അവധൂതഗീതാ

ഏകമേവ സമം തത്ത്വം വദന്തി ഹി വിപശ്ചിതഃ। രാഗത്യാഗാത്പുനശ്ചിത്തമേകാനേകം ന വിദ്യതേ

ജ്ഞാനികൾ പറയുന്നു ഒരൊറ്റ സത്യം എല്ലായ്പ്പോഴും സമമാണ്. ആസക്തി ഉപേക്ഷിച്ചാൽ മനസ്സ് വീണ്ടും ഒന്നോ പലതോ ആവില്ല.

അനാത്മരൂപം ച കഥം സമാധി- രാത്മസ്വരൂപം ച കഥം സമാധിഃ। അസ്തീതി നാസ്തീതി കഥം സമാധി- ര്മോക്ഷസ്വരൂപം യദി സര്വമേകമ്

ആത്മാവല്ലാത്തതിൽ എങ്ങനെയാണ് സമാധി ഉണ്ടാകുക? ആത്മാവിന്റെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവത്തിൽ എങ്ങനെയാണ് സമാധി? എല്ലാം ഒന്നാണെങ്കിൽ 'ഇത് ഉണ്ട്', 'ഇത് ഇല്ല' എന്നതിൽ എങ്ങനെയാണ് സമാധി?

വിശുദ്ധോഽസി സമം തത്ത്വം വിദേഹസ്ത്വമജോഽവ്യയഃ। ജാനാമീഹ ന ജാനാമീത്യാത്മാനം മന്യസേ കഥമ്

നീ ശുദ്ധനും സമമായ സത്യവുമാണ്, ശരീരമില്ലാത്തതും ജനനം ഇല്ലാത്തതും നശിക്കാത്തതുമാണ്. എങ്ങനെയാണ് നീ സ്വയം 'ഞാൻ അറിയുന്നു' അല്ലെങ്കിൽ 'ഞാൻ അറിയുന്നില്ല' എന്ന് കരുതുന്നത്?

തത്ത്വമസ്യാദിവാക്യേന സ്വാത്മാ ഹി പ്രതിപാദിതഃ। നേതി നേതി ശ്രുതിര്ബ്രൂയാദനൃതം പാഞ്ചഭൌതികമ്

'നീ അതാണ്' എന്ന മഹാവാക്യത്തിൽ നിന്നാണ് നിന്റെ ആത്മാവിനെ സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. 'ഇല്ല, ഇല്ല' എന്ന് ശാസ്ത്രം പറയുന്നു യാഥാർത്ഥ്യമല്ലാത്ത പഞ്ചഭൗതികത്തെക്കുറിച്ച്.

ആത്മന്യേവാത്മനാ സര്വം ത്വയാ പൂര്ണം നിരന്തരമ്। ധ്യാതാ ധ്യാനം ന തേ ചിത്തം നിര്ലജ്ജം ധ്യായതേ കഥമ്

ആത്മാവിൽ ആത്മാവിനാൽ നീ എല്ലാം നിറച്ചിരിക്കുന്നു, തുടർച്ചയില്ലാതെ. നിനക്ക് ധ്യാനിക്കാനും ധ്യാതാവിനും ഇല്ല. എങ്ങനെ നിന്റെ മനസ്സ് ലജ്ജയില്ലാതെ ധ്യാനിക്കാം?

ശിവം ന ജാനാമി കഥം വദാമി ശിവം ന ജാനാമി കഥം ഭജാമി। അഹം ശിവശ്ചേത്പരമാര്ഥതത്ത്വം സമസ്വരൂപം ഗഗനോപമം ച

ശിവനെ ഞാൻ അറിയുന്നില്ല—എങ്ങനെ ഞാൻ പറയാം? ശിവനെ ഞാൻ അറിയുന്നില്ല—എങ്ങനെ ഞാൻ ഭജിക്കാം? ഞാൻ ശിവനാണെങ്കിൽ, പരമാർത്ഥസത്യം, സമസ്വഭാവം, ആകാശംപോലെയുള്ളത്—

നാഹം തത്ത്വം സമം തത്ത്വം കല്പനാഹേതുവര്ജിതമ്। ഗ്രാഹ്യഗ്രാഹകനിര്മുക്തം സ്വസംവേദ്യം കഥം ഭവേത്

ഞാൻ സത്യമല്ല, സമമായ സത്യമല്ല, കൽപ്പനയാൽ ഉണ്ടാകുന്നതുമല്ല. ഗ്രാഹ്യവും ഗ്രാഹകനുമില്ലാത്തത് എങ്ങനെ സ്വയം അനുഭവിക്കപ്പെടും?

അനന്തരൂപം ന ഹി വസ്തു കിംചി- ത്തത്ത്വസ്വരൂപം ന ഹി വസ്തു കിംചിത്। ആത്മൈകരൂപം പരമാര്ഥതത്ത്വം ന ഹിംസകോ വാപി ന ചാപ്യഹിംസാ

അനന്തമായ രൂപങ്ങളുള്ളത് ഒന്നുമില്ല, സത്യസ്വഭാവമുള്ളത് ഒന്നുമില്ല. ആത്മാവിന്റെ ഒരൊറ്റ രൂപമായ പരമാർത്ഥസത്യം അഹിംസകനുമല്ല, അഹിംസയുമല്ല.

വിശുദ്ധോഽസി സമം തത്ത്വം വിദേഹമജമവ്യയമ്। വിഭ്രമം കഥമാത്മാര്ഥേ വിഭ്രാന്തോഽഹം കഥം പുനഃ

നീ ശുദ്ധനും സമമായ സത്യവുമാണ്, ശരീരമില്ലാത്തതും ജനനം ഇല്ലാത്തതും നശിക്കാത്തതുമാണ്. ആത്മാവിനെക്കുറിച്ച് എങ്ങനെ ഭ്രമം ഉണ്ടാകാം, അല്ലെങ്കിൽ ഞാൻ വീണ്ടും എങ്ങനെ ഭ്രമിക്കാം?

ഘടേ ഭിന്നേ ഘടാകാശം സുലീനം ഭേദവര്ജിതമ്। ശിവേന മനസാ ശുദ്ധോ ന ഭേദഃ പ്രതിഭാതി മേ

കുടം പൊട്ടുമ്പോൾ അതിലെ ആകാശം എളുപ്പത്തിൽ ലയിക്കുന്നു, വിഭജനം ഇല്ലാതെ. ശിവനാൽ ശുദ്ധമായ മനസ്സോടെ എനിക്ക് വിഭേദം ഒന്നും തോന്നുന്നില്ല.

ന ഘടോ ന ഘടാകാശോ ന ജീവോ ന ജീവവിഗ്രഹഃ। കേവലം ബ്രഹ്മ സംവിദ്ധി വേദ്യവേദകവര്ജിതമ്

കുടം ഇല്ല, കുടത്തിലെ ആകാശം ഇല്ല, ജീവൻ ഇല്ല, ജീവന്റെ ശരീരം ഇല്ല. ബ്രഹ്മവും ചൈതന്യവും മാത്രമാണ്, അറിയുന്നവനും അറിയപ്പെടുന്നതും ഇല്ലാത്തത്.

സര്വത്ര സര്വദാ സര്വമാത്മാനം സതതം ധ്രുവമ്। സര്വം ശൂന്യമശൂന്യം ച തന്മാം വിദ്ധി ന സംശയഃ

എവിടെയും എല്ലായ്പ്പോഴും എല്ലാം ആത്മാവാണ്, സ്ഥിരവും ശാശ്വതവുമാണ്. എല്ലാം ശൂന്യവും അശൂന്യവും ആണ്—ഇത് എന്റെ കാര്യം സംശയമില്ലാതെ അറിയണം.

വേദാ ന ലോകാ ന സുരാ ന യജ്ഞാ വര്ണാശ്രമോ നൈവ കുലം ന ജാതിഃ। ന ധൂമമാര്ഗോ ന ച ദീപ്തിമാര്ഗോ ബ്രഹ്മൈകരൂപം പരമാര്ഥതത്ത്വമ്

വേദങ്ങൾ ഇല്ല, ലോകങ്ങൾ ഇല്ല, ദേവന്മാർ ഇല്ല, യജ്ഞങ്ങൾ ഇല്ല, വർണ്ണാശ്രമം ഇല്ല, കുടുംബം ഇല്ല, ജന്മം ഇല്ല. ധൂമമാർഗ്ഗവും ദീപ്തിമാർഗ്ഗവും ഇല്ല—ബ്രഹ്മത്തിന്റെ ഒരൊറ്റ രൂപം മാത്രമാണ് പരമാർത്ഥസത്യം.

വ്യാപ്യവ്യാപകനിര്മുക്തഃ ത്വമേകഃ സഫലം യദി। പ്രത്യക്ഷം ചാപരോക്ഷം ച ഹ്യാത്മാനം മന്യസേ കഥമ്

വ്യാപിക്കുന്നതും വ്യാപിക്കപ്പെടുന്നതും ഇല്ലാതെ നീ ഒരൊറ്റതാണെങ്കിൽ, പൂർണ്ണതയുള്ളവനാണെങ്കിൽ, എങ്ങനെ ആത്മാവിനെ നേരിട്ടുള്ളതോ പരോക്ഷമോ എന്ന് കരുതാം?

അദ്വൈതം കേചിദിച്ഛന്തി ദ്വൈതമിച്ഛന്തി ചാപരേ। സമം തത്ത്വം ന വിന്ദന്തി ദ്വൈതാദ്വൈതവിവര്ജിതമ്

ചിലർ അദ്വൈതം ആഗ്രഹിക്കുന്നു, മറ്റുചിലർ ദ്വൈതം ആഗ്രഹിക്കുന്നു. ഇരുവരും സമമായ സത്യം കണ്ടെത്തുന്നില്ല, കാരണം അത് ദ്വൈതവും അദ്വൈതവും അല്ല.

ശ്വേതാദിവര്ണരഹിതം ശബ്ദാദിഗുണവര്ജിതമ്। കഥയന്തി കഥം തത്ത്വം മനോവാചാമഗോചരമ്

ശ്വേതം പോലുള്ള നിറങ്ങളോ, ശബ്ദം പോലുള്ള ഗുണങ്ങളോ ഇല്ലാത്തതും, മനസ്സിനും വാക്കിനും അതീതമായതുമായ സത്യം എങ്ങിനെ ആരെങ്കിലും വിവരിക്കാനാകും?

യദാഽനൃതമിദം സര്വം ദേഹാദിഗഗനോപമമ്। തദാ ഹി ബ്രഹ്മ സംവേത്തി ന തേ ദ്വൈതപരമ്പരാ

ഈ ശരീരം മുതലായ എല്ലാം ആകാശം പോലെ അസത്യമാണെന്ന് അറിയുമ്പോൾ മാത്രമേ ബ്രഹ്മം യഥാർത്ഥത്തിൽ അറിയപ്പെടൂ; അപ്പോൾ നിനക്ക് ദ്വൈതത്തിന്റെ അനന്തരാവലി ഇല്ല.

പരേണ സഹജാത്മാപി ഹ്യഭിന്നഃ പ്രതിഭാതി മേ। വ്യോമാകാരം തഥൈവൈകം ധ്യാതാ ധ്യാനം കഥം ഭവേത്

പരമമായ സ്വാഭാവിക ആത്മാവും എനിക്ക് വ്യത്യാസമില്ലാത്തതുപോലെയാണ് തോന്നുന്നത്; ആകാശം പോലെ ഏകമായതിൽ ധ്യാതാവും ധ്യാനവും ധ്യേയവും എങ്ങിനെ ഉണ്ടാകാം?

യത്കരോമി യദശ്നാമി യജ്ജുഹോമി ദദാമി യത്। ഏതത്സര്വം ന മേ കിംചിദ്വിശുദ്ധോഽഹമജോഽവ്യയഃ

ഞാൻ ചെയ്യുന്നതും, ഞാൻ ഭക്ഷിക്കുന്നതും, ഞാൻ ഹോമമിടുന്നതും, ഞാൻ നൽകുന്നതും — ഇതൊന്നും യഥാർത്ഥത്തിൽ എനിക്ക് സ്വന്തമല്ല; ഞാൻ വിശുദ്ധനും അജനും നശിക്കാത്തവനും ആകുന്നു.

സര്വം ജഗദ്വിദ്ധി നിരാകൃതീദം സര്വം ജഗദ്വിദ്ധി വികാരഹീനമ്। സര്വം ജഗദ്വിദ്ധി വിശുദ്ധദേഹം സര്വം ജഗദ്വിദ്ധി ശിവൈകരൂപമ്

സകലവും രൂപരഹിതമായതാണെന്ന് അറിയുക; എല്ലാം മാറ്റം ഇല്ലാത്തതാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കുക; ഈ ലോകം മുഴുവൻ വിശുദ്ധമായ ശരീരമാണെന്നും, ശിവന്റെ ഏകരൂപമാണെന്നും അറിഞ്ഞിരിക്കുക.

തത്ത്വം ത്വം ന ഹി സന്ദേഹഃ കിം ജാനാമ്യഥവാ പുനഃ। അസംവേദ്യം സ്വസംവേദ്യമാത്മാനം മന്യസേ കഥമ്

നീ തന്നെയാണ് സത്യം — ഇതിൽ സംശയമില്ല; പിന്നെ ഞാൻ എന്ത് അറിയണം? സ്വയം അറിയാൻ കഴിയാത്ത ആത്മാവിനെ നീ എങ്ങിനെ അറിവിന്റെ വിഷയമാക്കുന്നു?

മായാഽമായാ കഥം താത ഛായാഽഛായാ ന വിദ്യതേ। തത്ത്വമേകമിദം സര്വം വ്യോമാകാരം നിരഞ്ജനമ്

പ്രിയനേ, മായയോ അമായയോ എങ്ങിനെ ഉണ്ടാകാം? നിഴലോ അനിഴലോ ഇല്ല. ഈ എല്ലാം ഏകമായ യാഥാർത്ഥ്യമാണ്, ആകാശം പോലെ രൂപമില്ലാത്തതും കളങ്കം ഇല്ലാത്തതുമാണ്.

ആദിമധ്യാന്തമുക്തോഽഹം ന ബദ്ധോഽഹം കദാചന। സ്വഭാവനിര്മലഃ ശുദ്ധ ഇതി മേ നിശ്ചിതാ മതിഃ

ആദ്യവും നടുവും അവസാനം ഇല്ലാത്തവനാണ് ഞാൻ; ഒരിക്കലും ബന്ധിക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ല. എന്റെ സ്വഭാവം നിർമ്മലവും ശുദ്ധവുമാണ് — ഇതാണ് എന്റെ ഉറച്ച വിശ്വാസം.

മഹദാദി ജഗത്സര്വം ന കിംചിത്പ്രതിഭാതി മേ। ബ്രഹ്മൈവ കേവലം സര്വം കഥം വര്ണാശ്രമസ്ഥിതിഃ

മഹത്തത്വം മുതലായ ഈ ലോകം എനിക്ക് ഒന്നും പോലെ തോന്നുന്നില്ല; എല്ലാം ബ്രഹ്മം മാത്രമാണ് — അപ്പോൾ വർണ്ണം, ആശ്രമം എന്നിവ എങ്ങിനെ ഉണ്ടാകാം?

ജാനാമി സര്വഥാ സര്വമഹമേകോ നിരന്തരമ്। നിരാലമ്ബമശൂന്യം ച ശൂന്യം വ്യോമാദിപഞ്ചകമ്

എല്ലാവിധത്തിലും ഞാൻ തന്നെ എല്ലാം, ഇടവേളയില്ലാതെ നിലകൊള്ളുന്നു എന്ന് ഞാൻ അറിയുന്നു; എനിക്ക് ആശ്രയമില്ല, ശൂന്യവുമല്ല, എന്നാൽ ആകാശം മുതലായ അഞ്ചു ശൂന്യങ്ങളുമാണ്.

ന ഷണ്ഢോ ന പുമാന്ന സ്ത്രീ ന ബോധോ നൈവ കല്പനാ। സാനന്ദോ വാ നിരാനന്ദമാത്മാനം മന്യസേ കഥമ്

ഞാൻ ശണ്ഡനുമല്ല, പുരുഷനുമല്ല, സ്ത്രീയുമല്ല; ബോധമോ കൽപ്പനയോ അല്ല. ആത്മാവിനെ ആനന്ദമുള്ളതോ ആനന്ദരഹിതമായതോ ആയി നീ എങ്ങിനെ കരുതുന്നു?

ഷഡങ്ഗയോഗാന്ന തു നൈവ ശുദ്ധം മനോവിനാശാന്ന തു നൈവ ശുദ്ധമ്। ഗുരൂപദേശാന്ന തു നൈവ ശുദ്ധം സ്വയം ച തത്ത്വം സ്വയമേവ ബുദ്ധമ്

ആറ് അങ്കങ്ങളുള്ള യോഗത്തിലൂടെ അല്ല, മനസ്സിന്റെ നാശത്തിലൂടെയും അല്ല ശുദ്ധി; ഗുരുവിന്റെ ഉപദേശത്തിലൂടെയും അല്ല ശുദ്ധി — സത്യം സ്വയം തന്നെ, സ്വയം അറിയപ്പെടുന്നു.

ന ഹി പഞ്ചാത്മകോ ദേഹോ വിദേഹോ വര്തതേ ന ഹി। ആത്മൈവ കേവലം സര്വം തുരീയം ച ത്രയം കഥമ്

ദേഹം അഞ്ചു ഘടകങ്ങളാൽ നിർമ്മിതമല്ല, അവ ഇല്ലാതെ ദേഹം നിലനിൽക്കുന്നുമില്ല; ആത്മാവാണ് എല്ലാം — അപ്പോൾ നാലാം അവസ്ഥയും മറ്റുള്ള മൂന്നു അവസ്ഥകളും എങ്ങിനെ ഉണ്ടാകാം?

ന ബദ്ധോ നൈവ മുക്തോഽഹം ന ചാഹം ബ്രഹ്മണഃ പൃഥക്। ന കര്താ ന ച ഭോക്താഹം വ്യാപ്യവ്യാപകവര്ജിതഃ

ഞാൻ ബന്ധിച്ചവനുമല്ല, മോചിതനുമല്ല; ബ്രഹ്മത്തിൽ നിന്ന് വേറെയും അല്ല. ഞാൻ കര്‍ത്താവുമല്ല, ഭോക്താവുമല്ല; വ്യാപിക്കുന്നതോ വ്യാപിക്കപ്പെടുന്നതോ എന്നതിൽ നിന്ന് ഞാൻ സ്വതന്ത്രനാണ്.