അവധൂതഗീതാ

കൃപാലുരകൃതദ്രോഹസ്തിതിക്ഷുഃ സര്വദേഹിനാമ്। സത്യസാരോഽനവദ്യാത്മാ സമഃ സര്വോപകാരകഃ

അവന്‍ കരുണയോടെ, ആരോടും വൈരാഗ്യമില്ലാതെ, എല്ലാ ജീവികളോടും ക്ഷമയോടെ, സത്യത്തില്‍ ഉറച്ചവനായി, കുറ്റമില്ലാത്ത മനസ്സോടെ, എല്ലാവരോടും സമമായി, എല്ലാവര്‍ക്കും ഉപകാരപ്രദനായവനായി നിലകൊള്ളുന്നു.

അവധൂതലക്ഷണം വര്ണൈര്ജ്ഞാതവ്യം ഭഗവത്തമൈഃ। വേദവര്ണാര്ഥതത്ത്വജ്ഞൈര്വേദവേദാന്തവാദിഭിഃ

അവധൂതന്റെ ലക്ഷണങ്ങള്‍ ഏറ്റവും ഭാഗ്യവാന്മാരും, വേദത്തിലെ വാക്കുകളും അര്‍ത്ഥങ്ങളും അറിയുന്നവരും, വേദവും ഉപനിഷത്തും പഠിച്ചവരും തിരിച്ചറിയണം.

ആശാപാശവിനിര്മുക്ത ആദിമധ്യാന്തനിര്മലഃ। ആനന്ദേ വര്തതേ നിത്യമകാരം തസ്യ ലക്ഷണമ്

ആശയുടെ ബന്ധങ്ങളില്‍ നിന്ന് മോചിതനായവന്‍, ആരംഭം, നടുവ്, അവസാനം എന്നിങ്ങനെ എല്ലായ്പ്പോഴും ശുദ്ധനായവന്‍, സ്ഥിരമായി ആനന്ദത്തില്‍ നിലകൊള്ളുന്നവന്‍—ഇതാണ് 'അ' എന്ന അക്ഷരത്തിന്റെ ലക്ഷണം.

വാസനാ വര്ജിതാ യേന വക്തവ്യം ച നിരാമയമ്। വര്തമാനേഷു വര്തേത വകാരം തസ്യ ലക്ഷണമ്

വാസനകള്‍ ഇല്ലാത്തവനും, രോഗമില്ലാതെ സംസാരിക്കുന്നവനും, ഇപ്പോഴുള്ളവരോടൊപ്പം ജീവിക്കുന്നവനും—ഇതാണ് 'വ' എന്ന അക്ഷരത്തിന്റെ ലക്ഷണം.

ധൂലിധൂസരഗാത്രാണി ധൂതചിത്തോ നിരാമയഃ। ധാരണാധ്യാനനിര്മുക്തോ ധൂകാരസ്തസ്യ ലക്ഷണമ്

ശരീരം പൊടിയില്‍ മൂടപ്പെട്ടവനും, മനസ്സ് ശാന്തമായവനും, രോഗമില്ലാത്തവനും, ധാരണയും ധ്യാനവും വിട്ടുവിട്ടവനും—ഇതാണ് 'ധു' എന്ന അക്ഷരത്തിന്റെ ലക്ഷണം.

തത്ത്വചിന്താ ധൃതാ യേന ചിന്താചേഷ്ടാവിവര്ജിതഃ। തമോഽഹംകാരനിര്മുക്തസ്തകാരസ്തസ്യ ലക്ഷണമ്

തത്വചിന്തയില്‍ നിലകൊള്ളുന്നവനും, ചിന്തയോ പ്രവര്‍ത്തിയോ ഇല്ലാത്തവനും, അഗ്നാനവും അഹങ്കാരവും വിട്ടവനും—ഇതാണ് 'ത' എന്ന അക്ഷരത്തിന്റെ ലക്ഷണം.

ദത്താത്രേയാവധൂതേന നിര്മിതാനന്ദരൂപിണാ। യേ പഠന്തി ച ശൃണ്വന്തി തേഷാം നൈവ പുനര്ഭവഃ

ആനന്ദസ്വരൂപനായ ദത്താത്രേയ അവധൂതന്‍ സൃഷ്ടിച്ച ഈ ഉപദേശങ്ങള്‍ വായിക്കുന്നവര്‍ക്കും കേള്‍ക്കുന്നവര്‍ക്കും വീണ്ടും ജനനം ഉണ്ടാകില്ല.

ഇതി അഷ്ടമോഽധ്യായഃ

ഇതോടെ എട്ടാമത്തെ അധ്യായം അവസാനിക്കുന്നു.