ಅವಧೂತಗೀತಾ

येनेदं पूरितं सर्वमात्मनैवात्मनात्मनि। निराकारं कथं वन्दे ह्यभिन्नं शिवमव्ययम्

ಯಾವನು ಈ ಎಲ್ಲವನ್ನು ತನ್ನ ಆತ್ಮದಿಂದಲೇ ತುಂಬಿದ್ದಾನೆ, ಆತ್ಮದಲ್ಲಿ ಆತ್ಮನೇ ಇರುವನು, ಆ ರೂಪರಹಿತ, ಅವಿಭಕ್ತ, ಅವಿನಾಶಿ ಶಿವನನ್ನು ನಾನು ಹೇಗೆ ಪೂಜಿಸಲಿ?

पञ्चभूतात्मकं विश्वं मरीचिजलसन्निभम्। कस्याप्यहो नमस्कुर्यामहमेको निरञ्जनः

ಈ ವಿಶ್ವವು ಐದು ಮೂಲಭೂತಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ್ದು, ಮೃಗತ್ರಿಷ್ಣೆಯಂತೆ, ಮರೀಚಿಕೆಯಂತೆ ಇದೆ. ನಾನು ಒಬ್ಬನೇ ನಿರಂಜನನಾಗಿದ್ದಾಗ, ಯಾರಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಬೇಕು?

आत्मैव केवलं सर्वं भेदाभेदो न विद्यते। अस्ति नास्ति कथं ब्रूयां विस्मयः प्रतिभाति मे

ಎಲ್ಲವೂ ಆತ್ಮವೇ ಆಗಿದೆ, ಬೇಧವೂ ಅಬೇಧವೂ ಇಲ್ಲ. ಇರುವುದೆ ಇಲ್ಲದೆಯೆಂದು ನಾನು ಹೇಗೆ ಹೇಳಲಿ? ನನಗೆ ಅದ್ಭುತವಾಗುತ್ತದೆ.

वेदान्तसारसर्वस्वं ज्ञानं विज्ञानमेव च। अहमात्मा निराकारः सर्वव्यापी स्वभावतः

ವೇದಾಂತದ ಸಾರವೂ, ಸರ್ವಸ್ವವೂ ಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಅನುಭವ. ನಾನು ರೂಪವಿಲ್ಲದ, ಸ್ವಭಾವದಿಂದ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಇರುವ ಆತ್ಮ.

यो वै सर्वात्मको देवो निष्कलो गगनोपमः। स्वभावनिर्मलः शुद्धः स एवायं न संशयः

ಎಲ್ಲರಲ್ಲಿಯೂ ಇರುವ ದೇವರು, ಭಾಗವಿಲ್ಲದವನೂ, ಆಕಾಶದಂತೆ ನಿರ್ಮಲನೂ, ಶುದ್ಧನೂ ಆಗಿರುವನು, ಅವನೇ ಈ ಎಲ್ಲವೂ ಎಂಬುದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.

अहमेवाव्ययोऽनन्तः शुद्धविज्ञानविग्रहः। सुखं दुःखं न जानामि कथं कस्यापि वर्तते

ನಾನೇ ಅವಿನಾಶಿಯೂ, ಅನಂತನೂ, ಶುದ್ಧ ಜ್ಞಾನಸ್ವರೂಪನೂ ಆಗಿದ್ದೇನೆ. ನನಗೆ ಸುಖವೂ ದುಃಖವೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ—ಅವು ಯಾರಿಗೆ ಹೇಗೆ ಇರಬಹುದು?

