ಅವಧೂತಗೀತಾ

ತತ್ತ್ವಂ ತ್ವಂ ನ ಹಿ ಸನ್ದೇಹಃ ಕಿಂ ಜಾನಾಮ್ಯಥವಾ ಪುನಃ। ಅಸಂವೇದ್ಯಂ ಸ್ವಸಂವೇದ್ಯಮಾತ್ಮಾನಂ ಮನ್ಯಸೇ ಕಥಮ್

ನೀನು ಸತ್ಯವೇ ಎಂಬುದರಲ್ಲಿ ಯಾವ ಸಂದೇಹವೂ ಇಲ್ಲ; ನಾನು ಮತ್ತೇನು ತಿಳಿಯಬೇಕು? ಆತ್ಮನು ಅರಿಯಲಾಗದದ್ದು, ಸ್ವತಃ ಅರಿಯುವದು; ಅದನ್ನು ಹೇಗೆ ತಿಳಿಯಬೇಕೆಂದು ನೀನು ಯೋಚಿಸುತ್ತೀಯೆ?

ಮಾಯಾಽಮಾಯಾ ಕಥಂ ತಾತ ಛಾಯಾಽಛಾಯಾ ನ ವಿದ್ಯತೇ। ತತ್ತ್ವಮೇಕಮಿದಂ ಸರ್ವಂ ವ್ಯೋಮಾಕಾರಂ ನಿರಞ್ಜನಮ್

ಪ್ರಿಯನೇ, ಮಾಯೆಯೂ ಅಮಾಯೆಯೂ ಹೇಗೆ ಇರಬಹುದು? ನೆರಳೂ ನೆರಳಿಲ್ಲದುದೂ ಇಲ್ಲ. ಇದು ಎಲ್ಲವೂ ಒಂದೇ ತತ್ತ್ವ, ಆಕಾಶದಂತೆ ರೂಪವಿಲ್ಲದೆ, ಮಲಿನತೆ ಇಲ್ಲದೆ ಇದೆ.

ಆದಿಮಧ್ಯಾನ್ತಮುಕ್ತೋಽಹಂ ನ ಬದ್ಧೋಽಹಂ ಕದಾಚನ। ಸ್ವಭಾವನಿರ್ಮಲಃ ಶುದ್ಧ ಇತಿ ಮೇ ನಿಶ್ಚಿತಾ ಮತಿಃ

ನನಗೆ ಆರಂಭ, ಮಧ್ಯ, ಅಂತ್ಯ ಎಂಬುದು ಇಲ್ಲ; ನಾನು ಯಾವಾಗಲೂ ಬಂಧನದಲ್ಲಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಸ್ವಭಾವವೇ ನಿರ್ಮಲ, ಶುದ್ಧ—ಇದು ನನ್ನ ದೃಢ ನಂಬಿಕೆ.

ಮಹದಾದಿ ಜಗತ್ಸರ್ವಂ ನ ಕಿಂಚಿತ್ಪ್ರತಿಭಾತಿ ಮೇ। ಬ್ರಹ್ಮೈವ ಕೇವಲಂ ಸರ್ವಂ ಕಥಂ ವರ್ಣಾಶ್ರಮಸ್ಥಿತಿಃ

ಮಹತ್ತಿನಿಂದ ಜಗತ್ತಿನ ಎಲ್ಲವೂ ನನಗೆ ಏನೂ ಕಾಣಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಬ್ರಹ್ಮವೇ ಎಲ್ಲವೂ. ಹಾಗಿದ್ದರೆ ವರ್ಣ ಅಥವಾ ಆಶ್ರಮ ಸ್ಥಿತಿಯೆಲ್ಲಿ ಇದೆ?

ಜಾನಾಮಿ ಸರ್ವಥಾ ಸರ್ವಮಹಮೇಕೋ ನಿರನ್ತರಮ್। ನಿರಾಲಮ್ಬಮಶೂನ್ಯಂ ಚ ಶೂನ್ಯಂ ವ್ಯೋಮಾದಿಪಞ್ಚಕಮ್

ನಾನು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಯಾವ ರೀತಿಯಲ್ಲಾದರೂ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಒಂದೇ ಎಂದು ತಿಳಿದಿದ್ದೇನೆ; ನನಗೆ ಆಧಾರವಿಲ್ಲ, ಶೂನ್ಯವೂ ಅಲ್ಲ, ಆದರೆ ಆಕಾಶAdi ಐದು ಶೂನ್ಯಗಳೂ ನಾನು.

ನ ಷಣ್ಢೋ ನ ಪುಮಾನ್ನ ಸ್ತ್ರೀ ನ ಬೋಧೋ ನೈವ ಕಲ್ಪನಾ। ಸಾನನ್ದೋ ವಾ ನಿರಾನನ್ದಮಾತ್ಮಾನಂ ಮನ್ಯಸೇ ಕಥಮ್

ನಾನು ನಪುಂಸಕನೂ ಅಲ್ಲ, ಪುರುಷನೂ ಅಲ್ಲ, ಸ್ತ್ರೀಯೂ ಅಲ್ಲ; ಬೋಧೆಯೂ ಅಲ್ಲ, ಕಲ್ಪನೆಯೂ ಅಲ್ಲ. ಆತ್ಮನು ಆನಂದವಂತ ಅಥವಾ ಆನಂದವಿಲ್ಲ ಎಂದು ನೀನು ಹೇಗೆ ಯೋಚಿಸುತ್ತೀಯೆ?

ಷಡಙ್ಗಯೋಗಾನ್ನ ತು ನೈವ ಶುದ್ಧಂ ಮನೋವಿನಾಶಾನ್ನ ತು ನೈವ ಶುದ್ಧಮ್। ಗುರೂಪದೇಶಾನ್ನ ತು ನೈವ ಶುದ್ಧಂ ಸ್ವಯಂ ಚ ತತ್ತ್ವಂ ಸ್ವಯಮೇವ ಬುದ್ಧಮ್

ಆರು ಅಂಗಗಳ ಯೋಗದಿಂದಲೂ, ಮನಸ್ಸು ನಾಶವಾದರೂ ಶುದ್ಧತೆ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ; ಗುರು ಉಪದೇಶದಿಂದಲೂ ಶುದ್ಧತೆ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ; ತತ್ತ್ವವನ್ನು ತಾನೇ ತಾನಾಗಿ ಅರಿಯಬೇಕು.

ನ ಹಿ ಪಞ್ಚಾತ್ಮಕೋ ದೇಹೋ ವಿದೇಹೋ ವರ್ತತೇ ನ ಹಿ। ಆತ್ಮೈವ ಕೇವಲಂ ಸರ್ವಂ ತುರೀಯಂ ಚ ತ್ರಯಂ ಕಥಮ್

ಈ ದೇಹವು ಐದು ಅಂಶಗಳಿಂದ ಕೂಡಿಲ್ಲ, ಅವು ಇಲ್ಲದೆ ಕೂಡ ಇರುವುದಿಲ್ಲ; ಆತ್ಮವೇ ಎಲ್ಲವೂ. ಹಾಗಿದ್ದರೆ ತುರೀಯ ಅಥವಾ ಇತರೆ ಮೂರು ಸ್ಥಿತಿಗಳು ಹೇಗೆ ಇರಬಹುದು?

ನ ಬದ್ಧೋ ನೈವ ಮುಕ್ತೋಽಹಂ ನ ಚಾಹಂ ಬ್ರಹ್ಮಣಃ ಪೃಥಕ್। ನ ಕರ್ತಾ ನ ಚ ಭೋಕ್ತಾಹಂ ವ್ಯಾಪ್ಯವ್ಯಾಪಕವರ್ಜಿತಃ

ನಾನು ಬಂಧನದಲ್ಲಿಲ್ಲ, ಮುಕ್ತನೂ ಅಲ್ಲ; ಬ್ರಹ್ಮನಿಂದ ಬೇರೆ ಇಲ್ಲ. ನಾನು ಮಾಡುವವನೂ ಅಲ್ಲ, ಅನುಭವಿಸುವವನೂ ಅಲ್ಲ; ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಆವರಿಸುವುದೂ ಅಲ್ಲ, ಆವೃತನೂ ಅಲ್ಲ.

ಯಥಾ ಜಲಂ ಜಲೇ ನ್ಯಸ್ತಂ ಸಲಿಲಂ ಭೇದವರ್ಜಿತಮ್। ಪ್ರಕೃತಿಂ ಪುರುಷಂ ತದ್ವದಭಿನ್ನಂ ಪ್ರತಿಭಾತಿ ಮೇ

ನೀರು ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಬೆರೆತಂತೆ ಭೇದವಿಲ್ಲದೆ ಇರುವಂತೆ, ಪ್ರಕೃತಿಯೂ ಪುರುಷನೂ ನನಗೆ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಎಂದು ಕಾಣಿಸುವುದಿಲ್ಲ.

ಯದಿ ನಾಮ ನ ಮುಕ್ತೋಽಸಿ ನ ಬದ್ಧೋಽಸಿ ಕದಾಚನ। ಸಾಕಾರಂ ಚ ನಿರಾಕಾರಮಾತ್ಮಾನಂ ಮನ್ಯಸೇ ಕಥಮ್

ನೀನು ಮುಕ್ತನಾಗದಿದ್ದರೂ, ಯಾವಾಗಲೂ ಬಂಧನದಲ್ಲಿಲ್ಲ; ಆತ್ಮನು ರೂಪವಂತ ಅಥವಾ ರೂಪವಿಲ್ಲ ಎಂದು ನೀನು ಹೇಗೆ ಯೋಚಿಸುತ್ತೀಯೆ?

ಜಾನಾಮಿ ತೇ ಪರಂ ರೂಪಂ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷಂ ಗಗನೋಪಮಮ್। ಯಥಾ ಪರಂ ಹಿ ರೂಪಂ ಯನ್ಮರೀಚಿಜಲಸನ್ನಿಭಮ್

ನಿನ್ನ ಪರಮ ರೂಪವನ್ನು ನಾನು ನೇರವಾಗಿ, ಆಕಾಶದಂತೆ ತಿಳಿದಿದ್ದೇನೆ; ಆ ಪರಮ ರೂಪವು ನೀರಿನಲ್ಲಿನ ಮರೀಚಿಕೆಯಂತಿದೆ.

ನ ಗುರುರ್ನೋಪದೇಶಶ್ಚ ನ ಚೋಪಾಧಿರ್ನ ಮೇ ಕ್ರಿಯಾ। ವಿದೇಹಂ ಗಗನಂ ವಿದ್ಧಿ ವಿಶುದ್ಧೋಽಹಂ ಸ್ವಭಾವತಃ

ನನಗೆ ಗುರು ಇಲ್ಲ, ಉಪದೇಶವಿಲ್ಲ, ಯಾವುದೇ ಅಡ್ಡಿಯೂ ಇಲ್ಲ, ಕ್ರಿಯೆಯೂ ಇಲ್ಲ; ನಾನು ಸ್ವಭಾವದಿಂದಲೇ ಶುದ್ಧ, ದೇಹವಿಲ್ಲದವನು, ಆಕಾಶದಂತಿದ್ದೇನೆ.

ವಿಶುದ್ಧೋಽಸ್ಯ ಶರೀರೋಽಸಿ ನ ತೇ ಚಿತ್ತಂ ಪರಾತ್ಪರಮ್। ಅಹಂ ಚಾತ್ಮಾ ಪರಂ ತತ್ತ್ವಮಿತಿ ವಕ್ತುಂ ನ ಲಜ್ಜಸೇ

ನೀನು ನಿನ್ನ ದೇಹವನ್ನು ಶುದ್ಧವೆಂದು, ಮನಸ್ಸನ್ನು ಅತ್ಯುತ್ತಮವೆಂದು, ನೀನೇ ಪರಮಾತ್ಮನೆಂದು ಹೇಳುತ್ತೀಯೆ. ಇಂಥ ಮಾತು ಹೇಳುವುದಕ್ಕೆ ನಿನಗೆ ಲಜ್ಜೆಯೇ ಇಲ್ಲವೇ?

ಕಥಂ ರೋದಿಷಿ ರೇ ಚಿತ್ತ ಹ್ಯಾತ್ಮೈವಾತ್ಮಾತ್ಮನಾ ಭವ। ಪಿಬ ವತ್ಸ ಕಲಾತೀತಮದ್ವೈತಂ ಪರಮಾಮೃತಮ್

ಓ ಮನಸೇ, ನೀನು ಯಾಕೆ ಅಳುತ್ತೀಯೆ? ಆತ್ಮದಿಂದ ಆತ್ಮವಾಗು, ಆತ್ಮದಲ್ಲೇ ನೆಲೆಸಿರು. ಪ್ರಿಯವೇ, ಕಾಲಕ್ಕೆ ಅತೀತವಾದ ಅದ್ವೈತ ಅಮೃತವನ್ನು ಕುಡಿಯು.

ನೈವ ಬೋಧೋ ನ ಚಾಬೋಧೋ ನ ಬೋಧಾಬೋಧ ಏವ ಚ। ಯಸ್ಯೇದೃಶಃ ಸದಾ ಬೋಧಃ ಸ ಬೋಧೋ ನಾನ್ಯಥಾ ಭವೇತ್

ಇಲ್ಲಿ ಜ್ಞಾನವೂ ಇಲ್ಲ, ಅಜ್ಞಾನವೂ ಇಲ್ಲ, ಎರಡೂ ಒಂದಾಗಿ ಇಲ್ಲ. ಯಾರಿಗೆ ಇಂಥ ಅರಿವು ಇದೆ, ಆ ಅರಿವು ಯಾವಾಗಲೂ ಹಾಗೆಯೇ ಇರುತ್ತದೆ, ಬೇರೆ ರೀತಿಯಲ್ಲ.

ಜ್ಞಾನಂ ನ ತರ್ಕೋ ನ ಸಮಾಧಿಯೋಗೋ ನ ದೇಶಕಾಲೌ ನ ಗುರೂಪದೇಶಃ। ಸ್ವಭಾವಸಂವಿತ್ತರಹಂ ಚ ತತ್ತ್ವ- ಮಾಕಾಶಕಲ್ಪಂ ಸಹಜಂ ಧ್ರುವಂ ಚ

ಜ್ಞಾನವು ತರ್ಕವಲ್ಲ, ಧ್ಯಾನವೂ ಅಲ್ಲ, ಅದು ಸ್ಥಳವೂ ಕಾಲವೂ ಅಲ್ಲ, ಗುರುನ ಉಪದೇಶವೂ ಅಲ್ಲ. ನಾನು ಸ್ವಭಾವದಿಂದ ಅರಿವಿರುವ, ಆಕಾಶದಂತೆ, ಸಹಜವಾದ, ಶಾಶ್ವತವಾದ ತತ್ತ್ವ.

ನ ಜಾತೋಽಹಂ ಮೃತೋ ವಾಪಿ ನ ಮೇ ಕರ್ಮ ಶುಭಾಶುಭಮ್। ವಿಶುದ್ಧಂ ನಿರ್ಗುಣಂ ಬ್ರಹ್ಮ ಬನ್ಧೋ ಮುಕ್ತಿಃ ಕಥಂ ಮಮ

ನಾನು ಹುಟ್ಟಿಲ್ಲ, ಸತ್ತಿಲ್ಲ; ನನಗೆ ಶುಭ-ಅಶುಭ ಕರ್ಮಗಳಿಲ್ಲ. ನಾನು ಶುದ್ಧ, ಗುಣರಹಿತ ಬ್ರಹ್ಮನು—ನನಗೆ ಬಂಧನ ಅಥವಾ ಮುಕ್ತಿಯೆಂದರೆ ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯ?

ಯದಿ ಸರ್ವಗತೋ ದೇವಃ ಸ್ಥಿರಃ ಪೂರ್ಣೋ ನಿರನ್ತರಃ। ಅನ್ತರಂ ಹಿ ನ ಪಶ್ಯಾಮಿ ಸ ಬಾಹ್ಯಾಭ್ಯನ್ತರಃ ಕಥಮ್

ದೇವರು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಇರುವವನು, ಸ್ಥಿರನು, ಪೂರ್ಣನು, ನಿರಂತರನು ಎಂದಾದರೆ, ನಾನು ಯಾವೆಂದೂ ಬೇಧವನ್ನೇ ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲ—ಹಾಗಾದರೆ ಒಳಗೆ ಹೊರಗೆ ಎಂಬುದು ಹೇಗೆ?

ಸ್ಫುರತ್ಯೇವ ಜಗತ್ಕೃತ್ಸ್ನಮಖಣ್ಡಿತನಿರನ್ತರಮ್। ಅಹೋ ಮಾಯಾಮಹಾಮೋಹೋ ದ್ವೈತಾದ್ವೈತವಿಕಲ್ಪನಾ

ಈ ಜಗತ್ತು अखಂಡವಾಗಿ, ನಿರಂತರವಾಗಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿದೆ. ಅಯ್ಯೋ, ಮಹಾ ಮಾಯೆಯ ಮೋಹ! ದ್ವೈತ-ಅದ್ವೈತದ ಸಂಶಯವೇ ಮಹಾ ವಂಚನೆ.

ಸಾಕಾರಂ ಚ ನಿರಾಕಾರಂ ನೇತಿ ನೇತೀತಿ ಸರ್ವದಾ। ಭೇದಾಭೇದವಿನಿರ್ಮುಕ್ತೋ ವರ್ತತೇ ಕೇವಲಃ ಶಿವಃ

ರೂಪವಿದ್ದರೂ, ರೂಪವಿಲ್ಲದರೂ, ಯಾವಾಗಲೂ 'ಇದು ಅಲ್ಲ, ಅದು ಅಲ್ಲ' ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾ, ಭೇದ-ಅಭೇದದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗಿ, ಒಬ್ಬನೇ ಶಿವನು ಉಳಿದಿದ್ದಾನೆ.

ನ ತೇ ಚ ಮಾತಾ ಚ ಪಿತಾ ಚ ಬನ್ಧುಃ ನ ತೇ ಚ ಪತ್ನೀ ನ ಸುತಶ್ಚ ಮಿತ್ರಮ್। ನ ಪಕ್ಷಪಾತೀ ನ ವಿಪಕ್ಷಪಾತಃ ಕಥಂ ಹಿ ಸಂತಪ್ತಿರಿಯಂ ಹಿ ಚಿತ್ತೇ

ನಿನಗೆ ತಾಯಿ ಇಲ್ಲ, ತಂದೆ ಇಲ್ಲ, ಬಂಧು ಇಲ್ಲ; ಹೆಂಡತಿ ಇಲ್ಲ, ಮಗ ಇಲ್ಲ, ಸ್ನೇಹಿತ ಇಲ್ಲ. ನೀನು ಯಾರ ಪರವೂ ಅಲ್ಲ, ಯಾರ ವಿರುದ್ಧವೂ ಅಲ್ಲ—ಹಾಗಾದರೆ ಈ ಮನಸ್ಸಿನ ದುಃಖವೇನು?

ದಿವಾ ನಕ್ತಂ ನ ತೇ ಚಿತ್ತಂ ಉದಯಾಸ್ತಮಯೌ ನ ಹಿ। ವಿದೇಹಸ್ಯ ಶರೀರತ್ವಂ ಕಲ್ಪಯನ್ತಿ ಕಥಂ ಬುಧಾಃ

ಒ ಮನಸೇ, ನಿನಗೆ ಹಗಲು ಇಲ್ಲ, ರಾತ್ರಿ ಇಲ್ಲ, ಉದಯಾಸ್ತಮಯವೂ ಇಲ್ಲ. ದೇಹವಿಲ್ಲದವನಿಗೆ ದೇಹವೆಂದು ಜ್ಞಾನದವರು ಹೇಗೆ ಕಲ್ಪಿಸಬಹುದು?

ನಾವಿಭಕ್ತಂ ವಿಭಕ್ತಂ ಚ ನ ಹಿ ದುಃಖಸುಖಾದಿ ಚ। ನ ಹಿ ಸರ್ವಮಸರ್ವಂ ಚ ವಿದ್ಧಿ ಚಾತ್ಮಾನಮವ್ಯಯಮ್

ಅವಿಭಕ್ತವೂ ಅಲ್ಲ, ವಿಭಕ್ತವೂ ಅಲ್ಲ, ದುಃಖ-ಸೌಖ್ಯವೂ ಇಲ್ಲ, ಎಲ್ಲವೂ ಅಲ್ಲ, ಏನೂ ಅಲ್ಲದೂ ಅಲ್ಲ—ನಿನ್ನ ಆತ್ಮವು ನಾಶವಾಗದದಾಗಿದೆ ಎಂದು ಅರಿತುಕೋ.

ನಾಹಂ ಕರ್ತಾ ನ ಭೋಕ್ತಾ ಚ ನ ಮೇ ಕರ್ಮ ಪುರಾಽಧುನಾ। ನ ಮೇ ದೇಹೋ ವಿದೇಹೋ ವಾ ನಿರ್ಮಮೇತಿ ಮಮೇತಿ ಕಿಮ್

ನಾನು ಮಾಡುವವನಲ್ಲ, ಅನುಭವಿಸುವವನೂ ಅಲ್ಲ; ನನಗೆ ಹಳೆಯದೂ ಹೊಸದೂ ಕರ್ಮಗಳಿಲ್ಲ. ನನಗೆ ದೇಹವಿಲ್ಲ, ದೇಹಿಯೂ ಅಲ್ಲ—ಹಾಗಾದರೆ 'ನನ್ನದು' ಅಥವಾ 'ನನ್ನದು ಅಲ್ಲ' ಎನ್ನುವುದು ಏನು?

ನ ಮೇ ರಾಗಾದಿಕೋ ದೋಷೋ ದುಃಖಂ ದೇಹಾದಿಕಂ ನ ಮೇ। ಆತ್ಮಾನಂ ವಿದ್ಧಿ ಮಾಮೇಕಂ ವಿಶಾಲಂ ಗಗನೋಪಮಮ್

ನನಗೆ ಆಸೆ ಮೊದಲಾದ ದೋಷಗಳಿಲ್ಲ, ದೇಹದ ದುಃಖವೂ ಇಲ್ಲ. ನನ್ನನ್ನು ನೀನು ಒಬ್ಬನೇ ಆತ್ಮ ಎಂದು, ವಿಶಾಲವಾದ ಆಕಾಶದಂತೆ ಎಂದು ತಿಳಿದುಕೋ.

ಸಖೇ ಮನಃ ಕಿಂ ಬಹುಜಲ್ಪಿತೇನ ಸಖೇ ಮನಃ ಸರ್ವಮಿದಂ ವಿತರ್ಕ್ಯಮ್। ಯತ್ಸಾರಭೂತಂ ಕಥಿತಂ ಮಯಾ ತೇ ತ್ವಮೇವ ತತ್ತ್ವಂ ಗಗನೋಪಮೋಽಸಿ

ಸ್ನೇಹಿತ ಮನಸೇ, ಹೆಚ್ಚು ಮಾತಾಡುವುದರಿಂದ ಏನು ಪ್ರಯೋಜನ? ಸ್ನೇಹಿತ ಮನಸೇ, ಇವೆಲ್ಲವೂ ಕೇವಲ ಊಹೆಗಳು. ಮುಖ್ಯವಾದುದನ್ನು ನಾನು ಹೇಳಿದ್ದೇನೆ: ನೀನೇ ತತ್ತ್ವ, ನೀನು ಆಕಾಶದಂತೆ ವಿಶಾಲ.

ಯೇನ ಕೇನಾಪಿ ಭಾವೇನ ಯತ್ರ ಕುತ್ರ ಮೃತಾ ಅಪಿ। ಯೋಗಿನಸ್ತತ್ರ ಲೀಯನ್ತೇ ಘಟಾಕಾಶಮಿವಾಮ್ಬರೇ

ಯಾವ ರೀತಿಯಲ್ಲಾದರೂ, ಎಲ್ಲೆಂದೇ ಇದ್ದರೂ, ಸಾಯುವಾಗಲೂ ಯೋಗಿಗಳು ಅಲ್ಲಿಯೇ ಲೀನರಾಗುತ್ತಾರೆ, ಹೂಡಿದ ಮಡಕೆ ಆಕಾಶವು ಆಕಾಶದಲ್ಲೇ ಲೀನವಾಗುವಂತೆ.

ತೀರ್ಥೇ ಚಾನ್ತ್ಯಜಗೇಹೇ ವಾ ನಷ್ಟಸ್ಮೃತಿರಪಿ ತ್ಯಜನ್। ಸಮಕಾಲೇ ತನುಂ ಮುಕ್ತಃ ಕೈವಲ್ಯವ್ಯಾಪಕೋ ಭವೇತ್

ಪವಿತ್ರ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿರಲಿ, ಅಂಟ್ಯಜರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇರಲಿ, ಸಾಯುವಾಗ ನೆನಪು ಹೋದರೂ, ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ದೇಹವನ್ನು ಬಿಟ್ಟವನು ಸಂಪೂರ್ಣ ಮುಕ್ತನಾಗಿ ಎಲ್ಲೆಡೆ ವ್ಯಾಪಿಸುತ್ತಾನೆ.