ಅವಧೂತಗೀತಾ

ಅತೀತಾನಾಗತಂ ಕರ್ಮ ವರ್ತಮಾನಂ ತಥೈವ ಚ। ನ ಕರೋಮಿ ನ ಭುಞ್ಜಾಮಿ ಇತಿ ಮೇ ನಿಶ್ಚಲಾ ಮತಿಃ

ಹಿಂದಿನ, ಮುಂದಿನ, ಈಗಿನ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ನಾನು ಮಾಡುವುದೂ ಇಲ್ಲ, ಅನುಭವಿಸುವುದೂ ಇಲ್ಲ; ಇದರಿಂದ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಅಚಲವಾಗಿದೆ.

ಶೂನ್ಯಾಗಾರೇ ಸಮರಸಪೂತ- ಸ್ತಿಷ್ಠನ್ನೇಕಃ ಸುಖಮವಧೂತಃ। ಚರತಿ ಹಿ ನಗ್ನಸ್ತ್ಯಕ್ತ್ವಾ ಗರ್ವಂ ವಿನ್ದತಿ ಕೇವಲಮಾತ್ಮನಿ ಸರ್ವಮ್

ಖಾಲಿ ಮನೆಯೊಳಗೆ ಒಬ್ಬನೇ ಸಮಭಾವದಿಂದ ಶುದ್ಧನಾಗಿ ನಿಂತು, ಅವಧೂತನು ಸಂತೋಷದಿಂದಿರುತ್ತಾನೆ. ಅವನು ಬೆತ್ತಲೆಯಾಗಿ ಅಹಂಕಾರವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಸಂಚರಿಸುತ್ತಾನೆ, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತನ್ನೊಳಗೆ ಮಾತ್ರ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ.

ತ್ರಿತಯತುರೀಯಂ ನಹಿ ನಹಿ ಯತ್ರ ವಿನ್ದತಿ ಕೇವಲಮಾತ್ಮನಿ ತತ್ರ। ಧರ್ಮಾಧರ್ಮೌ ನಹಿ ನಹಿ ಯತ್ರ ಬದ್ಧೋ ಮುಕ್ತಃ ಕಥಮಿಹ ತತ್ರ

ಮೂರು ಸ್ಥಿತಿಗಳಿಂದ ಹೊರಗಿನ ನಾಲ್ಕನೆಯದು ಸ್ವಯಂನಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಸಿಗುತ್ತದೆ, ಅಲ್ಲಿ ಧರ್ಮವೂ ಅಧರ್ಮವೂ ಇಲ್ಲ, ಬಂಧನವೂ ಮುಕ್ತಿಯೂ ಇಲ್ಲ — ಅಂಥ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಅವುಗಳೆಲ್ಲಿ ಬರುತ್ತವೆ?

ವಿನ್ದತಿ ವಿನ್ದತಿ ನಹಿ ನಹಿ ಮನ್ತ್ರಂ ಛನ್ದೋಲಕ್ಷಣಂ ನಹಿ ನಹಿ ತನ್ತ್ರಮ್। ಸಮರಸಮಗ್ನೋ ಭಾವಿತಪೂತಃ ಪ್ರಲಪಿತಮೇತತ್ಪರಮವಧೂತಃ

ಅವನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ, ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ — ಆದರೆ ಮಂತ್ರವಲ್ಲ, ಛಂದಸ್ಸುಗಳೂ ಅಲ್ಲ, ತಂತ್ರವೂ ಅಲ್ಲ; ಸಮಭಾವದಲ್ಲಿ ಲೀನನಾಗಿ, ಧ್ಯಾನದಿಂದ ಶುದ್ಧನಾದ ಅವಧೂತನು ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ.