न मानसं कर्म शुभाशुभं मे न कायिकं कर्म शुभाशुभं मे। न वाचिकं कर्म शुभाशुभं मे ज्ञानामृतं शुद्धमतीन्द्रियोऽहम्

ನನಗೆ ಮನಸ್ಸಿನ ಶುಭಾಶುಭ ಕರ್ಮವಿಲ್ಲ, ದೇಹದ ಶುಭಾಶುಭ ಕರ್ಮವಿಲ್ಲ, ಮಾತಿನ ಶುಭಾಶುಭ ಕರ್ಮವೂ ಇಲ್ಲ. ನಾನು ಜ್ಞಾನಾಮೃತ, ಶುದ್ಧ, ಇಂದ್ರಿಯಗಳಿಗೆ ಅತೀತ.

मनो वै गगनाकारं मनो वै सर्वतोमुखम्। मनोऽतीतं मनः सर्वं न मनः परमार्थतः

ಮನಸ್ಸು ಆಕಾಶದಂತೆ, ಎಲ್ಲೆಡೆ ಮುಖಮಾಡಿದೆ, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಮೀರಿ ಇದೆ, ಎಲ್ಲವೂ ಮನಸ್ಸೇ. ಆದರೆ ಪರಮಾರ್ಥದಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸೇ ಇಲ್ಲ.

अहमेकमिदं सर्वं व्योमातीतं निरन्तरम्। पश्यामि कथमात्मानं प्रत्यक्षं वा तिरोहितम्

ಈ ಎಲ್ಲವೂ ನಾನು ಒಬ್ಬನೇ, ಆಕಾಶಕ್ಕೂ ಮೀರಿ, ನಿರಂತರವಾಗಿದ್ದೇನೆ. ಆತ್ಮವನ್ನು ನಾನು ಹೇಗೆ ನೋಡಲಿ, ಅದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿಯೂ, ಮರೆಯಾಗಿಯೂ?

त्वमेवमेकं हि कथं न बुध्यसे समं हि सर्वेषु विमृष्टमव्ययम्। सदोदितोऽसि त्वमखण्डितः प्रभो दिवा च नक्तं च कथं हि मन्यसे

ನೀನೇ ಈ ಒಬ್ಬನೇ, ಹೇಗೆ ಅರಿಯುತ್ತಿಲ್ಲಿ? ಅವಿಭಕ್ತ, ಅವಿನಾಶಿ ಎಲ್ಲರಲ್ಲಿಯೂ ಸಮವಾಗಿ ಇದೆ. ನೀನೇ ಸದಾ ಪ್ರಕಾಶಮಾನ, ಭಗವಂತನೆ; ಹಗಲು ರಾತ್ರಿ ಎಂದು ಹೇಗೆ ಭಾವಿಸುತ್ತೀಯೆ?

आत्मानं सततं विद्धि सर्वत्रैकं निरन्तरम्। अहं ध्याता परं ध्येयमखण्डं खण्ड्यते कथम्

ಆತ್ಮವನ್ನೆಂದೂ, ಎಲ್ಲೆಡೆ, ಒಂದೇ ಆಗಿ, ನಿರಂತರವಾಗಿ ತಿಳಿ. ನಾನು ಧ್ಯಾನ ಮಾಡುವವನೂ, ಪರಮ ಧ್ಯೇಯವೂ, ಅವಿಭಕ್ತನೂ ಆಗಿದ್ದಾಗ, ಅವನನ್ನು ಹೇಗೆ ವಿಭಜಿಸಬಹುದು?

न जातो न मृतोऽसि त्वं न ते देहः कदाचन। सर्वं ब्रह्मेति विख्यातं ब्रवीति बहुधा श्रुतिः

ನೀನು ಹುಟ್ಟಿದವನೂ ಅಲ್ಲ, ಸತ್ತವನೂ ಅಲ್ಲ; ನಿನಗೆ ದೇಹವೂ ಎಂದಿಗೂ ಇಲ್ಲ. ಎಲ್ಲವೂ ಬ್ರಹ್ಮವೇ ಎಂದು ಶ್ರುತಿಗಳು ಅನೇಕ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಿವೆ.

स बाह्याभ्यन्तरोऽसि त्वं शिवः सर्वत्र सर्वदा। इतस्ततः कथं भ्रान्तः प्रधावसि पिशाचवत्

ನೀನು ಹೊರಗೂ ಒಳಗೂ ಇದ್ದ Shiva, ಎಲ್ಲೆಡೆ ಸದಾ ಇದ್ದೀಯೆ. ಹಾಗಿದ್ದರೂ, ಏಕೆ ಭ್ರಮೆಯಿಂದ, ಪಿಶಾಚಿಯಂತೆ ಅಲೆಯುತ್ತೀಯೆ?

संयोगश्च वियोगश्च वर्तते न च ते न मे। न त्वं नाहं जगन्नेदं सर्वमात्मैव केवलम्

ಸಂಯೋಗವೂ ವಿಯೋಗವೂ ಸಂಭವಿಸುತ್ತವೆ, ಆದರೆ ಅವು ನಿನಗೂ ನನಗೂ ಸೇರಿಲ್ಲ. ನೀನು ಅಲ್ಲ, ನಾನು ಅಲ್ಲ, ಈ ಜಗತ್ತು ಇಲ್ಲ—ಎಲ್ಲವೂ ಆತ್ಮವೇ.

शब्दादिपञ्चकस्यास्य नैवासि त्वं न ते पुनः। त्वमेव परमं तत्त्वमतः किं परितप्यसे

ಶಬ್ದಾದಿ ಐದು ಗುಂಪುಗಳಿಗೂ ನೀನು ಸೇರಿಲ್ಲ, ಅವುಗಳೂ ನಿನಗೆ ಸೇರಿಲ್ಲ. ನೀನೇ ಪರಮ ತತ್ತ್ವ, ಹಾಗಿದ್ದರೂ ಏಕೆ ದುಃಖಪಡುತ್ತೀಯೆ?

जन्म मृत्युर्न ते चित्तं बन्धमोक्षौ शुभाशुभौ। कथं रोदिषि रे वत्स नामरूपं न ते न मे

ಜನನ ಮರಣ ನಿನಗೆ ಇಲ್ಲ, ಮನಸ್ಸೇ, ಬಂಧನ ಮುಕ್ತಿಯೂ, ಶುಭಾಶುಭವೂ ಇಲ್ಲ. ಹಾಗಿದ್ದರೂ ಏಕೆ ಅಳುತ್ತೀಯೆ, ಮಗನೇ? ಹೆಸರು ರೂಪ ನಿನಗೂ ನನಗೂ ಸೇರಿಲ್ಲ.

अहो चित्त कथं भ्रान्तः प्रधावसि पिशाचवत्। अभिन्नं पश्य चात्मानं रागत्यागात्सुखी भव

ಓ ಮನಸ್ಸೇ, ಹೇಗೆ ಭ್ರಮೆಯಿಂದ ಪಿಶಾಚಿಯಂತೆ ಅಲೆಯುತ್ತೀಯೆ? ಅವಿಭಕ್ತ ಆತ್ಮವನ್ನು ನೋಡು, ರಾಗ ದ್ವೇಷವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಸಂತೋಷವಾಗಿರು.

त्वमेव तत्त्वं हि विकारवर्जितं निष्कम्पमेकं हि विमोक्षविग्रहम्। न ते च रागो ह्यथवा विरागः कथं हि सन्तप्यसि कामकामतः

ನೀನೇ ನಿಜವಾದ ಸತ್ಯ, ಯಾವ ಬದಲಾವಣೆಗೂ ಒಳಗಾಗದ, ಅಚಲ, ಒಂದೇ ರೂಪ, ಮುಕ್ತಿಯ ಸ್ವರೂಪ. ನಿನಗೆ ಆಸಕ್ತಿ ಇಲ್ಲ, ವಿರಕ್ತಿ ಇಲ್ಲ. ಹಾಗಾದರೆ, ನಿನಗೆ ಯಾವಾಗಲೂ ಬಯಕೆಗಳಿಂದ ದುಃಖವಾಗುವುದು ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯ?

वदन्ति श्रुतयः सर्वाः निर्गुणं शुद्धमव्ययम्। अशरीरं समं तत्त्वं तन्मां विद्धि न संशयः

ಎಲ್ಲ ಶಾಸ್ತ್ರಗಳು ಸತ್ಯವನ್ನು ಗುಣರಹಿತ, ಶುದ್ಧ, ನಾಶವಾಗದ, ದೇಹವಿಲ್ಲದ, ಸಮಾನವೆಂದು ಹೇಳುತ್ತವೆ. ಆ ಸತ್ಯವೇ ನಾನು ಎಂದು ನೀನು ಯಾವ ಸಂಶಯವೂ ಇಲ್ಲದೆ ತಿಳಿಯು.

साकारमनृतं विद्धि निराकारं निरन्तरम्। एतत्तत्त्वोपदेशेन न पुनर्भवसम्भवः

ರೂಪವಿರುವುದು ನಿಜವಲ್ಲ ಎಂದು ತಿಳಿ; ರೂಪವಿಲ್ಲದ್ದು ಅನಂತ. ಈ ಸತ್ಯೋಪದೇಶದಿಂದ ಮತ್ತೆ ಜನ್ಮವೆಂಬ ಸಂಕಟವಿಲ್ಲ.

एकमेव समं तत्त्वं वदन्ति हि विपश्चितः। रागत्यागात्पुनश्चित्तमेकानेकं न विद्यते

ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಯಾವಾಗಲೂ ಒಂದೇ ಸಮಾನ ಸತ್ಯವಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಆಸಕ್ತಿಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಟ್ಟರೆ, ಮನಸ್ಸು ಮತ್ತೆ ಒಂದಾಗುವುದೂ, ಅನೇಕವಾಗುವುದೂ ಇಲ್ಲ.

अनात्मरूपं च कथं समाधि- रात्मस्वरूपं च कथं समाधिः। अस्तीति नास्तीति कथं समाधि- र्मोक्षस्वरूपं यदि सर्वमेकम्

ಆತ್ಮವಲ್ಲದ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಸಮಾಧಿ ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯ? ಆತ್ಮಸ್ವರೂಪದಲ್ಲಿ ಸಮಾಧಿ ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯ? 'ಇದೆ' ಅಥವಾ 'ಇಲ್ಲ' ಎಂಬ ಭಾವದಲ್ಲಿ ಸಮಾಧಿ ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯ, ಏಕೆಂದರೆ ಎಲ್ಲವೂ ಒಂದೇ ಆಗಿರುವಾಗ ಮುಕ್ತಿಯ ಸ್ವರೂಪವೇ?

विशुद्धोऽसि समं तत्त्वं विदेहस्त्वमजोऽव्ययः। जानामीह न जानामीत्यात्मानं मन्यसे कथम्

ನೀನು ಶುದ್ಧ, ಸಮಾನ ಸತ್ಯ, ದೇಹವಿಲ್ಲದ, ಜನನರಹಿತ, ನಾಶವಾಗದವನು. ಹೀಗಿರುವಾಗ 'ನಾನು ತಿಳಿದಿದ್ದೇನೆ' ಅಥವಾ 'ನಾನು ತಿಳಿಯುತ್ತಿಲ್ಲ' ಎಂದು ನೀನು ಹೇಗೆ ಭಾವಿಸಬಹುದು?

तत्त्वमस्यादिवाक्येन स्वात्मा हि प्रतिपादितः। नेति नेति श्रुतिर्ब्रूयादनृतं पाञ्चभौतिकम्

'ನೀನೇ ಅದು' ಎಂಬ ಮಹಾವಾಕ್ಯದಿಂದ ನಿನ್ನ ಸ್ವಂತ ಆತ್ಮವೇ ಸೂಚಿಸಲಾಗಿದೆ. 'ಇದು ಅಲ್ಲ, ಅದು ಅಲ್ಲ' ಎಂದು ಶಾಸ್ತ್ರವು ಅಸತ್ಯವಾದ ಪಂಚಭೌತಿಕವನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸುತ್ತದೆ.

