ಅವಧೂತಗೀತಾ

ಅಹಮೇವ ಪರಂ ಯಸ್ಮಾತ್ಸಾರಾತ್ಸಾರತರಂ ಶಿವಮ್। ಗಮಾಗಮವಿನಿರ್ಮುಕ್ತಂ ನಿರ್ವಿಕಲ್ಪಂ ನಿರಾಕುಲಮ್

ನಾನೇ ಪರಮ, ಎಲ್ಲ ಸಾರಗಳಿಗಿಂತಲೂ ಶ್ರೇಷ್ಠವಾದ ಶಿವನು; ಬರವಣಿಗೆಯೂ ಹೋಗುವಿಕೆಯೂ ಇಲ್ಲದ, ಭೇದಭಾವವಿಲ್ಲದ, ಅಶಾಂತತೆ ಇಲ್ಲದವನು.

ಸರ್ವಾವಯವನಿರ್ಮುಕ್ತಂ ತಥಾಹಂ ತ್ರಿದಶಾರ್ಚಿತಮ್। ಸಂಪೂರ್ಣತ್ವಾನ್ನ ಗೃಹ್ಣಾಮಿ ವಿಭಾಗಂ ತ್ರಿದಶಾದಿಕಮ್

ಎಲ್ಲ ಭಾಗಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾದವನು ನಾನೂ ಆಗಿದ್ದೇನೆ, ದೇವತೆಗಳು ಪೂಜಿಸುವವನು ನಾನು; ಸಂಪೂರ್ಣನಾದ್ದರಿಂದ, ದೇವತೆಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಬೇಧವನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ.

ಪ್ರಮಾದೇನ ನ ಸನ್ದೇಹಃ ಕಿಂ ಕರಿಷ್ಯಾಮಿ ವೃತ್ತಿಮಾನ್। ಉತ್ಪದ್ಯನ್ತೇ ವಿಲೀಯನ್ತೇ ಬುದ್ಬುದಾಶ್ಚ ಯಥಾ ಜಲೇ

ಅಲಕ್ಷ್ಯದಿಂದ ಸಂಶಯವೇ ಇಲ್ಲ — ನಾನು ಕ್ರಿಯಾಶೀಲನಾದರೆ ಏನು ಮಾಡಲಿ? ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಬೂದುಬುಬ್ಬುಳಗಳು ಹುಟ್ಟಿ ಕರಗುವಂತೆ ಎಲ್ಲವೂ ಆಗುತ್ತದೆ.

ಮಹದಾದೀನಿ ಭೂತಾನಿ ಸಮಾಪ್ಯೈವಂ ಸದೈವ ಹಿ। ಮೃದುದ್ರವ್ಯೇಷು ತೀಕ್ಷ್ಣೇಷು ಗುಡೇಷು ಕಟುಕೇಷು ಚ

ಮಹತ್ತಿನಿಂದ ಆರಂಭವಾಗಿ ಎಲ್ಲ ಭೂತಗಳೂ ಹೀಗೆ ಸದಾ ಒಂದಾಗುತ್ತವೆ; ಮೃದು, ದ್ರವ, ತೀಕ್ಷ್ಣ, ಸಿಹಿ, ಕಹಿ ಪದಾರ್ಥಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಕೂಡ.

ಕಟುತ್ವಂ ಚೈವ ಶೈತ್ಯತ್ವಂ ಮೃದುತ್ವಂ ಚ ಯಥಾ ಜಲೇ। ಪ್ರಕೃತಿಃ ಪುರುಷಸ್ತದ್ವದಭಿನ್ನಂ ಪ್ರತಿಭಾತಿ ಮೇ

ಕಹಿತನ, ಚಳಿತನ, ಮೃದುತನ — ಇವು ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ಒಂದಾಗಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತವೆಯೋ, ಹಾಗೆಯೇ ಪ್ರಕೃತಿಯೂ ಪುರುಷನೂ ನನಗೆ ಬೇರ್ಪಟ್ಟಂತೆ ತೋರುವುದಿಲ್ಲ.

ಸರ್ವಾಖ್ಯಾರಹಿತಂ ಯದ್ಯತ್ಸೂಕ್ಷ್ಮಾತ್ಸೂಕ್ಷ್ಮತರಂ ಪರಮ್। ಮನೋಬುದ್ಧೀನ್ದ್ರಿಯಾತೀತಮಕಲಙ್ಕಂ ಜಗತ್ಪತಿಮ್

ಎಲ್ಲ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಮುಕ್ತವಾದ, ಸೂಕ್ಷ್ಮಕ್ಕಿಂತಲೂ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾದ, ಪರಮವಾದ, ಮನಸ್ಸಿಗೂ ಬುದ್ಧಿಗೂ ಇಂದ್ರಿಯಗಳಿಗೂ ಅತೀತವಾದ, ಕಳಂಕವಿಲ್ಲದ, ಜಗತ್ಪತಿಯನ್ನಾಗಿ ಇರುವದು.

ಈದೃಶಂ ಸಹಜಂ ಯತ್ರ ಅಹಂ ತತ್ರ ಕಥಂ ಭವೇತ್। ತ್ವಮೇವ ಹಿ ಕಥಂ ತತ್ರ ಕಥಂ ತತ್ರ ಚರಾಚರಮ್

ಅಂತಹ ಸಹಜ ಸ್ಥಿತಿ ಇರುವಲ್ಲಿ ನಾನು ಹೇಗೆ ಇರಬಹುದು? ನೀನು ಹೇಗೆ ಇರಬಹುದು? ಚಲಿಸುವದೂ ಅಚಲವಾದುದೂ ಹೇಗೆ ಇರಬಹುದು?

ಗಗನೋಪಮಂ ತು ಯತ್ಪ್ರೋಕ್ತಂ ತದೇವ ಗಗನೋಪಮಮ್। ಚೈತನ್ಯಂ ದೋಷಹೀನಂ ಚ ಸರ್ವಜ್ಞಂ ಪೂರ್ಣಮೇವ ಚ

ಯಾವುದನ್ನು ಆಕಾಶದಂತೆ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ, ಅದು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಆಕಾಶದಂತೆಯೇ ಇದೆ; ಅದು ದೋಷರಹಿತವಾದ, ಸರ್ವಜ್ಞವಾದ, ಸಂಪೂರ್ಣವಾದ ಚೈತನ್ಯ.

ಪೃಥಿವ್ಯಾಂ ಚರಿತಂ ನೈವ ಮಾರುತೇನ ಚ ವಾಹಿತಮ್। ವರಿಣಾ ಪಿಹಿತಂ ನೈವ ತೇಜೋಮಧ್ಯೇ ವ್ಯವಸ್ಥಿತಮ್

ಅದು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವುದಿಲ್ಲ, ಗಾಳಿಯಿಂದ ಹೊತ್ತೊಯ್ಯಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ, ನೀರಿನಿಂದ ಮುಚ್ಚಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ, ಅಗ್ನಿಯ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿಯೂ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿಲ್ಲ.

ಆಕಾಶಂ ತೇನ ಸಂವ್ಯಾಪ್ತಂ ನ ತದ್ವ್ಯಾಪ್ತಂ ಚ ಕೇನಚಿತ್। ಸ ಬಾಹ್ಯಾಭ್ಯನ್ತರಂ ತಿಷ್ಠತ್ಯವಚ್ಛಿನ್ನಂ ನಿರನ್ತರಮ್

ಆಕಾಶವನ್ನು ಆ ಪರಮಾತ್ಮನು ತುಂಬಿಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ, ಆದರೆ ಆತನನ್ನು ಯಾವುದೂ ತುಂಬಿಕೊಂಡಿಲ್ಲ. ಆತನು ಹೊರಗೂ ಒಳಗೂ ಇದ್ದು, ಎಲ್ಲೆಂದೂ ಅಡ್ಡಿಯಾಗದೆ, ನಿರ್ಬಂಧವಿಲ್ಲದೆ ಇರುವವನು.

ಸೂಕ್ಷ್ಮತ್ವಾತ್ತದದೃಶ್ಯತ್ವಾನ್ನಿರ್ಗುಣತ್ವಾಚ್ಚ ಯೋಗಿಭಿಃ। ಆಲಮ್ಬನಾದಿ ಯತ್ಪ್ರೋಕ್ತಂ ಕ್ರಮಾದಾಲಮ್ಬನಂ ಭವೇತ್

ಅದು ಬಹಳ ಸೂಕ್ಷ್ಮ, ಕಾಣದಂತಹದು, ಗುಣಗಳಿಲ್ಲದದು ಎಂಬ ಕಾರಣದಿಂದ ಯೋಗಿಗಳು ಅದನ್ನು ಆಧಾರವೆಂದು ವಿವರಿಸಿದ್ದಾರೆ; ಕ್ರಮೇಣ ಆ ಆಧಾರವೇ ನಿಜವಾದ ಆಧಾರವಾಗುತ್ತದೆ.

ಸತತಾಽಭ್ಯಾಸಯುಕ್ತಸ್ತು ನಿರಾಲಮ್ಬೋ ಯದಾ ಭವೇತ್। ತಲ್ಲಯಾಲ್ಲೀಯತೇ ನಾನ್ತರ್ಗುಣದೋಷವಿವರ್ಜಿತಃ

ಯಾರು ಸದಾ ಅಭ್ಯಾಸದಿಂದ ಆಧಾರವಿಲ್ಲದವರಾಗುತ್ತಾರೆ, ಅವರು ಆ ಪರಮಾತ್ಮನಲ್ಲಿ ಲೀನರಾಗುತ್ತಾರೆ; ಆಗ ಅವರು ಒಳಗಿನ ಗುಣಗಳೂ ದೋಷಗಳೂ ಇಲ್ಲದವರಾಗುತ್ತಾರೆ.

ವಿಷವಿಶ್ವಸ್ಯ ರೌದ್ರಸ್ಯ ಮೋಹಮೂರ್ಚ್ಛಾಪ್ರದಸ್ಯ ಚ। ಏಕಮೇವ ವಿನಾಶಾಯ ಹ್ಯಮೋಘಂ ಸಹಜಾಮೃತಮ್

ಈ ಲೋಕದ ವಿಷವು ಕ್ರೂರವೂ ಮೋಹವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುವಂತಹದು; ಅದನ್ನು ನಾಶಮಾಡಲು ಒಂದು ಮಾತ್ರ ಖಚಿತವಾದ, ಸಹಜವಾದ ಅಮೃತವಿದೆ.

ಭಾವಗಮ್ಯಂ ನಿರಾಕಾರಂ ಸಾಕಾರಂ ದೃಷ್ಟಿಗೋಚರಮ್। ಭಾವಾಭಾವವಿನಿರ್ಮುಕ್ತಮನ್ತರಾಲಂ ತದುಚ್ಯತೇ

ಅನುಭವದಿಂದ ಅರಿಯಬಹುದಾದದು, ರೂಪವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ರೂಪದಂತೆ ಕಾಣುವದು, ಇರುವುದಕ್ಕೂ ಇಲ್ಲದುದಕ್ಕೂ ಮೀರುವದು—ಇದನ್ನು ಮಧ್ಯಸ್ಥ ಸ್ಥಿತಿಯೆಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ.

ಬಾಹ್ಯಭಾವಂ ಭವೇದ್ವಿಶ್ವಮನ್ತಃ ಪ್ರಕೃತಿರುಚ್ಯತೇ। ಅನ್ತರಾದನ್ತರಂ ಜ್ಞೇಯಂ ನಾರಿಕೇಲಫಲಾಮ್ಬುವತ್

ಹೊರಗಿನ ಜಗತ್ತನ್ನು ವ್ಯಕ್ತವೆಂದು, ಒಳಗಿನದನ್ನು ಸ್ವಭಾವವೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ; ಒಳಗಿನದಕ್ಕೂ ಇನ್ನೂ ಒಳಗಿನದಕ್ಕೂ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿರುವುದನ್ನು, ತೆಂಗಿನಕಾಯಿ ಒಳಗಿನ ನೀರಿನಂತೆ, ತಿಳಿಯಬೇಕು.

ಭ್ರಾನ್ತಿಜ್ಞಾನಂ ಸ್ಥಿತಂ ಬಾಹ್ಯಂ ಸಮ್ಯಗ್ಜ್ಞಾನಂ ಚ ಮಧ್ಯಗಮ್। ಮಧ್ಯಾನ್ಮಧ್ಯತರಂ ಜ್ಞೇಯಂ ನಾರಿಕೇಲಫಲಾಮ್ಬುವತ್

ತಪ್ಪಾದ ಜ್ಞಾನವು ಹೊರಗಿನದು, ನಿಜವಾದ ಜ್ಞಾನವು ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿದೆ; ಮಧ್ಯಕ್ಕಿಂತ ಇನ್ನೂ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾದುದನ್ನು, ತೆಂಗಿನಕಾಯಿ ಒಳಗಿನ ನೀರಿನಂತೆ, ತಿಳಿಯಬೇಕು.

ಪೌರ್ಣಮಾಸ್ಯಾಂ ಯಥಾ ಚನ್ದ್ರ ಏಕ ಏವಾತಿನಿರ್ಮಲಃ। ತೇನ ತತ್ಸದೃಶಂ ಪಶ್ಯೇದ್ದ್ವಿಧಾದೃಷ್ಟಿರ್ವಿಪರ್ಯಯಃ

ಹುಣ್ಣಿಮೆ ರಾತ್ರಿ ಒಂದು ಮಾತ್ರ ಶುದ್ಧವಾದ ಚಂದ್ರನಿರುವಂತೆ, ಆ ಪರಮಾತ್ಮನನ್ನು ಕೂಡ ಒಂದೆಂದು ನೋಡಬೇಕು; ಎರಡು ಎಂದು ನೋಡುವುದು ತಪ್ಪಾದ ದೃಷ್ಟಿಯಾಗಿದೆ.

ಅನೇನೈವ ಪ್ರಕಾರೇಣ ಬುದ್ಧಿಭೇದೋ ನ ಸರ್ವಗಃ। ದಾತಾ ಚ ಧೀರತಾಮೇತಿ ಗೀಯತೇ ನಾಮಕೋಟಿಭಿಃ

ಈ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಬುದ್ಧಿಯ ಭೇದ ಎಲ್ಲರಲ್ಲಿಯೂ ಇರುವುದಿಲ್ಲ; ಕೊಡುವವನು ಸ್ಥಿರತೆಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ, ಅನೇಕ ನಾಮಗಳಲ್ಲಿ ಹಾಡಲ್ಪಟ್ಟಿರುವಂತೆ.

ಗುರುಪ್ರಜ್ಞಾಪ್ರಸಾದೇನ ಮೂರ್ಖೋ ವಾ ಯದಿ ಪಣ್ಡಿತಃ। ಯಸ್ತು ಸಂಬುಧ್ಯತೇ ತತ್ತ್ವಂ ವಿರಕ್ತೋ ಭವಸಾಗರಾತ್

ಗುರುವಿನ ಜ್ಞಾನದಿಂದ, ಮೂಢನಾದರೂ ಪಂಡಿತನಾದರೂ, ಯಾರು ತತ್ತ್ವವನ್ನು ಅರಿಯುತ್ತಾರೆ, ಅವರು ಭವಸಾಗರದಿಂದ ವಿರಕ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ.

ರಾಗದ್ವೇಷವಿನಿರ್ಮುಕ್ತಃ ಸರ್ವಭೂತಹಿತೇ ರತಃ। ದೃಢಬೋಧಶ್ಚ ಧೀರಶ್ಚ ಸ ಗಚ್ಛೇತ್ಪರಮಂ ಪದಮ್

ಯಾರು ಆಸೆ-ದ್ವೇಷಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗಿದ್ದಾರೆ, ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳ ಹಿತದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದಾರೆ, ದೃಢವಾದ ಜ್ಞಾನವೂ ಧೈರ್ಯವೂ ಹೊಂದಿದ್ದಾರೆ, ಅವರು ಪರಮ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ.

ಘಟೇ ಭಿನ್ನೇ ಘಟಾಕಾಶ ಆಕಾಶೇ ಲೀಯತೇ ಯಥಾ। ದೇಹಾಭಾವೇ ತಥಾ ಯೋಗೀ ಸ್ವರೂಪೇ ಪರಮಾತ್ಮನಿ

ಹಡಗಿನ ಹೂಳು ಒಡೆದಾಗ ಅದರೊಳಗಿನ ಆಕಾಶವು ಆಕಾಶದಲ್ಲೇ ಲೀನವಾಗುವಂತೆ, ದೇಹ ಇಲ್ಲದಾಗ ಯೋಗಿಯು ತನ್ನ ನಿಜ ಸ್ವರೂಪವಾದ ಪರಮಾತ್ಮನಲ್ಲಿ ಲೀನನಾಗುತ್ತಾನೆ.

ಉಕ್ತೇಯಂ ಕರ್ಮಯುಕ್ತಾನಾಂ ಮತಿರ್ಯಾನ್ತೇಽಪಿ ಸಾ ಗತಿಃ। ನ ಚೋಕ್ತಾ ಯೋಗಯುಕ್ತಾನಾಂ ಮತಿರ್ಯಾನ್ತೇಽಪಿ ಸಾ ಗತಿಃ

ಈ ಉಪದೇಶವು ಕರ್ಮದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರುವವರಿಗೆ; ಅವರ ಬುದ್ಧಿ ಕೊನೆಗೊಂಡರೂ ಅದು ಅವರ ಮಾರ್ಗವೇ. ಆದರೆ ಯೋಗದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರರಾದವರಿಗೆ ಇದು ಹೇಳಲಾಗಿಲ್ಲ; ಅವರ ಬುದ್ಧಿ ಕೊನೆಗೊಂಡರೂ ಅದು ಅವರ ಮಾರ್ಗವೇ.

ಯಾ ಗತಿಃ ಕರ್ಮಯುಕ್ತಾನಾಂ ಸಾ ಚ ವಾಗಿನ್ದ್ರಿಯಾದ್ವದೇತ್। ಯೋಗಿನಾಂ ಯಾ ಗತಿಃ ಕ್ವಾಪಿ ಹ್ಯಕಥ್ಯಾ ಭವತೋರ್ಜಿತಾ

ಕರ್ಮದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರುವವರ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಮಾತು ಮತ್ತು ಇಂದ್ರಿಯಗಳು ವಿವರಿಸುತ್ತವೆ; ಆದರೆ ಯೋಗಿಗಳ ಮಾರ್ಗ ಎಲ್ಲಿದ್ದರೂ ಹೇಳಲಾಗದದು, ಅವರು ಅದನ್ನು ಸಾಧಿಸಿದ್ದಾರೆ.

ಏವಂ ಜ್ಞಾತ್ವಾ ತ್ವಮುಂ ಮಾರ್ಗಂ ಯೋಗಿನಾಂ ನೈವ ಕಲ್ಪಿತಮ್। ವಿಕಲ್ಪವರ್ಜನಂ ತೇಷಾಂ ಸ್ವಯಂ ಸಿದ್ಧಿಃ ಪ್ರವರ್ತತೇ

ಈ ಯೋಗಿಗಳ ಮಾರ್ಗ ಕಲ್ಪಿತವಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ಅರಿತು, ಎಲ್ಲ ಕಲ್ಪನೆಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಅವರಲ್ಲಿ ಸ್ವಯಂ ಸಿದ್ಧಿ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ.

ತೀರ್ಥೇ ವಾನ್ತ್ಯಜಗೇಹೇ ವಾ ಯತ್ರ ಕುತ್ರ ಮೃತೋಽಪಿ ವಾ। ನ ಯೋಗೀ ಪಶ್ಯತೇ ಗರ್ಭಂ ಪರೇ ಬ್ರಹ್ಮಣಿ ಲೀಯತೇ

ಪವಿತ್ರ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಾದರೂ, ಅಸ್ಪೃಶ್ಯನ ಮನೆಯಲ್ಲಾದರೂ, ಎಲ್ಲೆಂದೇ ಸಾಯಿದರೂ, ಯೋಗಿಗೆ ಪುನಃ ಗರ್ಭದೃಷ್ಟಿ ಇಲ್ಲ; ಅವನು ಪರಬ್ರಹ್ಮನಲ್ಲಿ ಲೀನನಾಗುತ್ತಾನೆ.

ಸಹಜಮಜಮಚಿನ್ತ್ಯಂ ಯಸ್ತು ಪಶ್ಯೇತ್ಸ್ವರೂಪಂ ಘಟತಿ ಯದಿ ಯಥೇಷ್ಟಂ ಲಿಪ್ಯತೇ ನೈವ ದೋಷೈಃ। ಸಕೃದಪಿ ತದಭಾವಾತ್ಕರ್ಮ ಕಿಂಚಿನ್ನಕುರ್ಯಾತ್ ತದಪಿ ನ ಚ ವಿಬದ್ಧಃ ಸಂಯಮೀ ವಾ ತಪಸ್ವೀ

ಯಾರು ಸಹಜವಾದ, ಜನಿಸದ, ಊಹೆಗೆ ಮೀರಿದ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾರೆ, ಅವರು ಹೇಗೆ ಬೇಕಾದರೂ ನಡೆದು ದೋಷಗಳಿಂದ ಅಂಟಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ; ಏನನ್ನೂ ಮಾಡದೆ ಇದ್ದರೂ, ಅಹಂಕಾರವಿಲ್ಲದ ಕಾರಣದಿಂದ, ಬಂಧನವೂ ಇಲ್ಲ, ತ್ಯಾಗಿಯೂ ಅಲ್ಲ, ತಪಸ್ವಿಯೂ ಅಲ್ಲ.

ನಿರಾಮಯಂ ನಿಷ್ಪ್ರತಿಮಂ ನಿರಾಕೃತಿಂ ನಿರಾಶ್ರಯಂ ನಿರ್ವಪುಷಂ ನಿರಾಶಿಷಮ್। ನಿರ್ದ್ವನ್ದ್ವನಿರ್ಮೋಹಮಲುಪ್ತಶಕ್ತಿಕಂ ತಮೀಶಮಾತ್ಮಾನಮುಪೈತಿ ಶಾಶ್ವತಮ್

ಯಾರು ರೋಗರಹಿತ, ಸಮಾನರಿಲ್ಲದ, ರೂಪವಿಲ್ಲದ, ಆಧಾರವಿಲ್ಲದ, ದೇಹವಿಲ್ಲದ, ಆಶೆಗಳಿಲ್ಲದ, ದ್ವಂದ್ವಗಳಿಗೂ ಮೋಹಕ್ಕೂ ಮೀರಿದ, ಶಕ್ತಿಯು ಎಂದಿಗೂ ಕಡಿಮೆಯಾಗದಂತಹ ಶಾಶ್ವತ ಆತ್ಮಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ.

ವೇದೋ ನ ದೀಕ್ಷಾ ನ ಚ ಮುಣ್ಡನಕ್ರಿಯಾ ಗುರುರ್ನ ಶಿಷ್ಯೋ ನ ಚ ಯನ್ತ್ರಸಮ್ಪದಃ। ಮುದ್ರಾದಿಕಂ ಚಾಪಿ ನ ಯತ್ರ ಭಾಸತೇ ತಮೀಶಮಾತ್ಮಾನಮುಪೈತಿ ಶಾಶ್ವತಮ್

ಇಲ್ಲಿ ವೇದವೂ ಇಲ್ಲ, ದೀಕ್ಷೆಯೂ ಇಲ್ಲ, ತಲೆ ಮುಂಡಿಸುವ ವಿಧಿಯೂ ಇಲ್ಲ, ಗುರು ಅಥವಾ ಶಿಷ್ಯನೂ ಇಲ್ಲ, ಯಂತ್ರಗಳ ಸಾಧನೆಯೂ ಇಲ್ಲ, ಮುದ್ರೆ ಮುಂತಾದವುಗಳೂ ಇಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಿ ಶಾಶ್ವತವಾದ ಆತ್ಮಸ್ವರೂಪ, ಪರಮೇಶ್ವರನು ದೊರೆಯುತ್ತಾನೆ.

ನ ಶಾಮ್ಭವಂ ಶಾಕ್ತಿಕಮಾನವಂ ನ ವಾ ಪಿಣ್ಡಂ ಚ ರೂಪಂ ಚ ಪದಾದಿಕಂ ನ ವಾ। ಆರಮ್ಭನಿಷ್ಪತ್ತಿಘಟಾದಿಕಂ ಚ ನೋ ತಮೀಶಮಾತ್ಮಾನಮುಪೈತಿ ಶಾಶ್ವತಮ್

ಅಲ್ಲಿ ಶೈವ, ಶಾಕ್ತ, ಮಾನವ ಮಾರ್ಗಗಳೂ ಇಲ್ಲ, ದೇಹವೂ ಇಲ್ಲ, ರೂಪವೂ ಇಲ್ಲ, ಪದ ಮುಂತಾದ ಹಂತಗಳೂ ಇಲ್ಲ, ಆರಂಭ, ಪೂರ್ಣತೆ, ಪಾತ್ರ ಮುಂತಾದವುಗಳೂ ಇಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಿ ಶಾಶ್ವತವಾದ ಆತ್ಮಸ್ವರೂಪ, ಪರಮೇಶ್ವರನು ದೊರೆಯುತ್ತಾನೆ.