ಸರ್ವಶೂನ್ಯಮಶೂನ್ಯಂ ಚ ಸತ್ಯಾಸತ್ಯಂ ನ ವಿದ್ಯತೇ। ಸ್ವಭಾವಭಾವತಃ ಪ್ರೋಕ್ತಂ ಶಾಸ್ತ್ರಸಂವಿತ್ತಿಪೂರ್ವಕಮ್

ಎಲ್ಲವೂ ಖಾಲಿಯೂ ಅಲ್ಲದಂತೆಯೂ ಇದೆ, ಸತ್ಯವೂ ಅಸತ್ಯವೂ ಇಲ್ಲ; ಇದು ಸ್ವಭಾವದಿಂದ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದು, ಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞಾನದಿಂದ ತಿಳಿಯಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ.

ಇತಿ ಪ್ರಥಮೋಽಧ್ಯಾಯಃ

ಇಂತಾಗಿ ಮೊದಲ ಅಧ್ಯಾಯ ಮುಗಿಯಿತು.

ಬಾಲಸ್ಯ ವಾ ವಿಷಯಭೋಗರತಸ್ಯ ವಾಪಿ ಮೂರ್ಖಸ್ಯ ಸೇವಕಜನಸ್ಯ ಗೃಹಸ್ಥಿತಸ್ಯ। ಏತದ್ಗುರೋಃ ಕಿಮಪಿ ನೈವ ನ ಚಿನ್ತನೀಯಂ ರತ್ನಂ ಕಥಂ ತ್ಯಜತಿ ಕೋಽಪ್ಯಶುಚೌ ಪ್ರವಿಷ್ಟಮ್

ಹುಡುಗನಾದರೂ, ಭೋಗಾಸಕ್ತನಾದರೂ, ಮೂಢನಾದರೂ, ಸೇವಕನಾದರೂ, ಗೃಹಸ್ಥನಾದರೂ — ಗುರುನ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಏನನ್ನೂ ಚಿಂತಿಸಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ; ಅಮೂಲ್ಯ ರತ್ನವು ಕೆಟ್ಟ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿದ್ದರೂ ಅದನ್ನು ಯಾರು ತ್ಯಜಿಸುತ್ತಾರೆ?

ನೈವಾತ್ರ ಕಾವ್ಯಗುಣ ಏವ ತು ಚಿನ್ತನೀಯೋ ಗ್ರಾಹ್ಯಃ ಪರಂ ಗುಣವತಾ ಖಲು ಸಾರ ಏವ। ಸಿನ್ದೂರಚಿತ್ರರಹಿತಾ ಭುವಿ ರೂಪಶೂನ್ಯಾ ಪಾರಂ ನ ಕಿಂ ನಯತಿ ನೌರಿಹ ಗನ್ತುಕಾಮಾನ್

ಇಲ್ಲಿ ಕಾವ್ಯಗುಣಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚನೆ ಬೇಡ; ಸದ್ಗುಣಿಗಳಾದವರು ಸಾರವನ್ನು ಮಾತ್ರ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ವರ್ಣವೂ ರೂಪವೂ ಇಲ್ಲದ ದೋಣಿ ಕೂಡಾ ದಾಟಲು ಇಚ್ಛಿಸುವವರನ್ನು ಪಾರಮಾಡುತ್ತದೆ.

ಪ್ರಯತ್ನೇನ ವಿನಾ ಯೇನ ನಿಶ್ಚಲೇನ ಚಲಾಚಲಮ್। ಗ್ರಸ್ತಂ ಸ್ವಭಾವತಃ ಶಾನ್ತಂ ಚೈತನ್ಯಂ ಗಗನೋಪಮಮ್

ಯಾವುದೇ ಪ್ರಯತ್ನವಿಲ್ಲದೆ, ಸ್ಥಿರವಾದದ್ದು ಚಲಿಸುವುದನ್ನೂ ಅಚಲವಾದದ್ದನ್ನೂ ತನ್ನೊಳಗೆ ಸೇರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ; ಅದು ತನ್ನ ಸ್ವಭಾವದಿಂದ ಶಾಂತವಾಗಿದ್ದು, ಆಕಾಶದಂತೆ ಚೈತನ್ಯವಾಗಿದೆ.

ಅಯತ್ನಾಛಾಲಯೇದ್ಯಸ್ತು ಏಕಮೇವ ಚರಾಚರಮ್। ಸರ್ವಗಂ ತತ್ಕಥಂ ಭಿನ್ನಮದ್ವೈತಂ ವರ್ತತೇ ಮಮ

ಯಾರು ಪ್ರಯತ್ನವಿಲ್ಲದೆ ಚಲಿಸುವುದನ್ನೂ ಅಚಲವಾದುದನ್ನೂ ಒಂದಾಗಿ ನಡೆಸುತ್ತಾರೆ — ಆ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಇರುವ, ಅಡ್ವೈತವಾದದು ಹೇಗೆ ವಿಭಜಿತವಾಗಬಹುದು?

ಅಹಮೇವ ಪರಂ ಯಸ್ಮಾತ್ಸಾರಾತ್ಸಾರತರಂ ಶಿವಮ್। ಗಮಾಗಮವಿನಿರ್ಮುಕ್ತಂ ನಿರ್ವಿಕಲ್ಪಂ ನಿರಾಕುಲಮ್

ನಾನೇ ಪರಮ, ಎಲ್ಲ ಸಾರಗಳಿಗಿಂತಲೂ ಶ್ರೇಷ್ಠವಾದ ಶಿವನು; ಬರವಣಿಗೆಯೂ ಹೋಗುವಿಕೆಯೂ ಇಲ್ಲದ, ಭೇದಭಾವವಿಲ್ಲದ, ಅಶಾಂತತೆ ಇಲ್ಲದವನು.

ಸರ್ವಾವಯವನಿರ್ಮುಕ್ತಂ ತಥಾಹಂ ತ್ರಿದಶಾರ್ಚಿತಮ್। ಸಂಪೂರ್ಣತ್ವಾನ್ನ ಗೃಹ್ಣಾಮಿ ವಿಭಾಗಂ ತ್ರಿದಶಾದಿಕಮ್

ಎಲ್ಲ ಭಾಗಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾದವನು ನಾನೂ ಆಗಿದ್ದೇನೆ, ದೇವತೆಗಳು ಪೂಜಿಸುವವನು ನಾನು; ಸಂಪೂರ್ಣನಾದ್ದರಿಂದ, ದೇವತೆಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಬೇಧವನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ.

ಪ್ರಮಾದೇನ ನ ಸನ್ದೇಹಃ ಕಿಂ ಕರಿಷ್ಯಾಮಿ ವೃತ್ತಿಮಾನ್। ಉತ್ಪದ್ಯನ್ತೇ ವಿಲೀಯನ್ತೇ ಬುದ್ಬುದಾಶ್ಚ ಯಥಾ ಜಲೇ

ಅಲಕ್ಷ್ಯದಿಂದ ಸಂಶಯವೇ ಇಲ್ಲ — ನಾನು ಕ್ರಿಯಾಶೀಲನಾದರೆ ಏನು ಮಾಡಲಿ? ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಬೂದುಬುಬ್ಬುಳಗಳು ಹುಟ್ಟಿ ಕರಗುವಂತೆ ಎಲ್ಲವೂ ಆಗುತ್ತದೆ.

ಮಹದಾದೀನಿ ಭೂತಾನಿ ಸಮಾಪ್ಯೈವಂ ಸದೈವ ಹಿ। ಮೃದುದ್ರವ್ಯೇಷು ತೀಕ್ಷ್ಣೇಷು ಗುಡೇಷು ಕಟುಕೇಷು ಚ

ಮಹತ್ತಿನಿಂದ ಆರಂಭವಾಗಿ ಎಲ್ಲ ಭೂತಗಳೂ ಹೀಗೆ ಸದಾ ಒಂದಾಗುತ್ತವೆ; ಮೃದು, ದ್ರವ, ತೀಕ್ಷ್ಣ, ಸಿಹಿ, ಕಹಿ ಪದಾರ್ಥಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಕೂಡ.

ಕಟುತ್ವಂ ಚೈವ ಶೈತ್ಯತ್ವಂ ಮೃದುತ್ವಂ ಚ ಯಥಾ ಜಲೇ। ಪ್ರಕೃತಿಃ ಪುರುಷಸ್ತದ್ವದಭಿನ್ನಂ ಪ್ರತಿಭಾತಿ ಮೇ

ಕಹಿತನ, ಚಳಿತನ, ಮೃದುತನ — ಇವು ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ಒಂದಾಗಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತವೆಯೋ, ಹಾಗೆಯೇ ಪ್ರಕೃತಿಯೂ ಪುರುಷನೂ ನನಗೆ ಬೇರ್ಪಟ್ಟಂತೆ ತೋರುವುದಿಲ್ಲ.

ಸರ್ವಾಖ್ಯಾರಹಿತಂ ಯದ್ಯತ್ಸೂಕ್ಷ್ಮಾತ್ಸೂಕ್ಷ್ಮತರಂ ಪರಮ್। ಮನೋಬುದ್ಧೀನ್ದ್ರಿಯಾತೀತಮಕಲಙ್ಕಂ ಜಗತ್ಪತಿಮ್

ಎಲ್ಲ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಮುಕ್ತವಾದ, ಸೂಕ್ಷ್ಮಕ್ಕಿಂತಲೂ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾದ, ಪರಮವಾದ, ಮನಸ್ಸಿಗೂ ಬುದ್ಧಿಗೂ ಇಂದ್ರಿಯಗಳಿಗೂ ಅತೀತವಾದ, ಕಳಂಕವಿಲ್ಲದ, ಜಗತ್ಪತಿಯನ್ನಾಗಿ ಇರುವದು.

ಈದೃಶಂ ಸಹಜಂ ಯತ್ರ ಅಹಂ ತತ್ರ ಕಥಂ ಭವೇತ್। ತ್ವಮೇವ ಹಿ ಕಥಂ ತತ್ರ ಕಥಂ ತತ್ರ ಚರಾಚರಮ್

ಅಂತಹ ಸಹಜ ಸ್ಥಿತಿ ಇರುವಲ್ಲಿ ನಾನು ಹೇಗೆ ಇರಬಹುದು? ನೀನು ಹೇಗೆ ಇರಬಹುದು? ಚಲಿಸುವದೂ ಅಚಲವಾದುದೂ ಹೇಗೆ ಇರಬಹುದು?

ಗಗನೋಪಮಂ ತು ಯತ್ಪ್ರೋಕ್ತಂ ತದೇವ ಗಗನೋಪಮಮ್। ಚೈತನ್ಯಂ ದೋಷಹೀನಂ ಚ ಸರ್ವಜ್ಞಂ ಪೂರ್ಣಮೇವ ಚ

ಯಾವುದನ್ನು ಆಕಾಶದಂತೆ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ, ಅದು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಆಕಾಶದಂತೆಯೇ ಇದೆ; ಅದು ದೋಷರಹಿತವಾದ, ಸರ್ವಜ್ಞವಾದ, ಸಂಪೂರ್ಣವಾದ ಚೈತನ್ಯ.

ಪೃಥಿವ್ಯಾಂ ಚರಿತಂ ನೈವ ಮಾರುತೇನ ಚ ವಾಹಿತಮ್। ವರಿಣಾ ಪಿಹಿತಂ ನೈವ ತೇಜೋಮಧ್ಯೇ ವ್ಯವಸ್ಥಿತಮ್

ಅದು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವುದಿಲ್ಲ, ಗಾಳಿಯಿಂದ ಹೊತ್ತೊಯ್ಯಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ, ನೀರಿನಿಂದ ಮುಚ್ಚಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ, ಅಗ್ನಿಯ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿಯೂ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿಲ್ಲ.

ಆಕಾಶಂ ತೇನ ಸಂವ್ಯಾಪ್ತಂ ನ ತದ್ವ್ಯಾಪ್ತಂ ಚ ಕೇನಚಿತ್। ಸ ಬಾಹ್ಯಾಭ್ಯನ್ತರಂ ತಿಷ್ಠತ್ಯವಚ್ಛಿನ್ನಂ ನಿರನ್ತರಮ್

ಆಕಾಶವನ್ನು ಆ ಪರಮಾತ್ಮನು ತುಂಬಿಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ, ಆದರೆ ಆತನನ್ನು ಯಾವುದೂ ತುಂಬಿಕೊಂಡಿಲ್ಲ. ಆತನು ಹೊರಗೂ ಒಳಗೂ ಇದ್ದು, ಎಲ್ಲೆಂದೂ ಅಡ್ಡಿಯಾಗದೆ, ನಿರ್ಬಂಧವಿಲ್ಲದೆ ಇರುವವನು.

ಸೂಕ್ಷ್ಮತ್ವಾತ್ತದದೃಶ್ಯತ್ವಾನ್ನಿರ್ಗುಣತ್ವಾಚ್ಚ ಯೋಗಿಭಿಃ। ಆಲಮ್ಬನಾದಿ ಯತ್ಪ್ರೋಕ್ತಂ ಕ್ರಮಾದಾಲಮ್ಬನಂ ಭವೇತ್

ಅದು ಬಹಳ ಸೂಕ್ಷ್ಮ, ಕಾಣದಂತಹದು, ಗುಣಗಳಿಲ್ಲದದು ಎಂಬ ಕಾರಣದಿಂದ ಯೋಗಿಗಳು ಅದನ್ನು ಆಧಾರವೆಂದು ವಿವರಿಸಿದ್ದಾರೆ; ಕ್ರಮೇಣ ಆ ಆಧಾರವೇ ನಿಜವಾದ ಆಧಾರವಾಗುತ್ತದೆ.

ಸತತಾಽಭ್ಯಾಸಯುಕ್ತಸ್ತು ನಿರಾಲಮ್ಬೋ ಯದಾ ಭವೇತ್। ತಲ್ಲಯಾಲ್ಲೀಯತೇ ನಾನ್ತರ್ಗುಣದೋಷವಿವರ್ಜಿತಃ

ಯಾರು ಸದಾ ಅಭ್ಯಾಸದಿಂದ ಆಧಾರವಿಲ್ಲದವರಾಗುತ್ತಾರೆ, ಅವರು ಆ ಪರಮಾತ್ಮನಲ್ಲಿ ಲೀನರಾಗುತ್ತಾರೆ; ಆಗ ಅವರು ಒಳಗಿನ ಗುಣಗಳೂ ದೋಷಗಳೂ ಇಲ್ಲದವರಾಗುತ್ತಾರೆ.

ವಿಷವಿಶ್ವಸ್ಯ ರೌದ್ರಸ್ಯ ಮೋಹಮೂರ್ಚ್ಛಾಪ್ರದಸ್ಯ ಚ। ಏಕಮೇವ ವಿನಾಶಾಯ ಹ್ಯಮೋಘಂ ಸಹಜಾಮೃತಮ್

ಈ ಲೋಕದ ವಿಷವು ಕ್ರೂರವೂ ಮೋಹವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುವಂತಹದು; ಅದನ್ನು ನಾಶಮಾಡಲು ಒಂದು ಮಾತ್ರ ಖಚಿತವಾದ, ಸಹಜವಾದ ಅಮೃತವಿದೆ.

ಭಾವಗಮ್ಯಂ ನಿರಾಕಾರಂ ಸಾಕಾರಂ ದೃಷ್ಟಿಗೋಚರಮ್। ಭಾವಾಭಾವವಿನಿರ್ಮುಕ್ತಮನ್ತರಾಲಂ ತದುಚ್ಯತೇ

ಅನುಭವದಿಂದ ಅರಿಯಬಹುದಾದದು, ರೂಪವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ರೂಪದಂತೆ ಕಾಣುವದು, ಇರುವುದಕ್ಕೂ ಇಲ್ಲದುದಕ್ಕೂ ಮೀರುವದು—ಇದನ್ನು ಮಧ್ಯಸ್ಥ ಸ್ಥಿತಿಯೆಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ.

ಬಾಹ್ಯಭಾವಂ ಭವೇದ್ವಿಶ್ವಮನ್ತಃ ಪ್ರಕೃತಿರುಚ್ಯತೇ। ಅನ್ತರಾದನ್ತರಂ ಜ್ಞೇಯಂ ನಾರಿಕೇಲಫಲಾಮ್ಬುವತ್

ಹೊರಗಿನ ಜಗತ್ತನ್ನು ವ್ಯಕ್ತವೆಂದು, ಒಳಗಿನದನ್ನು ಸ್ವಭಾವವೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ; ಒಳಗಿನದಕ್ಕೂ ಇನ್ನೂ ಒಳಗಿನದಕ್ಕೂ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿರುವುದನ್ನು, ತೆಂಗಿನಕಾಯಿ ಒಳಗಿನ ನೀರಿನಂತೆ, ತಿಳಿಯಬೇಕು.

ಭ್ರಾನ್ತಿಜ್ಞಾನಂ ಸ್ಥಿತಂ ಬಾಹ್ಯಂ ಸಮ್ಯಗ್ಜ್ಞಾನಂ ಚ ಮಧ್ಯಗಮ್। ಮಧ್ಯಾನ್ಮಧ್ಯತರಂ ಜ್ಞೇಯಂ ನಾರಿಕೇಲಫಲಾಮ್ಬುವತ್

ತಪ್ಪಾದ ಜ್ಞಾನವು ಹೊರಗಿನದು, ನಿಜವಾದ ಜ್ಞಾನವು ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿದೆ; ಮಧ್ಯಕ್ಕಿಂತ ಇನ್ನೂ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾದುದನ್ನು, ತೆಂಗಿನಕಾಯಿ ಒಳಗಿನ ನೀರಿನಂತೆ, ತಿಳಿಯಬೇಕು.

ಪೌರ್ಣಮಾಸ್ಯಾಂ ಯಥಾ ಚನ್ದ್ರ ಏಕ ಏವಾತಿನಿರ್ಮಲಃ। ತೇನ ತತ್ಸದೃಶಂ ಪಶ್ಯೇದ್ದ್ವಿಧಾದೃಷ್ಟಿರ್ವಿಪರ್ಯಯಃ

ಹುಣ್ಣಿಮೆ ರಾತ್ರಿ ಒಂದು ಮಾತ್ರ ಶುದ್ಧವಾದ ಚಂದ್ರನಿರುವಂತೆ, ಆ ಪರಮಾತ್ಮನನ್ನು ಕೂಡ ಒಂದೆಂದು ನೋಡಬೇಕು; ಎರಡು ಎಂದು ನೋಡುವುದು ತಪ್ಪಾದ ದೃಷ್ಟಿಯಾಗಿದೆ.

ಅನೇನೈವ ಪ್ರಕಾರೇಣ ಬುದ್ಧಿಭೇದೋ ನ ಸರ್ವಗಃ। ದಾತಾ ಚ ಧೀರತಾಮೇತಿ ಗೀಯತೇ ನಾಮಕೋಟಿಭಿಃ

ಈ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಬುದ್ಧಿಯ ಭೇದ ಎಲ್ಲರಲ್ಲಿಯೂ ಇರುವುದಿಲ್ಲ; ಕೊಡುವವನು ಸ್ಥಿರತೆಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ, ಅನೇಕ ನಾಮಗಳಲ್ಲಿ ಹಾಡಲ್ಪಟ್ಟಿರುವಂತೆ.

ಗುರುಪ್ರಜ್ಞಾಪ್ರಸಾದೇನ ಮೂರ್ಖೋ ವಾ ಯದಿ ಪಣ್ಡಿತಃ। ಯಸ್ತು ಸಂಬುಧ್ಯತೇ ತತ್ತ್ವಂ ವಿರಕ್ತೋ ಭವಸಾಗರಾತ್

ಗುರುವಿನ ಜ್ಞಾನದಿಂದ, ಮೂಢನಾದರೂ ಪಂಡಿತನಾದರೂ, ಯಾರು ತತ್ತ್ವವನ್ನು ಅರಿಯುತ್ತಾರೆ, ಅವರು ಭವಸಾಗರದಿಂದ ವಿರಕ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ.