ಅವಧೂತಗೀತಾ

ಯೇನೇದಂ ಪೂರಿತಂ ಸರ್ವಮಾತ್ಮನೈವಾತ್ಮನಾತ್ಮನಿ। ನಿರಾಕಾರಂ ಕಥಂ ವನ್ದೇ ಹ್ಯಭಿನ್ನಂ ಶಿವಮವ್ಯಯಮ್

ಯಾವನು ಈ ಎಲ್ಲವನ್ನು ತನ್ನ ಆತ್ಮದಿಂದಲೇ ತುಂಬಿದ್ದಾನೆ, ಆತ್ಮದಲ್ಲಿ ಆತ್ಮನೇ ಇರುವನು, ಆ ರೂಪರಹಿತ, ಅವಿಭಕ್ತ, ಅವಿನಾಶಿ ಶಿವನನ್ನು ನಾನು ಹೇಗೆ ಪೂಜಿಸಲಿ?

ಪಞ್ಚಭೂತಾತ್ಮಕಂ ವಿಶ್ವಂ ಮರೀಚಿಜಲಸನ್ನಿಭಮ್। ಕಸ್ಯಾಪ್ಯಹೋ ನಮಸ್ಕುರ್ಯಾಮಹಮೇಕೋ ನಿರಞ್ಜನಃ

ಈ ವಿಶ್ವವು ಐದು ಮೂಲಭೂತಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ್ದು, ಮೃಗತ್ರಿಷ್ಣೆಯಂತೆ, ಮರೀಚಿಕೆಯಂತೆ ಇದೆ. ನಾನು ಒಬ್ಬನೇ ನಿರಂಜನನಾಗಿದ್ದಾಗ, ಯಾರಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಬೇಕು?

ಆತ್ಮೈವ ಕೇವಲಂ ಸರ್ವಂ ಭೇದಾಭೇದೋ ನ ವಿದ್ಯತೇ। ಅಸ್ತಿ ನಾಸ್ತಿ ಕಥಂ ಬ್ರೂಯಾಂ ವಿಸ್ಮಯಃ ಪ್ರತಿಭಾತಿ ಮೇ

ಎಲ್ಲವೂ ಆತ್ಮವೇ ಆಗಿದೆ, ಬೇಧವೂ ಅಬೇಧವೂ ಇಲ್ಲ. ಇರುವುದೆ ಇಲ್ಲದೆಯೆಂದು ನಾನು ಹೇಗೆ ಹೇಳಲಿ? ನನಗೆ ಅದ್ಭುತವಾಗುತ್ತದೆ.

ವೇದಾನ್ತಸಾರಸರ್ವಸ್ವಂ ಜ್ಞಾನಂ ವಿಜ್ಞಾನಮೇವ ಚ। ಅಹಮಾತ್ಮಾ ನಿರಾಕಾರಃ ಸರ್ವವ್ಯಾಪೀ ಸ್ವಭಾವತಃ

ವೇದಾಂತದ ಸಾರವೂ, ಸರ್ವಸ್ವವೂ ಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಅನುಭವ. ನಾನು ರೂಪವಿಲ್ಲದ, ಸ್ವಭಾವದಿಂದ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಇರುವ ಆತ್ಮ.

ಯೋ ವೈ ಸರ್ವಾತ್ಮಕೋ ದೇವೋ ನಿಷ್ಕಲೋ ಗಗನೋಪಮಃ। ಸ್ವಭಾವನಿರ್ಮಲಃ ಶುದ್ಧಃ ಸ ಏವಾಯಂ ನ ಸಂಶಯಃ

ಎಲ್ಲರಲ್ಲಿಯೂ ಇರುವ ದೇವರು, ಭಾಗವಿಲ್ಲದವನೂ, ಆಕಾಶದಂತೆ ನಿರ್ಮಲನೂ, ಶುದ್ಧನೂ ಆಗಿರುವನು, ಅವನೇ ಈ ಎಲ್ಲವೂ ಎಂಬುದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.