आत्मन्येवात्मना सर्वं त्वया पूर्णं निरन्तरम्। ध्याता ध्यानं न ते चित्तं निर्लज्जं ध्यायते कथम्

ನಿನ್ನಲ್ಲೇ ನಿನ್ನಿಂದಲೇ ಎಲ್ಲವೂ ನಿರಂತರವಾಗಿ ತುಂಬಿದೆ. ನಿನಗೆ ಧ್ಯಾತಾ ಅಥವಾ ಧ್ಯಾನವೇ ಇಲ್ಲ. ಹಾಗಿದ್ದಾಗ ನಿನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಹೇಗೆ ಧ್ಯಾನ ಮಾಡಬಹುದು?

शिवं न जानामि कथं वदामि शिवं न जानामि कथं भजामि। अहं शिवश्चेत्परमार्थतत्त्वं समस्वरूपं गगनोपमं च

ನಾನು ಶಿವನನ್ನು ತಿಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ—ಹಾಗಾದರೆ ಹೇಗೆ ಹೇಳಬಹುದು? ನಾನು ಶಿವನನ್ನು ತಿಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ—ಹಾಗಾದರೆ ಹೇಗೆ ಭಜಿಸಬಹುದು? ನಾನು ಶಿವನೇ, ಪರಮ ಸತ್ಯ, ಸಮಾನ ಸ್ವರೂಪ, ಆಕಾಶದಂತೆ ಎಂದಾದರೆ?

नाहं तत्त्वं समं तत्त्वं कल्पनाहेतुवर्जितम्। ग्राह्यग्राहकनिर्मुक्तं स्वसंवेद्यं कथं भवेत्

ನಾನು ಸತ್ಯವಲ್ಲ, ಸಮಾನ ಸತ್ಯವೂ ಅಲ್ಲ, ಕಲ್ಪನೆಯಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದದ್ದೂ ಅಲ್ಲ. ಗ್ರಹಿಸುವವನು ಮತ್ತು ಗ್ರಹ್ಯವಸ್ತು ಇಲ್ಲದಿದ್ದಾಗ, ಅದು ಹೇಗೆ ಸ್ವಾನುಭವವಾಗಬಹುದು?

अनन्तरूपं न हि वस्तु किंचि- त्तत्त्वस्वरूपं न हि वस्तु किंचित्। आत्मैकरूपं परमार्थतत्त्वं न हिंसको वापि न चाप्यहिंसा

ಅನಂತ ರೂಪಗಳಿರುವುದೇ ಇಲ್ಲ, ಸತ್ಯಸ್ವರೂಪವೂ ಇಲ್ಲ. ಆತ್ಮ ಒಂದೇ ರೂಪದ ಪರಮ ಸತ್ಯ, ಅದು ಹಿಂಸಕವೂ ಅಲ್ಲ, ಅಹಿಂಸಕವೂ ಅಲ್ಲ.

विशुद्धोऽसि समं तत्त्वं विदेहमजमव्ययम्। विभ्रमं कथमात्मार्थे विभ्रान्तोऽहं कथं पुनः

ನೀನು ಶುದ್ಧ, ಸಮಾನ ಸತ್ಯ, ದೇಹವಿಲ್ಲದ, ಜನನರಹಿತ, ನಾಶವಾಗದವನು. ಹೀಗಿರುವಾಗ ಆತ್ಮದಲ್ಲಿ ಗೊಂದಲ ಹೇಗೆ ಸಂಭವಿಸಬಹುದು? ನಾನು ಮತ್ತೆ ಮೋಹಗೊಳ್ಳುವುದು ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯ?