ಅವಧೂತಗೀತಾ

ಬೋಧವಿಬೋಧೈಃ ಸತತಂ ಯುಕ್ತೋ ದ್ವೈತಾದ್ವೈತೈಃ ಕಥಮಿಹ ಮುಕ್ತಃ। ಸಹಜೋ ವಿರಜಃ ಕಥಮಿಹ ಯೋಗೀ ಶುದ್ಧನಿರಞ್ಜನಸಮರಸಭೋಗೀ

ಯಾವಾಗಲೂ ಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಅಜ್ಞಾನ ಎರಡರಲ್ಲಿಯೂ ಇರುವವನು, ದ್ವೈತ ಮತ್ತು ಅದ್ವೈತದಿಂದ ಹೇಗೆ ಮುಕ್ತನಾಗಬಹುದು? ಸಹಜವಾದ, ರಾಗರಹಿತ ಯೋಗಿಯು ಶುದ್ಧ, ಕಲಂಕವಿಲ್ಲದ, ಸಮಭಾವದ ಭೋಗಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದಾನೆ.

ಭಗ್ನಾಭಗ್ನವಿವರ್ಜಿತಭಗ್ನೋ ಲಗ್ನಾಲಗ್ನವಿವರ್ಜಿತಲಗ್ನಃ। ಏವಂ ಕಥಮಿಹ ಸಾರವಿಸಾರಃ ಸಮರಸತತ್ತ್ವಂ ಗಗನಾಕಾರಃ

ಭಂಗವೂ ಅಭಂಗವೂ ಇಲ್ಲದವನಾಗಿದ್ದಾನೆ, ಲಗ್ನವೂ ಅಲಗ್ನವೂ ಇಲ್ಲದವನಾಗಿದ್ದಾನೆ; ಹೀಗಿರುವಾಗ ಇಲ್ಲಿ ಸಾರ ಅಥವಾ ಅಸಾರ ಎಂಬ ಭಾವನೆ ಹೇಗೆ ಇರಬಹುದು? ಸಮಭಾವದ ತತ್ತ್ವವು ಆಕಾಶದಂತಿದೆ.

ಸತತಂ ಸರ್ವವಿವರ್ಜಿತಯುಕ್ತಃ ಸರ್ವಂ ತತ್ತ್ವವಿವರ್ಜಿತಮುಕ್ತಃ। ಏವಂ ಕಥಮಿಹ ಜೀವಿತಮರಣಂ ಧ್ಯಾನಾಧ್ಯಾನೈಃ ಕಥಮಿಹ ಕರಣಮ್

ಯಾವಾಗಲೂ ಎಲ್ಲ ಭೇದಭಾವಗಳನ್ನೂ ಮೀರಿ ನಿಂತವನು, ಎಲ್ಲ ತತ್ತ್ವಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗಿದ್ದಾನೆ; ಹೀಗಿರುವಾಗ ಇಲ್ಲಿ ಜೀವಿತ ಅಥವಾ ಮರಣ, ಧ್ಯಾನ ಅಥವಾ ಅಧ್ಯಾನದಿಂದ ಕ್ರಿಯೆ ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯ?

ಇನ್ದ್ರಜಾಲಮಿದಂ ಸರ್ವಂ ಯಥಾ ಮರುಮರೀಚಿಕಾ। ಅಖಣ್ಡಿತಮನಾಕಾರೋ ವರ್ತತೇ ಕೇವಲಃ ಶಿವಃ

ಇದು ಎಲ್ಲವೂ ಮಾಯೆಯ ಮಾಯಾಜಾಲದಂತೆ, ಮರಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಕಾಣುವ ಮೃಗಮರೀಚಿಕೆಯಂತೆ; ಅಖಂಡ, ರೂಪವಿಲ್ಲದ ಶಿವನೇ ಉಳಿದಿರುವನು.

ಧರ್ಮಾದೌ ಮೋಕ್ಷಪರ್ಯನ್ತಂ ನಿರೀಹಾಃ ಸರ್ವಥಾ ವಯಮ್। ಕಥಂ ರಾಗವಿರಾಗೈಶ್ಚ ಕಲ್ಪಯನ್ತಿ ವಿಪಶ್ಚಿತಃ

ಧರ್ಮದ ಆರಂಭದಿಂದಲೇ ಮೋಕ್ಷದ ಅಂತ್ಯವರೆಗೆ ನಾವು ಸಂಪೂರ್ಣ ನಿರಾಶರಾಗಿದ್ದೇವೆ; ಹಾಗಿದ್ದರೆ ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಹೇಗೆ ರಾಗ ಮತ್ತು ವೈರಾಗ್ಯವನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸುತ್ತಾರೆ?

ವಿನ್ದತಿ ವಿನ್ದತಿ ನ ಹಿ ನ ಹಿ ಯತ್ರ ಛನ್ದೋಲಕ್ಷಣಂ ನ ಹಿ ನ ಹಿ ತತ್ರ। ಸಮರಸಮಗ್ನೋ ಭಾವಿತಪೂತಃ ಪ್ರಲಪತಿ ತತ್ತ್ವಂ ಪರಮವಧೂತಃ

ಅವನು ಹುಡುಕುತ್ತಾನೆ, ಹುಡುಕುತ್ತಾನೆ—ಅಲ್ಲ, ಅಲ್ಲ—ಯಾವಲ್ಲಿ ಬಯಕೆಯ ಗುರುತು ಇಲ್ಲವೋ, ಅಲ್ಲ, ಅಲ್ಲ; ಸಮಭಾವದಲ್ಲಿ ಲೀನನಾಗಿ, ಧ್ಯಾನದಿಂದ ಶುದ್ಧನಾಗಿ, ಪರಮ ಅವಧೂತನು ತತ್ತ್ವವನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ.

ಇತಿ ಸಪ್ತಮೋಽಧ್ಯಾಯಃ

ಈ ಮೂಲಕ ಏಳನೇ ಅಧ್ಯಾಯ ಮುಗಿಯುತ್ತದೆ.

ತ್ವದ್ಯಾತ್ರಯಾ ವ್ಯಾಪಕತಾ ಹತಾ ತೇ ಧ್ಯಾನೇನ ಚೇತಃಪರತಾ ಹತಾ ತೇ। ಸ್ತುತ್ಯಾ ಮಯಾ ವಾಕ್ಪರತಾ ಹತಾ ತೇ ಕ್ಷಮಸ್ವ ನಿತ್ಯಂ ತ್ರಿವಿಧಾಪರಾಧಾನ್

ನಿನ್ನ ವ್ಯಾಪಕತೆ ಕಾಲದ ತ್ರಯದಿಂದ ನಾಶವಾಗಿದೆ; ಧ್ಯಾನದಿಂದ ನಿನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನ ಪರತೆ ನಾಶವಾಗಿದೆ; ನನ್ನ ಸ್ತುತಿಯಿಂದ ನಿನ್ನ ಮಾತಿನ ಪರತೆ ನಾಶವಾಗಿದೆ—ಈ ಮೂರು ವಿಧದ ಅಪರಾಧಗಳನ್ನು ಸದಾ ಕ್ಷಮಿಸು.

ಕಾಮೈರಹತಧೀರ್ದಾನ್ತೋ ಮೃದುಃ ಶುಚಿರಕಿಞ್ಚನಃ। ಅನೀಹೋ ಮಿತಭುಕ್ ಶಾನ್ತಃ ಸ್ಥಿರೋ ಮಚ್ಛರಣೋ ಮುನಿಃ

ಕಾಮಗಳಿಂದ ಮನಸ್ಸು ಹಾನಿಯಾಗದವನೂ, ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಿದವನೂ, ಮೃದುಸ್ವಭಾವಿಯೂ, ಶುದ್ಧನೂ, ಏನೂ ಹೊಂದದವನೂ, ನಿರಾಸೆಯೂ, ಅಲ್ಪ ಆಹಾರ ಸೇವಿಸುವವನೂ, ಶಾಂತನೂ, ಸ್ಥಿರನೂ, ನನ್ನ ಆಶ್ರಯ ಪಡೆದ ಮುನಿಯೂ ಆಗಿದ್ದಾನೆ.

ಅಪ್ರಮತ್ತೋ ಗಭೀರಾತ್ಮಾ ಧೃತಿಮಾನ್ ಜಿತಷಡ್ಗುಣಃ। ಅಮಾನೀ ಮಾನದಃ ಕಲ್ಪೋ ಮೈತ್ರಃ ಕಾರುಣಿಕಃ ಕವಿಃ

ಯಾರ ಮನಸ್ಸು ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದ ಸದಾ ಗಂಭೀರವಾಗಿದ್ದು, ಧೈರ್ಯದಿಂದ ಆರು ಗುಣಗಳನ್ನು ಜಯಿಸಿದ್ದಾನೆ, ಅವನು ಅಹಂಕಾರವಿಲ್ಲದೆ ಇತರರಿಗೆ ಗೌರವ ಕೊಡುತ್ತಾನೆ, ಯೋಗ್ಯನು, ಸ್ನೇಹಪರನು, ದಯಾಳು ಮತ್ತು ಜ್ಞಾನಿಯೂ ಹೌದು.

ಕೃಪಾಲುರಕೃತದ್ರೋಹಸ್ತಿತಿಕ್ಷುಃ ಸರ್ವದೇಹಿನಾಮ್। ಸತ್ಯಸಾರೋಽನವದ್ಯಾತ್ಮಾ ಸಮಃ ಸರ್ವೋಪಕಾರಕಃ

ಯಾರು ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳ ಮೇಲೂ ದಯೆಯುಳ್ಳವನಾಗಿದ್ದು, ಯಾರಲ್ಲಿಯೂ ದ್ವೇಷವಿಲ್ಲ, ಸಹನೆಯಿಂದ ವರ್ತಿಸುತ್ತಾನೆ, ಸತ್ಯದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿರುವನು, ಅವನ ಆತ್ಮದಲ್ಲಿ ದೋಷವಿಲ್ಲ, ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸಮನಾಗಿ ಉಪಕಾರ ಮಾಡುವವನಾಗಿದ್ದಾನೆ.

ಅವಧೂತಲಕ್ಷಣಂ ವರ್ಣೈರ್ಜ್ಞಾತವ್ಯಂ ಭಗವತ್ತಮೈಃ। ವೇದವರ್ಣಾರ್ಥತತ್ತ್ವಜ್ಞೈರ್ವೇದವೇದಾನ್ತವಾದಿಭಿಃ

ಅವಧೂತನ ಲಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ದೇವರ ಅನುಗ್ರಹ ಪಡೆದವರು, ವೇದದ ಪದಗಳ ಅರ್ಥವನ್ನು ತಿಳಿದವರು ಮತ್ತು ವೇದ-ವೇದಾಂತದ ಉಪದೇಶಗಳನ್ನು ಅರಿತವರು ಗುರುತಿಸಬೇಕು.

ಆಶಾಪಾಶವಿನಿರ್ಮುಕ್ತ ಆದಿಮಧ್ಯಾನ್ತನಿರ್ಮಲಃ। ಆನನ್ದೇ ವರ್ತತೇ ನಿತ್ಯಮಕಾರಂ ತಸ್ಯ ಲಕ್ಷಣಮ್

ಯಾರು ಆಸೆಗಳ ಬಂಧನದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗಿದ್ದಾನೆ, ಆರಂಭ, ಮಧ್ಯ, ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಶುದ್ಧನಾಗಿದ್ದಾನೆ, ಸದಾ ಆನಂದದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದ್ದಾನೆ—ಇದು 'ಅ' ಅಕ್ಷರದ ಲಕ್ಷಣ.

ವಾಸನಾ ವರ್ಜಿತಾ ಯೇನ ವಕ್ತವ್ಯಂ ಚ ನಿರಾಮಯಮ್। ವರ್ತಮಾನೇಷು ವರ್ತೇತ ವಕಾರಂ ತಸ್ಯ ಲಕ್ಷಣಮ್

ಯಾರಲ್ಲಿ ವಾಸನೆಗಳು ಇಲ್ಲ, ಯಾರ ಮಾತು ರೋಗರಹಿತವಾಗಿರುತ್ತದೆ, ಇತರರ ನಡುವೆ ಬದುಕುತ್ತಾನೆ—ಇದು 'ವ' ಅಕ್ಷರದ ಲಕ್ಷಣ.

ಧೂಲಿಧೂಸರಗಾತ್ರಾಣಿ ಧೂತಚಿತ್ತೋ ನಿರಾಮಯಃ। ಧಾರಣಾಧ್ಯಾನನಿರ್ಮುಕ್ತೋ ಧೂಕಾರಸ್ತಸ್ಯ ಲಕ್ಷಣಮ್

ಯಾವವನ ಅಂಗಗಳು ಧೂಳಿನಿಂದ ಮುಚ್ಚಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ, ಮನಸ್ಸು ಎಲ್ಲ ಬಂಧನಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತವಾಗಿದೆ, ರೋಗವಿಲ್ಲ, ಧಾರಣೆ ಮತ್ತು ಧ್ಯಾನದಿಂದ ಕೂಡಿಲ್ಲ—ಇದು 'ಧು' ಅಕ್ಷರದ ಲಕ್ಷಣ.

ತತ್ತ್ವಚಿನ್ತಾ ಧೃತಾ ಯೇನ ಚಿನ್ತಾಚೇಷ್ಟಾವಿವರ್ಜಿತಃ। ತಮೋಽಹಂಕಾರನಿರ್ಮುಕ್ತಸ್ತಕಾರಸ್ತಸ್ಯ ಲಕ್ಷಣಮ್

ಯಾರು ತತ್ತ್ವದ ಚಿಂತನೆ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ, ಯೋಚನೆ ಮತ್ತು ಕ್ರಿಯೆಗಳಿಂದ ದೂರವಿದ್ದಾನೆ, ಅಂಧಕಾರ ಮತ್ತು ಅಹಂಕಾರದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗಿದ್ದಾನೆ—ಇದು 'ತ' ಅಕ್ಷರದ ಲಕ್ಷಣ.

ದತ್ತಾತ್ರೇಯಾವಧೂತೇನ ನಿರ್ಮಿತಾನನ್ದರೂಪಿಣಾ। ಯೇ ಪಠನ್ತಿ ಚ ಶೃಣ್ವನ್ತಿ ತೇಷಾಂ ನೈವ ಪುನರ್ಭವಃ

ದತ್ತಾತ್ರೇಯ ಅವಧೂತನಿಂದ ಆನಂದಸ್ವರೂಪವಾಗಿ ರಚಿಸಲಾದ ಈ ಉಪದೇಶಗಳನ್ನು ಯಾರು ಓದುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ಕೇಳುತ್ತಾರೆ, ಅವರಿಗೆ ಪುನರ್ಜನ್ಮವಿಲ್ಲ.

ಇತಿ ಅಷ್ಟಮೋಽಧ್ಯಾಯಃ

ಈ ಮೂಲಕ ಎಂಟನೇ ಅಧ್ಯಾಯ ಮುಕ್ತಾಯವಾಗಿದೆ.