ഷം ച ഹ്യാത്മാനം മന്യസേ കഥമ്

വ്യാപിക്കുന്നതും വ്യാപിക്കപ്പെടുന്നതും ഇല്ലാതെ നീ ഒരൊറ്റതാണെങ്കിൽ, പൂർണ്ണതയുള്ളവനാണെങ്കിൽ, എങ്ങനെ ആത്മാവിനെ നേരിട്ടുള്ളതോ പരോക്ഷമോ എന്ന് കരുതാം?

അദ്വൈതം കേചിദിച്ഛന്തി ദ്വൈതമിച്ഛന്തി ചാപരേ। സമം തത്ത്വം ന വിന്ദന്തി ദ്വൈതാദ്വൈതവിവര്ജിതമ്

ചിലർ അദ്വൈതം ആഗ്രഹിക്കുന്നു, മറ്റുചിലർ ദ്വൈതം ആഗ്രഹിക്കുന്നു. ഇരുവരും സമമായ സത്യം കണ്ടെത്തുന്നില്ല, കാരണം അത് ദ്വൈതവും അദ്വൈതവും അല്ല.

ശ്വേതാദിവര്ണരഹിതം ശബ്ദാദിഗുണവര്ജിതമ്। കഥയന്തി കഥം തത്ത്വം മനോവാചാമഗോചരമ്

ശ്വേതം പോലുള്ള നിറങ്ങളോ, ശബ്ദം പോലുള്ള ഗുണങ്ങളോ ഇല്ലാത്തതും, മനസ്സിനും വാക്കിനും അതീതമായതുമായ സത്യം എങ്ങിനെ ആരെങ്കിലും വിവരിക്കാനാകും?

യദാഽനൃതമിദം സര്വം ദേഹാദിഗഗനോപമമ്। തദാ ഹി ബ്രഹ്മ സംവേത്തി ന തേ ദ്വൈതപരമ്പരാ

ഈ ശരീരം മുതലായ എല്ലാം ആകാശം പോലെ അസത്യമാണെന്ന് അറിയുമ്പോൾ മാത്രമേ ബ്രഹ്മം യഥാർത്ഥത്തിൽ അറിയപ്പെടൂ; അപ്പോൾ നിനക്ക് ദ്വൈതത്തിന്റെ അനന്തരാവലി ഇല്ല.

പരേണ സഹജാത്മാപി ഹ്യഭിന്നഃ പ്രതിഭാതി മേ। വ്യോമാകാരം തഥൈവൈകം ധ്യാതാ ധ്യാനം കഥം ഭവേത്

പരമമായ സ്വാഭാവിക ആത്മാവും എനിക്ക് വ്യത്യാസമില്ലാത്തതുപോലെയാണ് തോന്നുന്നത്; ആകാശം പോലെ ഏകമായതിൽ ധ്യാതാവും ധ്യാനവും ധ്യേയവും എങ്ങിനെ ഉണ്ടാകാം?

യത്കരോമി യദശ്നാമി യജ്ജുഹോമി ദദാമി യത്। ഏതത്സര്വം ന മേ കിംചിദ്വിശുദ്ധോഽഹമജോഽവ്യയഃ

ഞാൻ ചെയ്യുന്നതും, ഞാൻ ഭക്ഷിക്കുന്നതും, ഞാൻ ഹോമമിടുന്നതും, ഞാൻ നൽകുന്നതും — ഇതൊന്നും യഥാർത്ഥത്തിൽ എനിക്ക് സ്വന്തമല്ല; ഞാൻ വിശുദ്ധനും അജനും നശിക്കാത്തവനും ആകുന്നു.

സര്വം ജഗദ്വിദ്ധി നിരാകൃതീദം സര്വം ജഗദ്വിദ്ധി വികാരഹീനമ്। സര്വം ജഗദ്വിദ്ധി വിശുദ്ധദേഹം സര്വം ജഗദ്വിദ്ധി ശിവൈകരൂപമ്

സകലവും രൂപരഹിതമായതാണെന്ന് അറിയുക; എല്ലാം മാറ്റം ഇല്ലാത്തതാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കുക; ഈ ലോകം മുഴുവൻ വിശുദ്ധമായ ശരീരമാണെന്നും, ശിവന്റെ ഏകരൂപമാണെന്നും അറിഞ്ഞിരിക്കുക.

തത്ത്വം ത്വം ന ഹി സന്ദേഹഃ കിം ജാനാമ്യഥവാ പുനഃ। അസംവേദ്യം സ്വസംവേദ്യമാത്മാനം മന്യസേ കഥമ്

നീ തന്നെയാണ് സത്യം — ഇതിൽ സംശയമില്ല; പിന്നെ ഞാൻ എന്ത് അറിയണം? സ്വയം അറിയാൻ കഴിയാത്ത ആത്മാവിനെ നീ എങ്ങിനെ അറിവിന്റെ വിഷയമാക്കുന്നു?

മായാഽമായാ കഥം താത ഛായാഽഛായാ ന വിദ്യതേ। തത്ത്വമേകമിദം സര്വം വ്യോമാകാരം നിരഞ്ജനമ്

പ്രിയനേ, മായയോ അമായയോ എങ്ങിനെ ഉണ്ടാകാം? നിഴലോ അനിഴലോ ഇല്ല. ഈ എല്ലാം ഏകമായ യാഥാർത്ഥ്യമാണ്, ആകാശം പോലെ രൂപമില്ലാത്തതും കളങ്കം ഇല്ലാത്തതുമാണ്.

ആദിമധ്യാന്തമുക്തോഽഹം ന ബദ്ധോഽഹം കദാചന। സ്വഭാവനിര്മലഃ ശുദ്ധ ഇതി മേ നിശ്ചിതാ മതിഃ

ആദ്യവും നടുവും അവസാനം ഇല്ലാത്തവനാണ് ഞാൻ; ഒരിക്കലും ബന്ധിക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ല. എന്റെ സ്വഭാവം നിർമ്മലവും ശുദ്ധവുമാണ് — ഇതാണ് എന്റെ ഉറച്ച വിശ്വാസം.

മഹദാദി ജഗത്സര്വം ന കിംചിത്പ്രതിഭാതി മേ। ബ്രഹ്മൈവ കേവലം സര്വം കഥം വര്ണാശ്രമസ്ഥിതിഃ

മഹത്തത്വം മുതലായ ഈ ലോകം എനിക്ക് ഒന്നും പോലെ തോന്നുന്നില്ല; എല്ലാം ബ്രഹ്മം മാത്രമാണ് — അപ്പോൾ വർണ്ണം, ആശ്രമം എന്നിവ എങ്ങിനെ ഉണ്ടാകാം?

ജാനാമി സര്വഥാ സര്വമഹമേകോ നിരന്തരമ്। നിരാലമ്ബമശൂന്യം ച ശൂന്യം വ്യോമാദിപഞ്ചകമ്

എല്ലാവിധത്തിലും ഞാൻ തന്നെ എല്ലാം, ഇടവേളയില്ലാതെ നിലകൊള്ളുന്നു എന്ന് ഞാൻ അറിയുന്നു; എനിക്ക് ആശ്രയമില്ല, ശൂന്യവുമല്ല, എന്നാൽ ആകാശം മുതലായ അഞ്ചു ശൂന്യങ്ങളുമാണ്.

ന ഷണ്ഢോ ന പുമാന്ന സ്ത്രീ ന ബോധോ നൈവ കല്പനാ। സാനന്ദോ വാ നിരാനന്ദമാത്മാനം മന്യസേ കഥമ്

ഞാൻ ശണ്ഡനുമല്ല, പുരുഷനുമല്ല, സ്ത്രീയുമല്ല; ബോധമോ കൽപ്പനയോ അല്ല. ആത്മാവിനെ ആനന്ദമുള്ളതോ ആനന്ദരഹിതമായതോ ആയി നീ എങ്ങിനെ കരുതുന്നു?

ഷഡങ്ഗയോഗാന്ന തു നൈവ ശുദ്ധം മനോവിനാശാന്ന തു നൈവ ശുദ്ധമ്। ഗുരൂപദേശാന്ന തു നൈവ ശുദ്ധം സ്വയം ച തത്ത്വം സ്വയമേവ ബുദ്ധമ്

ആറ് അങ്കങ്ങളുള്ള യോഗത്തിലൂടെ അല്ല, മനസ്സിന്റെ നാശത്തിലൂടെയും അല്ല ശുദ്ധി; ഗുരുവിന്റെ ഉപദേശത്തിലൂടെയും അല്ല ശുദ്ധി — സത്യം സ്വയം തന്നെ, സ്വയം അറിയപ്പെടുന്നു.

ന ഹി പഞ്ചാത്മകോ ദേഹോ വിദേഹോ വര്തതേ ന ഹി। ആത്മൈവ കേവലം സര്വം തുരീയം ച ത്രയം കഥമ്

ദേഹം അഞ്ചു ഘടകങ്ങളാൽ നിർമ്മിതമല്ല, അവ ഇല്ലാതെ ദേഹം നിലനിൽക്കുന്നുമില്ല; ആത്മാവാണ് എല്ലാം — അപ്പോൾ നാലാം അവസ്ഥയും മറ്റുള്ള മൂന്നു അവസ്ഥകളും എങ്ങിനെ ഉണ്ടാകാം?

ന ബദ്ധോ നൈവ മുക്തോഽഹം ന ചാഹം ബ്രഹ്മണഃ പൃഥക്। ന കര്താ ന ച ഭോക്താഹം വ്യാപ്യവ്യാപകവര്ജിതഃ

ഞാൻ ബന്ധിച്ചവനുമല്ല, മോചിതനുമല്ല; ബ്രഹ്മത്തിൽ നിന്ന് വേറെയും അല്ല. ഞാൻ കര്‍ത്താവുമല്ല, ഭോക്താവുമല്ല; വ്യാപിക്കുന്നതോ വ്യാപിക്കപ്പെടുന്നതോ എന്നതിൽ നിന്ന് ഞാൻ സ്വതന്ത്രനാണ്.

യഥാ ജലം ജലേ ന്യസ്തം സലിലം ഭേദവര്ജിതമ്। പ്രകൃതിം പുരുഷം തദ്വദഭിന്നം പ്രതിഭാതി മേ

ജലം ജലത്തിൽ ചേർന്നാൽ വ്യത്യാസമില്ലാത്തതുപോലെ, പ്രകൃതിയും പുരുഷനും എനിക്ക് ഒന്നായി തോന്നുന്നു.

യദി നാമ ന മുക്തോഽസി ന ബദ്ധോഽസി കദാചന। സാകാരം ച നിരാകാരമാത്മാനം മന്യസേ കഥമ്

നീ മോചിതനല്ലെങ്കിലും, ഒരിക്കലും ബന്ധിച്ചവനുമല്ല; ആത്മാവിനെ രൂപമുള്ളതോ രൂപരഹിതമായതോ ആയി നീ എങ്ങിനെ കരുതുന്നു?

ജാനാമി തേ പരം രൂപം പ്രത്യക്ഷം ഗഗനോപമമ്। യഥാ പരം ഹി രൂപം യന്മരീചിജലസന്നിഭമ്

നിന്റെ പരമരൂപം ഞാൻ നേരിട്ട് ആകാശം പോലെ അറിയുന്നു; ആ പരമരൂപം വെള്ളത്തിൽ മറിച്ചുപോലെയാണ്.

ന ഗുരുര്നോപദേശശ്ച ന ചോപാധിര്ന മേ ക്രിയാ। വിദേഹം ഗഗനം വിദ്ധി വിശുദ്ധോഽഹം സ്വഭാവതഃ

എനിക്ക് ഗുരുവോ ഉപദേശമോ ഉപാധിയോ കർമ്മമോ ഇല്ല; ഞാൻ സ്വഭാവത്തിൽ തന്നെ വിശുദ്ധനും ദേഹരഹിതനും ആകാശം പോലെയുമാണ് എന്ന് അറിഞ്ഞുകൊൾക.

വിശുദ്ധോഽസ്യ ശരീരോഽസി ന തേ ചിത്തം പരാത്പരമ്। അഹം ചാത്മാ പരം തത്ത്വമിതി വക്തും ന ലജ്ജസേ

നിന്റെ ശരീരം വിശുദ്ധമാണെന്നും, മനസ്സ് ഏറ്റവും ഉന്നതമാണെന്നും, നീ തന്നെയാണ് പരമാത്മാവെന്നും നീ അവകാശപ്പെടുന്നു. ഇങ്ങനെ പറയാൻ നിനക്ക് ലജ്ജയില്ല.

കഥം രോദിഷി രേ ചിത്ത ഹ്യാത്മൈവാത്മാത്മനാ ഭവ। പിബ വത്സ കലാതീതമദ്വൈതം പരമാമൃതമ്

എന്തിനാണ് നീ കരയുന്നത്, മനസേ? ആത്മാവിൽ ആത്മാവായി നിലകൊൾ. പ്രിയമേ, കാലാതീതമായ അദ്വൈതത്തിന്റെ അമൃതം നീ കുടിക്കൂ.

നൈവ ബോധോ ന ചാബോധോ ന ബോധാബോധ ഏവ ച। യസ്യേദൃശഃ സദാ ബോധഃ സ ബോധോ നാന്യഥാ ഭവേത്

അവിടെ അറിവുമില്ല, അജ്ഞാനവും ഇല്ല, രണ്ടും ഒന്നിച്ചുമില്ല. ആരുടെ ബോധം ഇങ്ങനെ ആണോ, അവന്റെ ബോധം മറ്റൊന്നാകാൻ കഴിയില്ല.

ജ്ഞാനം ന തര്കോ ന സമാധിയോഗോ ന ദേശകാലൌ ന ഗുരൂപദേശഃ। സ്വഭാവസംവിത്തരഹം ച തത്ത്വ- മാകാശകല്പം സഹജം ധ്രുവം ച

അറിവ് യുക്തിയല്ല, ധ്യാനമല്ല, ദേശം അല്ല, കാലം അല്ല, ഗുരുവിന്റെ ഉപദേശവും അല്ല. ഞാൻ സ്വഭാവത്തിൽ തന്നെ ബോധമുള്ളത്, ആകാശംപോലെയുള്ളത്, സഹജവും സ്ഥിരവുമാണ്.

ന ജാതോഽഹം മൃതോ വാപി ന മേ കര്മ ശുഭാശുഭമ്। വിശുദ്ധം നിര്ഗുണം ബ്രഹ്മ ബന്ധോ മുക്തിഃ കഥം മമ

ഞാൻ ജനിച്ചിട്ടില്ല, മരിച്ചിട്ടില്ല, എനിക്ക് നല്ലതോ ചീത്തയോ കർമ്മമില്ല. ഞാൻ വിശുദ്ധനും ഗുണരഹിതനുമായ ബ്രഹ്മമാണ്. എനിക്ക് ബന്ധനമോ മോക്ഷമോ എങ്ങനെ ഉണ്ടാകും?

യദി സര്വഗതോ ദേവഃ സ്ഥിരഃ പൂര്ണോ നിരന്തരഃ। അന്തരം ഹി ന പശ്യാമി സ ബാഹ്യാഭ്യന്തരഃ കഥമ്

ദൈവം എല്ലായിടത്തും നിലനിൽക്കുന്നവനും, സ്ഥിരനും, പൂർണ്ണനും, ഇടവേളയില്ലാത്തവനും ആണെങ്കിൽ, ഞാൻ വേർതിരിവ് കാണുന്നില്ല. അപ്പോൾ അകത്തോ പുറത്തോ എങ്ങനെ ഉണ്ടാകും?