ಅಹಮೇವಾವ್ಯಯೋಽನನ್ತಃ ಶುದ್ಧವಿಜ್ಞಾನವಿಗ್ರಹಃ। ಸುಖಂ ದುಃಖಂ ನ ಜಾನಾಮಿ ಕಥಂ ಕಸ್ಯಾಪಿ ವರ್ತತೇ

ನಾನೇ ಅವಿನಾಶಿಯೂ, ಅನಂತನೂ, ಶುದ್ಧ ಜ್ಞಾನಸ್ವರೂಪನೂ ಆಗಿದ್ದೇನೆ. ನನಗೆ ಸುಖವೂ ದುಃಖವೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ—ಅವು ಯಾರಿಗೆ ಹೇಗೆ ಇರಬಹುದು?

ನ ಮಾನಸಂ ಕರ್ಮ ಶುಭಾಶುಭಂ ಮೇ ನ ಕಾಯಿಕಂ ಕರ್ಮ ಶುಭಾಶುಭಂ ಮೇ। ನ ವಾಚಿಕಂ ಕರ್ಮ ಶುಭಾಶುಭಂ ಮೇ ಜ್ಞಾನಾಮೃತಂ ಶುದ್ಧಮತೀನ್ದ್ರಿಯೋಽಹಮ್

ನನಗೆ ಮನಸ್ಸಿನ ಶುಭಾಶುಭ ಕರ್ಮವಿಲ್ಲ, ದೇಹದ ಶುಭಾಶುಭ ಕರ್ಮವಿಲ್ಲ, ಮಾತಿನ ಶುಭಾಶುಭ ಕರ್ಮವೂ ಇಲ್ಲ. ನಾನು ಜ್ಞಾನಾಮೃತ, ಶುದ್ಧ, ಇಂದ್ರಿಯಗಳಿಗೆ ಅತೀತ.

ಮನೋ ವೈ ಗಗನಾಕಾರಂ ಮನೋ ವೈ ಸರ್ವತೋಮುಖಮ್। ಮನೋಽತೀತಂ ಮನಃ ಸರ್ವಂ ನ ಮನಃ ಪರಮಾರ್ಥತಃ

ಮನಸ್ಸು ಆಕಾಶದಂತೆ, ಎಲ್ಲೆಡೆ ಮುಖಮಾಡಿದೆ, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಮೀರಿ ಇದೆ, ಎಲ್ಲವೂ ಮನಸ್ಸೇ. ಆದರೆ ಪರಮಾರ್ಥದಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸೇ ಇಲ್ಲ.

ಅಹಮೇಕಮಿದಂ ಸರ್ವಂ ವ್ಯೋಮಾತೀತಂ ನಿರನ್ತರಮ್। ಪಶ್ಯಾಮಿ ಕಥಮಾತ್ಮಾನಂ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷಂ ವಾ ತಿರೋಹಿತಮ್

ಈ ಎಲ್ಲವೂ ನಾನು ಒಬ್ಬನೇ, ಆಕಾಶಕ್ಕೂ ಮೀರಿ, ನಿರಂತರವಾಗಿದ್ದೇನೆ. ಆತ್ಮವನ್ನು ನಾನು ಹೇಗೆ ನೋಡಲಿ, ಅದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿಯೂ, ಮರೆಯಾಗಿಯೂ?

ತ್ವಮೇವಮೇಕಂ ಹಿ ಕಥಂ ನ ಬುಧ್ಯಸೇ ಸಮಂ ಹಿ ಸರ್ವೇಷು ವಿಮೃಷ್ಟಮವ್ಯಯಮ್। ಸದೋದಿತೋಽಸಿ ತ್ವಮಖಣ್ಡಿತಃ ಪ್ರಭೋ ದಿವಾ ಚ ನಕ್ತಂ ಚ ಕಥಂ ಹಿ ಮನ್ಯಸೇ

ನೀನೇ ಈ ಒಬ್ಬನೇ, ಹೇಗೆ ಅರಿಯುತ್ತಿಲ್ಲಿ? ಅವಿಭಕ್ತ, ಅವಿನಾಶಿ ಎಲ್ಲರಲ್ಲಿಯೂ ಸಮವಾಗಿ ಇದೆ. ನೀನೇ ಸದಾ ಪ್ರಕಾಶಮಾನ, ಭಗವಂತನೆ; ಹಗಲು ರಾತ್ರಿ ಎಂದು ಹೇಗೆ ಭಾವಿಸುತ್ತೀಯೆ?

ಆತ್ಮಾನಂ ಸತತಂ ವಿದ್ಧಿ ಸರ್ವತ್ರೈಕಂ ನಿರನ್ತರಮ್। ಅಹಂ ಧ್ಯಾತಾ ಪರಂ ಧ್ಯೇಯಮಖಣ್ಡಂ ಖಣ್ಡ್ಯತೇ ಕಥಮ್

ಆತ್ಮವನ್ನೆಂದೂ, ಎಲ್ಲೆಡೆ, ಒಂದೇ ಆಗಿ, ನಿರಂತರವಾಗಿ ತಿಳಿ. ನಾನು ಧ್ಯಾನ ಮಾಡುವವನೂ, ಪರಮ ಧ್ಯೇಯವೂ, ಅವಿಭಕ್ತನೂ ಆಗಿದ್ದಾಗ, ಅವನನ್ನು ಹೇಗೆ ವಿಭಜಿಸಬಹುದು?

ನ ಜಾತೋ ನ ಮೃತೋಽಸಿ ತ್ವಂ ನ ತೇ ದೇಹಃ ಕದಾಚನ। ಸರ್ವಂ ಬ್ರಹ್ಮೇತಿ ವಿಖ್ಯಾತಂ ಬ್ರವೀತಿ ಬಹುಧಾ ಶ್ರುತಿಃ

ನೀನು ಹುಟ್ಟಿದವನೂ ಅಲ್ಲ, ಸತ್ತವನೂ ಅಲ್ಲ; ನಿನಗೆ ದೇಹವೂ ಎಂದಿಗೂ ಇಲ್ಲ. ಎಲ್ಲವೂ ಬ್ರಹ್ಮವೇ ಎಂದು ಶ್ರುತಿಗಳು ಅನೇಕ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಿವೆ.

ಸ ಬಾಹ್ಯಾಭ್ಯನ್ತರೋಽಸಿ ತ್ವಂ ಶಿವಃ ಸರ್ವತ್ರ ಸರ್ವದಾ। ಇತಸ್ತತಃ ಕಥಂ ಭ್ರಾನ್ತಃ ಪ್ರಧಾವಸಿ ಪಿಶಾಚವತ್

ನೀನು ಹೊರಗೂ ಒಳಗೂ ಇದ್ದ Shiva, ಎಲ್ಲೆಡೆ ಸದಾ ಇದ್ದೀಯೆ. ಹಾಗಿದ್ದರೂ, ಏಕೆ ಭ್ರಮೆಯಿಂದ, ಪಿಶಾಚಿಯಂತೆ ಅಲೆಯುತ್ತೀಯೆ?

ಸಂಯೋಗಶ್ಚ ವಿಯೋಗಶ್ಚ ವರ್ತತೇ ನ ಚ ತೇ ನ ಮೇ। ನ ತ್ವಂ ನಾಹಂ ಜಗನ್ನೇದಂ ಸರ್ವಮಾತ್ಮೈವ ಕೇವಲಮ್

ಸಂಯೋಗವೂ ವಿಯೋಗವೂ ಸಂಭವಿಸುತ್ತವೆ, ಆದರೆ ಅವು ನಿನಗೂ ನನಗೂ ಸೇರಿಲ್ಲ. ನೀನು ಅಲ್ಲ, ನಾನು ಅಲ್ಲ, ಈ ಜಗತ್ತು ಇಲ್ಲ—ಎಲ್ಲವೂ ಆತ್ಮವೇ.

ಶಬ್ದಾದಿಪಞ್ಚಕಸ್ಯಾಸ್ಯ ನೈವಾಸಿ ತ್ವಂ ನ ತೇ ಪುನಃ। ತ್ವಮೇವ ಪರಮಂ ತತ್ತ್ವಮತಃ ಕಿಂ ಪರಿತಪ್ಯಸೇ

ಶಬ್ದಾದಿ ಐದು ಗುಂಪುಗಳಿಗೂ ನೀನು ಸೇರಿಲ್ಲ, ಅವುಗಳೂ ನಿನಗೆ ಸೇರಿಲ್ಲ. ನೀನೇ ಪರಮ ತತ್ತ್ವ, ಹಾಗಿದ್ದರೂ ಏಕೆ ದುಃಖಪಡುತ್ತೀಯೆ?

ಜನ್ಮ ಮೃತ್ಯುರ್ನ ತೇ ಚಿತ್ತಂ ಬನ್ಧಮೋಕ್ಷೌ ಶುಭಾಶುಭೌ। ಕಥಂ ರೋದಿಷಿ ರೇ ವತ್ಸ ನಾಮರೂಪಂ ನ ತೇ ನ ಮೇ

ಜನನ ಮರಣ ನಿನಗೆ ಇಲ್ಲ, ಮನಸ್ಸೇ, ಬಂಧನ ಮುಕ್ತಿಯೂ, ಶುಭಾಶುಭವೂ ಇಲ್ಲ. ಹಾಗಿದ್ದರೂ ಏಕೆ ಅಳುತ್ತೀಯೆ, ಮಗನೇ? ಹೆಸರು ರೂಪ ನಿನಗೂ ನನಗೂ ಸೇರಿಲ್ಲ.

ಅಹೋ ಚಿತ್ತ ಕಥಂ ಭ್ರಾನ್ತಃ ಪ್ರಧಾವಸಿ ಪಿಶಾಚವತ್। ಅಭಿನ್ನಂ ಪಶ್ಯ ಚಾತ್ಮಾನಂ ರಾಗತ್ಯಾಗಾತ್ಸುಖೀ ಭವ

ಓ ಮನಸ್ಸೇ, ಹೇಗೆ ಭ್ರಮೆಯಿಂದ ಪಿಶಾಚಿಯಂತೆ ಅಲೆಯುತ್ತೀಯೆ? ಅವಿಭಕ್ತ ಆತ್ಮವನ್ನು ನೋಡು, ರಾಗ ದ್ವೇಷವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಸಂತೋಷವಾಗಿರು.

ತ್ವಮೇವ ತತ್ತ್ವಂ ಹಿ ವಿಕಾರವರ್ಜಿತಂ ನಿಷ್ಕಮ್ಪಮೇಕಂ ಹಿ ವಿಮೋಕ್ಷವಿಗ್ರಹಮ್। ನ ತೇ ಚ ರಾಗೋ ಹ್ಯಥವಾ ವಿರಾಗಃ ಕಥಂ ಹಿ ಸನ್ತಪ್ಯಸಿ ಕಾಮಕಾಮತಃ

ನೀನೇ ನಿಜವಾದ ಸತ್ಯ, ಯಾವ ಬದಲಾವಣೆಗೂ ಒಳಗಾಗದ, ಅಚಲ, ಒಂದೇ ರೂಪ, ಮುಕ್ತಿಯ ಸ್ವರೂಪ. ನಿನಗೆ ಆಸಕ್ತಿ ಇಲ್ಲ, ವಿರಕ್ತಿ ಇಲ್ಲ. ಹಾಗಾದರೆ, ನಿನಗೆ ಯಾವಾಗಲೂ ಬಯಕೆಗಳಿಂದ ದುಃಖವಾಗುವುದು ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯ?

ವದನ್ತಿ ಶ್ರುತಯಃ ಸರ್ವಾಃ ನಿರ್ಗುಣಂ ಶುದ್ಧಮವ್ಯಯಮ್। ಅಶರೀರಂ ಸಮಂ ತತ್ತ್ವಂ ತನ್ಮಾಂ ವಿದ್ಧಿ ನ ಸಂಶಯಃ

ಎಲ್ಲ ಶಾಸ್ತ್ರಗಳು ಸತ್ಯವನ್ನು ಗುಣರಹಿತ, ಶುದ್ಧ, ನಾಶವಾಗದ, ದೇಹವಿಲ್ಲದ, ಸಮಾನವೆಂದು ಹೇಳುತ್ತವೆ. ಆ ಸತ್ಯವೇ ನಾನು ಎಂದು ನೀನು ಯಾವ ಸಂಶಯವೂ ಇಲ್ಲದೆ ತಿಳಿಯು.

ಸಾಕಾರಮನೃತಂ ವಿದ್ಧಿ ನಿರಾಕಾರಂ ನಿರನ್ತರಮ್। ಏತತ್ತತ್ತ್ವೋಪದೇಶೇನ ನ ಪುನರ್ಭವಸಮ್ಭವಃ

ರೂಪವಿರುವುದು ನಿಜವಲ್ಲ ಎಂದು ತಿಳಿ; ರೂಪವಿಲ್ಲದ್ದು ಅನಂತ. ಈ ಸತ್ಯೋಪದೇಶದಿಂದ ಮತ್ತೆ ಜನ್ಮವೆಂಬ ಸಂಕಟವಿಲ್ಲ.

ಏಕಮೇವ ಸಮಂ ತತ್ತ್ವಂ ವದನ್ತಿ ಹಿ ವಿಪಶ್ಚಿತಃ। ರಾಗತ್ಯಾಗಾತ್ಪುನಶ್ಚಿತ್ತಮೇಕಾನೇಕಂ ನ ವಿದ್ಯತೇ

ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಯಾವಾಗಲೂ ಒಂದೇ ಸಮಾನ ಸತ್ಯವಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಆಸಕ್ತಿಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಟ್ಟರೆ, ಮನಸ್ಸು ಮತ್ತೆ ಒಂದಾಗುವುದೂ, ಅನೇಕವಾಗುವುದೂ ಇಲ್ಲ.

ಅನಾತ್ಮರೂಪಂ ಚ ಕಥಂ ಸಮಾಧಿ- ರಾತ್ಮಸ್ವರೂಪಂ ಚ ಕಥಂ ಸಮಾಧಿಃ। ಅಸ್ತೀತಿ ನಾಸ್ತೀತಿ ಕಥಂ ಸಮಾಧಿ- ರ್ಮೋಕ್ಷಸ್ವರೂಪಂ ಯದಿ ಸರ್ವಮೇಕಮ್

ಆತ್ಮವಲ್ಲದ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಸಮಾಧಿ ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯ? ಆತ್ಮಸ್ವರೂಪದಲ್ಲಿ ಸಮಾಧಿ ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯ? 'ಇದೆ' ಅಥವಾ 'ಇಲ್ಲ' ಎಂಬ ಭಾವದಲ್ಲಿ ಸಮಾಧಿ ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯ, ಏಕೆಂದರೆ ಎಲ್ಲವೂ ಒಂದೇ ಆಗಿರುವಾಗ ಮುಕ್ತಿಯ ಸ್ವರೂಪವೇ?

ವಿಶುದ್ಧೋಽಸಿ ಸಮಂ ತತ್ತ್ವಂ ವಿದೇಹಸ್ತ್ವಮಜೋಽವ್ಯಯಃ। ಜಾನಾಮೀಹ ನ ಜಾನಾಮೀತ್ಯಾತ್ಮಾನಂ ಮನ್ಯಸೇ ಕಥಮ್

ನೀನು ಶುದ್ಧ, ಸಮಾನ ಸತ್ಯ, ದೇಹವಿಲ್ಲದ, ಜನನರಹಿತ, ನಾಶವಾಗದವನು. ಹೀಗಿರುವಾಗ 'ನಾನು ತಿಳಿದಿದ್ದೇನೆ' ಅಥವಾ 'ನಾನು ತಿಳಿಯುತ್ತಿಲ್ಲ' ಎಂದು ನೀನು ಹೇಗೆ ಭಾವಿಸಬಹುದು?

ತತ್ತ್ವಮಸ್ಯಾದಿವಾಕ್ಯೇನ ಸ್ವಾತ್ಮಾ ಹಿ ಪ್ರತಿಪಾದಿತಃ। ನೇತಿ ನೇತಿ ಶ್ರುತಿರ್ಬ್ರೂಯಾದನೃತಂ ಪಾಞ್ಚಭೌತಿಕಮ್

'ನೀನೇ ಅದು' ಎಂಬ ಮಹಾವಾಕ್ಯದಿಂದ ನಿನ್ನ ಸ್ವಂತ ಆತ್ಮವೇ ಸೂಚಿಸಲಾಗಿದೆ. 'ಇದು ಅಲ್ಲ, ಅದು ಅಲ್ಲ' ಎಂದು ಶಾಸ್ತ್ರವು ಅಸತ್ಯವಾದ ಪಂಚಭೌತಿಕವನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸುತ್ತದೆ.

ಆತ್ಮನ್ಯೇವಾತ್ಮನಾ ಸರ್ವಂ ತ್ವಯಾ ಪೂರ್ಣಂ ನಿರನ್ತರಮ್। ಧ್ಯಾತಾ ಧ್ಯಾನಂ ನ ತೇ ಚಿತ್ತಂ ನಿರ್ಲಜ್ಜಂ ಧ್ಯಾಯತೇ ಕಥಮ್

ನಿನ್ನಲ್ಲೇ ನಿನ್ನಿಂದಲೇ ಎಲ್ಲವೂ ನಿರಂತರವಾಗಿ ತುಂಬಿದೆ. ನಿನಗೆ ಧ್ಯಾತಾ ಅಥವಾ ಧ್ಯಾನವೇ ಇಲ್ಲ. ಹಾಗಿದ್ದಾಗ ನಿನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಹೇಗೆ ಧ್ಯಾನ ಮಾಡಬಹುದು?

ಶಿವಂ ನ ಜಾನಾಮಿ ಕಥಂ ವದಾಮಿ ಶಿವಂ ನ ಜಾನಾಮಿ ಕಥಂ ಭಜಾಮಿ। ಅಹಂ ಶಿವಶ್ಚೇತ್ಪರಮಾರ್ಥತತ್ತ್ವಂ ಸಮಸ್ವರೂಪಂ ಗಗನೋಪಮಂ ಚ

ನಾನು ಶಿವನನ್ನು ತಿಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ—ಹಾಗಾದರೆ ಹೇಗೆ ಹೇಳಬಹುದು? ನಾನು ಶಿವನನ್ನು ತಿಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ—ಹಾಗಾದರೆ ಹೇಗೆ ಭಜಿಸಬಹುದು? ನಾನು ಶಿವನೇ, ಪರಮ ಸತ್ಯ, ಸಮಾನ ಸ್ವರೂಪ, ಆಕಾಶದಂತೆ ಎಂದಾದರೆ?

ನಾಹಂ ತತ್ತ್ವಂ ಸಮಂ ತತ್ತ್ವಂ ಕಲ್ಪನಾಹೇತುವರ್ಜಿತಮ್। ಗ್ರಾಹ್ಯಗ್ರಾಹಕನಿರ್ಮುಕ್ತಂ ಸ್ವಸಂವೇದ್ಯಂ ಕಥಂ ಭವೇತ್

ನಾನು ಸತ್ಯವಲ್ಲ, ಸಮಾನ ಸತ್ಯವೂ ಅಲ್ಲ, ಕಲ್ಪನೆಯಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದದ್ದೂ ಅಲ್ಲ. ಗ್ರಹಿಸುವವನು ಮತ್ತು ಗ್ರಹ್ಯವಸ್ತು ಇಲ್ಲದಿದ್ದಾಗ, ಅದು ಹೇಗೆ ಸ್ವಾನುಭವವಾಗಬಹುದು?

ಅನನ್ತರೂಪಂ ನ ಹಿ ವಸ್ತು ಕಿಂಚಿ- ತ್ತತ್ತ್ವಸ್ವರೂಪಂ ನ ಹಿ ವಸ್ತು ಕಿಂಚಿತ್। ಆತ್ಮೈಕರೂಪಂ ಪರಮಾರ್ಥತತ್ತ್ವಂ ನ ಹಿಂಸಕೋ ವಾಪಿ ನ ಚಾಪ್ಯಹಿಂಸಾ

ಅನಂತ ರೂಪಗಳಿರುವುದೇ ಇಲ್ಲ, ಸತ್ಯಸ್ವರೂಪವೂ ಇಲ್ಲ. ಆತ್ಮ ಒಂದೇ ರೂಪದ ಪರಮ ಸತ್ಯ, ಅದು ಹಿಂಸಕವೂ ಅಲ್ಲ, ಅಹಿಂಸಕವೂ ಅಲ್ಲ.

ವಿಶುದ್ಧೋಽಸಿ ಸಮಂ ತತ್ತ್ವಂ ವಿದೇಹಮಜಮವ್ಯಯಮ್। ವಿಭ್ರಮಂ ಕಥಮಾತ್ಮಾರ್ಥೇ ವಿಭ್ರಾನ್ತೋಽಹಂ ಕಥಂ ಪುನಃ

ನೀನು ಶುದ್ಧ, ಸಮಾನ ಸತ್ಯ, ದೇಹವಿಲ್ಲದ, ಜನನರಹಿತ, ನಾಶವಾಗದವನು. ಹೀಗಿರುವಾಗ ಆತ್ಮದಲ್ಲಿ ಗೊಂದಲ ಹೇಗೆ ಸಂಭವಿಸಬಹುದು? ನಾನು ಮತ್ತೆ ಮೋಹಗೊಳ್ಳುವುದು ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯ?